LOGINคนตัวเล็กเดินดุ่มๆ ลงจากตึกเรียนตรงไปยังลานจอดรถใต้ตึกสถาปัตย์ ที่มุมค่อนข้างลับตา ผู้คนก็ไม่พลุกพล่านเท่าไหร่นักในช่วงพักกลางวันแบบนี้ อีกอย่างคนเจ้าเล่ห์ก็น่าจะเลือกมุมที่ดูลับตาคนที่สุดเสียงรองเท้าคัทชูเล็กกระทบพื้นดังเบาๆ แต่ไม่เบาพอจะหลุดพ้นจากสายตาเพื่อนสนิท“นิสา แกจะไปไหนน่ะ?”เสียงพลอยชมพูเอ่ยถามขึ้นจากด้านหลังวนิสาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมาตอบ“พอดี…จะไปเอาของที่รถพี่โจน่ะ”“อ้อเหรอ… ให้ฉันไปเป็นเพื่อนมั้ย?”น้ำเสียงเธอฟังดูใสซื่อแต่สายตาก็จับจ้องเพื่อนรักอย่างไม่ไว้ใจ คนถูกถามมีท่าทีอึกอักเล็กน้อย ก่อนหลบตาแล้วตอบเบา ๆ“ไม่เป็นไรจ้ะพลอย พี่โจ…มีเรื่องจะคุยกับฉันด้วยนิดหน่อย”“อื้อหือออ…แค่นั้นเองน่ะหราา…”พลอยชมพูทำตาวาวเหมือนรู้ทันทุกอย่าง ก่อนจะหัวเราะคิกอย่างคนรู้ทัน“บ้า…”“เอ๊า!! มาว่าคนที่รู้ทันแกซะงั้น”“ยัยพลอย!!”“โอเคๆ …งั้นตามสบายเลยนะ ฉันจะไปกินข้าวกับแม็กซ์กับจีพอดี” แล้วพลอยชมพูก็โน้มตัวมากระซิบข้างหูเพื่อนรัก “ไปนาน ๆ เลยก็ได้นะ…” ยิ้มล้อเลียนแบบนางร้ายสายซัพพอต“บ้า!”วนิสาหันไปค้อนแรงแต่หน้าแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด….เสียงฝีเท้าคนตัวเล็กชะงักลงเมื่อเห็น
ร่างบอบบางที่นั่งทับความขึงขังลำหนาใหญ่ มันบดเบียดก้นงอนงามของเธอและเด้งสู้อยู่ใต้น้ำ ชายหนุ่มจับเธอให้หันหลังให้กันก่อนจะยกก้นเธอขึ้น ร่างบอบบางรู้สึกได้ถึงมวลกล้ามท้องของเขาที่ชนแผ่นหลังของเธอ มือหนายังคงกอบกุมเคล้นคลึงกับยอดทรวงอย่างเอาแต่ใจ ปากหนาร้ายก็เม้มดูดไปทั่วซอกคอขาวอย่างหื่นกระสัน“อื้ม…”ร่างหนายิ่งบดเบียดเสียดสีถูไถก้นเธอมากขึ้น มันทั้งแข็งและแผ่ขยายใหญ่ในเวลาเดียวกัน“โคตรเสียวเลยเมียจ๋า…”“ซี้ดด…” ปากหยักหนาครางสั่น“จับมันกดเข้าไปข้างในของเมียจ๋าหน่อยสิ บดเข้ามาลึกๆ จนสุดลำเลยนะยาหยี”ร่างของเธอแนบลงกับอกเขา กล้ามท้องแข็งตึงสั่นสะท้านเมื่อเธอขยับเอวบดเบียดลงมา ลมหายใจของเขากระชั้นรัวข้างหู เสียงครางกระเส่าหนัก“...โคตรทรมานเลยที่รัก อย่าทรมานพี่แบบนี้”เธอหลับตา ยกสะโพกขึ้นเพียงน้อย ก่อนจะค่อยๆ กดลงในจังหวะเดียวกับที่มือของเขารั้งเอวเธอไว้แน่น เสียงน้ำกระเซ็นพร้อมเสียงครางต่ำในลำคอ“โคตรเสียวเลยเมียจ๋า…บดแรงๆ…ซี้ดดด….”เขาช่วยพยุงเอวบางขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะออกแรงกดสะโพกสวนกระแทกเข้ามาจากด้านล่างอย่างหนักหน่วงในแต่ละจังหวะ เสียงเนื้อกระทบกันกลางอ่างน้ำดังก้องพร้อมกับแรงส
ครืดด…เอี๊ยดด…เสียงเบรกของรถยนต์คันหรูดังกระแทกพื้นลานจอดจนร่างบางแทบหัวทิ่ม ดีที่เข็มขัดนิรภัยยังคาดอยู่ ไม่งั้นเธอคงได้ฝังหน้าลงคอนโซลแน่ๆ“พี่โจ!”เธอร้องขึ้นด้วยความตกใจ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับใด ๆ จากเขา ประตูฝั่งคนขับเปิดออกอย่างแรง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตดังกังวาน ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูฝั่งเธอก็เปิดออก แล้วร่างหนาก็โน้มเข้ามาหาเธอ“พี่จะทำอะไร!?”เธอเบิกตากว้าง ยังไม่ทันตั้งตัว ร่างบางก็ถูกเขาอุ้มขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดายราวกับตุ๊กตาตัวเบาหวิว“ว้าย! พี่โจ!!”เธอทั้งทุบ ทั้งดิ้น ทั้งหวีดร้องเบา ๆ ด้วยความตกใจและอับอาย“อย่าดิ้น!!”เขาพูดเสียงเรียบลอดไรฟัน…แต่เสียงนั้นแหบพร่าและเครียดขึงจนน่ากลัว ฝ่ามือหนาตีก้นเธอกลับเบา ๆ มือหนาบีบที่ต้นขาอย่างจงใจ เขาเดินดิ่งเข้าตึกโดยไม่สนใจว่าใครจะมอง ไม่สนว่ากล้องวงจรปิดจะจับภาพไว้ ไม่สนแม้แต่สายตาของพนักงานที่ลอบหันมามองอย่างตกตะลึงและเพียงไม่นานหลังประตูห้องก็ถูกปิดลง“ปึก!”แผ่นหลังเธอก็แนบชิดกับบานประตู มือหนาตรึงข้อมือเธอไว้ทั้งสองข้างด้วยมือของเขาเพียงข้างเดียว“คิดจะหนี?”เสียงของเขาต่ำพร่า ดวงตาร้อนระอุราวกับไฟ ใบหน้าคมก้มต่ำ
เสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์ดังกระแทกจังหวะหัวใจในผับหรูใจกลางเมือง แสงไฟหมุนวนเหนือศีรษะ สาดส่องลงมาที่โต๊ะวีไอพีซึ่งเต็มไปด้วยเหล่าคนสวยแต่งตัวจัดจ้านวนิสาอยู่ในชุดเดรสสีดำผ่าข้าง ส้นสูงห้าคูณห้า เรียกได้ว่าฟาดฟันทุกสายตาในร้าน หญิงสาวสวยสะกดมาก ข้างเธอคือแม็กซ์เวล ที่แทบจะกลายเป็นร่างแปะส่วนตัว ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่มไม่ห่าง และข้างเธออีกฝั่ง...พลอยชมพู ในชุดเดรสสีชมพูอมส้มสุดจี๊ด แต่งหน้าโทนแซ่บสะท้านใจ มือหนึ่งถือแก้วไวน์ อีกมือกอดอกมองแม็กซ์เวลอย่างจับผิด“แม็กซ์ นายจะเข้าไปใกล้เพื่อนฉันเกินไปละนะ”เสียงเธอดังพอจะได้ยินชัดในจังหวะเพลงเว้นวรรค“โห่...เพื่อนกันก็ยังหวง”แม็กซ์เวลกระซิบพลางมองวนิสา แต่เจอสายตาคาดโทษจากอีกคนจ้องกลับจนต้องยิ้มกลบเกลื่อนเสียงฮือฮาจากหน้าประตูร้านดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคนตัวสูงหน้าตาดีเดินเข้ามาพร้อมกับสาวสวยอีกคนเขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสบายๆ กางเกงสแลคเข้ารูป ผมเซ็ทเนี้ยบ เคียงข้างเขา...คือสาวสวยคนหนึ่งคนนี้… อลิสสินะ… ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่า “รักแรก” ที่ใครๆ ก็พูดถึง เธออยู่ในชุดเดรสแดงเพลิง ริมฝีปากแดงจัด และท่าทางที่ “มากกว่าเพื่อน”สาย
เสียงเพลงแนวอัลเทอร์เนทีฟร็อกดังกระหึ่มเคล้ากับกลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นอายของแอลกอฮอล์อบอวลไปทั่วร้าน บรรยากาศยามค่ำคืนพลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่มาปลดปล่อยความเครียด เตชินท์กับโจนาธานนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมสุดในร้านประจำ สายตาของเตชินท์ทอดมองเลยออกไปนอกกระจกใสด้วยแววตากึ่งสนุก ส่วนโจนาธาน… มือถือแก้วเหล้าพร่องลงเรื่อย ๆ ก่อนเขาจะยกมือเรียกพนักงานอีกครั้งโดยไม่ต้องรอให้หมดแก้วไม่ทันไร กวินก็เดินเข้ามาที่โต๊ะ ใบหน้าติดงัวเงียจากการถูกปลุกกลางดึก“มีอะไรพี่โจ? ทำไมดูเครียดจัง”เขาทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม พลางรับแก้วจากเตชินท์มาจิบเบา ๆ ดวงตามองอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง โจนาธานยังไม่ตอบในทันที เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่“…อลิสจะกลับไทย”เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นในที่สุด ทำลายความเงียบที่ปกคลุมรอบโต๊ะ ใบหน้าคมเข้มฉายแววปั่นป่วนที่ไม่อาจกลั้นไว้ ทั้งเตชินท์และกวินนิ่งไปทันที ชื่อนั้น… พวกเขารู้ดีว่าหมายถึงอะไรอลิส…รักแรกที่ฝังแน่นในใจของโจนาธาน ผู้หญิงที่เขาไม่เคยลืม และไม่เคยเลิกรอ … แต่ตอนนี้...เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ว่านั้นมันยังคงเหมือนเดิมรึเปล่ากวินหรี
ดวงตาคมก้มลงมองร่างบางที่อยู่ตรงหน้า เธอกำลังใช้ริมฝีปากอุ่น ๆ ของตัวเอง กลืนกินความเป็นชายของเขา ตาคมก้มลงมองร่างบางอย่างพึงใจเพียงแค่เธอขยับปากครอบครองรอบปลายอย่างระมัดระวัง แล้วใช้ลิ้นแตะตวัดวนรอบส่วนปลายหัวที่ไวต่อสัมผัส ร่างของเขาก็สะดุ้งเฮือก มันเสียว สะท้านร่างไปหมด“ซี้ดดด….โอ้ว…เมียจ๋า…”เสียงสูดลมหายใจเข้าชัดเจนเมื่อความรู้สึกเสียวซ่านแผ่กระจายตั้งแต่ปลายสันหลังจนถึงต้นคอ“โคตรเสียว…โคตรทรมานพี่เลย…” โจนาธานขบกรามแน่น มือหนาทั้งสองข้างสอดเข้ากับเรือนผมของเธอกระชับแน่นขึ้นและกดมันเข้าออกอย่างลืมตัววนิสายังคงขยับอย่างเชื่องช้า ลิ้นเล็กๆ ตวัดวนสลับกับดูดปลายแผ่วเบาในจังหวะที่ทำให้ร่างสูงใหญ่แทบจะระเบิดเขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ร่างกายกระตุกเป็นพักๆ ไปกับทุกแรงสัมผัสที่เธอมอบให้“ดีมาก…เมียพี่เก่งมากเลยครับ…ค่อยๆ ลากลิ้นแบบนั้นแหละ…” เสียงแหบพร่าครางออกมา“อื้มมม…” เธอตอบรับ“ซี้ดดด…” เขาครางตอบ“อ๊าาา…ใจจะขาดแล้วที่รัก…” เสียงหอบพร่าของเขาประสานกับจังหวะสะโพกที่เผลอขยับตามแรงดูดของเธอเบาๆ ทำให้บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ใกล้จะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง“อย่าหยุดนะ…อืม







