Share

บทที่ 2 ไม่ยอมง่าย ๆ

last update Petsa ng paglalathala: 2026-03-22 14:30:18

ย่าทำไปเพราะอะไรน่ะเหรอ ? ก็เพราะเงิน 500 หยวนที่ป้าของชิงชวนให้มาน่ะสิ ยังมีตำแหน่งงานในบ้านเป็นเดิมพันด้วย แต่...เจียงสวี่ในตอนนี้ ไม่ใช่เด็กสาวหัวอ่อนเหมือนชาติที่แล้วอีกต่อไป เรื่องเงิน 500 หยวนนั้น ยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิดเผยให้คนอื่นรู้

ต่อให้เธอให้การกับตำรวจไป ป้าของชิงชวนก็ปฏิเสธอยู่ดี เธอจะรอชิงงานของเธอกลับมาให้ได้ก่อน แล้วคนพวกนั้นก็จะหันมากัดกันเอง เจียงสวี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาเริ่มแดงขุ่น ขนตาสั่นระริก ก่อนจะค่อย ๆ เล่าความวุ่นวายในครอบครัวอย่างอัดอั้นให้ตำรวจฟัง

“ที่บ้าน มีแค่ฉันที่ยังไม่มีงานทำ ปู่เพิ่งเกษียณ ตั้งใจจะให้ฉันรับตำแหน่งต่อที่โรงงานเครื่องจักรฉินชวน แต่...ย่าฉันไม่ยอม บอกว่า...ผู้หญิงก็แค่ตัวถ่วง ไม่ควรนำเงินในบ้านไปซื้องานให้ฉัน ย่าทะเลาะกับปู่หลายวัน ย่าอยากจะขายตำแหน่งงานนี้ให้ญาติตัวเองในราคา 800 หยวนค่ะ แต่...ปู่ฉันไม่ยอม ไม่คิดเลยว่าย่าจะใจดำขนาดนี้ ย่าคงคิดว่า ถ้าทำลายชื่อเสียงฉันได้ ฉันคงไม่กล้าโผล่หน้าไปรับงานแทนปู่อีก แต่ว่า...ย่าคือย่าแท้ ๆ ของฉันนะคะ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมย่าถึงได้ใจร้ายกับฉันขนาดนี้”

ตำรวจหญิงที่นั่งฟังอยู่ก็รู้สึกเห็นใจและสงสารเจียงสวี่มากกว่าเดิม เรื่องนี้…เป็นเรื่องปกติที่มักจะเกิดขึ้นในครอบครัวยุคสมัยนี้ ตำแหน่งตำรวจชุมชนที่เธอทำอยู่ทุกวันนี้ ก็มาจากการรับช่วงต่อจากพ่อ

ตอนนั้น...แม่เธอก็ยืนกรานจะยกตำแหน่งงานให้พี่สะใภ้ แม่บอกว่า ลูกสาวก็เหมือนคนนอก สุดท้าย...ก็ต้องแต่งงานตามไปอยู่กับสามีอยู่ดี เรื่องนี้ทำให้เธอกับแม่ถึงขั้นตัดขาดความสัมพันธ์กัน ตำรวจหญิงจ้องหน้าเจียงสวี่อยู่นาน สถานการณ์ของเด็กสาวตรงหน้าน่าเวทนากว่าตัวเธอในวันนั้นเสียอีก

“ชิงชวนเป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้ ควรจะได้รับการยกย่องด้วยซ้ำ แต่...เพราะความเห็นแก่ตัวของย่าฉัน เกือบทำให้เขาถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานลวนลาม”

เจียงสวี่เงยหน้ามองตำรวจด้วยสายตาแน่วแน่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“เขาถูกใส่ร้ายจริง ๆ นะคะ คุณตำรวจ ~ ได้โปรดช่วยคืนความยุติธรรมให้กับเขาด้วย ไม่อย่างนั้น ฉันจะฆ่าตัวตายเสียตรงนี้ ฉันจะเอาชีวิตของตัวเองแลกกับความยุติธรรมให้ได้”

ตำรวจหญิงตกใจรีบโผเข้ามาห้ามเจียงสวี่ไว้ กลัวว่าเธอจะทำอะไรโง่ ๆ ที่นี่จริง ๆ

“เธอเป็นคนอยู่ในเหตุการณ์ พี่ย่อมเชื่อที่เธอพูดอยู่แล้ว ย่าเธอนี่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกฎหมายเลยจริง ๆ ปากพล่อยพูดไม่กี่คำสามารถทำลายอนาคตเด็กคนคนนึงได้เลยนะ พี่จะต้องตักเตือนอบรมย่าเธอสักหน่อยแล้ว”

ตำรวจหญิงกอดปลอบเจียงสวี่ที่ยังตัวสั่นเพราะโกรธอยู่ ก่อนจะเลื่อนปากมาตรงหน้าเธอ

“เอาละ ลงนามกับปั๊มลายนิ้วมือลงในบันทึกคำให้การนี้ซะ แล้วตำรวจจะปล่อยตัวเขาไป”

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะคุณตำรวจ” เจียงสวี่ลงนามและปั๊มลายนิ้วมืออย่างไม่ลังเล ก่อนจะยิ้มหวานให้ตำรวจหญิง

“โชคดีที่คุณตำรวจไม่ถูกย่าฉันหลอก พี่ช่วยทั้งฉันกับชิงชวนได้ทันเวลาพอดี ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณตำรวจ”

รอยยิ้มของเด็กสาวทำให้ตำรวจหญิงถึงกับชะงักไป ในใจแอบคิด ผู้หญิงสวยขนาดนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนหักห้ามใจตัวเองได้หรอก ชิงชวนนี่สุภาพบุรุษจริง ๆ เลย จะต้องรีบกลับไปปล่อยตัวเขา ถ้าหากคนดีถูกใส่ร้ายว่าเป็นคนเลว ก็คงไม่มีใครอยากจะทำดีกันหรอก

“เธออยากไปเจอชิงชวนมั้ย ? ตอนนี้...เขาอยู่ที่ห้องขังด้านหลังน่ะ” เจียงสวี่รีบส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะพูดขึ้นว่า

“วันนี้ไม่ดีกว่าค่ะ ไว้วันหลังฉันจะไปขอบคุณเขาที่บ้านเองค่ะ”

พูดจบ...เธอก็ได้ยื่นเสื้อคลุมที่คว้ามาด้วยที่โรงพยาบาลให้ตำรวจหญิง มันคือเสื้อของชิงชวนที่คลุมให้เธอตอนที่เขาพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาล

“ข้างนอกอากาศหนาวมากนะคะ ตอนปล่อยเขาออกมา ฝากคุณตำรวจบอกให้เขาสวมเสื้อตัวนี้ด้วยนะคะ”

ครั้งสุดท้ายที่เธอกับเขาได้เจอกัน แค่เสี้ยววินาที แต่...ชิงชวนในวัยนี้ นั่นก็หมายความว่า เธอไม่ได้เจอเขานาน 15 ปีแล้ว เธอเคยชินกับภาพชายหนุ่มที่สุขุม มั่นใจ และชาญฉลาดเมื่อตอนที่เขาโตเต็มวัย เขาเคยบอกว่า ก่อนเธอจะอายุ 17 ทุกครั้งที่เจอกัน เขามักจะมีความรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อย ไม่เหมาะกับเธอ

เจียงสวี่ก้มหน้าต่ำ ค่อย ๆ ปาดหยดน้ำตาที่ซ่อนอยู่ตรงหางตาทิ้ง ตอนนี้...ในเมื่อเธอได้ย้อนเวลากลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้ว เธอจะไม่ปล่อยให้ชิงชวนต้องมีความรู้สึกแบบนั้นอีก เธอจะเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหาเขาเอง

แต่…ยังไม่ใช่ตอนนี้ ที่บ้านยังวุ่นวายอยู่ ย่าคงกำลังปั้นเรื่องเพื่อบีบเอาตำแหน่งงานให้ญาติของตัวเองอยู่แน่ ๆ เจียงสวี่เหยียดยิ้มมุมปาก ตำแหน่งงานนั้นเป็นของเธอตั้งแต่แรก และจะไม่มีใครแย่งมันไปได้ ชิงชวนก็ต้องช่วย ตำแหน่งงานนั้นก็ต้องแย่งมา เธอต้องชิงมันกลับมาให้ได้

ตอนนี้...เธอต้องกลับไปที่บ้านก่อน ไปทวงตำแหน่งงานของเธอคืน !

……………………

“พ่อ ~ พ่อเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอคะว่าจะให้เสี่ยวสวี่รับช่วงต่อจากพ่อน่ะ ทำไมถึงเปลี่ยนใจเอาตอนนี้เล่า ?”

‘เจียงต้าโหย่ว’ สูบยาอยู่กลางลานเงียบ ๆ ไม่รู้จะตอบคำถามลูกสะใภ้ใหญ่ยังไงดี ตำแหน่งงานนั้น ตนเคยคิดที่จะยกให้เจียงสวี่มารับช่วงต่อจริง ๆ ต้าโหย่วมีลูกชาย 3 คน ลูกสาว 1 คน ทุกคนต่างมีงานประจำมั่นคงกันหมดแล้ว

ต่อมา...เขายังช่วยฝากฝัง หางานให้ลูกสะใภ้รองกับลูกสะใภ้เล็กด้วย มีแค่ ‘หลินหว่าน’ ลูกสะใภ้ใหญ่เท่านั้นที่เขายังไม่เคยช่วยจัดหางานให้ทำ หลินหว่านต้องหางานเอง เลิกงานกลับมา ยังต้องมาดูแลทุกคนในบ้านอีก

เพราะรู้สึกผิดติดค้างในใจ ต้าโหย่วเคยลั่นวาจากับหล่อนว่า หลังจากตนเกษียณ จะให้เจียงสวี่มารับช่วงต่อ ที่นั่นเป็นหนึ่งในโรงงานที่มีเงินเดือนและสวัสดิการดีที่สุดในนครฉิน ใคร ๆ ก็อยากได้งานนี้กันทั้งนั้น ญาติบางคนยังยอมควักเงินซื้อตำแหน่งงานนี้เลย

“พ่อ ~ พ่อพูดอะไรหน่อยสิคะ” ตอนที่เธอกับ ‘เจียงกั๋วจู้’ กำลังจะแต่งงานกัน กั๋วจู้ได้เดินทางไปออกรบที่ชายแดน

เขาไปได้ไม่ถึงเดือน ข่าวคนสูญหายก็ส่งกลับมาที่บ้าน ตอนนั้น...หลินหว่านกำลังท้องเจียงสวี่อยู่ ทางบ้านแม่ของเธอเชื่อว่ากั๋วจู้ได้เสียชีวิตไปแล้ว จึงเร่งให้เธอแอบเอาเด็กออก แล้วหาที่อยู่ใหม่เพื่อแต่งงานกับผู้ชายคนใหม่ที่ทางบ้านหาให้

แต่...พอหลินหว่านลูบหน้าท้องของตัวเองไปมา ก็รับรู้ได้ถึงแรงดิ้นของสิ่งที่มีชีวิตในท้อง เธอจึงปฏิเสธที่จะเอาเด็กออก เธอตัดขาดความสัมพันธ์กับทางบ้าน แล้วย้ายมาอยู่ที่บ้านตระกูลเจียง และซื่อสัตย์กับสามีเพียงคนเดียว ไม่ยอมแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น

“ฉันซื่อสัตย์กับพี่กั๋วจู้เพียงคนเดียว ตลอด 17 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยแลตามองชายอื่น ตำแหน่งงานนี้ พ่อต้องรักษาไว้แล้วมอบให้เสี่ยวสวี่รับช่วงต่อนะคะ ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ทำไมในบ้านหลังนี้ ถึงมีแค่ลูกสาวฉันที่ไม่มีงานดี ๆ ทำ ? บ้านเราก็ไม่ได้จนถึงขั้นอดตายเสียหน่อย ถ้าพ่อจะขายตำแหน่งงานนี้จริง ๆ ฉันคือคนแรกที่จะคัดค้าน”

ถ้าเจียงสวี่ไม่มีงานทำ ก็จะถูกส่งไปใช้แรงงานที่ชนบทอันห่างไกล พื้นที่รอบ ๆ นครฉินเต็มไปด้วยภูเขาสูงชัน บางที...ลูกสาวของเธออาจจะถูกส่งไปที่เหมืองหินหรือโรงงานตัดไม้ก็ได้ ลูกสาวสุดที่รักของเธอบอบบางอย่างนั้น จะทนกับความลำบากที่ชนบทได้ยังไงกัน

คนในบ้านเจียงนี่ใจดำเหลือเกิน ถ้าคิดจะทำร้ายลูกสาวเธอละก็ ต้องข้ามศพเธอไปก่อน ! ต้าโหย่วขมวดคิ้วจนหน้าผากตึงไม่มีคลาย ทุกคำที่ลูกสะใภ้ใหญ่พูด ล้วนมีเหตุและผลจนเขารู้สึกผิดในใจ แต่...หากมอบตำแหน่งงานนี้ให้เจียงสวี่จริง ๆ เรื่องอื้อฉาวนั่นก็จะลือไปทั่วนครฉินน่ะสิ

เขา...อดีตเลขาธิการอาวุโสโรงงานเครื่องจักรฉินชวนจะมีหน้าไปพบใครได้อีก ? และตอนนั้นเอง หลิงจือก็เดินมา ได้ยินสิ่งที่หลินหว่านพูดกับผู้เป็นสามีเข้าพอดี

“แกยังมีหน้ามาไม่ยอมอีกเหรอ ?!! เจียงสวี่ถูกไอ้ชิงชวนทำมิดีมิร้ายในป่า !! ยังอยากจะให้พวกเรายกตำแหน่งงานให้ยัยเด็กนั่นอีกเหรอ ?!! อยากให้ทุกคนรู้เรื่องอับอายนี้นักหรือไง ?!! รีบทำให้ยัยเด็กนั่นไปทำงานที่ชนบทไกล ๆ นู่นจะดีกว่านะ !! จะได้ไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก !!”

หลังจากให้การกับเจ้าหน้าที่ตำรวจเสร็จ หลิงจือก็รีบกลับมาที่บ้านทันที ไม่คิดจะกลับไปเยี่ยมเจียงสวี่ที่โรงพยาบาลด้วยซ้ำ ในสายตาของหลิงจือ หลินหว่านกับกั๋วจู้ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน นั่นก็หมายความว่า เจียงสวี่ไม่ใช่หลานสาวแท้ ๆ ของตน

หลานที่ไร้ค่าแบบนั้น ยังกล้าหวังอยากจะรับช่วงต่อจากคนในบ้านเจียงอย่างนั้นเหรอ ? ฝันไปเถอะ ! ตนไม่มีวันปล่อยให้เงิน 800 หยวนนั้นหลุดลอยไปหรอกนะ เมื่อกี้...ตนแวะไปบ้านแม่มา ทางนั้นรวบรวมเงิน 800 หยวนครบแล้ว พวกเขาทำการนัดหมายกันแล้วว่า พรุ่งนี้จะไปที่โรงงานรีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จ

หลิงจือเดินเข้าไปในบ้านรินน้ำดื่ม ก่อนจะเดินกลับออกมา แล้วไปหยุดอยู่ตรงหน้าผู้เป็นสามี จากนั้น...หลิงจือก็ได้ควักเอาเงิน 300 หยวนในถุงเสื้อออกมายื่นให้สามี

“พรุ่งนี้เช้า คุณพาหลานชายของฉันไปที่โรงงานทำเรื่องรับงานนะ นี่คือเงินที่ทางนั้นให้มา รับไปสิ”

เงิน 800 หยวนที่ตกลงกันไว้ หลิงจือแอบเก็บไว้ 500 หยวน แต่...ผู้เป็นสามีกลับไม่ยื่นมือออกมารับเงินนั่น ภาพตรงหน้าทำเอาหลินหว่านโกรธจนตัวสั่น เจียงสวี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกเขาแท้ ๆ แต่...ผู้เป็นย่ากลับกุเรื่องทำลายชื่อเสียงหลานสาวตัวเอง

ชิงชวนกับเจียงสวี่เคยเรียนประถมที่เดียวกัน ตอนที่เจียงสวี่เรียนอยู่ ป.1 เขาเรียนอยู่ ป.4 เมื่อคราที่ยังเด็ก เขามักจะเดินมาส่งเจียงสวี่ที่บ้านเสมอ เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีความประพฤติดีแบบนั้น จะไปทำเรื่องต่ำช้าได้อย่างไร ? หลินหว่านไม่เชื่อว่าคนอย่างชิงชวนจะกล้าทำเรื่องต่ำทรามกับลูกสาวเธอ

“แม่ แม่จะใส่ร้ายหลานตัวเองแบบนี้ไม่ได้นะ แล้วต่อไปนี้ใครจะกล้าแต่งงานกับเสี่ยวสวี่เล่า เสี่ยวสวี่อยู่ไหน ? เรียกเสี่ยวสวี่มาถามจะได้รู้ความจริงสักที”

เรียกนังเด็กนั่นมาถามอย่างนั้นเหรอ ? จะเรียกมาถามอะไรกัน ? นังเด็กนั่นนอนไม่ได้สติอยู่ที่โรงพยาบาลนู่น พอได้สติก็จะกลับมาเอง ลูกสะใภ้ใหญ่นี่จู้จี้น่ารำคาญจริง ๆ เลย ไม่ยอมเข้าครัวไปทำกับข้าวสักที เดี๋ยวลูก ๆ กับลูกสะใภ้ตนก็เลิกงานกลับมาแล้ว ไม่ไปทำกับข้าวตอนนี้ แล้วทุกคนในบ้านจะกินอะไร ?

“ถ้ายัยเด็กนั่นอยากจะแต่งงานกับผู้ชายดี ๆ สักคนในเมืองนี้ละก็ ฝันไปเถอะ !!”

หลิงจือถลึงตาใส่หลินหว่าน ก่อนจะตะคอกเสียงดังลั่นว่า

“ยังไม่รีบไปทำกับข้าวอีก อยากจะให้ทั้งบ้านอดตายหรือไง ? รีบ ๆ ไปทำกับข้าวได้แล้ว”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น   บทส่งท้าย ที่ซ่อนสมบัติ

    “คิดว่าฉันโง่หรือไง ?” เจียงสวี่ล้วงเอาสมุดบันทึกเล่มนั้นออกมา“คืนความบริสุทธิ์ให้อารองฉันก่อน ฉันถึงจะให้เธอดู ไม่งั้น…ฉันจะกลับออกไปเดี๋ยวนี้!!”การมาครั้งนี้ก็เพื่อมาบังคับให้กุ้ยเซียงยอมรับว่าหล่อนเป็นคนขโมยกุญแจของอารองเธอไป ถ้าไม่ล้างมลทินให้อารอง ชีวิตต่อจากนี้ของอารองเธอจะลำบาก ลูกหลานรุ่นต่อ ๆ ไปก็จะใช้ชีวิตลำบาก จะถูกคนอื่นต่อว่าดูถูกดูแคลนกุ้ยเซียงเป็นคนเสนอให้เธอมาหาที่นี่เอง เธอเชื่อว่ากุ้ย เซียงต้องยอมอ่อนข้อให้เธอแน่ๆ“ได้ ๆ ฉันยอมก็ได้” ความร้อนใจทำให้กุ้ยเซียงต้องยอมตกลง หล่อนลงนามและประทับลายนิ้วมือในคำให้การว่าเหิงไห่ถูกใส่ร้าย ตำรวจนำคำให้การออกไป และตอนนี้่ เหลือแค่เจียงสวี่กับกุ้ยเซียงอยู่ในห้องสอบสวนกุ้ยเซียงยื่นมือไปตรงหน้าเจียงสวี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง“เอาสมุดบันทึกให้ฉันดูได้หรือยัง ?” เจียงสวี่ยื่นสมุดบันทึกเล่มนั้นให้กุ้ยเซียง หล่อนรีบรับมาแล้วเปิดอ่านดูกุ้ยเซียงกัดนิ้วตัวเองจนเลือดซึม เห็นกุ้ยเซียงกัดนิ้วอยู่ไม่หยุด มือเปิดอ่านสมุดเล่มนั้นดูอย่างช้า ๆ แววตาของเจียงสวี่ก็พลันเปลี่ยนไป เป็นอย่างที่เธอคิดไว้จริง ๆ ด้วย กุ้ย เซียงย้อนเวลากลับมาเกิดใ

  • ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น   บทที่ 63 ข้อเสนอ

    “ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต!! แกทำให้แม่ฉันตาย!! ทำให้ฉันกลายเป็นหัวขโมย!! ฉันจะฆ่าแก!! แกจะได้ไม่ทำร้ายน้องเล็กฉัน!! พ่อฉันจะได้ไม่โมโหแกจนล้มป่วย!!”ไค่ซูที่ยังคงมีสติ รีบส่งสัญญาณให้ตำรวจคุมตัวกุ้ยเซียงขึ้นรถไป พร้อมกันนั้นก็กันเหิงไห่ไว้“ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต นายพูดถูก แต่…นายควรจะนึกถึงลูกนายบ้างนะ อย่าใจร้อน เดี๋ยวจะทำให้ทุกอย่างมันพัง”เหิงไห่ทรุดนั่งกับพื้น โอบหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นกุ้ย เซียงมีอาการกลัว พยายามดิ้นไม่อยากไปที่โรงพัก ตอนนี้…คนเดียวที่หล่อนจะหวังพึ่งได้คือกั๋วจู้เท่านั้น“กั๋วจู้ ช่วยฉันที อย่าลืมว่าเรายังมีลูกอีก 4 คนที่ต้องดูแลนะ แม่คุณป่วยพูดไม่รู้เรื่อง ฉันให้ยาแม่คุณกินตามที่หมอสั่งทุกอย่าง คุณต้องเชื่อฉันนะกั๋วจู้”กุ้ยเซียงหวังว่ากั๋วจู้จะไว้ชีวิตหล่อนเพื่อลูก ๆ อีกสักครั้ง แต่…ไค่ซูกลับหัวเราะ แล้วพูดว่า“เมื่อกี้…ฉันต้องโน้มตัวเข้าใกล้ถึงได้ยินย่าเจียงพูด เธออยู่ข้างนอก แต่…กลับรู้ทุกคำทุกประโยค สารภาพเองไม่ดีกว่าเหรอ ?”กั๋วจู้เดินมาหยุดตรงหน้ากุ้ยเซียง ดวงตาแดงก่ำ คำรักหวานหูที่เคยเอ่ยข้างหมอน บัดนี้…นึกย้อนกลับไปแล้วช่างน่าขัน เขาง้างมือกลางอากาศ กุ้ย

  • ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น   บทที่ 62 จากไปอย่างสงบ

    “ได้ ๆ ปู่รับไว้ก็ได้” ต้าโหย่วรับเงิน 5000 หยวนมา ก่อนจะหันไปพูดกับลูกชายลูกสะใภ้ว่า“ทีนี้รู้หรือยังว่าทำไมพ่อถึงลำเอียงรักเสี่ยวสวี่มากกว่าใคร คอยดูแลจัดการทุกอย่าง ลงแรงไม่พอยังมาช่วยเรื่องเงินอีก ต่อแต่นี้ไป ครอบครัวเราต้องสามัคคีกัน รักกันให้มาก ๆ อย่าเอาผู้หญิงคนนั้นเป็นเยี่ยงอย่าง เข้าใจมั้ย ?”……….เช้าวันต่อมา ต้าโหย่วไปจ่ายค่าปรับ แล้วรับเหิงไห่กลับมาที่บ้าน วันนั้น…ฮุ่ยฮุ่ยถึงกับร้องไห้โผกอดสามี แล้วทำพิธีไล่เคราะห์ให้ ตั้งแต่นั้นสามีภรรยาก็ยิ่งรักกันมากขึ้นวันต่อมา…กุ้ยเซียงก็โผล่หน้ามา หล่อนนอนร้องห่มร้องไห้ที่หน้าลานบ้านเจียง พูดพร่ำอยู่ไม่หยุด“ฉันเป็นสะใภ้ใหญ่บ้านนี้ !! จะไม่รับฉันเป็นสะใภ้ไม่ได้นะ !! ห้ามไม่ให้ฉันเข้าไปในบ้านได้ยังไง ?!!”เหิงไห่กับเหล่าซานเดือดแทบระเบิด ผู้หญิงคนนี้ยังกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกเหรอ ? กลัวพ่อจะโมโหจนล้มป่วย พวกเขาจึงคิดจะกระโจนเข้าใส่สั่งสอนสักหน่อย ทว่า…ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร กุ้ยเซียงก็เชิดหน้าท้าทายว่า“ตบฉันสิ อยากจะทำร้ายพี่สะใภ้คนนี้ใช่มั้ย ? เอาเลย ตบฉันเลย”ต้าโหย่วไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนหน้าด้านหน้าทนอย่างกุ้ยเซียงมาก่อน แต่…ครั

  • ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น   บทที่ 61 กรรมตามสนอง

    กุ้ยเซียงร่ำไห้ได้แนบเนียน ถ้าชิงชวนไม่มาเตือนไว้ก่อน เกือบทำให้ฉางฉินใจอ่อนแล้วจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่กั๋วจู้จะถูกผู้หญิงคนนี้หลอกมากว่าสิบปี“บ้านฉันฐานะไม่ได้ดีอะไร”“พี่สะใภ้คะ ชื่อเสียงคุณธรรมของพ่อสามีฉัน อย่าบอกนะว่าพี่ไม่เชื่อใจพวกเรา เงินก้อนนี้ ตระกูลเจียงเราใช้คืนแน่นอนค่ะ”ฉางฉินจ้องหน้าอันเศร้าสร้อยของกุ้ยเซียง ในใจก็แอบคิด ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา หล่อนบอกว่าตอนนี้ทุกคนที่บ้านเจียงออกไปยืมเงินกันหมด เพื่อนมิตรสหายต่างรู้กันหมดว่าเหิงไห่กำลังถูกขังที่โรงพัก ไม่มีใครสงสัยอย่างแน่นอน บ้านไหนที่สนิทกับบ้านเจียง จะไม่มีใครลังเลเลยสักคน“แล้ว…ต้องการยืมเท่าไหร่ ?”“500 หยวน” กุ้ยเซียงปกปิดความดีใจไว้ข้างใน ดวงตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงเงิน 500 หยวน หล่อนเชื่อว่าฉางฉินมีให้ยืมแน่ฉางฉินโมโหเกือบจะหลุดด่ากุ้ยเซียงแล้ว แต่…เธอก็ต้องพยายามสงบสติอารมณ์ไว้ ผู้หญิงคนนี้กล้ามากที่เอ่ยปากขอยืมตั้ง 500 หยวน ยุคสมัยนี้ใครเขาจะยอมควักเงินเก็บทั้งหมดที่มีออกมาให้คนอื่นยืมกันเล่า พอนึกถึงคำพูดของชิงชวนแล้ว ฉางฉินก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยบอก“รอสักครู่นะ” ฉางฉินรีบวิ่งไปหาชิงชวนในห้อง ก่อน

  • ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น   บทที่ 60 เลวสุด ๆ

    “เสี่ยวสวี่ ขอบคุณมากนะ” เจียงสวี่หยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้ผู้เป็นอา แล้วพูดว่า“อารองคือคนในครอบครัวเจียงค่ะ มีอะไรก็ต้องช่วยกันสิคะ”กั๋วจู้ได้แต่นิ่งขมขื่น ใช่สิ…ครอบครัวเดียวกัน แต่…ตัวเขา ลูกชายคนโต กลับเป็นคนพาผู้หญิงที่ทำให้น้องชายเกือบต้องติดคุกเข้ามาเองต้าโหย่วหยิบสมุดบัญชีเงินฝากในหีบออกมา แล้วเดินออกมาข้างนอก“มีเงินอยู่ในนี้ 1800 หยวน” พอเปิดสมุดบัญชีดู ตัวเลขเผยชัด เงินในบัญชีเหลือแค่ 6 เหมา 8 เฟิน เงินที่เก็บมาทั้งชีวิตถูกถอนออกไปจนหมดเมื่อสองสัปดาห์ก่อน สมุดร่วงลงพื้น ต้าโหย่วกุมอกโงนเงน เจียงสวี่รีบพุ่งเข้าไปประคอง“คุณปู่ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ มีเรื่องอะไรเราคุยกันได้ ถ้าปู่ล้มลงตอนนี้ บ้านเจียงเราพังแน่ ๆ”คำพูดของหลานสาวช่วยพยุงจิตใจให้ต้าโหย่วตั้งหลักได้ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น“ใคร?!! ใครเป็นคนทำ ?!! แม้แต่เงินงานศพของฉันยังกล้าล้วง!! ยังมีความเป็นคนอยู่มั้ย ?!!”กั๋วจู้กับเหล่าซานรีบเก็บสมุดบัญชีขึ้นมาดู แล้วคุกเข่าลงทันที“พ่อ ~ ตั้งแต่เด็กพ่อสอนเราว่าอย่าขโมย พวกผมไม่กล้าแตะสมุดเงินฝากนี้หรอกนะครับ พวกผมไม่รู้รหัสด้วยซ้ำ”กั๋วจู้มือสั่นระริก ในบ้านมีหัวขโมยจะเป็นใคร

  • ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น   บทที่ 59 เกิดเรื่องจนได้

    ที่แท้…ตะกร้าไข่ไก่ไข่เป็ดป่าที่ตั้งอยู่หน้าร้านคือของแถมเหรอ ? ลูกค้าที่เคยซื้อไปต้มซุปกินก่อนตรุษจีนยังจำได้ว่าหอมอร่อยแค่ไหน คิดเงินแล้วก็แพงกว่าสหกรณ์ไม่กี่เฟิน แถมยังได้ไข่กลับไปกินอีกด้วย“เอาตัวนึง” ชายร่างใหญ่ควัก 6 หยวนซื้อ“เลือกตัวใหญ่ให้หน่อยนะ ลูกฉันที่บ้านรอซดซุปไก่ป่าใส่เห็ดอยู่”“ได้ ๆ” ต้าเซิงหยิบตัวใหญ่สุดให้ พร้อมราว่า“รีบหน่อยนะ วันนี้…ทุกตัวไม่ต่ำกว่า 8 จิน พี่คนนี้เพิ่งได้ไปตัวนึง หนักตั้ง 10 จิน ถ้าช้าเหลือแต่ตัวเล็กเนื้อน้อยนะ”ฟังดูมีเหตุผล สองผัวเมียที่ทำงานรวมกันได้เดือนละ 60-70 หยวน ซื้อเนื้อกินเดือนละครั้งสองครั้งก็ไม่เสียดาย ผู้คนเลยแห่มาเลือกซื้อกัน เพราะกลัวไม่ทัน เจียงสวี่ยืนอยู่ข้าง ๆ จัดไข่แจกผู้ซื้อ ไก่ป่าเป็ดป่า 60 ตัว ขายหมดภายในครึ่งวัน ได้เงินมา 360 หยวน มีชาวบ้านหลายคนที่มาซื้อไม่ทันก็แอบเสียดาย“ไม่รู้ว่าพวกเขาไปได้ไก่พวกนี้มาจากไหน ? แต่ละตัวมีแต่ตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ทั้งนั้นเลย”“ก็คงหาตามหุบเขานั่นแหละ เสี่ยวสวี่รู้ทาง แต่…พวกเราไม่รู้ ฉันได้ยินมาว่า พวกเขาหาที่ลับเจอ พวกเขาเริ่มเลี้ยงไก่เป็ดพวกนี้ตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว ก่อนปีใหม่ฉันซื้อมาตัวนึ

  • ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น   บทที่ 52 ทุกอย่างราบรื่นดี

    “ดูจากที่เธอหาทางส่งชุ่ยเหลียนไปที่ตู้ 11 แปลว่าเธอรู้สถานการณ์ดี อย่าห่วงเลย”ทั้งคู่ใช้จังหวะไปรินเอาน้ำร้อนคุยกันสองสามคำ ก่อนจะกลับมานั่งที่ ตลอดการเดินทาง เจียงสวี่ไม่ชายตามองสองคนนั้นแม้แต่นิด มีแต่เฟยเฟยที่คอยแอบชำเลืองเป็นพัก ๆ ขึ้นรถไฟตอนบ่ายสอง ผ่านไป 6 ชั่วโมง รถไฟก็จอดที่สถานีซือสุ่ย ผู

  • ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น   บทที่ 46 แม่นางบัวขาว

    ซิ่วหลานเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า เมื่อห้าสิบปีก่อน ตอนที่ตระกูลเหมียวยังไม่ตกอับ ปีนั้น…ปู่ของตนบริจาคเงินให้กับทางการมากถึง 2 ล้านตำลึงเงินขาว ตอนที่ตนแต่งงานออกเรือน แม่เป็นคนช่วยซ่อนของพวกนี้ไว้ มีแต่ของดีของชั้นเลิศทั้งนั้น ของที่ซ่อนไว้ในเสาเตียง ของที่ถูกที่สุดก็ถือไข่มุกพวกนี้ แต่…ไข่ม

  • ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น   บทที่ 44 มาดีหรือมาร้าย

    “เสี่ยวสวี่ เสี่ยวสวี่ อะไรก็เสี่ยวสวี่ ทำไมเธอถึงเอาแต่เข้าข้างผู้หญิงคนนั้นล่ะ ? ไม่คิดจะเข้าข้างพี่สาวตัวเองหรือไง ? พี่คือพี่สาวแท้ ๆ ของเธอนะถิงเซียง”ได้ยินชื่อเจียงสวี่ถิงอวี่ก็โกรธขึ้นมาทันที ตอนแรก…คิดว่าน้องสาวจะดีใจซะอีกที่เธอกลับมา ที่ไหนได้ แม้แต่น้องสาวแท้ ๆ ยังไม่เข้าข้างเธอ ถิงอวี่เ

  • ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น   บทที่ 37 แผนร้าย

    “เธอเพิ่ง 17 ยังเด็กอยู่” ชิงชวนอ้ำอึ้งอยู่พักใหญ่ สุดท้าย…ก็ตัดสินใจยื่นห่อผ้าให้เจียงสวี่“ลองเปิดดูสิ ของพวกนี้ ใช่ของที่เธอทำหายมั้ย ?”เจียงสวี่มีสีหน้างุนงง ก่อนจะยื่นมือรับห่อผ้านั้นมาเปิดดู ก็พบว่าของที่หายไปยังอยู่ครบชุดชั้นใน 2-3 ชุด ปากกาหมึกซึม และตั๋วหนังเก่า ๆ อีก 2 ใบ“ของอยู่ที่พี่เห

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status