ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น

ย่าทำไปเพราะอะไรน่ะเหรอ ? ก็เพราะเงิน 500 หยวนที่ป้าของชิงชวนให้มาน่ะสิ ยังมีตำแหน่งงานในบ้านเป็นเดิมพันด้วย แต่...เจียงสวี่ในตอนนี้ ไม่ใช่เด็กสาวหัวอ่อนเหมือนชาติที่แล้วอีกต่อไป เรื่องเงิน 500 หยวนนั้น ยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิดเผยให้คนอื่นรู้ต่อให้เธอให้การกับตำรวจไป ป้าของชิงชวนก็ปฏิเสธอยู่ดี เธอจะรอชิงงานของเธอกลับมาให้ได้ก่อน แล้วคนพวกนั้นก็จะหันมากัดกันเอง เจียงสวี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาเริ่มแดงขุ่น ขนตาสั่นระริก ก่อนจะค่อย ๆ เล่าความวุ่นวายในครอบครัวอย่างอัดอั้นให้ตำรวจฟัง“ที่บ้าน มีแค่ฉันที่ยังไม่มีงานทำ ปู่เพิ่งเกษียณ ตั้งใจจะให้ฉันรับตำแหน่งต่อที่โรงงานเครื่องจักรฉินชวน แต่...ย่าฉันไม่ยอม บอกว่า...ผู้หญิงก็แค่ตัวถ่วง ไม่ควรนำเงินในบ้านไปซื้องานให้ฉัน ย่าทะเลาะกับปู่หลายวัน ย่าอยากจะขายตำแหน่งงานนี้ให้ญาติตัวเองในราคา 800 หยวนค่ะ แต่...ปู่ฉันไม่ยอม ไม่คิดเลยว่าย่าจะใจดำขนาดนี้ ย่าคงคิดว่า ถ้าทำลายชื่อเสียงฉันได้ ฉันคงไม่กล้าโผล่หน้าไปรับงานแทนปู่อีก แต่ว่า...ย่าคือย่าแท้ ๆ ของฉันนะคะ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมย่าถึงได้ใจร้ายกับฉันขนาดนี้”ตำรวจหญิงที่นั่งฟังอยู่ก็รู้สึกเห็นใจและสงส

‘กงลี่ผิง’ ก็แอบเสียดายอยู่ไม่น้อยที่จะต้องให้หลานฝั่งตัวเองไปเป็นลูกเลี้ยงบ้านคนอื่น แต่...แม่สามีบอกว่า ยายแก่นั่นเดิมเป็นคุณหนูบ้านเจ้าที่ดินใหญ่เก่า สมัยก่อนมีสมบัติพัสถานมหาศาล ถ้ากำจัดชิงชวนออกไปได้ เด็กที่บ้านที่ส่งไปเป็นลูกเลี้ยงก็จะได้สืบทอดสมบัติทั้งหมดนั้น“ยายแก่ตาบอดนั่นไม่มีวันยอมให้ตระกูลใหญ่สิ้นสกุลแน่ ๆ แม่ว่า...ยายแก่นั่นตอบตกลงแน่”‘ตงเหอ’ รู้จักพี่สะใภ้ตัวเองดี ไม่อย่างนั้น ตนจะยอมทุ่มเงิน 500 หยวนจ้างลูกสะใภ้ไปเกลี้ยกล่อมคนที่บ้านเจียงเหรอ ตนอยากจะดันชิงชวนเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในคุก ทุกอย่างก็จะเป็นของตนกับลูก ๆ ทันที“แต่ว่าแม่ แม่แน่ใจใช่มั้ยว่ายายแก่นั่นยังมีของมีค่าเก็บไว้อยู่ ?” ลี่ผิงลังเลจึงเอ่ยถาม“หนูเห็น สิบกว่าปีที่ผ่านมา ยายแก่นั่นอด ๆ อยาก ๆ ไม่มีอันจะกินนะแม่ ไหนจะตอนนั้นถูกยึดของดีไปเต็มรถ ถ้าเกิดไม่มีสมบัติเหลืออยู่ แล้วเราส่งลูกหลานไปเป็นลูกบุญธรรมของยายแก่นั่น ก็ไม่ต่างจากส่งพวกเขาไปลำบากนะแม่”ตงเหอสบตาลูกสะใภ้ด้วยแววดูแคลน โง่ดักดานอย่างนี้ยังจะหวังรวยอีกเหรอ ?“แกจะไปรู้อะไร ก่อนยัยนั่นจะแต่งเข้ามา บ้านฝั่งแม่เป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งในบรรดาพ่อค้าทั้

ข้างในคือหมึกปากกาของชิงชวน เขาเขียนบอกไม่กี่คำสั้น ๆ เขารู้คนที่ผลักเธอตกลงมาจากเขาจริง ๆ ด้วย เขาถึงรีบมาบอกให้เธอรู้ เธอจะได้ระวังตัว หัวใจเธอเต้นรัวเร็ว เป็นอย่างที่เธอคาดไว้จริง ๆ ด้วย คนที่ผลักเธอตกลงมาจากเขาก็คือคนคนนั้น.......................“ผัดกวางตุ้งใส่กากหมูนี่ แม่ผมเป็นคนทำแน่ ๆ เลย รสชาติเห่ยสุด ๆ”ต้าจู้ตักผัดผักกินดูเกือบจะพ่นทิ้ง รสชาติเค็มปี๋จนกินไม่ได้“ทำไมถึงพูดกับแม่อย่างนั้นล่ะ ?” เหิงไห่เคาะศีรษะลูกชายเบา ๆ พลางพูดว่า“ถ้าอาหารไม่ถูกปากก็ไปนั่งที่อื่นไป”“ป้าใหญ่ ทำไมวันนี้ป้าไม่ลงมือทำกับข้าวครับ” ซานจู้เอียงคอถามหลินหว่าน ถึงกับข้าวที่พ่อทำจะอร่อยแต่...เขาชินกับรสชาติการทำอาหารของป้าใหญ่ไปแล้ว พอป้าใหญ่ไม่ได้ทำอาหารให้ทาน เขารู้สึกแปลก ๆ ผัดกวางตุ้งใส่กากหมูนั่น ไม่มีใครแตะ รสชาติกินไม่ได้จริง ๆ หลิงจือเจ็บใจแทนลูกชายมาก จึงหันไปดุสะใภ้รองทันที“โง่จริง ๆ แค่ผัดผักยังทำไม่ได้ ปล่อยให้สามีเข้าครัวทำอาหารให้กินอีก ไร้ประโยชน์จริง ๆ เลย”สุดท้าย...เพราะเสียดายกากหมู หลิงจือจึงคีบมาชิมดูหนึ่งคำก็เกือบสำรอกเหมือนหลานชาย ทั้งเค็มทั้งขม หลิงจือถึงกับของขึ้นทันที

คนธรรมดาที่ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี ไม่มีวันรู้หรอกว่านมสดนั้นมีรสชาติยังไง หลินหว่านต้องอาศัยเส้นสายจากที่ทำงาน บ้านนายจ้าง ถึงขอนมสดกลับมาให้ลูกสาวได้วันละขวด เพราะนมสดขวดนี้ หลินหว่านมีปากเสียงกับแม่สามีไปแล้วกี่รอบก็ไม่รู้ แม่สามีบอกกับเธอว่า ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องดื่มนมพวกนี้ ควรเก็บไว้ให้หลานชายสุดที่รักดื่มจะดีกว่า แต่...หลินหว่านไม่ยอม จึงทำให้แม่สามีเกลียดเธอกับลูกมากกว่าเดิม“แม่ดื่มเถอะค่ะ” เจียงสวี่ยื่นแก้วนมให้แม่พลางทำเสียงอ้อน“แม่ดื่มบ้างสิคะ ~” แม่ของเธอมีโรคหัวใจ พรุ่งนี้...พ่อจะพาผู้หญิงคนนั้นกลับมาที่บ้านชาติที่แล้ว เพราะแม่โกรธพ่อมากโรคหัวใจจึงกำเริบ อาการทรุดลงเรื่อย ๆ ภายในสองปีแม่ก็จากไป ครั้งนี้...เจียงสวี่หวังว่าน้ำวิเศษนี้จะช่วยได้ เธอไม่อยากให้พ่อกับผู้หญิงคนนั้นทำร้ายความรู้สึกแม่จนล้มป่วยอีก“ก็ได้ แม่ดื่มก็ได้” หลินหว่านดื่มนมทีเดียวหมดแก้ว ก่อนจะหันมาพูดกับลูกสาวสุดที่รักว่า“เสี่ยวสวี่ ยายกับน้าของลูกหาว่าแม่โง่ ที่ครองตัวเป็นม่ายไม่ยอมแต่งงานสักที ยายบอกว่า เสียเวลาชีวิตไปเปล่า ๆ บอกว่าสักวันนึงแม่จะต้องเสียใจ”เธอมองลูกสาวแสนสวยสุดแสนจะน่ารัก ดวงตาเอ่อคลอ

มีอะไรผิดพลาดอย่างนั้นเหรอ ? เวลานี้...เจียงสวี่ควรจะนอนหมดสติที่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ ? นอนหมดสติรอให้หล่อนไปฉีดยาให้ไม่ใช่เหรอ ? ทำไมเจียงสวี่ถึงฟื้นขึ้นมาได้ ?แล้วแผนการต่อจากนี้จะทำยังไง ?ไม่ได้ ! หล่อนต้องตั้งสติให้มั่น หล่อนผ่านเรื่องเหนือธรรมชาติมาแล้วทั้งชีวิต แม้ข้างในจะรู้สึกกลัวมากก็เถอะ กุ้ย เซียงก็ไม่ยอมปริปากซักคำ เพราะรู้ดีว่า ถ้าเอ่ยปากเมื่อไร ชีวิตหล่อนได้จบเห่แน่ แต่...กุ้ยเซียงก็อดไม่ได้ที่จะมองขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านเพราะในหีบไม้หอมนั้น มีสมุดเล่มนั้นซ่อนอยู่ ขอแค่เอามันออกมาได้ หล่อนก็จะรู้ว่าแผนการต่อไปจะต้องทำยังไง เพราะสมุดบันทึกเล่มนั้นจะเป็นคนแนะนำหล่อนทุกขั้นตอนเอง ห้ามกลัว ! ขอแค่ขึ้นไปเอาสมุดเล่มนั้นมาให้ได้ก็พอ ชาตินี้...หล่อนจะต้องกลับมามั่งคั่ง มีหนุ่ม ๆ รายล้อมให้ได้ทางด้านเจียงสวี่ เธอกลับรู้สึกแปลกใจ เพราะกุ้ยเซียงดูคุ้นเคยกับโครงสร้างบ้านตระกูลเจียงเป็นอย่างดี แล้ว...ทำไมถึงเอาแต่เหลือบมองขึ้นไปชั้นสองอยู่ได้ ? ชั้นสองนั่นน่ะ คือห้องนอนของเธอกับแม่ กุ้ยเซียงกำลังมองหาอะไรกันแน่ ?เจียงสวี่รู้สึกไม่ดี ระวังตัวมากขึ้น ส่วนกั๋วจู้นั้นก็รีบมาคุกเข่าต่อห