ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น

“แม่ รอนังนั่นฟื้นก่อน แล้วแม่ไปบอกให้นังนั่นไปให้การกับตำรวจนะว่าถูกชิงชวนลวนลาม ป้าใหญ่ของชิงชวนเพิ่งให้เงินหนูมา 200 หยวน ป้าเขาบอกว่า ถ้าชิงชวนถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานลวนลามจริง จะเพิ่มให้อีก 300 หยวน”

“อะไรนะ ?! ความผิดฐานลวนลามนี่โดนเล่นงานหนักเลยนะ เรายังไม่รู้เลยว่าไอ้ชิงชวนลวนลามนังเจียงสวี่จริงหรือเปล่า อย่างน้อย…ก็น่าจะรอให้นังนั่นฟื้นก่อนสิ จะได้ถามว่าไอ้ชิงชวนลวนลามมันจริงไหม ?”

“จะถามอะไรอีกเล่า ตอนที่มันถูกหามมาที่โรงพยาบาล เสื้อชั้นนอกขาดยับเลยนะแม่ ต้องเป็นเพราะไอ้บ้านั่นเห็นนังเจียงสวี่หน้าตาสะสวย เลยฉวยโอกาสตอนที่นังเจียงสวี่หมดสติทำเรื่องตำทรามนั้นแน่ ๆ”

‘เจียงหงอู่’ พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจราวกับตอกตะปู ก่อนจะกล่อมแม่ตัวเองด้วยสีหน้าที่ลังเลว่า

“ยังไงชิงชวนก็แค่ไอ้เด็กไร้ประโยชน์ไม่มีงานทำ เป็นลูกของศักดินาใจคด มีดีตรงไหนกัน แม้แต่ป้าใหญ่ของมันยังอยากให้มันติดคุกเลย เราแค่พูดไม่กี่คำเอง ก็ได้เงินมาตั้ง 500 หยวนแล้ว ไม่รับก็โง่แล้วแม่”

500 หยวนเลยเหรอ ? สามีหล่อนทำงานได้เดือนละ 35 หยวนเอง อยู่ ๆ เงินก็หล่นตรงหน้า เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ ใครบ้างที่จะไม่อยากได้เล่า ‘สวี่หลิงจือ’ เหลือบมองเจียงสวี่ที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง ก่อนจะกัดฟันพูดเพราะความโลภว่า

“รอให้นังเจียงสวี่ฟื้นก่อนเถอะ แม่จะพุดกับมันว่า หลังจากที่มันตกลงมาจากสันเขา ไอ้ชิงชวนได้ฉวยโอกาสตอนที่มันหมดสติทำลายศักดิ์ศรีของมัน จากนั้น...ก็บอกให้มันไปรีบไปแจ้งความที่โรงพักซะ”

“แม่พูดถูก แม่ทำถูกแล้ว เดี๋ยวหนูจะไปเอาเงินอีก 300 หยวนที่เหลือกับป้าใหญ่ไอ้ชีชวนก่อนนะ ส่วนแม่...ก็รออยู่ที่นี่แหละ รอนังเจียงสวี่ฟื้นแล้วรีบพามันไปแจ้งความที่โรงพักนะ”

สิ้นเสียง...หลิงจือก็หยิกแขนอันผอมบางใต้ผ้าห่มของเจียงสวี่อย่างแรงจนเป็นรอย แต่...คนบนเตียงกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

“หมอบอกว่ากว่ามันจะฟื้นก็อีกนาน ลูกไปที่โรงพักแจ้งความก่อนนะ ไปบอกกับตำรวจว่า ทุกคำพูดที่เราให้การมาจากปากนังเจียงสวี่หลังจากที่มันฟื้น”

ก่อนจะออกจากห้องคนไข้ไป หลิงจือยังฉีกเสื้อคลุมของเจียงสวี่ออกเป็นเศษ ๆ แล้วนำไปที่โรงพักใช้เป็นหลักฐานว่าเจียงสวี่ถูกชิงชวนขืนใจจริง ๆ

“นังเด็กตัวซวย แกไม่มีค่าพออยู่รักษาตำแหน่งงานอีกแล้ว ตอนนี้...ความบริสุทธิ์ของแกพังป่นปี้แล้ว พอได้สติก็เตรียมตัวไประเห็จทำงานที่ชนบทอันห่างไกลได้เลย”

ความจริงแล้ว เจียงสวี่ได้สติก่อนหน้านั้นแล้ว ตอนที่...หลิงจือหยิกแขนเธอ ความเจ็บปวดแล่นวาบจนร่างสั่น แต่...เธอก็ข่มใจไว้พยายามไม่ส่งเสียงร้องออกมา เธอต้องรอให้สองแม่ลูกคู่นี้ออกไปก่อน เพราะเธอจะไม่มีวันยอมให้เหตุการณ์มันซ้ำรอยเหมือนชาติที่แล้วอีก...

....................

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เจียงสวี่กับทีมผลิต ได้ขึ้นเขาไปเก็บเกาลัด แต่...โชคร้ายดันพลัดหลงเข้าไปในหุบลึก แล้วยังกลิ้งตกลงมาจากสันเขาอีก เป็น ‘กู้ชิงชวน’ ที่แบกเธอออกมาจากซอกเขา พาไปส่งที่โรงพยาบาลเพื่อรักษา

ตลอด 6 ชั่วโมงเต็ม ชิงชวนไม่หยุดพักเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่แล้ว…ย่ากับอาของเธอกลับใส่ร้ายว่าเขาฉวยโอกาสตอนที่เธอหมดสติทำเรื่องเลวทราม เพราะชาติกำเนิดของชิงชวนไม่ดี จึงไม่มีใครเชื่อคำพูดของเขาเลย

ตอนนั้น...เธอหมดสติไปนานกว่าสองสัปดาห์ พอรู้สึกตัวอีกที ชิงชวนก็ถูกส่งตัวไปที่เรือนจำชิงซานเพื่อรับโทษแล้ว เธอยังไม่ทันได้เป็นพยานล้างมลทินให้เขาเลย ก็ถูกคนใส่ร้ายว่ากักตุนของเกร็งกำไร และถูกพิพากษาจำคุกหลายปี

ครึ่งชีวิตของเธอกับชิงชวน ถูกพวกคนเลวพวกนั้นทำลายจนย่อยยับ วันที่เธอพ้นโทษ คนที่เรียกตัวเองว่าญาติ ไม่เห็นใครโผล่หน้ามาสักคน มีแค่ชิงชวนที่ยืนรอรับเธออยู่ เขาพาเธอกลับบ้าน พาลงใต้ไปทำมาค้าขาย

ใช้เวลาไม่ถึง 10 ปี ผู้ชายคนนั้นก็กลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งนครฉิน และตลอด 10 ปีนั้นเขามอบแต่สิ่งดี ๆ ให้เธอ จนวันที่เธอล้มป่วยหนักใกล้สิ้นใจตาย ชิงชวนเจ็บปวดราวหัวใจแตกสลาย เสียงแหบพร่าเอ่ยถาม

“ทั้งชีวิตนี้ คุณยังมีสิ่งใดที่ค้างคาใจหรือเปล่า ?” เจียงสวี่รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย พูดประโยคท้ายของชีวิตว่า

“วันนั้น…ตอนที่ฉันตกจากสันเขา คุณเป็นแบกฉันไปส่งที่โรงพยาบาลใช่มั้ย ? ถ้าฉันได้สติเร็วกว่านั้น คุณคงไม่ต้องติดคุกอย่างไร้ความผิดหลายปีแบบนั้น”

สิ้นเสียง...เธอก็หมดลมหายใจลาโลกไป แต่...พอเธอลืมตาตื่นอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเธอเองได้ย้อนเวลากลับมาเมื่อ 15 ปีก่อน บางที…ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ฟ้าอาจได้ยินเสียงหัวใจของเธอ ถึงให้เธอย้อนเวลากลับมาในตอนที่เธออายุ 17

ในวันที่กำลังปีนเขาเก็บเกาลัด พลัดตกลงจากสันเขา และถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาล คราวนี้…เจียงสวี่ฟื้นเร็วกว่าครั้งก่อน เธอรีบคว้าเสื้อคลุมเก่าของผู้ชายที่วางอยู่บนตู้หัวเตียง หลบสายตาแพทย์และพยาบาลออกมาอย่างเงียบ ๆ แล้วออกจากโรงพยาบาลไป

เธอมีเวลาแค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้น คนที่ช่วยเธอกำลังจะถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานลวนลาม เธอต้องรีบไปให้การกับตำรวจให้ทัน ก่อนอื่น...ต้องช่วยชิงชวนออกมาให้ได้ก่อน ไม่ให้พวกคนชั่วลากเขาเข้าคุกด้วยข้อหาที่ไม่เป็นธรรมนี้

...ที่ห้องสอบสวน...

“งั้น...หมายความว่า ตอนที่ชิงชวนช่วยเธอ เขาไม่ได้มีพฤติกรรมลวนลามอะไรเลยใช่มั้ย ?”

“ไม่มีค่ะ ตอนนั้น...ฉันยังมีสติอยู่ ฉันรู้สึกรับรู้ได้ทุกอย่าง ใกล้ถึงโรงพยาบาลฉันถึงหมดสติไป” ดวงตากลมใสของเจียงสวี่ฉายแววประหลาดใจ

“คุณตำรวจ ชิงชวนเขาเป็นคนดีจริง ๆ นะคะ เขาแบกฉันเดินลัดเลาะลงมาจากเขาตั้ง 6 ชั่วโมง ฝ่าป่าข้ามเขามาส่งถึงโรงพยาบาล คุณตำรวจห้ามใส่ร้ายคนดี ๆ อย่างชิงชวนนะคะ ฉันตั้งใจจะมอบธงเกียรติคุณให้เขาอยู่เลยค่ะ”

ตำรวจหญิงที่กำลังจดบันทึกชะงักไป แล้วเงยหน้ามองเด็กหญิงที่อยู่ตรงหน้า เธออายุราว ๆ 17-18 ปี ดวงตาใสสะอาดปราศจากมลทิน ไม่เหมือนคนกำลังโกหกเลยแม้แต่น้อย หรือว่า…พวกเขาจะเข้าใจผิดชิงชวนผู้ที่มีชาติกำเนิดจากครอบครัวศักดินากันนะ ตั้งแต่เขาถูกพาตัวมาที่นี่ ก็เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ

“เมื่อกี้ย่าของเธอเพิ่งมาที่นี่ บอกว่าเธอฟื้นที่โรงพยาบาลแล้วคิดอยากจะฆ่าตัวตาย และเธอยังบอกด้วยว่าชิงชวนเป็นคนลวมลามเธอตอนที่อยู่ในป่า เสื้อของเธอเองก็ถูกฉีกขาด”

ตำรวจหญิงหยิบเศษเสื้อผ้าฝ้ายที่ขาดยับขึ้นมาให้เจียงสวี่ดู มันคือหลักฐานที่ย่าของเธอนำมาให้พวกเขาเป็นหลักฐาน

“ย่าของเธอบอกว่า ตอนที่ชิงชวนพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาล เสื้อเธอก็ขาดยับหมดแล้ว”

ตำรวจหญิงรู้สึกสงสารและเห็นใจเจียงสวี่มาก จึงปลอบใจเธอว่า

“หรือเป็นเพราะเธอกลัวเรื่องนี้จะกระทบถึงชื่อเสียงของเธอ เธอถึงได้เปลี่ยนคำให้การ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ พวกเราจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ จะไม่เปิดเผยชื่อเหยื่ออย่างแน่นอน”

เก็บเป็นความลับงั้นเหรอ ? แค่นี้ก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอว่าเป็นข้อกล่าวหาไร้หลักฐานน่ะ ตำรวจดึงเรื่องนี้มาใส่ร้ายชิงชวนได้ยังไง ? ชาติที่แล้ว หลังจากที่หลิงจือกลับจากสถานี ก็แพร่ข่าวไปทั่วว่าเธอถูกชิงชวนทำมิดีมิร้าย ทำให้ตำแหน่งงานที่กำลังจะจัดสรรให้เธอหลุดลอยไป

กลายเป็นไม่มีงานทำ เธอจึงต้องเอาของป่าที่บ้านไปขาย สุดท้าย...กลับถูกฟ้องร้องว่ากักตุนเกร็งกำไร จนต้องติดคุกอยู่หลายปีกว่าจะได้ออกมา เสื้อที่ถูกฉีกเละนี้ ความจริงแล้ว มันคือของขวัญที่เธอถักให้ตัวเองเมื่อตอนที่เธออายุครบ 17 ปี

เธอรักเสื้อตัวนี้มาก จนไม่กล้านำออกมาใส่บ่อย ๆ แต่...เจียงสวี่เพิ่งใส่เสื้อตัวนี้ครั้งแรก กลับถูกผู้เป็นย่าทำให้กลายเป็นหลักฐานมัดตัวชายที่เธอรัก ตอนเธอถูกหามไปส่งที่โรงพยาบาล เสี้อมีรอยขาดจากกิ่งไม้นิดเดียว

แต่...เพราะย่าอยากจะใส่ร้ายเธอ ถึงได้ฉีกเสื้อตัวนี้นำมาเป็นหลักฐานให้กับตำรวจ เพียงเพราะเงิน 500 หยวน ย่าถึงกับลงมือทำลายชื่อเสียงของเธออย่างนั้นเหรอ ? พอได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เธอก็ไม่เชื่อใครหน้าไหนอีก

“ตอนที่ฉันถูกหามไปส่งที่โรงพยาบาล เสื้อมีรอยขาดนิดหน่อยเอง ทำไมพอมาถึงสถานีตำรวจ ถึงกลายเป็นผ้าขี้ริ้วอย่างนี้ล่ะคะ ?”

เจียงสวี่สะบัดเสื้อที่ถูกใช้เป็นหลักฐานอย่างแรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“คุณตำรวจคะ เสื้อตัวนี้ ต้องเป็นฝีมือของย่าฉันแน่ ๆ ที่ฉีกมันขาดค่ะ ถ้าคุณตำรวจไม่เชื่อ คุณตำรวจไปถามหมอที่รักษาฉันได้เลย หมอยืนยันความบริสุทธิ์ให้ฉันได้ค่ะ”

เด็กสาวตัวเล็ก แต่...พูดจามีเหตุผลชัดเจน ทำให้ตำรวจหญิงเริ่มลังเล เรื่องเสื้อ...แค่ไปถามหมอที่รักษาเจียงสวี่ก็รู้ความจริงแล้ว แต่...มีสิ่งหนึ่งที่ตำรวจหญิงยังสงสัยอยู่

“สวี่หลิงจือคือย่าแท้ ๆ ของเธอ เรื่องศักดิ์ศรีของผู้หญิงถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ ถ้าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริง ทำไมย่าของเธอถึงใส่ร้ายเธอแบบนี้ ฉันไม่เข้าใจ ย่าเธอทำไปทำไม ?”

ย่าทำไปทำไมอย่างนั้นเหรอ ?