Novels by เต้าหู้ยิ้ม

…หลายปีต่อมา…ร่างระหงกำลังยุ่งอยู่กับการต้อนรับลูกค้าในร้าน วันนี้เป็นอีกวันที่ เยี่ยนฟางรู้สึกภูมิใจกับตัวเองมาก เธอสู้มานานหลายปีกว่าจะมาเปิดร้านอาหารที่ปักกิ่งได้ เพราะกำลังใจของเธออยู่ที่นี่ เธอกับหลิวเหว่ยถึงต้องพยายามสู้เพื่อมาเปิดร้านอาหารที่นี่ให้ได้“แม่ หนูมาแล้วค่ะ” ลี่หลินวัย 19 ปีวิ่งมาแต่ไกลด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนจะวิ่งเข้ามาสวมกอดผู้เป็นแม่แน่น“ลี่หลินลูก ขีวิตใหม่ในรั้วมหาลัยเป็นอย่างไรบ้าง ?” เยี่ยนฟางดีใจมากที่ลูกสาวโผล่มาหาเธอถึงที่นี่ จะหนึ่งปีแล้วที่เธอไม่ได้เจอหน้าลูกสาว ตั้งแต่วันที่ลูกสาวเธอสอบเข้ามหาลัยได้ ก็ไม่มีโอกาสได้เจอหน้าลูกสาวอีกเลย“ก็ดีค่ะแม่ แต่เรียนหนักไปหน่อย แม่มาเปิดร้านที่นี่ ใกล้กับมหาลัยหนูพอดี หนูขอย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไหมคะ ? หนูไม่อยากพักอยู่ที่หอเลยค่ะ อยู่ที่หออึดอัดจะตาย”ลี่หลินแอบบ่นกับแม่ของตัวเอง เพราะเธอรู้ว่ายังไงแม่ก็ต้องยอมให้เธอย้ายออกจากหอมาอยู่ที่นี่แน่ ๆ“พ่อกับแม่ไม่ได้อยู่ที่นี่ แม่ไม่อุ่นใจหากหนูย้ายออกมาอยู่ที่นี่คนเดียว หนูพักอยู่ที่หอแหละดีแล้ว” ลี่หลินได้ยินแบบนั้นถึงกับทำหน้าเศร้า“พ่อครับ แม่ครับ ยินดีด้วยนะครับ ผ

วันถัดมา…เยี่ยนฟางกับหลิวเหว่ยมาส่งเจ้าลี่หยางที่โรงเรียนเหมือนเฉนเช่นทุกวัน แต่วันนี้จะพิเศษหน่อย เพราะเธอตั้งใจพาเจ้าลี่หยางมาขอโทษเพื่อนคนนั้น โชคดีที่พ่อกับแม่ของเด็กคนนั้นไม่ติดใจอะไร หลังจากที่เด็ก ๆ ขอโทษกันก็กลับมาเล่นด้วยกันปกติ เยี่ยนฟางอยู่คุยกับครูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับออกมาจากโรงเรียน“เจ้าลี่หยางนี่เหมือนคุณจริง ๆ เลยว่าไหมคะ ? อารมณ์ร้อน เลือดร้อน ไม่พอใจอะไรก็ใช้แต่กำลัง ฉันพยายามปรับทัศนคติลูแล้วนะคะ ก็ยังเกิดเรื่องขึ้นจนได้”“ลูกยังเล็ก เราค่อย ๆ บอกค่อย ๆ สอน เจ้าลี่หยางเป็นเด็กขี้น้อยใจ เราจะดุไม่ได้ ต้องบอกต้องสอนด้วยเหตุผล”“ฉันรู้ค่ะ ทุกครั้งที่เจ้าลี่หยางมีเรื่องกับเพื่อน ฉันจะพูดกับลูกด้วยเหตุผลเสมอ”“เยี่ยนฟาง” อยู่ ๆ หลิวเหว่ยก็หยุดเดิน ก่อนจะเอ่ยเรียกเธอเบา ๆ“ขอบคุณมากนะที่ดูแลลูก ๆ ของเรา ผมไม่เสียใจที่แต่งงานกับคุณ ผมรู้ว่าที่ผ่านมาคุณต้องเจอกับอะไรบ้าง ผมขอบคุณที่ไม่ทิ้งลูกของเราไปไหน ขอบคุณที่พยายามปรับปรุงตัวเพื่อครอบครัวของเรา”เยี่ยนฟางนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้จะมีมุมน่ารักกับเขาด้วย นี่คงจะเป็นโอกาสที่ดีที่จะบอกคว

หลายเดือนผ่านไป…หลังจากที่ร่างกายของเยี่ยนฟางกลับมาเป็นปกติ เธอก็รีบกลับมาเปิดร้านขายอาหาร เมื่อสองวันก่อนหลิวเหว่ยเพิ่งจะไปจัดการเรื่องบ้านให้เธอเสร็จ วันนี้เธอกับเยี่ยนเฟยถึงต้องมาเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านหลังใหม่ตอนนี้เจ้าลี่หลินอายุได้หกเดือนแล้ว ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ถ้าไม่ได้แม่สามีกับเยี่ยนเฟยคอยช่วยดูแลเจ้าลี่หลิน เธอกับหลิวเหว่ยไม่รู้จะต้องทำอย่างไรแล้วจริง ๆ หลิวเหว่ยเองไม่คิดว่าการดูแลลูกคนหนึ่งจะเหนื่อยมากขนาดนี้ เมื่อก่อนเยี่ยนฟางคลอดเจ้าลี่หยาง ก็มีแต่แม่กับซินหยานที่เป็นคนดูแล“เยี่ยนฟาง เจ้าลี่หลินร้องอีกแล้ว ลูกน่าจะหิวนม” หลิวเหว่ยอุ้เจ้าลี่หลินวิ่งมาหาเยี่ยนฟางที่บ้านหลังใหม่ตรงข้าม สีหน้าแลดูเป็นกังวลมากเมื่อเห็นเจ้าลี่หลินร้องไห้ไม่หยุด“ลูกน่าจะไม่สบายตัวนะคะ” เยี่ยนฟางรีบอุ้มเอาเจ้าลี่หลินมา ก่อนจะถอดกางเกงดู“ฮ่าฮ่าฮ่า ลูกอึค่ะ” เยี่ยนฟางเห็นสีหน้าของหลิวเหว่ยไม่ค่อยดีก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ“ผมก็นึกว่าลูกหิว เดี๋ยวผมจัดการเอง คุณเก็บกวาดร้านเถอะ”“ไม่เป็นไรค่ะ ใกล้จะถึงเวลาไปรับเจ้าลี่หยางที่โรงเรียนไม่ใช่เหรอคะ ? คุณรอไปรับลูกเถอะ วันนี้คุณเหนื่อยมาท

คำพูดของเยี่ยนเฟยทำให้เยี่ยนฟางถึงกับนิ่งไป อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกเศร้าพูดอะไรไม่ออก ที่ผ่านมาเธอก็นึกว่าน้องสาวของเจ้าของร่างเดิมหายไปจะไปมีชีวิตที่ดีกว่านี้ซะอีก ไม่คิดว่าเยี่ยนเฟยจะกลับมาในสภาพนี้“เยี่ยนเฟย พี่… ” เยี่ยนฟางพูดอะไรไม่ออก เพราะเธอรู้สึกสงสารอีกฝ่ายเหลือเกิน“พี่เยี่ยนฟาง ถ้าพี่รังเกียจฉัน ไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจพี่นะ”เยี่ยนเฟยพูดจบก็รีบลุกพรวดจากเก้าอี้ เธอกำลังจะเดินออกจากร้านไป ครู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงของพี่สาวเอ่ยขึ้น“เยี่ยนเฟย ไม่ต้องไปไหนหรอก พี่ไม่ได้รังเกียจเธอ เธออยู่ที่นี่กับพี่ คอยช่วยงานพี่ ที่ร้านกำลังขาดคนช่วยงานพอดี”“พี่เยี่ยนฟาง ฮึก ๆ ” เยี่ยนเฟยรีบคุกเข่าที่พื้น ก่อนจะก้มศีรษะให้กับเยี่ยนฟาง“ขอบคุณพี่มากนะ ขอบคุณพี่มากจริง ๆ ”“อย่าทำแบบนี้เยี่ยนเฟย ลุกขึ้นมาได้แล้ว เราคือพี่น้องกันนะ มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันสิ”ครู่นั้นหลิวเหว่ยกับเจ้าลี่หยางก็กลับมาที่บ้านพอดี เยี่ยนฟางจึงรีบเดินไปเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เขาฟัง หลิวเหว่ยเองก็ไม่ได้ว่าอะไร พอดีที่ร้านกำลังขาดผู้ช่วยพอดี เยี่ยนฟางกำลังจะคลอด ต้องการคนช่วยงาน ได้คนในครอบครัวมาช

เรื่องที่เกิดขึ้นที่ร้าน ไม่นานก็แพร่งพรายถึงหูของชาวบ้าน ชาวบ้านต่างวิพากษ์วิจารณ์หนิงเอ๋ออย่างนู่นอย่างนี้ ไม่คิดว่าผู้หญิงดี ๆ อย่าง หนิงเอ๋อจะกล้าทำเรื่องอย่างนั้นได้ เยี่ยนฟางยังผวากับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่หาย ปู่หลัวกับย่าหลัวรู้เรื่องก็รีบตรงดิ่งมาที่ร้านในวันถัดมา“เยี่ยนฟาง หนูไม่เป็นอะไรใช่ไหม ?” ย่าหลัวเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง พลางจับตัวเยี่ยนฟางหมุนไปมาดู“แม่ ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ เจ้าตัวเล็กปลอดภัยดี”“เฮ้อ หนูไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แม่ใจหายใจคว่ำหมด นึกว่าลูกกับหลานแม่จะเป็นอะไรไป หนิงเอ๋อนี่จิตใจโหดเหี้ยมเกินคนจริง ๆ เยี่ยนฟาง กลับไปอยู่ที่บ้านหลัวกับแม่เถอะนะ อยู่ที่นี่แม่ไม่สบายใจเลยสักนิด”“แม่คะ ถ้าฉันกลับไปที่นั่นใครจะอยู่ช่วยงานหลิวเหว่ยที่นี่ล่ะคะแม่ แม่กับพ่อนั่นแหละ ย้ายมาอยู่ที่นี่กับพวกเราเถอะนะ ตอนนี้ซินหยานก็ไม่อยู่แล้ว ไม่มีใครดูแลพ่อกับแม่เลย พ่อกับแม่อยู่ที่นั่น พวกเราก็ไม่อุ่นใจเหมือนกัน ที่นี่ยังมีห้องว่างให้พ่อกับแม่อยู่ ฉันเองก็กำลังขายอาหารเช้าในทุก ๆ เช้าอยู่ หนิงเอ๋อก็ถูกตำรวจจับตัวไปแล้ว ตอนนี้ที่ร้านกำลังขาดคนช่วยอยู่พอดี พ่อกับแม่ย้ายมาอยู่กับพวกเราเ

หนิงเอ๋อยืนกรานเสียงแข็ง ต่อให้พ่อกับแม่พูดอะไรไป หล่อนก็จะไม่เปลี่ยนใจ“แกนี่มันโง่จริง ๆ เลย รู้ทั้งรู้ว่าไอ้หลิวเหว่ยมีลูกมีเมียอยู่แล้ว ยังอยากจะได้มันมาเป็นผัวอีก”“มันเรื่องของฉัน แม่จะมายุ่งวุ่นวายกับฉันทำไม ? แม่ไม่คิดที่จะช่วยฉัน ยังจะมาว่าฉันอีกเหรอ ?”หนิงเอ๋อเริ่มจะคุมสติอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ที่หล่อนต้องมาเป็นแบบนี้เป็นเพราะใคร ถ้าไม่ได้เป็นเพราะพ่อกับแม่“เอาละ ๆ ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้แล้วก็ได้ แกรีบไปหาเงินมาใช้หนี้ให้พ่อแกไป ฉันปวดหัวกับพ่อแกจวนจะเป็นประสาทตายอยู่แล้ว”ผู้เป็นแม่ไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะหมุนกายเดินกลับไปที่ห้อง ปล่อยให้หนิงเอ๋อนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นคนเดียว……เช้าในวันถัดมา…หนิงเอ๋อมาทำงานสายกว่าทุกวัน พอมาถึงที่ร้านหล่อนก็เห็นเยี่ยนฟางกำลังขายเกี๊ยวกับซาลาเปาอยู่ เห็นชีวิตของเยี่ยน ฟางกับหลิวเหว่ยได้ดิบได้ดี หล่อนก็รู้สึกหน่วงในอก ทำไมหล่อนถึงไม่โชคดีเหมือนอย่างเยี่ยนฟางบ้าง“หนิงเอ๋อ ไปบอกให้โรงงานเอาของมาส่งที่ร้านด้วยนะ” หลิวเหว่ยถือถาดอาหารเดินออกมาจากในครัว เห็นหนิงเอ๋อมาทำงานพอดี เขาก็รีบบอกให้หนิงเอ๋อไปที่โรงงานบอกให้คนที่โรงงานเอาของมาส่งหนิงเอ๋อไม่พู