สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย

สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย

last updateLast Updated : 2026-11-15
By:  มณีสีแดงUpdated just now
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
39Chapters
4views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ด้วยแรงอธิฐานก่อนตายทำให้ดวงวิญญาณของกอหญ้ามาอยู่ในร่างสตรีใจร้ายที่ผู้คนเกลียดชัง สตรีไร้ค่าที่ไม่มีอะไรดีนอกจากความงามที่ล่มเมือง อีกทั้งสตรีผู้นี้ยังมีเจ้าก้อนแป้งสองหน่อทิ้งเอาไว้ให้นางเลี้ยงดู

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ซูเม่ยสตรีร้ายกาจ

บริเวณตีนเขาไม่ไกลจากหมู่บ้านซานจามีร่างงดงามของสตรีนางหนึ่งยืนขวางทางแม่นางน้อยร่างบางเอาไว้

ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็รีบเดินหนีกลัวว่าของในตะกร้าด้านหลังจะโดนปล้นไปเช่นกัน พวกเขารู้ดีว่าสู้กับคนหน้าด้านสู้ยังไงก็ไม่ชนะ

จะทำเช่นไรได้ในเมื่อพวกเขายังหน้าด้านไม่เท่าสตรีผู้นี้ 

“ฝูเยี่ยฟางส่งของในตะกร้าของเจ้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ”

น้ำเสียงข่มขู่พร้อมกับสายตาดุร้ายจ้องมองไปที่ร่างของแม่นางน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า 

ร่างบางที่โดนขู่เริ่มสั่นเทา สายตาของนางมองต่ำลงไปที่พื้นอย่างไม่กล้าสู้หน้า กลัวว่าตนนั้นจะโดนตบตีเหมือนคราวก่อน 

“พะพี่ซูเม่ย ท่านอย่ามาเอาผักของข้าไปอีกเลยนะ ในป่ายังมีเหลืออยู่ ท่านไปเก็บเอาเถิด”

เสียงตะกุกตะกักถูกเปล่งออกมาจากร่างบาง ฝูเยี่ยฟางเอ่ยอ้อนวอนสตรีที่ยืนขวางอยู่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซูเม่ยมาขวางทางของนาง

ชาวบ้านหลายคนก็เคยเจอมาแล้ว สตรีผู้นี้น่ารังเกียจนักแม้ใบหน้าของนางจะดูงามล่มเมืองแต่นิสัยใจคอของนางช่างตรงข้ามกันอย่างลิบลับ 

“ถ้ามันเหลือเจ้าก็เข้าไปเก็บเอาใหม่สิ ข้าต้องรีบเอาผักไปทำกับข้าวให้ลูกแล้ว เอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้”

เรื่องอะไรนางจะเสียเวลาเข้าไปเก็บเล่า นางจะรีบเอาผักพวกนี้ไปเลี้ยงเจ้าก้อนน้อยที่นางเก็บมา 

เด็กทั้งสองคนนั้นจะได้โตไว ๆ นางจะได้รีบเอาไปขาย เลี้ยงเอาไว้ก็สิ้นเปลืองเสียเปล่า

“โอ๊ย!”

ร่างของซูเม่ยเข้าไปแย่งของที่อยู่ในตะกร้ามาเป็นของตัวเอง นางผลักแม่นางผู้นั้นจนล้มไปกองอยู่ที่พื้น

ฝูเยี่ยฟางมองร่างสตรีตรงหน้าด้วยความโกรธ นางไม่ได้แข็งแรงมากพอที่จะต่อกรกับซูเม่ย

ทำได้เพียงนั่งมองผักที่ตัวเองเก็บมาอย่างอยากลำบาก ตกไปอยู่ในตะกร้าของซูเม่ย 

หลังจากที่ไปแย่งของเพื่อนบ้านมาได้ ซูเม่ยก็เดินกลับเรือนอย่างอารมณ์ดี ฝูเยี่ยฟางมองตามแผ่นหลังของนางด้วยความไม่พอใจ

อยู่ ๆ นางก็นึกถึงเด็กน้อยสองคนที่ซูเม่ยไปเก็บกลับมา ร่างบางมีความสงสัยอยู่เต็มไปหมด เพราะซูเม่ยนั้นไม่ใช่คนใจดีเท่าใดนัก

สตรีเช่นนี้นะหรือจะเลี้ยงเด็ก คิดแล้วก็ยิ่งสงสารเด็กทั้งสองนัก

เมื่อก่อนซูเม่ยอาศัยกับบิดาเพียงแค่สองคนพ่อลูก แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วนางมีลูกสองคน ชาวบ้านต่างก็คิดว่านางนั้นคงไปปล้นลูกของคนอื่นมา

ไม่รู้ว่าครอบครัวที่โชคร้ายจะเป็นคนหมู่บ้านไหน อยู่ ๆ สตรีร้ายกาจผู้นี้ก็กลับมาพร้อมกับเด็กแฝดสองคน 

ซูเม่ยนางมีนิสัยชอบแย่งของชาวบ้าน ถ้านางเข้าป่าแล้วได้ของกลับมาเต็มตะกร้าเมื่อไหร่

คนในหมู่บ้านก็จะรู้กันแล้วว่าซูเม่ยนั้นไปดักปล้นเอาของคนอื่นมา มีชาวบ้านหลายคนร้องเรียนนางแล้ว แต่สตรีผู้นี้หาได้สนใจไม่

นางก็ยังคงมีพฤติกรรมเช่นเดิม 

ชาวบ้านทำอะไรนางไม่ได้ต้องพยายามหลีกเลี่ยงให้ไกลจากสตรีผู้นี้ ถ้าเห็นนางอยู่ในรัศมีห้าร้อยเมตร ต้องรีบเดินหลีกหนีให้ไกล

ไม่เช่นนั้นของป่าที่อยู่ในตะกร้าจะกลายเป็นของซูเม่ยทั้งหมด

……

“ฮือ ฮือ ท่านตาข้าหิว”

ซูต้าหนิงร้องไห้ออกมา ชายชราที่นอนซมอยู่บนที่นอนก็ทำตัวไม่ถูก เด็กสองคนนี้เลี้ยงไม่ง่ายเลย หิวก็ร้อง

ไม่รู้ว่าบุตรสาวของเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ถึงได้ไปเก็บเด็กสองคนนี้กลับมา ทั้ง ๆ ที่ครอบครัวของเขานั้นก็แทบจะไม่มีกินอยู่แล้ว

“ซูจินก็หิว”

“เสียงดังยิ่งนัก พวกเจ้าร้องไห้อีกแล้วรึ ถ้าไม่หยุดร้องข้าจะตีพวกเจ้าเดี๋ยวนี้”

“ฮึก พวกเราไม่ร้องแล้วทะท่านแม่”

คำเรียกขานที่ดูไม่ค่อยจะเต็มใจถูกเปล่งออกมาจากเจ้าก้องแป้งทั้งสอง สตรีใจร้ายผู้นี้บังคับให้พวกเขาทั้งสองเรียกว่าท่านแม่

ถ้าไม่เรียกนางก็จะถือไม้เรียวมาตี ด้วยความที่เป็นเด็กฉลาด เจ้าก้อนแป้งทั้งสองจึงยอมเรียกนางว่าท่านแม่เพื่อจะไม่ต้องโดนนางตีอีก 

“ดี! ไปนั่งรอในห้อง ไว้แม่จะทำอาหารอร่อย ๆ ให้เจ้าทั้งสองกิน”

แค่นึกถึงอาหารที่นางทำ เจ้าก้อนแป้งทั้งสองก็แทบจะอาเจียนแล้ว นางทำอาหารไม่อร่อยเลย

อย่าว่าแต่เด็กเลยแม้แต่ผู้เป็นพ่อที่นอนป่วยก็ไม่อยากกินอาหารที่บุตรสาวทำเช่นกัน ถ้าเขาไม่เป็นไข้ป่านนี้คงลุกไปเข้าครัวเองแล้ว 

ร่างบางของซูเม่ยเดินเข้าไปในครัวอย่างยิ้มแย้มในมือของนางมีไข่ไก่อยู่สองฟองกับผักที่นางไปแย่งเอาของเพื่อนบ้านมา

ซูเม่ยเป็นสตรีที่ไม่เอาไหน อาหารนางก็ทำไม่อร่อย งานบ้านงานเรือนนางก็ไม่ทำ ปกติแล้วท่านพ่อของนางเป็นคนทำให้

เวลานี้ท่านพ่อล้มป่วย เรือนหลังเล็ก ๆ จึงรกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ข้าวของถูกวางกระจัดกระจายเต็มไปหมด 

ร่างบางทำข้าวต้มผักให้ท่านพ่อกับเด็กทั้งสองกิน ส่วนนางนั้นเก็บไข้เอาไว้กินเพียงคนเดียว

เรื่องอะไรนางจะปล่อยให้ตัวเองอดแล้วยกของดี ๆ ให้เด็กสองคนนั้นกิน 

นางเก็บมาเลี้ยงก็ดีเท่าไหร่แล้ว ส่วนบิดาของนางนั้นนางทำสิ่งใดให้กินท่านก็กิน ไม่เคยมากเรื่องเลยสักครั้ง

ร่างบางตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะเอาเด็กทั้งสองไปขาย นางไม่อยากเลี้ยงแล้ว ไม่สู้นำไปขายแล้วเอาเงินมาใช้จ่ายให้ตัวเองสบายดีกว่า 

“ท่านพ่อข้าวต้มร้อน ๆ มาแล้วเจ้าค่ะ รีบลุกขึ้นมาเถิดเดี๋ยวมันจะเย็นซะก่อน”

กลิ่นของข้าวต้มลอยอบอวลไปทั่วเรือนหลังเล็ก ชายชราหนึ่งคนกับเด็กอีกสองคนต่างก็หันหน้าหนี ข้าวต้มของสตรีผู้นี้เหม็นยิ่งนัก 

“พวกเจ้าสองคนกินเยอะ ๆ เล่า ยิ่งตัวเล็ก ๆ อยู่”

ร่างบางพูดออกไปราวกับว่าตัวเองนั้นหวังดี แต่ในใจกลับคิดตรงกันข้าม นางกลัวว่าถ้าเด็กสองคนนี้ผอมจนเกินไปจะขายได้ราคาไม่ดี

เมื่อคิดได้ดังนั้นมือเรียวบางก็ตักผักให้เจ้าก้อนแป้งทั้งสองเยอะ ๆ

“ท่านแม่ข้าจะกินไม่หมดเอานะขอรับ ท่านแม่อุตส่าห์ไปเก็บผักมาอย่างยากลำบากถ้ากินเหลือคงเสียดายแย่เลย”

“ใช่เจ้าค่ะท่านแม่ ท่านพี่พูดถูก”

พอพูดจบเด็กแฝดทั้งสองคนก็ขยิบตาให้กัน ขืนกินอาหารของสตรีผู้นี้จนหมดก็ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายอ้อม ๆ

ซูเม่ยได้ยินเด็กน้อยพูดเช่นนั้นก็หลงดีใจ นางคิดว่าเด็กทั้งสองเป็นห่วงนาง จนตอนนี้นางก็เริ่มมีความลังเลขึ้นมาแล้ว

ว่าจะขายเด็กทั้งสองออกไปหรือนางจะเลี้ยงเอาไว้ใช้งานดี

 

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
39 Chapters
ตอนที่ 1 ซูเม่ยสตรีร้ายกาจ
บริเวณตีนเขาไม่ไกลจากหมู่บ้านซานจามีร่างงดงามของสตรีนางหนึ่งยืนขวางทางแม่นางน้อยร่างบางเอาไว้ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็รีบเดินหนีกลัวว่าของในตะกร้าด้านหลังจะโดนปล้นไปเช่นกัน พวกเขารู้ดีว่าสู้กับคนหน้าด้านสู้ยังไงก็ไม่ชนะจะทำเช่นไรได้ในเมื่อพวกเขายังหน้าด้านไม่เท่าสตรีผู้นี้ “ฝูเยี่ยฟางส่งของในตะกร้าของเจ้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ”น้ำเสียงข่มขู่พร้อมกับสายตาดุร้ายจ้องมองไปที่ร่างของแม่นางน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างบางที่โดนขู่เริ่มสั่นเทา สายตาของนางมองต่ำลงไปที่พื้นอย่างไม่กล้าสู้หน้า กลัวว่าตนนั้นจะโดนตบตีเหมือนคราวก่อน “พะพี่ซูเม่ย ท่านอย่ามาเอาผักของข้าไปอีกเลยนะ ในป่ายังมีเหลืออยู่ ท่านไปเก็บเอาเถิด”เสียงตะกุกตะกักถูกเปล่งออกมาจากร่างบาง ฝูเยี่ยฟางเอ่ยอ้อนวอนสตรีที่ยืนขวางอยู่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซูเม่ยมาขวางทางของนางชาวบ้านหลายคนก็เคยเจอมาแล้ว สตรีผู้นี้น่ารังเกียจนักแม้ใบหน้าของนางจะดูงามล่มเมืองแต่นิสัยใจคอของนางช่างตรงข้ามกันอย่างลิบลับ “ถ้ามันเหลือเจ้าก็เข้าไปเก็บเอาใหม่สิ ข้าต้องรีบเอาผักไปทำกับข้าวให้ลูกแล้ว เอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้”เรื่องอะไรนางจะเสียเวลาเข้าไปเก็บเล่า นางจะ
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more
ตอนที่ 2 สตรีผู้นี้ช่างโง่นัก
ซูเม่ยเลยวัยปักปิ่นมาแล้ว ด้วยความไม่เอาไหนของนางเลยไม่มีผู้ใดอย่างเกี่ยวดองด้วย แม้แต่ครอบครัวยากไร้ที่สุดของหมู่บ้านก็ไม่สนใจนาง พวกเขาต่างก็คิดเช่นเดียวกันว่าไม่ควรแต่งสตรีร้ายกาจเช่นนี้เข้ามาสร้างความลำบากใจให้ครอบครัว นางไม่รู้ตัวเลยว่าในสายตาของชาวบ้านนั้นนางคือสตรีที่ไร้ค่าที่สุด ในหมู่บ้านแห่งนี้นอกจากบิดาของนางแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดอยากทำความรู้จักกับซูเม่ยเลย ความไร้ค่าของนางกับนิสัยที่ร้ายกาจทำให้นางเป็นที่น่ารังเกียจของคนในหมู่บ้าน“กินเสร็จก็ช่วยกันเก็บเรือนด้วยเล่า พวกเจ้าต้องช่วยแม่ทำงานรู้หรือไม่”ซูเม่ยเอ่ยออกมาเมื่อเห็นของในบ้านเกลื่อนไปหมด เจ้าก้อนแป้งทั้งสองเงยหน้าขึ้นมามองสตรีตรงหน้าทันทีพวกเขาจำได้ว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเก็บกวาดเรือนเลย สตรีผู้นี้เป็นคนแรกที่กล้าเอ่ยปากใช้พวกเขา“ได้ขอรับ พวกเราจะช่วยกันเก็บ”ซูต้าหนิงเอ่ยบอกออกไป เขาไม่อยากมีปัญหากับสตรีผู้นี้เพราะคนที่ซวยจะเป็นน้องสาวของเขาเอง“พวกเจ้าน่ารักที่สุด คิดไม่ผิดเลยที่แม่พาเจ้าทั้งสองกลับมาด้วย”ในวันที่ซูเม่ยไปเจอเด็กทั้งสอง เป็นวันที่นางเข้าป่าไปหาผักที่จริงแล้วนางตั้งใจไปแย่งผักของคนอื่นอย่างที่เคย
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more
ตอนที่ 3 น้ำแกงถ้วยนี้มีปัญหา
“เอ๊ะ ชุดที่ข้าชอบใส่มันหายไปไหน”ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา ร่างเล็ก ๆ ของซูจินก็เริ่มสั่นเทายังดีที่เด็กทั้งสองยืนอยู่ข้างหลังนาง ซูต้าหนิงเลยช่วยสะกิดน้องสาวเอาไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นนางได้รู้ความจริงแน่“ชุดไหนหรือขอรับ ผ้าที่ท่านแม่เอามาให้พวกเราซักมีเท่านี้เอง”ซูต้าหนิงเอ่ยออกมาอย่างหน้าซื่อตาใส เด็กน้อยทั้งสองมองนางตาแป๋วอย่างไร้เดียงสา“เช่นนั้นรึ อืม ๆ ข้าคงจะหลงลืมไปเอง”เมื่อเห็นเหตุการณ์เป็นไปอย่างที่คิดซูต้าหนิงก็แอบลอบยิ้มกับน้องสาวของตน สตรีผู้นี้ช่างโง่เง่ายิ่งนักจะมีดีก็แค่ใบหน้าที่งดงามนั่น ส่วนเรื่องอื่นนางก็ไม่ต่างจากสตรีไร้ค่าเลยแม้แต่น้อยภายในตำหนักอันวิจิตรงดงามรอบ ๆ ตำหนักเต็มไปด้วยดอกไม้สีสันสดใสที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ถือเป็นตำหนักที่น่าอยู่ที่สุดในวังแห่งนี้ แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความเงียบสงบ แม้แต่นางกำนัลก็ยังไม่มีสักคนตำหนักแห่งนี้เป็นตำหนักต้องห้าม ถ้าหากไม่ได้รับอนุญาตจากองครักษ์ของท่านอ๋องเฉินชิงอีก็ไม่มีผู้ใดกล้าย่างกายเข้ามา เพราะถ้าหลงเข้ามาแล้วอาจจะได้กลับออกไปเพียงร่างกายที่ไร้วิญญาณ“อวี้หานเจอลูกของข้าหรือยัง” ร่างสูงพยุงตัวให้ลุกขึ้นนั่ง
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more
ตอนที่ 4 ชีวิตใหม่
ในแต่ละวันกอหญ้ามักจะใช้โลกแห่งจินตนาการช่วยในการฮีลใจไม่ว่าวันนั้นจะเจอเรื่องไม่สบายใจแค่ไหนเมื่อเข้าสู่โลกแห่งจินตนาการทุกอย่างกลับถูกวางเอาไว้แค่ตรงนั้น ด้วยเหตุนี้และถึงทำให้กอหญ้ามีแรงใจกลับไปสู้กับโชคชะตาของตัวเองในวันใหม่“นางเอกอะไรโง่นัก ไม่รู้หรือไงว่าพระเอกแอบชอบอยู่”ร่างบางบ่นพึมพำออกมา แม้ว่านางเอกของเรื่องนี้จะดูสวย แต่ความซื่อนั้นไม่ถูกใจกอหญ้าเอาซะเลย ในขณะที่กอหญ้ากำลังอ่านนิยายเพลิน ๆ อยู่ๆ ก็รู้สึกหายใจไม่ออก จิตสุดท้ายของกอหญ้าภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ถ้าหากว่าชาติหน้ามีจริงก็ของให้ตัวเองนั้นมีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกมีสามีที่น่ารักอย่าให้อยู่ตัวคนเดียวอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้เลยมันเหงาเหลือเกิน เมื่อสิ้นสุดคำขอในที่สุดร่างบางของกอหญ้าก็ค่อย ๆ แน่นิ่งไปกอหญ้าลืมตาขึ้นมาช้า ๆ เมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าเราแค่เป็นลมไป เอ๊ะ! แล้วห้องแคบ ๆ แบบนี้ที่บ้านของเราไม่เคยมีนี่นาร่างบางเริ่มสงสัยกับสิ่งรอบ ๆ ตัว กึก! กึก!มือเรียวบางเขย่าห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ นั้น สายตาทั้งสองมองไปที่มือเรียวยาวของตัวเองที่ผิวขาวเนียน ร่างบางรู้ตัวแล้วว่าเหตุการณ์มันไม่ปกติเพราะกอหญ้า
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more
ตอนที่ 5 ท่านแม่เปลี่ยนไป
ซูเม่ยเอ่ยถามออกไป ร่างเล็ก ๆ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวออกมา “ข้ามีนามว่าอาซิงเป็นผู้ดูแลมิติร้านค้า นายท่านต้องการของสิ่งใด สามารถเรียกข้าได้ทุกเมื่อ” เจ้าตัวเล็กไม่พูดเปล่า แค่ตวัดมือครั้งเดียวก็มีของกินของใช้มากมาลอยอยู่กลางอากาศ ร่างบางตาเบิกกว้างยังมีเรื่องมหัศจรรย์กว่าการที่นางได้กลับมาเกิดในโลกต่างมิติอีกหรือ ลึก ๆ แล้วในใจของนางดีใจไม่น้อยเลย อาซิงเหมือนเข้ามาเป็นตัวช่วยของนางก็ว่าได้ “เช่นนั้นข้าขอไก่สองตัว เครื่องต้มยำแล้วก็ซาลาเปาสี่ก้อน” แค่นางเอ่ยสิ่งที่ต้องการออกมา ของทั้งหมดก็ปรากฏอยู่ในตะกร้าของนาง ร่างบางยิ้มออกมาอย่างดีใจโชคดีที่ชาวบ้านไม่อยู่แถวนี้ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงเห็นว่านางยืนพูดคนเดียวแน่ ๆ“อาซิงขอบใจเจ้ายิ่งนัก” “เจ้านายของในมิตินี้ไม่ได้ให้ท่านโดยไร้สิ่งตอบแทน ตัวข้านั้นชอบเสพพลังแห่งความสุข ท่านสามารถนำสิ่งนี้ไปทำอะไรก็ได้แค่ให้คนที่ได้รับรู้สึกมีความสุข พลังเหล่านั้นมันจะกลายเป็นอาหารทิพย์ให้แก่ข้า” “ได้ข้าจะลองดู” ร่างบางทำทีเดินหาของป่าสักพัก จากนั้นนางก็นำของที่ได้จากอาซิงกลับเรือน ระหว่างที่ร่างบางเดินกลับเรือนก็เจอร่างของฝูเยี่ยฟ
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more
ตอนที่ 6 ทำแปลงปลูกผัก
ซูเม่ยทำตามที่บิดาบอก เมื่อนางเดินออกมาเด็กทั้งสองก็นั่งมองอาหารบนโต๊ะตาละห้อย นางเดินไปตักข้าวให้เด็กทั้งสอง อาหารบนโต๊ะนอกจากจะมีต้มยำไก่แล้วยังมีข้าวต้มหมูสับ“พวกเจ้ากินเยอะ ๆ นะ ถ้าไม่อิ่มก็บอกแม่ได้ ในครัวยังมีอีก”เด็กทั้งสองพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน หลังจากนั้นสงครามแย่งอาหารของเด็ก ๆ ก็เกิดขึ้น “ซูจินเจ้าอย่าแย่งเนื้อไก่ของพี่”“ท่านพี่ช้าเอง ก็มันอร่อยนิเจ้าคะ”ซูจินตักเอาเนื้อไก่ของพี่ชายขึ้นมากินอย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับนำเนื้อไก่เข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆซูต้าหนิงมองแก้มที่กำลังป่องของน้องสาวพลางส่ายหน้า “ไม่ต้องแย่งกัน เดี๋ยวแม่ไปตักให้พวกเจ้าเพิ่ม”ซูเม่ยลูกเข้าไปเอาอาหารมาเพิ่ม นางเห็นเด็กทั้งสองกินอิ่มนางก็ดีใจแล้ว ครอบครัวของเด็กทั้งสองจะออกตามหาบ้างไหมนะ นี่ก็หลายเดือนแล้วที่ซูต้าหนิงกับซูจินมาอยู่ที่หมู่บ้านชนบทแห่งนี้ ตราบใดที่เจ้าก้อนทั้งสองยังอยู่กับนาง นางก็จะดูแลทั้งสองให้ดีที่สุด“ซูจินท่านแม่ดูแปลกไป หรือว่านางตั้งใจจะขุนเราแล้วนำพวกเราไปขาย”ร่างเล็กที่กำลังกินเนื้อไก่อย่างอร่อยหยุดชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่ชายพูด ถ้าท่านแม่เอานางกับพี่ชายไปขายจริง ๆ เล่า จะท
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more
ตอนที่ 7 มิติร้านค้าถูกปิด
“ท่านพ่อข้าว่าจะทำแปลงผักเล็ก ๆ เอาได้เจ้าค่ะ เราจะได้ไม่ต้องเข้าไปหาผักในป่าอีกแล้ว”ร่างบางหันมาพูดกับผู้เป็นพ่อ สิ่งที่นางกำลังจะทำนั้นในหมู่บ้านไม่เคยมีใครทำมาก่อน พวกเขาอาศัยผักที่เกิดขึ้นมาเองแค่เข้าป่าก็ได้ผักกลับมาแล้วไม่เห็นต้องเสียงแรงปลูกเองเลย “เจ้าไปอยู่กับเด็ก ๆ เถอะ พ่อจะทำแปลงให้เจ้าเอง” “ท่านพ่อดีขึ้นแล้วหรือเจ้าค่ะ”ร่างบางหันไปมองร่างของบิดาที่ยืนอยู่หน้าห้อง ชายชราค่อย ๆ เดินเข้ามาหาบุตรสาว เขาจ้องมองไปที่บุตรสาวของตัวเองด้วยสายตาที่แปลกใจมันทำให้ซูเม่ยวางตัวไม่ถูก ผู้เฒ่าซูรู้สึกว่าตอนนี้เขากำลังได้บุตรสาวคนใหม่ ทั้งวาจา การแต่งตัวและนิสัยช่างต่างจากเมื่อก่อนอย่างลิบลับ“ใช่ พ่อดีขึ้นมากแล้ว ยาที่เจ้าให้กินมันดียิ่งนัก”ก่อนหน้านี้บิดาของนางเริ่มสงสัยว่านางไปเอาของแปลก ๆ มาจากไหน ซูเม่ยตัดสินใจบอกความจริงออกไป แต่สิ่งที่นางบอกไปนั้นไม่ใช่ทั้งหมดซูเม่ยบอกบิดาของนางว่านางได้รับพรวิเศษและได้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง นางได้เห็นของแปลก ๆ มากมายนางได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมายก่อนที่จะกลับมาหายใจอีกครั้ง ไม่ว่านางต้องการสิ่งใดเพียงแค่คิดของพวกนั้นก็จะปรากฏขึ้นต่อหน้านา
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more
ตอนที่ 8 ข้าไม่ยอมเป็นสตรีไร้ค่าอีกต่อไปแล้ว
ซูเม่ยไม่ปฏิเสธสหาย นางไม่คุ้นเคยกับป่าแห่งนี้จริง ๆ ถ้ามีคนนำทางให้ก็เป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย ระหว่างที่กำลังเดินเข้าไปนั้นซูเม่ยก็กวาดสายตาออกไปมองรอบ ๆ เผื่อว่านางจะได้ของที่มีประโยชน์กลับเรือนไปด้วยฝูเยี่ยฟางพาสามแม่ลูกเข้าไปในดงหน่อไม้แววตาของซูเม่ยเปล่งประกายขึ้นมาอย่างดีใจ นางรอดตายแล้วที่นี่ไม่ได้มีเพียงหน่อไม้ใกล้ๆ ตัวนางยังมีเถามันเทศอยู่ “ซูต้าหนิงพาน้องไปขุดหัวมันเทศมาให้แม่เร็ว แม่จะนำกลับไปทำขนมให้เจ้าทั้งสองกิน”นางใช้ลูกทั้งสองให้ช่วยขุดเอาหัวมัน ร่างบางเอ่ยบากบอกเด็ก ๆ พร้อมกับชี้ไปที่เถามันเทศเพื่อให้เด็ก ๆ ดูเมื่อได้ยินว่ามารดาจะทำขนมเด็กทั้งสองก็ช่วยกับขุดเอาหัวมันอย่างขะมักเขม้น ส่วนตัวของนางจะเข้าไปเก็บหน่อไม้นางจะเอากลับไปเยอะ ๆ เลย จะได้เก็บเอาไว้กินนาน ๆ ยังดีที่นางเหลือเนื้อไก่เอาไว้อยู่นางจะได้นำหน่อไม้ไปแกงใส่ไก่ ส่วนมันเทศที่เจ้าก้อนแป้งทั้งสองช่วยกันขุดนางจะนำไปทำขนม “ซูเม่ยเจ้าเอาหน่อไม้ไปเยอะเช่นนี้จะกินหมดรึ ถ้ากินไม่หมดมันก็จะเน่า น่าเสียดายนัก”“ข้ามีวิธีเก็บหน่อไม้เอาไว้หลาย ๆ วัน ว่าแต่เจ้าเถิดเอาแค่ผักรึ”“ก็ข้าไม่มีปัญญาไปหาเนื้อนินา เลยต้อ
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more
ตอนที่ 9 ราชโองการจากฮ่องเต้
ซูเม่ยเรียบเรียงความทรงจำในวันที่เจอเด็กทั้งสอง ภาพที่เด็กทั้งสองอยู่กับศพมันพอจะทำให้นางเดาเหตุการณ์ได้บ้าง สถานการณ์ของครอบครัวที่แท้จริงของเจ้าก้อนแป้งคงจะไม่ปลอดภัยพวกเขาถึงได้ปล่อยให้เด็กทั้งสองอยู่กับนางไปก่อน“ตอนนี้เด็กทั้งสองเป็นลูกของข้าเช่นกัน ข้าไม่ปล่อยให้พวกเขาเป็นอันตรายไปหรอก”“นายท่านแต่เด็กทั้งสองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของท่าน” อาซิงเอ่ยความจริงออกมา ร่างบางหยุดชะงักคนที่อยากมีครอบครัวที่อบอุ่นมีลูกน่ารัก ๆ ให้เลี้ยงดูอย่างนางจะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร ถ้าเด็กทั้งสองเรียกนางว่าท่านแม่ ก็หมายความว่านางเป็นท่านแม่ของพวกเขา“อาซิงเจ้าจะไปไหนก็ไปเถอะ ข้าจะไปเล่นกับเด็ก ๆ แล้ว” ซูเม่ยไม่ชอบใจที่อาซิงพูดออกมาเช่นนั้น นางเลี้ยงของนางมาอย่างดี ทั้งรักเอ็นดูและทะนุถนอม อาซิงยังจะมาพูดแทงใจดำของนางอีกในชาติที่แล้วนางใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวยังไม่พอเรื่องร้ายที่นางเก็บเอาไว้ตลอดคือร่างกายของนางไม่สามารถมีลูกได้ เรื่องนี้มันเป็นปมในใจของนางมาตลอดจนกระทั่งนางสิ้นใจตาย เพราะเหตุนี้ถึงทำให้ซูเม่ยเอ็นดูเด็กทั้งสองไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ ของตนเองร่างบางมองสำรวจไปทั่วทั้งเรือน ในความคิดของนางได้ว
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more
ตอนที่ 10 สร้างความสัมพันธ์กับตระกูลฝู
เมื่อกลับถึงวังเฉินชิงอีก็ให้องครักษ์ไปสืบเรื่องราวของตระกูลซูมา เหตุใดสตรีผู้นั้นถึงใช้สกุลซูเหมือนกับพี่เขยของเขา ทั้งสองครอบครัวมีอะไรเกี่ยวข้องกันหรือไม่ เรื่องนี้มันทำให้เขาแคลงใจเพราะตระกูลซูเก่าของพี่เขยเขานั้นมีฐานะร่ำรวย ลูกหลายในตระกูลก็มีอยู่มีกินไม่ขาดมือ แต่ตระกูลซูที่เลี้ยงดูลูกของเขาอยู่นั้นช่างต่างกันอย่างลิบลับ“เรื่องที่ท่านอ๋องให้ไปสืบได้เรื่องมาแล้วขอรับ”“ว่ามา สตรีผู้นั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลซูเก่าหรือไม่” อวี่หานเล่าทุกอย่างที่ตนสืบมาได้ให้ท่านอ๋องฟัง ร่างสูงที่ได้ยินดังนั้นคิ้วทั้งสองของเขาก็เริ่มขมวดเข้าหากันเป็นปม เรื่องราวมันเริ่มซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก“ผู้นำตระกูลซูเก่ามีน้องชายอยู่คนหนึ่ง เมื่อสามสิบปีที่แล้วในงานล่าสัตว์ได้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดมีฝูงสัตว์จำนวนมากวิ่งไปทิศทางที่น้องของผู้นำตระกูลซูล่าสัตว์อยู่ เหตุการณ์นี้ตกอยู่ท่ามกลางสายตาหลายคู่ ไม่นานนักพื้นที่แห่งนั้นก็เต็มไปด้วยฝุ่น หลังจากที่สัตว์พวกนั้นหนีไปบริเวณนั้นก็เหลือเพียงเสื้อตัวหนึ่งกับคราบเลือดเลอะอยู่ที่พื้น ทำให้ผู้นำตระกูลซูเข้าใจว่าน้องชายของเขาได้ตายไปแล้วพะยะค่ะ พวกเขาไม
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status