Partager

ปรับตัว

last update Date de publication: 2024-11-25 15:30:17

วันต่อมาภายใต้การดูแลของหงเอ๋อร์และหลิวกงหยวน ชีวิตของจางเหม่ยอิงได้เริ่มเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ที่ทำให้เธอหลุดขำในใจได้อยู่บ่อยๆ หงเอ๋อร์ที่สอนการเย็บผ้า ก็ถึงกับทำหน้าตกใจเมื่อจางเหม่ยอิงทำเข็มหลุดมือจนปักนิ้วตัวเอง

“โอ๊ย! เจ็บ!” จางเหม่ยอิงรีบโวยวายขึ้น ขณะที่หงเอ๋อร์วิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ

“คุณหนูระวังหน่อยเจ้าค่ะ!” หงเอ๋อร์รีบหยิบผ้าพันแผลมาอย่างรวดเร็ว “ท่านเคยเย็บปักถักร้อยเก่งกว่า นี้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”

จางเหม่ยอิงหัวเราะเบา ๆ “ข้าแค่... ข้าจำไม่ได้ว่าน่ะต้องเย็บมันอย่างไร”

พลางแอบคิดในใจว่า ‘ฉันน่ะมือใหม่จริงๆ ก็เพราะไม่เคยเย็บผ้ามาก่อนเลยต่างหากล่ะ!’

ส่วนหลิวกงหยวนก็แนะนำประวัติครอบครัวและขนบธรรมเนียมในบ้านให้เธอฟัง แต่จางเหม่ยอิงกลับนั่งฟังด้วยสีหน้างุนงง ทำเอาพ่อบ้านถึงกับกลอกตา

“คุณหนู… อย่าได้ลืมเป็นอันขาดว่าท่านเป็นบุตรสาวคนที่สามของเสนาบดีจางซวนหลงนะขอรับ เวลาอยู่ต่อหน้าคนท่านต้องรักษากิริยาให้เหมาะกับชนชั้นขุนนาง”

จางเหม่ยอิงพยักหน้ารับ “โอเคๆ เอ่อ ได้ ข้าจะฟัง…แต่ว่ามันก็เยอะจังนะกฎเกณฑ์ของที่นี่”

เธอทำท่ากุมขมับแกล้งทำเป็นเหนื่อย หงเอ๋อร์ที่เห็นเข้าก็อดยิ้มขำไม่ได้ คุณหนูของนางในตอนนี้ดูสดใสมากกว่าก่อนอยู่มากโข ถึงแม้จะชอบพูดจาแปลกๆก็ตามที

ในห้องหนังสือของจวนตระกูลจาง จางเหม่ยอิงนั่งอยู่ท่ามกลางกองตำราหลายเล่มที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ โดยมีหงเอ๋อร์นั่งให้กำลังใจอยู่ข้างๆ ทั้งยังคอยช่วยหยิบจับหนังสือและเก็บให้เข้าที่

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา จางเหม่ยอิงได้ทุ่มเทเวลาให้กับการเรียนรู้วัฒนธรรมและประเพณีของยุคนี้อย่างจริงจัง เธอได้พบว่าความรู้ด้านภาษาจีนโบราณที่เคยเรียนกับอาจารย์หวังในอดีตกลับกลายมาเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง

แม้ว่าภาษาจีนโบราณกับยุคปัจจุบันนั้นอาจจะมีคำที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่จางเหม่ยอิงก็สามารถเข้าใจเนื้อหาในตำราได้อย่างรวดเร็ว จนทำให้หงเอ๋อร์อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ เพราะก่อนที่คุณหนูจะป่วยและฟื้นขึ้นมานั้น เธอไม่เคยสนใจตำราใดๆ เลย ดูจะชื่นชอบการเย็บปักถักร้อยและการทำขนมเสียมากกว่า

"คุณหนูของบ่าวเก่งมากเจ้าค่ะ!" หงเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงทึ่งพลางยิ้มภูมิใจ

"ข้าก็แค่พยายามเข้าใจให้มากที่สุด เพราะหากจะต้องอยู่ในที่แห่งนี้อย่างราบรื่น ข้าก็ต้องเรียนรู้ทุกอย่างให้เร็วที่สุด... ข้าไม่อาจเสียเวลาได้แม้สักชั่ววินาที"

พูดจบเธอก็ก้มลงอ่านตำราอีกครั้ง ชั่วขณะหนึ่งจางเหม่ยอิงกลับเผลอคิดถึงอาจารย์หวังที่สอยเธออ่านตัวจีนโบราณ น้ำตาก็ไหลออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว

“ป่านนี้อาจารย์จะเป็นอย่างไรบ้างนะ…” เธอพึมพำกับตัวเองอย่างเศร้าๆ แม้จะรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาอยู่ตรงนี้กับเธอ

ทันใดนั้น เสียงประตูห้องดังขึ้นและหวงเจียซินก็ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม จางเหม่ยอิงรีบปาดน้ำตาแล้วหันไปยิ้มรับ

“อ่านตำราเยอะไปแล้วนะลูกแม่ เจ้าจะต้องดูแลสุขภาพตัวเองดีๆ การพักฟื้นมันสำคัญกับเจ้ามากนะ อย่าหักโหมนัก” หวงเจียซินพูดพลางนั่งลงข้างเตียง

“ขอบคุณท่านแม่” จางเหม่ยอิงตอบกลับ แม้จะยังไม่คุ้นชินกับการเรียกหญิงผู้นี้ว่า ‘แม่’ แต่เธอก็พยายามแสดงออกให้เหมือนกับว่าตนนั้นรักครอบครัวนี้มาก

หวงเจียซินจับมือลูกสาวไว้เบาๆ

“ลูกอาจจะจำเรื่องราวอะไรไม่ได้ แต่แม่คิดว่าแม่ควรบอกลูกเรื่องสำคัญเรื่องนี้…ถึงลูกจะความจำเสื่อมไปแล้ว แต่ราชโองการแต่งงานของเจ้ากับองค์ชายสาม หวังกู้หย่ง ยังต้องเป็นตามเดิม ตระกูลของเรานั้นไม่สามารถขัดราชโองการของฝ่าบาทได้”

 “ราชโองการแต่งงาน? ลูกต้องแต่งงานกับองค์ชาย…จริงหรือเจ้าคะ?”

หวงเจียซินพยักหน้าช้าๆ “เป็นความจริง ลูกต้องแต่งงานกับองค์ชายสาม หวังกู้หย่ง แต่…ความสัมพันธ์ของตระกูลจางเรากับครอบครัวฝั่งองค์ชายหวังกู้หย่งนั้นไม่ค่อยสู้ดีนัก มีเรื่องราวที่ซับซ้อนมากมายที่แม่ไม่อาจอธิบายได้หมดในเวลานี้ แต่สิ่งที่แม่จะขอคือให้เจ้าวางตัวอย่างเหมาะสม ลูกต้องไม่มีเรื่องผิดใจกับองค์ชายในตอนนี้”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่ ข้าจะพยายามทำให้ดีที่สุด”

“ดีมาก ถ้าเจ้าได้กลับไปยังสำนักศึกษาในวังหลวง จำไว้ว่าควรทำตัวสงบเสงี่ยม ไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องบาดหมางใดๆ และตั้งใจเรียนรู้เกี่ยวกับราชสำนัก เพราะในไม่ช้าเจ้าอาจจะต้องเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของมัน”

หลังจากจบสนทนากับมารดา จางเหม่ยอิงตัดสินใจเดินออกมาพร้อมกับหงเอ๋อร์ที่คอยเดินตามดูแลอยู่ข้างๆ

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านกังวลเรื่องการแต่งงานกับองค์ชายหวังกู้หย่งหรือไม่?” หงเอ๋อร์เอ่ยถาม

 “จะว่าไปก็ใช่…ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะต้องมาแต่งงานกับเชื้อพระวงศ์ แถมท่านแม่บอกว่าฝั่งครอบครัวองค์ชายไม่ชอบพวกเรา แล้วข้าจะใช้ชีวิตกับเขาได้อย่างไร?”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ย้อนชะตาเพื่อรักนิรันดร์   ข้าอยากบอกรักเจ้า

    จางเหม่ยอิงหัวเราะเบาๆ “ท่านพี่ ข้าเพียงทำหน้าที่ของข้า ประชาชนเหล่านี้คือรากฐานของบ้านเมือง หากพวกเขาสุขสงบ บ้านเมืองของเราก็จะมั่นคงนะเจ้าคะ”หวังกู้หย่งยิ้ม พลางเอื้อมมือจับมือนาง “เจ้าเป็นดั่งเพชรน้ำงามในชีวิตข้า อิงเอ๋อร์ ข้าภูมิใจในตัวเจ้ามาก”ยามเช้าของฤดูใบไม้ผลิ ดอกเหมยแดงเบ่งบานสะพรั่งรอบลานพระราชวัง แสงแดดอ่อนสาดส่องลงมาทำให้หยดน้ำค้างที่เกาะตามกลีบดอกดูระยิบระยับ หวังกู้หย่งกำลังนั่งอยู่ที่ศาลาริมบ่อน้ำในสวนหลวง เขาแต่งกายเรียบง่าย แต่ท่าทางที่สุขุมและแววตาแน่วแน่ยังคงแสดงถึงความสง่างามขององค์ชายผู้มีบทบาทสำคัญในราชสำนักจางเหม่ยอิงเดินเข้ามาพร้อมกับถาดชาที่ถือไว้ในมือ นางสวมชุดสีฟ้าอ่อนปักลายดอกเหมยที่สะท้อนความเรียบง่ายแต่สง่างาม นางวางถาดชาไว้บนโต๊ะไม้ก่อนจะนั่งลงข้างเขา“ท่านพี่ เหตุใดจึงมานั่งตรงนี้แต่เช้าเจ้าคะ?” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางยื่นถ้วยชาที่เพิ่งชงให้เขาหวังกู้หย่งรับถ้วยชามา ก่อนจะยิ้มบางๆ “ข้ามาผ่อนคลายความคิด เจ้าไม่ต้องห่วงไป ข้าเพียงอยากชมดอกไม้บาน” เขาหันมามองนาง สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “แต่เจ้าล่ะ มีธุระสิ่งใดหรือถึงมาหาข้าแต่เช้า?”“ข้า

  • ย้อนชะตาเพื่อรักนิรันดร์   เวลาผ่านไป

    ความทรงจำในวันนั้นยังคงชัดเจนในใจของอาจารย์หวัง แม้เวลาจะผ่านไปนาน แต่ภาพของจางเหม่ยอิงในห้องเรียนวิทยาศาสตร์นิติวิทยาศาสตร์ยังคงตราตรึง รอยยิ้มของเธอที่มุมปากขณะตั้งใจฟัง หรือแววตาที่เป็นประกายทุกครั้งที่เธอเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ คือภาพที่ไม่มีวันเลือนหายจากใจเขา...ในมโนภาพของเขา ภาพของหญิงสาวที่เคยเป็นลูกศิษย์คนโปรดและเป็นรักเดียวในหัวใจปรากฏขึ้น เธอยืนยิ้มอยู่ใต้ต้นซากุระในวันที่ดอกไม้เบ่งบานเต็มที่ ในชุดฮั่นฝูสีฟ้าอ่อนปักลายดอกเหมยของเธอพลิ้วไหวไปตามสายลม ใบหน้าของจางเหม่ยอิงเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มที่งดงามจนทำให้หัวใจเขาสั่นไหว ข้างๆ เธอนั้นมีชายคนหนึ่งสวมชุดจีนยุคโบราณสีน้ำเงินเข้มยืนอยู่ คนๆ นั้นมีหน้าตาที่เหมือนเขามากจนอดคิดไม่ได้ว่าบางที่เราอาจจะได้เจอกันแล้วในชาติภพใดชาติภพหนึ่ง"เหม่ยอิง… หากชาติหน้าหรือมีสักชาติภพที่เรามีโอกาส ผมขอให้ได้รักและอยู่เคียงข้างเธอ…"เสียงเครื่องวัดหัวใจในห้องดังเป็นเสียงยาว ทันทีที่ดวงตาของอาจารย์หวังปิดลงอย่างสงบ ใบหน้าของเขาเปื้อนรอยยิ้มบางๆ ราวกับว่าเขาได้พบกับจางเหม่ยอิงในฝันสุดท้าย ความทรงจำและความปรารถนาอันแรงกล้าของเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของห้วงน

  • ย้อนชะตาเพื่อรักนิรันดร์   สำนึกผิด

    ไม่กี่วันต่อมา ผิงชิงเสียเองก็ขอเข้าพบจางเหม่ยอิงเป็นครั้งสุดท้าย นางดูเหนื่อยล้าและเศร้าหมองเป็นอย่างมาก น้ำเสียงที่เคยเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งกลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ“เหม่ยอิง... ข้า... ข้าขอโทษ” นางเริ่มพูด ดวงตาของนางหลุบต่ำ “สิ่งที่ข้าทำ มันไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะยอมให้อภัย”จางเหม่ยอิงมองนางด้วยความนิ่งสงบ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ข้าให้อภัยเจ้า ผิงชิงเสีย... เพราะข้าเชื่อว่าในตัวเจ้ายังน่าจะมีความดีเหลืออยู่บ้าง อย่าง้นอยเจ้าก็หวังดีและไม่เคยคิดร้ายต่อองค์ชาย”ดวงตาของผิงชิงเสียเริ่มมีน้ำตา “ขอบคุณ... ขอบคุณมาก แต่ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะไปถือศีลที่อารามหลวง เพื่อไถ่บาปทั้งหมดที่ข้าได้ทำไว้” จากนั้นไม่นานผิงชิงเสียก็เดินทางไปยังอารามแห่งหนึ่งเพื่อไถ่บาปโดยไม่มีกำหนดกลับเมืองหลวงในห้องพักผู้ป่วยที่เงียบสงัด อาจารย์หวังเซินเจี๋ยในวัย 80 ปีนอนอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด ดวงตาของเขาปิดสนิท ร่างกายซูบผอม ผิวซีดเซียวจากโรคที่กัดกร่อนพละกำลังของเขามานานหลายปี ใบหน้าที่เคยดูสง่างามบัดนี้เต็มไปด้วยรอยลึกแห่งกาลเวลาท่ามกลางเสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจ

  • ย้อนชะตาเพื่อรักนิรันดร์   ปรับความเข้าใจ

    ในห้องนอนอันแสนสงบภายในตำหนักที่กว้างใหญ่ จางเหม่ยอิงกำลังบรรจงใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดเช็ดตัวให้กับคนรักของนางอย่างอ่อนโยน“หวังกู้หย่ง...ท่านพี่” นางเอ่ยเรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและแผ่วเบาสักสักจางเหม่ยอิงได้ยินถึงเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ดวงตาคู่งามเหลือบมองไปยังประตูด้วยความสงสัยไม่นานนัก ประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงของตวนเฟิงที่ยืนอยู่“กระหม่อมต้องขออภัยที่มารบกวน แต่กระหม่อมมีเรื่องสำคัญที่อยากเรียนให้พระชายาทราบพ่ะย่ะค่ะ” “พูดมาเถอะ ตวนเฟิง” “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น กระหม่อมคิดว่าพระชายาควรทราบความจริง... เรื่องที่องค์ชายปกป้องแม่นางผิงชิงเสีย... แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ”ดวงตาของจางเหม่ยอิงเบิกกว้างเล็กน้อย แต่ยังคงนั่งนิ่งสงวนท่าที “หากไม่ใช่ แล้วเหตุใดเขาจึงต้องปกป้องนาง แทนที่จะเป็นข้า?”“องค์ชายไม่ได้ปกป้องผิงชิงเสีย แต่เพราะองค์ชายเองทรงทราบตั้งแต่ต้นว่าผิงชิงเสียไม่ได้เป็นคนร้ายตัวจริง”ตวนเฟิงพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง หมายอยากจะช่วยให้นายของตนได้ปรับความเข้าใจซึ่งกันและกัน“คนที่อยู่เบื้องหลังการลอบว

  • ย้อนชะตาเพื่อรักนิรันดร์   แสงสุดท้าย

    แสงยามเช้าค่อยๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างห้องพัก กระทบกับผิวซีดของหวังกู้หย่งที่นอนแน่นิ่งบนเตียง ร่างสูงใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมไปด้วยพลังบัดนี้ดูอ่อนแอและเปราะบาง ผ้าพันแผลสีขาวที่ซึมไปด้วยเลือดสีดำประปรายบ่งบอกถึงการต่อสู้อันดุเดือดที่เขาได้เผชิญเพื่อปกป้องจางเหม่ยอิงจางเหม่ยอิงนั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงอย่างใกล้ชิดหลังจากที่ได้รู้ว่ามีดสั้นของหลิวกงหยวนเล่มนั้นอาบยาพิษ จ้องมองใบหน้าที่ไร้สีเลือดของหวังกู้หย่ง น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นเอ่อล้นอีกครั้ง ราวกับหัวใจของนางถูกบีบรัดจนแทบแตกสลาย“เหตุใดท่านถึงโง่เขลาถึงเพียงนี้...ท่านรู้หรือไม่ว่าแท้จริงแล้วข้านั้นไม่ได้ต้องการสิ่งใด นอกจากให้ท่านมีชีวิตอยู่ต่อไป...”นางเอื้อมมือเรียวบางไปจับมือหนาที่บัดนี้ไร้เรี่ยวแรงของเขา หวังกู้หย่งไม่ตอบสนอง ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจหนักหน่วงของคนที่กำลังทุกข์ทรมาน เขานิ่งราวกับไม่มีชีวิต ดวงตาของเขาปิดสนิท ราวกับจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราที่ไม่มีจุดจบหงเอ๋อร์ที่มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะนั้นทนไม่ไหวอีกต่อไป นางก้าวเข้ามาพร้อมจับไหล่ของจางเหม่ยอิงเบาๆ“พระชายาเพคะ...ท่านต้องพักผ่อนบ้าง ท่านอยู่ตรงนี้ทั้งคืนแล้ว เดี๋ย

  • ย้อนชะตาเพื่อรักนิรันดร์   ปกป้องนาง

    “ออกมาเดี๋ยวนี้ จางเหม่ยอิง! ข้ารู้ว่าเจ้าซ่อนอยู่แถวนี้!”เสียงของหลิวกงหยวนดังก้องกังวานไปทั่ว พร้อมกับมีดสั้นที่สะท้อนแสงจันทร์วูบวาบอยู่ในมือของเขา ไม่คาดคิดมาก่อนว่าคนที่อ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิดอย่างจางเหม่ยอิงจะวิ่งหนีเขาได้รวดเร็วขนาดนี้ทางด้านของจางเหม่ยอิงนั้นกำลังปรับลมหายใจให้เบาลงแม้ว่าร่างกายจะสั่นสะท้านไปด้วยความกังวล พลางคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่สิ้นหวังนี้ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้น ร่างสูงสง่าร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดจางเหม่ยอิงหันขวับไปตามเสียง ใจของนางที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังเริ่มสั่นคลอน ดวงตาของนางเบิกกว้าง เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงที่นางรู้จักดี... เสียงที่เป็นทั้งความสิ้นหวังและแสงสว่างในเวลาเดียวกัน“หลิวกงหยวน! หยุดเดี๋ยวนี้!”หลิวกงหยวนชะงัก ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นองค์ชาย “องค์ชายสาม...”หวังกู้หย่งพุ่งตัวทะยานเข้าไปขวางหลิวกงหยวน ดวงตาของเขาวาวโรจน์ราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง“เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงคิดทำร้ายพระชายาของข้า!”เขายกแขนขึ้นคว้าข้อมือของหลิวกงหยวนที่ถือมีดไว้แน่น แรงกดที่เพิ่มขึ้นจากมือของหวังกู้หย่งทำให้ห

  • ย้อนชะตาเพื่อรักนิรันดร์   ยิงเกาทัณฑ์

    หวังกู้หย่งเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูขบขันเล็กน้อย "ข้าจะมาหาพระชายาของข้า จำเป็นต้องมีธุระอันใดด้วยหรือ?""ไม่เพคะ""ข้าเพียงแต่ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างจากบ่าวไพร่ว่าฝีมือการยิงเกาทัณฑ์ของพระชายานั้นยอดเยี่ยม ข้าเลยอยากมาชื่นชมด้วยตาของตัวเองเสียหน่อย"จางเหม่ยอิงยิ้มบางๆ พลางส่ายหน

  • ย้อนชะตาเพื่อรักนิรันดร์   คนร้ายตัวจริง

    ในยามค่ำคืนที่มืดมิด มีเพียงแค่แสงจากดวงจันทร์ที่สาดกระทบลงบนพื้นหญ้าของป่าลึก สถานที่แห่งนี้หากมองด้วยตาเปล่าจะสังเกตุได้ว่ามันดูห่างไกลจากเมืองหลวงพอสมควรจางเหม่ยอิงก้าวลงจากรถม้า สายตาของนางกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง ขณะที่หงเอ๋อร์อาสาที่จะเดินดูลาดเลาให้“คุณหนู โปรดรอสักประเดี๋ยว บ่าวจะขอเ

  • ย้อนชะตาเพื่อรักนิรันดร์   หย่าร้าง

    จางเหม่ยอิงนั่งอยู่ในห้องรับรองของเรือนส่วนตัว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ในเวลานี้หวังกู้หย่งยืนอยู่เบื้องหน้านาง ใบหน้าของเขาฉายชัดถึงความกังวลอย่างปิดไม่ได้"ข้าตัดสินใจแล้ว" จางเหม่ยอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าขอหย่าจากท่าน ท่านจะได้ไม่ต้องลำบากใจอีกต่อไป เพราะข้าคงไม่อยู่ขวางทางท่านกั

  • ย้อนชะตาเพื่อรักนิรันดร์   ทรยศ

    ผิงจื่อหลงก้าวเข้ามายังห้องโถงใหญ่ทันทีที่จางเหม่ยอิงเดินจากไป ดวงตาคมจับจ้องไปยังผิงชิงเสียที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างบางของนางสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัวและละอายใจถึงสิ่งที่ตนนั้นได้ทำลงไป“พี่เคยเตือนเจ้าแล้ว แต่เจ้าไม่เคยฟังคำของพี่เลย” น้ำเสียงของผิงจื่อหลงนั้นแฝงไปด้วยความผิดหวังที่ย

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status