ตอนที่ 4 โอกาสแก้ไขสิ่งผิดพลาด

‘เอ๊ะ นี่มันอะไรกัน นางตายไปแล้วใช่หรือไม่เหตุใดนางจึงรู้สึกล่องลอยเช่นนี้ หรือนางเป็นวิญญาณงั้นรึ’

หนิงฮวาคิดอย่างสับสนก่อนวิญญาณจะถูกดึงย้อนกลับไปให้เห็นเรื่องราวต่างๆรอบตัวตั้งแต่ครั้งยังเยาว์ หากแต่มีเหตุการณ์หลายอย่างของคนใกล้ชิดรอบตัวผ่านตามาในห้วงคำนึงของนางด้วย

‘นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นทำไมเราจึงเห็นเรื่องราวพวกนี้ได้ เรื่องราวของเยว่ซิน ท่านพ่อ ท่านแม่ ฮูหยินรอง หานลี่หยาง’

เรื่องราวมากมายผ่านตามาให้หนิงฮวารับรู้จนกระทั่งมาถึงเหตุการณ์หลังจากที่นางถูกโบยจนสิ้นใจ ท่านย่าและมารดาของนางซึ่งรักนางมากกว่าผู้ใดโศกเศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะท่านแม่ที่ดูเหมือนจะชราลงกว่าครั้งสุดท้ายที่นางได้เห็นก่อนจะสิ้นใจมากนัก

ยิ่งเห็นเช่นนั้นหนิงฮวาก็ยิ่งเจ็บปวดใจรู้สึกผิดมากเหลือเกิน แม้นแต่ท่านพ่อที่ดูเหมือนรักพี่สาวต่างมารดามากกว่านางมาโดยตลอด ยามนี้กลับมีสีหน้าท่าทางหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด

ในขณะที่ฮูหยินรองเสแสร้งแกล้งทำเป็นเศร้าเสียใจดั่งเช่นที่เคยทำต่อหน้าผู้อื่นมาโดยตลอด หนิงฮวาเห็นนางกระหยิ่มยิ้มย่องดูมีความสุขกายสบายใจมากกว่าทุกครั้งที่เคยพบเจอเลยทีเดียว

ส่วนเยว่ซินนั่นนางกำลังร้องไห้กระนั้นหรือ หนิงฮวาเห็นเยว่ซินร้องไห้จึงเฝ้าดูนางเป็นพิเศษด้วยความประหลาดใจและคาดไม่ถึง

แต่พอเยว่ซินหลบออกมาจากงานพิธีศพได้กลับกลายเป็นอีกผู้หนึ่งโดยสิ้นเชิง สีหน้าท่าทางนางจากเศร้าโศกแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะอย่างมีความสุข นัยน์ตาชั่วร้าย หน้าไหว้หลังหลอกได้น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก

‘ตลอดมาทุกคนรักเอ็นดูเยว่ซิน โดยเฉพาะท่านพ่อกับลี่หยางซึ่งเห็นว่านางเป็นสุภาพสตรีที่เพียบพร้อม อ่อนโยน อ่อนหวาน จิตใจดีมีเมตตา’

‘แต่หน้าตาที่แสนชั่วร้ายนี้คืออะไรกัน ช่างซ่อนความน่ารังเกียจได้อย่างลึกซึ้ง ปกปิดตัวตนมิดชิดยิ่งนัก’ ภาพในอดีตของเยว่ซิน เผยเรื่องราวชั่วร้ายมากมายที่เคยทำออกมาให้เห็น

‘ถึงคนอย่างนาง..ลู่หนิงฮวาจะขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีร้ายกาจแต่อย่างน้อยนางก็ไม่เสแสร้งเก่งถึงเพียงนี้หรอก’ หนิงฮวาคิดรังเกียจดูแคลนเยว่ซินพี่สาวต่างมารดายิ่งนัก

‘ว๊ายยย!!’ แล้วอยู่ๆหนิงฮวาก็รู้สึกราวกับตัวนางถูกกระชากอย่างแรงโดยลมหรืออะไรบางอย่างพร้อมกับภาพเหตุการณ์ต่างๆที่ดับสิ้นลง

“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูสายแล้วนะเจ้าคะ ตื่นเถอะเจ้าค่ะ” เย่าหลิงบ่าวรับใช้คนสนิทของหนิงฮวาเข้ามาปลุกนาง

หนิงฮวาที่รู้สึกราวหลับใหลไปยาวนานมึนงงสับสนไปหมด นางได้ยินเสียงเรียกจากที่ไกลแสนไกล ก่อนจะสัมผัสได้ถึงสิ่งรอบตัว รวมกับสัมผัสของมือเย่าหลิงที่เอื้อมมาแตะที่ขาเบาๆเพื่อปลุกนาง

“เย่าหลิงงั้นหรือ?” หนิงฮวาเอ่ยถาม

“เจ้าค่ะคุณหนู วันนี้คุณหนูต้องเข้าเฝ้าหลินกุ้ยเฟยพร้อมกับฮูหยินใหญ่นะเจ้าคะ รีบลุกขึ้นเถอะเจ้าค่ะ”

“อะไรนะ วันนี้ข้าต้องไปเข้าเฝ้าหลินกุ้ยเฟยงั้นเหรอ” หนิงฮวากล่าวอย่างสับสนงงงวย ก่อนพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมามองดูโดยรอบ

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เราตายไปแล้วไม่ใช่หรอกรึ จะว่าฝันก็ไม่น่าจะใช่ เพราะความเจ็บปวดลึกร้าวถึงกระดูกจนถึงกับทำให้นางขาดใจตายได้ยังชัดเจนอยู่ในความรู้สึก’ หนิงฮวาสับสน

“เย่าหลิง..เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้ข้ากับท่านแม่จะเข้าวังไปตำหนักหลินกุ้ยเฟยทำไม” หนิงฮวาถามสาวใช้คนสนิท

“คุณหนูเป็นคนบอกบ่าวเองนี่เจ้าคะว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับท่านแม่ทัพหานจะไปเรียนให้หลินกุ้ยเฟยทราบ แต่คุณหนูไม่ได้บอกเจ้าค่ะว่าเป็นเรื่องใด” เย่าหลิงตอบกลับไป

‘อะไรนะ เช่นนั้น..หรือว่า..ข้ายังไม่ได้ทูลเกี่ยวกับเรื่องโป้ปดพวกนั้นสินะ ช่างดียิ่งนัก’ หนิงฮวาคิดอย่างโล่งอก

‘บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสที่สวรรค์มอบให้นาง ในการกลับมาแก้ไขสิ่งต่างๆและทำชีวิตตนเองให้ดีขึ้นก็เป็นได้’

‘เอาล่ะแม้นนางจะไม่รู้สถานการณ์ชัดเจนว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่นางจะไม่มีวันทำผิดซ้ำรอยเดิมอีกเป็นอันขาด ไม่ว่าเรื่องก่อนหน้านี้จะเป็นความฝันหรือความจริงก็ตาม’

หนิงฮวาตัดสินใจแน่วแน่ จากนั้นก็เดินทางไปเข้าเฝ้าหลินกุ้ยเฟยโดยไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องของหานลี่หยางท่านแม่ทัพใหญ่ที่นางเคยพึงใจแม้นสักครึ่งคำ