ตอนที่ 3 รับโทษทัณฑ์

หลังมาถึงตำหนักหลินกุ้ยเฟยหนิงฮวาก็ต้องตัวสั่นงันงก เมื่อเห็นสายตาเอาผิดของลี่หยางพลางนึกเป็นห่วงมารดาที่หมายเข้ามาเพื่อช่วยเหลือนาง หากแต่กลับกลายเป็นต้องติดร่างแหไปด้วย

“ลู่หนิงฮวา เจ้าช่างบังอาจนักนะที่กล้าโกหกหมิ่นเกียรติเบื้องสูง วางแผนลวงหลอกใช้หลินกุ้ยเฟยและข้าเป็นหมากเพื่อให้ได้แต่งสามีที่ตนเองพึงใจ”

“ที่สำคัญบุรุษผู้นั้นยังเป็นคนรักของพี่สาวตนเองอีกด้วย ช่างน่าอัปยศและชั่วร้ายนัก”

ฮ่องเต้ทรงกริ้วอย่างมากหลังรับรู้ความจริงทั้งหมด ด้วยลี่หยางเป็นแม่ทัพมีความดีความชอบใหญ่หลวง อีกทั้งยังดำรงตำแหน่งหานหนิงโหวซึ่งไม่สามารถให้ผู้ใดมาหมิ่นเกียรติใช้เล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้ได้

ต่อให้หลินกุ้ยเฟยพยายามขอร้องให้ยกโทษแก่ลู่หนิงฮวาเด็กสาวไร้หัวคิดผู้นี้อย่างไร หากแต่เขาคงไม่อาจปรานียอมความได้

“หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะฝ่าบาท ขอความกรุณายกโทษให้หม่อมฉันด้วยเถอะเพคะ” หนิงฮวาก้มหัวหมอบกราบขอร้องอย่างน่าเวทนาเมื่อเห็นว่าฝ่าบาททรงกริ้วมากเพียงใด

แม้นแต่หลินกุ้ยเฟยเองแม้นเพียรพยายามร้องขอก่อนหน้านี้ กลับกลายเป็นว่าจะโดนลงโทษไปด้วยหากไม่ทรงเงียบปากลง

ทางด้านมารดาของหนิงฮวาก็ได้แต่นั่งหมอบ คุกเข่าอยู่เคียงข้างบุตรสาวตัวสั่นงันงกสีหน้าซีดเซียว น่าสลดใจและน่าสงสารเห็นใจยิ่งนัก

“ตอนทำเหตุใดจึงไม่คิดให้รอบคอบ ยามนี้กลับกล้ามาวิงวอนร้องขอความเห็นใจ ช่างไม่รู้สำนึกเลยจริงๆ”

ฮ่องเต้ทรงตรัสเสียงดุ ไม่มีทีท่าผ่อนปรนลงเลยแม้นเพียงนิด ทำให้หนิงฮวาหยุดนิ่งคิดตรึกตรองอย่างรอบคอบก่อนตัดสินใจเอ่ยออกไป

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ หม่อมฉันยอมรับผิดทุกอย่างเพคะ เรื่องนี้เป็นเพราะหม่อมฉันยังเด็กไม่รู้ความ คิดเห็นแก่ตัววางอุบายอยู่ฝ่ายเดียว แม้นแต่มารดาของหม่อมฉันก็ไม่รับรู้เรื่องอะไรด้วย”

“หากฝ่าบาทจะทรงกรุณาก็ขออย่าได้เอาผิดกับบุคคลอื่นในครอบครัวสกุลลู่เลยนะเพคะ หม่อมฉันยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว”

หนิงฮวาหมดหนทาง คิดว่าอย่างไรก็คงไม่สามารถรอดพ้นพระอาญาไปได้ สุดท้ายจึงยอมรับความผิดทั้งหมดและปกป้องมารดากับครอบครัวเอาไว้

“ฮึ ยังดีที่เจ้ามีสำนึกรักเป็นห่วงบิดามารดา”

“ได้..เรารับปากว่าจะไม่เอาโทษผู้อื่น เห็นแก่ที่เจ้ายอมรับผิดมีความกตัญญูอยู่บ้างเช่นนั้นก็จงรับโทษโบยสามสิบไม้เถอะ” ฮ่องเต้ทรงตัดสินเด็ดขาดทันที

“ฝ่าบาท!!” หลินกุ้ยเฟยตกใจ หากเพียงเอื้อนเอ่ยได้เพียงนั้นเมื่อเห็นสายพระเนตรคมดุตวัดมองกลับมาด้วยหางตา ส่วนฮูหยินใหญ่ลู่ยามนี้หมดสติเป็นลมล้มพับไปแล้ว

“ขอบพระทัยฝ่าบาท” หนิงฮวาหลังได้ฟังคำตัดสินจึงกล่าวขอบคุณฮ่องเต้ ก่อนจะหันไปมองมารดาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความรู้สึกสำนึกผิด

‘นางไม่น่าทำตัวโง่เขลาเพียงเพื่อชายที่ไม่ได้รักตนเลยสักนิด หากแต่คิดได้ยามนี้ก็สายไปเสียแล้ว’

‘โทษโบยสามสิบไม้สตรีร่างกายบอบบางเช่นนางจะทนได้อย่างไรกัน มิวายต้องเจ็บจนขาดใจตายไปตั้งแต่ยังไม่ถึงสิบไม้เสียด้วยซ้ำกระมัง’

‘แต่ก็สาสมแล้วกับโทษโกหก หมิ่นเบื้องสูง ไม่ทรงรับสั่งประหารทันทีและไม่เอาผิดกับครอบครัวก็นับเป็นบุญแล้ว’

‘ชาตินี้นางช่างโง่งมนัก หากมีโอกาสอีกครั้ง นางจะไม่มีทางทำตัวไร้หัวคิดเช่นนี้อีก’

‘บุตรีเสนาบดีใหญ่เช่นนางรูปโฉมโนมพรรณ ทรัพย์สินพร้อมสรรพ อีกทั้งยังมิได้โง่เขลาเบาปัญญา แต่กลับโง่งมเพราะหลงบุรุษที่หาได้ให้ค่าอันใดแก่นางเลยไม่ ช่างน่าขันเสียจริง’

หนิงฮวาคิดอย่างเศร้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะเจ็บปวดจนขาดใจตายภายใต้การโบยไม้ที่สิบสามเท่านั้น

‘อย่างน้อยนางก็ทนได้จนถึงไม้ที่สิบสาม’ หนิงฮวาคิดก่อนสติจะดับวูบไป