LOGINบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
เหตุใดเจ้าจึงถามเช่นนี้ หรือว่าเจ้ารู้สึกอะไรเช่นนั้นหรือ นกเทพเอียงคอมองนางอย่างสงสัยข้าบอกไม่ถูกแต่ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างรบกวนความคิดข้าไม่หยุด เอาเถอะหากเกิดสิ่งใดขึ้นจริงก็ค่อยว่ากันไปตามสถานการณ์ ถึงจะกังวลไปก็ไม่มีสิ่งใดดีขึ้น หลิวหยุนจิงตอบก่อนจะจับบังเหียนม้าในมือให้แน่นขึ้นการเดินทางที่มี
หลังจากที่คนทั้งสองหนีออกมาจากค่ายแห่งนั้นได้โดยที่กลุ่มของหลิวหยุนจิงไม่รู้ พวกเขาทั้งคู่ก็รู้สึกลังเลเนื่องจากไม่รู้ว่าควรจะกลับไปฉางอันหรือว่าควรจะหนีไปที่อื่นดี“ท่านปล่อยข้าไปได้หรือไม่ ข้าอยากกลับไปหาท่านแม่” เด็กสาวคนนั้นวิงวอนแม้ว่าใจนางอยากจะแก้แทนบิดาทว่านางก็ยังคงคิดถึงมารดาผู้ให้กำเนิด“
หลี่เจี้ยนเฉิงเอาตัวของหลิวหยุนจิงเป็นข้อต่อรองเพื่อที่เขาหวังจะใช้โอกาสนี้ให้หลี่อี้เฉินหนีไปแม้ว่าหลิวหยุนจิงจะรู้สึกแสบบาดแผลที่คอเล็กน้อยเนื่องจากคมดาบได้เฉือนเข้าเนื้อของตนแต่ทว่าใบหน้าของนางก็หาได้แสดงความหวาดวิตกออกมา“ฮึ!” หลิวหยุนจิงแค่นเสียงในลำคอก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงไร้ซึ่งความกลั
ท่ามกลางการต่อสู้ในตอนนี้หลิวหยุนจิงกำลังยืนประจันหน้ากับสองพ่อลูกตระกูลหลี่โดยมีฮั่วหยุนกับเฉินปิงขนาบข้า“เป็นเจ้านังเด็กบ้า” หลี่เจี้ยนเฉิงคำรามออกมาเสียงดังก่อนจะกัดฟันพูดออกมาอีกครั้ง “หากข้ารู้ว่าเจ้าจะเป็นภัย ในตอนนั้นข้าน่าจะสังหารเจ้าให้ตาย”หลิวหยุนจิงรู้สึกเจ็บแปลบในอกซึ่งนางคิด




![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

