ใจตรึงรัก

ใจตรึงรัก

Par:  LiHongEn cours
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
10
1 Note. 1 commentaire
61Chapitres
1.7KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

นางตรึงใจรักเพียงบุรุษผู้เดียวอย่างมิอาจแลเหลียวผู้ใด เพราะใจที่ยึดมั่นเพียงเขาตั้งแต่แรกเห็นจึงปรับเปลี่ยนตัวเองครั้งใหญ่เพื่อเขา ทำทุกทางหมายเคียงคู่ วางกระบี่ถือพู่กันวาดคิ้ว กลายเป็นกุลสตรีดีงาม เรียบร้อยอ่อนหวาน มารยาทนุ่มนวลสูงส่งดุจธาราสวรรค์ นางลงทุนลงแรงทำทุกทางจนได้หมั้นหมายสมใจ ทว่าทั้งหมดกลับสูญเปล่า เมื่อเขาบอกกล่าวมาประโยคเดียวว่า ‘สตรีจืดชืดชวนหน่ายเช่นเจ้า ไม่คู่ควรกับข้า...’ แต่ไฉนอดีตคู่หมั้นผู้นี้กลับตามติดนางไม่ห่าง ทั้งใช้สารพัดเล่ห์กลให้นางดูแลอย่างไม่หวงแหนร่างกายเช่นนี้เล่า

Voir plus

Chapitre 1

ตอนที่ 1 คำโปรย+ปฐมบท+เกริ่นนำ

Riley’s POV

I wasn’t supposed to be there.

I was not supposed to walk into the conference room so early, but I did.

And I wasn’t supposed to see my boyfriend of three years, Eric, tangled between my boss’s legs on her desk, but I did.

I stood in the doorway, frozen, watching the scene play out like a sick nightmare I could not wake up from.

Her moans echoed in my ears, burning into my brain, branding me with betrayal.

My heart didn’t just break, it splintered, slowly. I felt like I was outside my body, watching my entire world collapse in slow motion.

Tears gushed out rapidly from my eyes, I pinched myself, in order to confirm that what I'm seeing is an illusion.

But trust me,some truths are very hard to swallow.

I was struggling so hard to breath, my heart aches so painfully, as if it was about to burst from my chest.

They didn’t even notice me at first.

They were so lost in their ecstasy.

He was too deep in the moment, in her.

I dropped the reports I was holding.

The papers fluttered to the floor, and that sound, shattered the illusion and pulled them both back to reality.

Eric turned, and the moment his eyes met mine, his face crumbled.

He was shocked to see me.

Immediately he sprang off from her, starts buttoning up his shirt and trouser.

He couldn't even find where he dropped his belt.

He turned fully to face me with shame and guilt written all over his face.

"Riley,,"

"Don’t," I cut him off, my voice sharp and ice cold. I couldn’t afford to hear his excuses, right here, in front of her.

My boss, Celeste, looked completely unfazed.

She stood up, buttoning her silk blouse slowly, with practiced ease, like she had planned every second of this, and already knew she had won.

Maybe she has.

"You were not supposed to be in until ten," she smugly said.

I did not respond.

I turned, heels clicking against the tile as I walked away, blinking hard to hold back the tears, refusing to give them the satisfaction of seeing me break, silence was the only power I had left.

.

But my soul felt like it was bleeding.

****

I had no idea how I made it home.

My legs carried me, but my mind was somewhere else. In the silence of my apartment, the reality set in.

Three years.

Three whole years, gone and wasted. Thrown away for a woman who signed my paycheck.

I wanted to scream so loud, tried so hard to stop the pains yet I couldn't.

The memory kept repeating itself.

How did this happen?

How long have this been going on?

Why would Eric betray me like this, with my boss?

I kept questioning myself without getting any response.

I opened a bottle of wine. Then another.

Trying to drown my sorrow with alcohol.

Aria called just before I drowned completely.

“Hey girl, what’s up?” Aria said, her voice as bubbly as ever.

“Aria…” I responded, my voice barely composed.

There was a pause. “Riley? Are you okay? You sound, wait, are you crying?”

"I saw them," I whispered, feeling my throat tighten. “ I walked right in on them, Aria. Eric and Celeste.”

There was dead silence on the other end. Then came Aria’s voice, low and furious. “Wait. What?! Eric… and Celeste? Your boss Celeste?!”

“They didn’t even see me at first,” I said, a broken sob escaping my lips. “I simply stood there as if I were unimportant. Three years, Aria. Three years gone just like that.”

“Oh my God,” Aria breathed. “Where are you right now?”

“At home,” I sniffled. “I just ran. I couldn’t think… I just needed to get out.”

“I’m coming over,” Aria said without hesitation. “Don’t move. I’m grabbing my keys right now. Keep talking to me, okay? Just breathe.”

I let my body slide to the floor, the phone still pressed to my ear. “It hurts so much, I feel like I’m breaking into pieces.”

“I know, Ri. I know. But you are not alone. I’ve got you. "We will get through this together."

With the tears streaming down my face, I whispered, "I gave him everything."

“And he threw it away like garbage,” Aria said bitterly. “He’s not worth your pain, Riley. And that witch Celeste? I hope karma eats her alive.”

A weak laugh bubbled up through my tears. “I sound pathetic, don’t I?”

“No,” Aria said softly. “You sound like someone who loved with her whole heart. There’s nothing pathetic about that.”

“I don’t feel strong right now.”

“Then lean on me,” Aria replied gently. “I’m your best friend, remember? Ride-or-die. Go wrap yourself in that soft pink blanket you love and wait for me. I’m ten minutes away.”

“Okay,” I breathed, my voice cracking. “Thank you, Aria.”

“Always,” Aria said, and hung up.

The call ended and I curled up on the couch, tears streaming down my face, waiting for the one person I know that won’t betray me.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres

commentaires

Chatree Onsee
Chatree Onsee
ม่วนจ้าติดตามๆๆๆ
2025-11-06 11:00:45
0
0
61
ตอนที่ 1 คำโปรย+ปฐมบท+เกริ่นนำ
โปรย‘หากปรารถนาหัวใจสุภาพชนมาครอง จำต้องเรียบร้อยอ่อนหวาน พึงสำรวมกิริยา นุ่มนวลอ่อนโยน มิอาจห้าวหาญเผยท่าทีก้าวร้าว อย่าทำให้ชายในดวงใจสะดุ้งหวาดกลัวเชียว’ปฐมบททุกปีงานเลี้ยงล่องเรือสำราญชมบุปผาผลิบานริมธารา ล้วนจัดขึ้นที่ทะเลสาบหลวงแคว้นฉินดรุณีน้อยวัยแรกแย้มจากสกุลชนชั้นสูงต่างลุกจากเตียงอุ่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่รับอรุณ เพื่อรับการปรนนิบัติแต่งกายให้งดงามที่สุดหมายเข้าร่วมงานให้ทันกาลบุรุษวัยหนุ่มแน่นก็เช่นกันหลายคนต่างตบเท้าเข้าร่วมงานเพื่อได้ยลโฉมงามวัยสะพรั่ง เฟ้นหาว่าที่ภรรยาแต่บางคนกลับถูกบังคับให้มาด้วยหน้าที่เท่านั้นครั้นได้เวลาเปิดงาน ทุกคนถูกเชิญขึ้นเรือร่วมลำ บุรุษฝั่งซ้าย สตรีฝั่งขวา มีเชื้อพระวงศ์เป็นประธานพิธีเปิดงานคือองค์รัชทายาทและพระชายางานนี้เป็นเพียงงานเดียวในรอบปีของแคว้นฉินที่เปิดโอกาสให้ชายหญิงได้พบปะทำความรู้จักกันอย่างผ่าเผยสตรีทั้งหลายตื่นเต้นกันมาก หากโชคดีย่อมเข้าตาบุรุษจากสกุลเรืองอำนาจเสริมบารมีให้จวนตน ใช้ชีวิตสุขสบายไปทั้งชาติ แต่ก็มีสตรีบางคนที่ต้องมาตามคำสั่ง เพื่อทำตัวงามสง่าดุจนางพญาหมายเฟ้นหาบุรุษดีๆ ให้บิดามารดา เพิ่มวาสนาให้วงศ์ตระกูล
Read More
ตอนที่ 2 จากลา 1
หลังจากหลุดกิริยางดงามซัดพลังด้วยกำปั้นใส่คู่หมั้นจนหน้าหงายไปหลายหมัด เว่ยลี่ที่รักษาจริตและมารยาทอันดีมาโดยตลอดก็เชิดหน้าจิกตามองบุรุษผู้มีเลือดกบปากอย่างโอหังเย่อหยิ่ง แววตาของนางยามนี้เรียกได้ว่าอำมหิตเกินคน ก่อนหันหลังเดินจากมาอย่างไม่ไยดี เมื่อกลับถึงจวนอาจารย์สอนหนังสือซุนซืออี้ นางก็เร่งจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทาง ทำตัวให้กลายเป็นสตรีเรียบร้อยดุจเดิมแมวป่าที่ตะปบเสือตัวร้ายเมื่อครู่พลันเปลี่ยนมาเป็นสตรีผู้มี ‘จิตใจงดงามและสุภาพอ่อนโยนกับทุกคน’แม่นางน้อยยอบกายทักทายบิดาบุญธรรมกับพี่ชายอย่างอ่อนหวานไร้ซึ่งอาการโมโหร้ายอันใด หลังจากนั้นก็เข้าห้องส่วนตัว เอาแต่นั่งหน้านิ่วมุ่นคิ้วมิคลายแววตาแน่วนิ่งของดรุณีเอาแต่จับจ้องที่เปลวเทียนวูบไหว เพียรจดจ่ออยู่กับความคิดคะนึงถึงนามเว่ยลี่ที่ตนเองได้มาอย่างชอบธรรม รวมถึงเจ้าคู่หมั้นหน้าเหม็นผู้นั้นด้วยแท้จริงเว่ยลี่ก็คือจ้าวเล่อเสีย ธิดาคนเดียวของชินอ๋องครองเมืองแคว้นจินปีนี้นางอายุสิบหกปี เลือกท่องเที่ยวทั่วทิศเหนือตกออกใต้เพื่อเรียนรู้ใต้หล้า ทว่าสุดท้ายก็มาตกหลุมรักแรกพบกับบุรุษผู้หนึ่งเขาผู้นั้นก็คือ โจวอวี่โจวอวี่คือคุณช
Read More
ตอนที่ 3 จากลา 2
ที่สำคัญ มารดาของนาง ตอนที่บิดาเกิดรักปักใจก็ล้วนแต่เป็นช่วงที่แสดงออกเพียงด้านน่ารักและเรียบร้อยอ่อนหวานดังนั้น จ้าวเล่อเสียจึงตั้งมั่นเป็นสตรีดีงามดรุณีน้อยเฝ้าฝึกฝนศาสตร์สตรีแต่เก็บงำประกายที่แท้จริง บ่มเพาะตนเพื่อว่าที่สามีนามโจวอวี่ โชคดีที่นางปราดเปรื่องหัวไว เรียนรู้สิ่งใดล้วนทำออกมาได้ดีนางอยู่ที่จวนซุนร่ำเรียนศาสตร์สตรีทุกแขนงจนแตกฉาน กลายเป็นกุลสตรีไร้ที่ติภายในเวลาไม่นานยามมีงานเลี้ยงจิบชาชมบุปผาตามฤดูในจวนขุนนางต่างๆ นางไม่เคยพลาดพลั้งทำเสียชื่อเสียง มีเพียงนามที่กระเดื่องเลื่องลือในด้านคุณธรรมจรรยา มีมารยาทสุภาพอ่อนโยนไม่ค้านสายตาผู้ใด เป็นที่ชื่นชมอย่างยิ่ง แม้แต่องค์ชายหลายคนยังหมายตานาง ถึงขั้นยามร่ำเรียนกับซุนซืออี้ยังแอบแวะเวียนมาคารวะอาจารย์บ่อยขึ้นเพื่อให้ได้เห็นนางจากที่ไกลๆนางเองก็ทำตัวเหมาะสมอย่างยิ่ง ไม่สุงสิงข้องแวะกับผู้ใด ทั้งที่พวกเขาหากนับลำดับล้วนเป็นหลานท่านตาฉินอู่ตี้เหมือนกันนางกับองค์ชายหนุ่มเหล่านั้นเป็นญาติพี่น้องกันก็จริงสมควรอย่างยิ่งกับการผูกไมตรีโดยไม่เผยสายสัมพันธ์ใดๆ หากแต่นางก็ไม่เคยพูดคุยด้วยสักคำ เพียรคงภาพลักษณ์กุลสตรีเป็นสำคัญเพื่อ
Read More
ตอนที่ 4 จากลา 3
ชื่อเสียงดีเลิศที่สั่งสมก็เพื่อตอบแทนพวกเขาสองคนพ่อลูกที่ดูแลนางอย่างดีตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา“เว่ยลี่...เจ้ากำลังจะไปที่ใดหรือ?” แม้แววตาจะแตกตื่นตกใจเพียงใด แต่ซุนซืออี้ก็ถามด้วยความสุขุมเคร่งขรึมตามวิสัยซุนซูเย่ก็เช่นกัน เขาถามน้องสาวด้วยสุ้มเสียงสำรวมอย่างเป็นห่วงเป็นใย “น้องเว่ยลี่หอบห่อผ้าเช่นนี้ จะไปที่ใดหรือ?”กระนั้น แม้ทั้งสองจะรักษาท่าทางสุภาพปานใด หากแต่จ้าวเล่อเสียกลับจับสังเกตปฏิกิริยาที่ผิดปกติเล็กน้อยได้“พวกท่านมีสิ่งใดทำให้ไม่สบายใจหรือไร ไยหัวคิ้วขมวด”ซุนซืออี้เอามือไพล่หลังส่ายหน้าเบาๆ พลางทอดถอนใจอย่างไม่รู้จะกล่าวอย่างไร เป็นซุนซูเย่ที่เดินเข้ามาหาจ้าวเล่อเสีย จับบ่าน้อยๆ บีบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ แล้วค่อยๆ เอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม“เมื่อครู่โจวอวี่ของเจ้าเข้าพบท่านพ่อด้วยหน้าตาบวมปูด เขา...เอ่อ...” ท่าทางยามเอ่ยลำบากใจอย่างยิ่งจ้าวเล่อเสียยืนนิ่งเพื่อตั้งใจฟังอย่างสำรวมกิริยา ไร้ท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจ ทว่าฝ่ายซุนซูเย่กลับยังคงมีสีหน้ามิสู้ดีเท่าใดนักด้วยไม่รู้จะถนอมน้ำใจคนฟังอย่างไรยามกล่าวประโยคต่อมาว่า “เขาบอกว่าบาดแผลที่ได้รับ ล้วนเป็นฝีมือเจ้า”จ้าวเล่อเสียยังคงสงว
Read More
ตอนที่ 5 โจวอวี่ 1
หลังจากสะบั้นเยื่อใยกับคู่หมั้นของตนเป็นผลสำเร็จ แต่คนผู้หนึ่งแทนที่จะรู้สึกได้รับอิสรภาพคืนมา กลับรู้สึกเสมือนพลั้งมือทำสิ่งสำคัญหล่นหายไปโจวอวี่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนเองถึงรู้สึกเช่นนี้ อาจเป็นเพราะหมัดน้อยๆ นั่นกระมังที่ทำให้สตรีจืดชืดเริ่มน่าสนใจขึ้นมา ใบหน้าจิ้มลิ้มที่มักประดับรอยยิ้มอันเหมาะสมตลอดเวลาจนน่าเบื่อนั้น ยามมีโทสะจนตาโตแก้มพองเหตุใดถึงน่ามองกันเล่า?หรือธาตุแท้ยามหลุดกิริยาเสแสร้งจะเป็นอีกคนที่น่าค้นหาบ้าไปแล้ว...เสแสร้งก็คือแกล้งมารยาสาไถย นางไม่จริงใจมิใช่หรือไร?ภาพของสตรีที่มีรูปลักษณ์งดงามและเย้ายวนรวมถึงบุคลิกที่อ่อนโยนและมีเสน่ห์ถูกแทนที่ด้วยสตรีสีหน้าบูดบึ้งจนตาโตน่าขันไม่น่าเชื่อว่าทั้งสองแบบที่แตกต่างสุดขั้วคือสตรีคนเดียวกันชายหนุ่มไม่เข้าใจตัวเองอยู่เช่นนั้น กระทั่งบ่าวชายบรรจงลงน้ำหนักมือตรงบาดแผลนั่นล่ะเขาจึงได้สติกลับมา“โอ๊ะ! เจ้า เบาๆ หน่อย”“ขอรับๆ”โจวรั่วหวาที่นั่งมองคนมีสภาพไม่ต่างจากไปกัดกับหมาป่ามาอยู่เป็นนานก่อนถอนหายใจกล่าวอย่างอดมิได้“พี่รองทำเกินไปจริงๆ เป็นใครจะทนได้กัน”หากเป็นนาง ได้เห็นคู่หมั้นของตนพาหญิงอื่นไปเดินเที่ยวย่ำราตรีแบบน
Read More
ตอนที่ 6 โจวอวี่ 2
ชั่วขณะคิดการณ์อย่างละเอียดรอบคอบและถ้วนถี่ในเรื่องการเดินทางออกจากจวนสกุลโจว เสียงบ่าวชายพลันดังอยู่หน้าประตูห้องอย่างตื่นลน“เรียนคุณชายรอง ท่านเสนาบดีเรียกพบขอรับ”ลู่ซีรีบเก็บตลับยาใส่กล่องไม้หันมากล่าวกับผู้เป็นนายอย่างตื่นเต้น “ย่อมเป็นเรื่องคุณหนูซุนแน่นอนขอรับ”โจวอวี่ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย “ต้องใช่อยู่แล้วน่ะสิ”ถึงขนาดกลับจากสำนักพระราชวังเร็วกว่าที่คิดเชียวหรือ บิดาใจร้อนใช่ย่อย เขายังไม่ทันเก็บสัมภาระเลยชายหนุ่มลุกขึ้นยืน กางแขนออกให้คนสนิทจัดเสื้อผ้าให้ จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อเดินสง่าออกจากเรือนไปอย่างผ่าเผยครั้นมาถึงโถงหลัก ถ้วยชาพลันลอยวูบเข้าหาในพริบตา โจวอวี่เบี่ยงใบหน้าหลบในเสี้ยวเวลา เขายกมือสกัดเอาไว้ได้ทัน กุมไว้ในมือมั่น พลางเดินเข้ามาอย่างเอื่อยเฉื่อย กวาดตามองนิ่งๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่สะเทือนต่อความพิโรธใดๆเบื้องหน้าของเขาคือโจวเจ๋อผู่ผู้เป็นบิดา ด้านข้างฝั่งซ้ายมือคือฮูหยินเอกคนปัจจุบันที่ขึ้นมาแทนที่มารดาผู้ล่วงลับของเขา นางมีนามว่า จูเข่อเหริน ส่วนฝั่งด้านขวาคือพี่ชายที่เพิ่งเข้าสกุลมาด้วยฐานะบุตรชายคนโตในฮูหยินเอก โจวจือหยวนภาพสามคนพ่อแม
Read More
ตอนที่ 7 โจวอวี่ 3
เมื่อผู้เป็นนายว่าอย่างนั้น บ่าวไหนเลยจะกล่าวคำใดได้อีก ลู่ซีจึงค้อมกายเดินตามหลังโจวอวี่ไปอย่างเชื่อฟังบาดแผลของโจวอวี่แท้จริงมิได้หนักหนาอันใด เพียงเป็นรอยหมัดรอยเล็บขีดข่วนบนใบหน้าเท่านั้น แต่ปกติแล้วชายหนุ่มมีผิวพรรณที่ดีมากเหมือนมารดา ทั้งเนียนและขาวกระจ่างสะอาดตา การมีริ้วรอยเช่นนี้แม้เพียงเล็กน้อยทว่าย่อมโดดเด่นสะดุดตา กระนั้นบิดากลับไม่ถาม ทำเอาคนเป็นลูกให้รู้สึกยากจะบรรยาย“น้องรอง ช้าก่อน”เสียงทุ้มต่ำนั้นทำโจวอวี่หยุดเดินก่อนเอียงหน้าปรายตามองเงียบๆผู้เรียกคือโจวจือหยวน เขาเดินตามโจวอวี่ออกมาจากโถง “เจ้ากลับไปขอโทษท่านพ่อเถิด เรื่องราวจะได้ไม่บานปลายใหญ่โตไปมากกว่านี้ ส่วนเรื่องแม่นางน้อยซุนเว่ยลี่ค่อยๆ พูดจากันดีๆ ย่อมแก้ไขได้ เจ้ากับท่านพ่ออย่าได้มีเรื่องหมางใจกันเลย”สีหน้าและแววตาของโจวจือหยวนสุภาพอ่อนโยน น้ำเสียงยังสัตย์ซื่อจริงใจปานนั้น ไม่ว่าจะมองจากมุมใดล้วนสมควรได้รับความไว้วางใจ ใครที่คิดคลางแคลงย่อมมีจิตใจที่ดำมืดไม่บริสุทธิ์โจวอวี่มองพี่ชายนิ่งนาน ไร้ซึ่งวาจา แววตาเย็นชาลึกล้ำประหนึ่งก้นบึงน้ำแข็งที่ลึกลับยากหยั่งถึง“น้องรอง...” โจวจือหยวนครางชื่อน้องชายอย่
Read More
ตอนที่ 8 อดีตฮูหยินผู้ล่วงลับ 1
นับว่าโชคดีที่หลายครั้งเมื่อสบโอกาสออกทำงานตามหน้าที่ยังต่างเมือง เขาได้พาจูเข่อเหรินปลอมตัวไปด้วยกันโดยสะดวก เรียกว่าความรักความสัมพันธ์ไม่เคยห่างหาย ยามต้องเดินทางไกลร่วมทุกข์ร่วมสุขยิ่งรักมั่นแน่นแฟ้นโจวเจ๋อผู่ทำเช่นนี้มาเนิ่นนาน ยามอยู่กับจูเข่อเหรินเขาคือหนุ่มน้อยแรกรัก อบอุ่นอ่อนหวาน ยิ้มเก่ง เป็นตัวของตัวเอง แต่ยามกลับเข้าบ้านก็เป็นอีกคนที่สุขุมเคร่งขรึมและซื่อสัตย์จริงใจ รักใคร่เพียงฮูหยินของตนการรับอนุเข้ามาล้วนทำไปด้วยเหตุผลเชื่อมสัมพันธ์ทางการเมืองเสริมอำนาจให้สกุลซึ่งแน่นอนว่าล้วนเป็นคนของเฉินรุ่ยฟางเพื่อง่ายต่อการควบคุมหลังเรือนนางควบคุมอนุอยู่หมัด หากอนุคนใดคลอดบุตรชาย มิทันครบขวบเป็นอันต้องสิ้นชีพทุกรายโดยไร้หลักฐานเอาผิดใครและยังควบคุมสามีโดยอนุอย่างมีชั้นเชิงไร้ที่ติ บุรุษผู้หนึ่งจึงถูกควบคุมขนาบข้างซ้ายขวาและด้านหน้าด้านหลังตลอดเวลาอีกทั้งการแต่งอนุคนแล้วคนเล่ากลับทำให้สตรีอันเป็นที่รักต้องชอกช้ำแสนสาหัสมิเว้นวันครั้งหนึ่งจูเข่อเหรินถึงขั้นหอบลูกในครรภ์หนีโจวเจ๋อผู่ไปเพื่อตัดปัญหา เป็นเขาที่ออกตามหานางแทบพลิกแผ่นดินแคว้นฉิน เบื้องหน้ากระทำการใดล้วน
Read More
ตอนที่ 9 อดีตฮูหยินผู้ล่วงลับ 2
อาสือบอกว่าบิดามารดารักเขา เพียงแต่ทุกคนเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ย่อมมีเรื่องที่ต้องทำมากมายจึงมิอาจปลีกตัวมาหาเขาได้เขารู้ว่าอาสือหวังดีด้วยใจจริงมาโดยตลอด ดังนั้น เรื่องราวทั้งหมดที่อีกฝ่ายบอกเล่าจึงเชื่อถือได้มากกว่าเป็นการบิดเบือนหมายเข้าข้างนายหญิงคนใหม่อย่างที่บ่าวไพร่ทั่วไปกระทำที่สำคัญ เรื่องเลวร้ายที่มารดาเคยสร้างเอาไว้กับคู่รักคู่หนึ่งไม่มีผู้อื่นล่วงรู้ มีเพียงผู้ที่เกี่ยวข้องเท่านั้นที่ทราบ ส่วนนี้ทุกคนยังคงเก็บงำเอาไว้ จูเข่อเหรินยอมถูกตราหน้า บิดายอมถูกครหา ทุกคนแม้มิใคร่ไยดีมารดาแต่ก็ยังช่วยปกป้องชื่อเสียงหลังความตาย อย่างน้อยวิญญาณชั่วร้ายดวงหนึ่งย่อมไม่ถูกคนเป็นสาปแช่งทุกวัน สกุลเฉินไม่ต้องอับอายที่มีบุตรีจิตใจคดแคบ ตัวเขามิต้องได้ชื่อว่ามีมารดาเป็นหญิงใจคอโหดเหี้ยมอำมหิตเลือดเย็นโจวอวี่ยืนมองนามที่สลักบนแผ่นป้าย ‘โจวฮูหยินเฉินรุ่ยฟาง’ นางยังครองตำแหน่งที่ตั้งของป้ายในลำดับสำคัญของสกุลนี้ดีแล้วล่ะ เขายิ้มบาง เท่านี้ก็พอแล้ว...ร่างสง่าหมุนกายอย่างช้าๆ ออกจากห้องมืดสลัวมายืนรับแสงแดดร้อนแรงหน้าประตูห้องบรรพชนสถานที่แห่งนี้แม้จะมีบ่าวไพร่คอยมาดูแลปัดกวาดเช็ดถู ทว่ารอบ
Read More
ตอนที่ 10 วางแผนลอบสังหาร 1
จูเข่อเหรินคอยปลอบโยนสามีทั้งพูดจาโน้มน้าวให้โจวเจ๋อผู่ส่งคนไปตามโจวอวี่กลับมา ทว่าไม่เป็นผล คนโกรธกรุ่นปานนั้นโจวเจ๋อผู่ยังคงบันดาลโทสะสาดถ้อยวาจาประชดประชันอันแล้งน้ำใจอีกหลายประโยคจนเหนื่อยหอบ ท้ายที่สุดก็ถึงขั้นต้องเชิญท่านหมอมาต้มยาให้ดื่มถ้วยใหญ่ เขาถึงได้สงบสติอารมณ์ลงหลังจากช่วยมารดาดูแลบิดาจนดีขึ้น โจวจือหยวนก็เดินออกมาด้วยสีหน้ามิสู้ดีนัก เขารู้ดีว่าบิดารักน้องชายมากแค่ไหน และยิ่งรู้ตัวว่าสาเหตุหลักที่น้องชายทำตัวเป็นปรปักษ์กับครอบครัวมาจากสิ่งใดแต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อตัวเขาเองก็มีสิทธิ์เข้ามาอยู่ที่นี่ มีสิทธิ์ทุกประการที่จะเรียกโจวเจ๋อผู่ว่าบิดา การต้องกักตัวเองอยู่ในเรือนเร้นไร้ฐานะนานกว่าสิบปีตั้งแต่เกิดนั้นช่างทรมานเหลือเกินภาพหนึ่งพลันไหลวนอยู่ในห้วงความทรงจำ ภาพนั้นคือวันที่เขาได้มาเห็นบิดากับภรรยาเอกและบุตรชายภรรยาเอกกำลังยืนคุยกันหน้าจวนใหญ่หรูหรา ทุกคนแต่งกายงดงามเปี่ยมสง่าราศี น้องชายหน้าตางดงามคนนั้นได้นั่งรถม้าไปเรียนในสำนักศึกษาในขณะที่เขาแต่งกายมอซอไม่เคยเข้าสำนักศึกษาทำได้แค่ริษยาอยู่ไกลๆ ร่ำเรียนเขียนอ่านเพียงลำพังในเรือนลับ เมื่อกลับเข้าเรือนเร้นอัน
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status