ใจตรึงรัก

หลังจากหลุดกิริยางดงามซัดพลังด้วยกำปั้นใส่คู่หมั้นจนหน้าหงายไปหลายหมัด เว่ยลี่ที่รักษาจริตและมารยาทอันดีมาโดยตลอดก็เชิดหน้าจิกตามองบุรุษผู้มีเลือดกบปากอย่างโอหังเย่อหยิ่ง แววตาของนางยามนี้เรียกได้ว่าอำมหิตเกินคน ก่อนหันหลังเดินจากมาอย่างไม่ไยดี เมื่อกลับถึงจวนอาจารย์สอนหนังสือซุนซืออี้ นางก็เร่งจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทาง ทำตัวให้กลายเป็นสตรีเรียบร้อยดุจเดิมแมวป่าที่ตะปบเสือตัวร้ายเมื่อครู่พลันเปลี่ยนมาเป็นสตรีผู้มี ‘จิตใจงดงามและสุภาพอ่อนโยนกับทุกคน’แม่นางน้อยยอบกายทักทายบิดาบุญธรรมกับพี่ชายอย่างอ่อนหวานไร้ซึ่งอาการโมโหร้ายอันใด หลังจากนั้นก็เข้าห้องส่วนตัว เอาแต่นั่งหน้านิ่วมุ่นคิ้วมิคลายแววตาแน่วนิ่งของดรุณีเอาแต่จับจ้องที่เปลวเทียนวูบไหว เพียรจดจ่ออยู่กับความคิดคะนึงถึงนามเว่ยลี่ที่ตนเองได้มาอย่างชอบธรรม รวมถึงเจ้าคู่หมั้นหน้าเหม็นผู้นั้นด้วยแท้จริงเว่ยลี่ก็คือจ้าวเล่อเสีย ธิดาคนเดียวของชินอ๋องครองเมืองแคว้นจินปีนี้นางอายุสิบหกปี เลือกท่องเที่ยวทั่วทิศเหนือตกออกใต้เพื่อเรียนรู้ใต้หล้า ทว่าสุดท้ายก็มาตกหลุมรักแรกพบกับบุรุษผู้หนึ่งเขาผู้นั้นก็คือ โจวอวี่โจวอวี่คือคุณช

ชื่อเสียงดีเลิศที่สั่งสมก็เพื่อตอบแทนพวกเขาสองคนพ่อลูกที่ดูแลนางอย่างดีตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา“เว่ยลี่...เจ้ากำลังจะไปที่ใดหรือ?” แม้แววตาจะแตกตื่นตกใจเพียงใด แต่ซุนซืออี้ก็ถามด้วยความสุขุมเคร่งขรึมตามวิสัยซุนซูเย่ก็เช่นกัน เขาถามน้องสาวด้วยสุ้มเสียงสำรวมอย่างเป็นห่วงเป็นใย “น้องเว่ยลี่หอบห่อผ้าเช่นนี้ จะไปที่ใดหรือ?”กระนั้น แม้ทั้งสองจะรักษาท่าทางสุภาพปานใด หากแต่จ้าวเล่อเสียกลับจับสังเกตปฏิกิริยาที่ผิดปกติเล็กน้อยได้“พวกท่านมีสิ่งใดทำให้ไม่สบายใจหรือไร ไยหัวคิ้วขมวด”ซุนซืออี้เอามือไพล่หลังส่ายหน้าเบาๆ พลางทอดถอนใจอย่างไม่รู้จะกล่าวอย่างไร เป็นซุนซูเย่ที่เดินเข้ามาหาจ้าวเล่อเสีย จับบ่าน้อยๆ บีบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ แล้วค่อยๆ เอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม“เมื่อครู่โจวอวี่ของเจ้าเข้าพบท่านพ่อด้วยหน้าตาบวมปูด เขา...เอ่อ...” ท่าทางยามเอ่ยลำบากใจอย่างยิ่งจ้าวเล่อเสียยืนนิ่งเพื่อตั้งใจฟังอย่างสำรวมกิริยา ไร้ท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจ ทว่าฝ่ายซุนซูเย่กลับยังคงมีสีหน้ามิสู้ดีเท่าใดนักด้วยไม่รู้จะถนอมน้ำใจคนฟังอย่างไรยามกล่าวประโยคต่อมาว่า “เขาบอกว่าบาดแผลที่ได้รับ ล้วนเป็นฝีมือเจ้า”จ้าวเล่อเสียยังคงสงว

ชั่วขณะคิดการณ์อย่างละเอียดรอบคอบและถ้วนถี่ในเรื่องการเดินทางออกจากจวนสกุลโจว เสียงบ่าวชายพลันดังอยู่หน้าประตูห้องอย่างตื่นลน“เรียนคุณชายรอง ท่านเสนาบดีเรียกพบขอรับ”ลู่ซีรีบเก็บตลับยาใส่กล่องไม้หันมากล่าวกับผู้เป็นนายอย่างตื่นเต้น “ย่อมเป็นเรื่องคุณหนูซุนแน่นอนขอรับ”โจวอวี่ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย “ต้องใช่อยู่แล้วน่ะสิ”ถึงขนาดกลับจากสำนักพระราชวังเร็วกว่าที่คิดเชียวหรือ บิดาใจร้อนใช่ย่อย เขายังไม่ทันเก็บสัมภาระเลยชายหนุ่มลุกขึ้นยืน กางแขนออกให้คนสนิทจัดเสื้อผ้าให้ จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อเดินสง่าออกจากเรือนไปอย่างผ่าเผยครั้นมาถึงโถงหลัก ถ้วยชาพลันลอยวูบเข้าหาในพริบตา โจวอวี่เบี่ยงใบหน้าหลบในเสี้ยวเวลา เขายกมือสกัดเอาไว้ได้ทัน กุมไว้ในมือมั่น พลางเดินเข้ามาอย่างเอื่อยเฉื่อย กวาดตามองนิ่งๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่สะเทือนต่อความพิโรธใดๆเบื้องหน้าของเขาคือโจวเจ๋อผู่ผู้เป็นบิดา ด้านข้างฝั่งซ้ายมือคือฮูหยินเอกคนปัจจุบันที่ขึ้นมาแทนที่มารดาผู้ล่วงลับของเขา นางมีนามว่า จูเข่อเหริน ส่วนฝั่งด้านขวาคือพี่ชายที่เพิ่งเข้าสกุลมาด้วยฐานะบุตรชายคนโตในฮูหยินเอก โจวจือหยวนภาพสามคนพ่อแม

นับว่าโชคดีที่หลายครั้งเมื่อสบโอกาสออกทำงานตามหน้าที่ยังต่างเมือง เขาได้พาจูเข่อเหรินปลอมตัวไปด้วยกันโดยสะดวก เรียกว่าความรักความสัมพันธ์ไม่เคยห่างหาย ยามต้องเดินทางไกลร่วมทุกข์ร่วมสุขยิ่งรักมั่นแน่นแฟ้นโจวเจ๋อผู่ทำเช่นนี้มาเนิ่นนาน ยามอยู่กับจูเข่อเหรินเขาคือหนุ่มน้อยแรกรัก อบอุ่นอ่อนหวาน ยิ้มเก่ง เป็นตัวของตัวเอง แต่ยามกลับเข้าบ้านก็เป็นอีกคนที่สุขุมเคร่งขรึมและซื่อสัตย์จริงใจ รักใคร่เพียงฮูหยินของตนการรับอนุเข้ามาล้วนทำไปด้วยเหตุผลเชื่อมสัมพันธ์ทางการเมืองเสริมอำนาจให้สกุลซึ่งแน่นอนว่าล้วนเป็นคนของเฉินรุ่ยฟางเพื่อง่ายต่อการควบคุมหลังเรือนนางควบคุมอนุอยู่หมัด หากอนุคนใดคลอดบุตรชาย มิทันครบขวบเป็นอันต้องสิ้นชีพทุกรายโดยไร้หลักฐานเอาผิดใครและยังควบคุมสามีโดยอนุอย่างมีชั้นเชิงไร้ที่ติ บุรุษผู้หนึ่งจึงถูกควบคุมขนาบข้างซ้ายขวาและด้านหน้าด้านหลังตลอดเวลาอีกทั้งการแต่งอนุคนแล้วคนเล่ากลับทำให้สตรีอันเป็นที่รักต้องชอกช้ำแสนสาหัสมิเว้นวันครั้งหนึ่งจูเข่อเหรินถึงขั้นหอบลูกในครรภ์หนีโจวเจ๋อผู่ไปเพื่อตัดปัญหา เป็นเขาที่ออกตามหานางแทบพลิกแผ่นดินแคว้นฉิน เบื้องหน้ากระทำการใดล้วน

จูเข่อเหรินคอยปลอบโยนสามีทั้งพูดจาโน้มน้าวให้โจวเจ๋อผู่ส่งคนไปตามโจวอวี่กลับมา ทว่าไม่เป็นผล คนโกรธกรุ่นปานนั้นโจวเจ๋อผู่ยังคงบันดาลโทสะสาดถ้อยวาจาประชดประชันอันแล้งน้ำใจอีกหลายประโยคจนเหนื่อยหอบ ท้ายที่สุดก็ถึงขั้นต้องเชิญท่านหมอมาต้มยาให้ดื่มถ้วยใหญ่ เขาถึงได้สงบสติอารมณ์ลงหลังจากช่วยมารดาดูแลบิดาจนดีขึ้น โจวจือหยวนก็เดินออกมาด้วยสีหน้ามิสู้ดีนัก เขารู้ดีว่าบิดารักน้องชายมากแค่ไหน และยิ่งรู้ตัวว่าสาเหตุหลักที่น้องชายทำตัวเป็นปรปักษ์กับครอบครัวมาจากสิ่งใดแต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อตัวเขาเองก็มีสิทธิ์เข้ามาอยู่ที่นี่ มีสิทธิ์ทุกประการที่จะเรียกโจวเจ๋อผู่ว่าบิดา การต้องกักตัวเองอยู่ในเรือนเร้นไร้ฐานะนานกว่าสิบปีตั้งแต่เกิดนั้นช่างทรมานเหลือเกินภาพหนึ่งพลันไหลวนอยู่ในห้วงความทรงจำ ภาพนั้นคือวันที่เขาได้มาเห็นบิดากับภรรยาเอกและบุตรชายภรรยาเอกกำลังยืนคุยกันหน้าจวนใหญ่หรูหรา ทุกคนแต่งกายงดงามเปี่ยมสง่าราศี น้องชายหน้าตางดงามคนนั้นได้นั่งรถม้าไปเรียนในสำนักศึกษาในขณะที่เขาแต่งกายมอซอไม่เคยเข้าสำนักศึกษาทำได้แค่ริษยาอยู่ไกลๆ ร่ำเรียนเขียนอ่านเพียงลำพังในเรือนลับ เมื่อกลับเข้าเรือนเร้นอัน