หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้

หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-21
โดย:  มายารัตติกาลยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
70บท
971views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เพราะสวรรค์ยังมีเมตตา สตรีชั่วช้าอย่างนางถึงได้ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต คนไหนที่ทำชั่วไว้กับนาง นางจะเอาคืนมันให้สาสม ส่วนคนไหนที่นางทำผิด นางจะขอชดใช้คืนจนกว่าชีวิตจะหาไม่

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 สังหารผู้คนเพื่อชายคนรัก

「この結婚式、とんでもない盛り上がりね。聞いた?霧島弁護士の幼馴染がホテルの屋上で自殺騒ぎって!」

ドアの向こうから漏れ聞こえるひそひそ話に、安藤明乃(あんとう あきの)の胸は苦いもので満たされた。

これで秦美優(はた みゆ)の自殺未遂は九十九回目だ。

もう慣れたと思っていた。

でも今日は違う。

今日は彼女と霧島岳(きりしま たける)の結婚式の日なのだ。

美優のこの騒ぎで、また自分が譲歩しなければならないと悟った。

明乃と岳が付き合った五年間、美優はずっと騒ぎ続けてきた。

毎回、岳は真っ先に美優をなだめに行く。

この恋愛の中で、明乃は自分こそ人目を忍ぶ愛人と感じることがあった。

けれど前回、自分を置いて美優のもとへ向かった岳は約束してくれたのだ――あれが最後だと。

彼の「最後」という言葉を信じたからこそ、今日の結婚式を行う。

「死にたければ死なせておけばいい!俺に電話してどうなる?」

明乃がはっと顔を上げると、バルコニーのドアが少し開いていて、岳の低く冷たい声が漏れてきた――

「飛び降り?そんな度胸はあるはずがない!何度自殺騒ぎを起こした?今まで一度でも本当にそうしたことがあったか?」

最後に、岳が声を落として何か指示を出しているのが聞こえたが、あまりに小さくて聞き取れなかった。

岳が電話を切り、振り返った時ちょうど明乃の視線とぶつかった。

明乃の心臓が高鳴る――今回はまさか美優のもとに行かなかった……

ということは、彼は嘘をついていなかった?

本当にあれが最後だったのか?

「そんな顔をしてどうした?もうすぐ式だ、準備はできているか?」岳の顔には何の表情も浮かんでいない。

それでも、明乃は嬉しかった。

彼女は知っていた。岳は生まれつきの失感情症で、他人に共感することができないのだと。

けれど、青春時代の淡い恋心から始まり、今こうして本気の愛を捧げるに至った自分は、ようやく報われたのだと信じていた。

彼女は岳にとって、特別な存在のはずだ。

そうでなければ、どうして彼は結婚を承諾したのだろう?

明乃は花のような笑顔を咲かせて彼の腕を組み、瞳を細めた。「岳、私たちついに結婚するのね……」

岳は相変わらず無表情だった。「ああ、そうだな」

控え室のドアが開く――

「それでは新郎新婦のご入場です」司会者のよく通る声が会場を包み込んだ。

明乃は満面の笑みで岳の腕を組み、ステージへと歩を進めた。

「それではお二人に祝福を――」

言葉が終わらないうちに、岳のスマホが鳴り響いた。

司会者の顔に一瞬気まずさが走り、客席からはどっと笑いが起こる。

明乃の笑顔が凍りついた。この着信音は彼女にとって悪夢そのもの――美優専用の呼び出し音だ。

岳は胸ポケットからスマホを取り出し、応答した。「もしもし、今度はどうした?」

司会者は慌てて場を取り繕おうとした――おそらく長いキャリアの中でも、こんな事態は初めてだ。

だが、彼が口を開くより早く――

「今すぐ行く」

岳はそう言い捨てると、大股で客席の方へと歩き出してしまった。

一瞬にして、会場は騒然となった。

「行かないで……」明乃はウェディングドレスの裾を引きずりながら追いかけ、懇願するように訴えた。「最後だって言ったじゃない」

岳は眉をひそめ、冷徹に利害を計算しているようだった。

数秒後、彼は冷静に説明した。「美優が本当に飛び降りたそうだ。確認しに行かなければならない。君は客の対応をしてくれ。すぐ戻る」

「岳!」明乃は彼の手首を握りしめて離さなかった。「行くなら、私は結婚しないわ!」

岳は冷ややかに彼女の手を振り払った。「後悔するなよ」

明乃は心が粉々に砕ける音を聞いた気がした。涙がぽろりと零れ落ちる。

岳は彼女の涙を見て、胸がわずかに震えたが、これが彼女なりの妥協だと解釈した。

いつものように。

彼女は自分を手放せないのだ。

明乃がどれだけ自分を愛しているか、彼は知っていた。箱入りの令嬢でありながら、実家と対立してまで、天都で彼と共に苦労してきたのだ。

どんな時も、彼女は必ず自分の味方だった。

彼女の最大の願いは、自分と結婚することだったはずだ。

それに、これまで美優が何度も騒ぎを起こしても、明乃はいつも後始末をしてくれた。

だが今回は「結婚しない」とまで言い出した。よほど追い詰められたのだろう。

だが、美優の方は本当に緊急事態だった。

明乃のわがままに付き合っている暇はない。

岳は何か言おうと唇を動かしかけたが、ポケットのスマホが再び振動した。彼は電話に出ると、そのまま外へ駆け出してしまった。

残されたお客さんたちは一斉に顔を見合わせた。

これは……どういうこと?

新郎が逃げた?

混乱する会場で、明乃は涙を拭い、気丈に振る舞った。呆然とする司会者からマイクを受け取る。「皆様、大変申し訳ありませんが、本日の結婚式は中止いたします……」

会場は一気に騒然となった。

だが明乃にはもう、それを気にする余裕などない。

今日を境に、自分は天都で一番の笑い者になるだろう。

誰もが知っている。明乃は岳に心を奪われ、数多のエリートを振り切って貧しい彼を選び、共に苦労を重ねてきた。ようやく幸せな未来を迎えると思った矢先、結婚式当日に捨てられたのだ。

明乃がホテルを出ると、入り口は野次馬でごった返していた。

少し離れた場所で、美優が岳に抱きかかえられてエアマットから降りるところだった。彼女もウェディングドレス姿で、泣き腫らした目を赤くしている。

「岳、どうして私を一人にしたの?一生一緒にいるって約束したじゃないの?」

「ふざけるな」岳は軽く眉をひそめ、相変わらず無表情だった。

美優は彼の顔を両手で包み、漆黒の瞳を覗き込む。「嫌よ!」

明乃はその光景を見て、まず岳が怒るだろうと思った。

彼女もかつて、彼の顔を包み込んで見つめたことがあった。しかし彼は冷たい目で「顔を触られるのは嫌いだ」と言い放ったのだ。

氷のような声、瞳には感情のかけらもなかった。

だが今の岳は抵抗せず、美優が彼の整った顔を弄ぶのを許し、最後には彼女を泣き笑いさせた。

明乃は岳の感情欠落が誰に対しても同じだと思っていた。しかし今、彼が美優を抱えて救急車へ向かう姿を見て、自分がいかに滑稽だったか思い知らされた。

来る日も来る日も待ち続ければ、いつかは岳の冷たい心を温められ、彼が自分を好きになり、あの美しく冷たい瞳が自分への愛情で満たされると信じていた。

しかし現実は――

無慈悲に突きつけられた。

岳にも感情はあるのだ。ただ、それが明乃に向けられたものではなかっただけ。

明乃は笑いながら、涙を流した。

この五年間。

いったい自分は何だったのか?

明乃、あなたは本当に愚かで、滑稽だわ。

この五年はただの長い夢だった。

今、その夢は砕けた。

そろそろ目を覚ます時だ。

明乃は控え室に戻り、ウェディングドレスを脱いで私服に着替えた。

式の混乱による余波はまだ収まらず、明乃が法律事務所に戻ると、賑やかに話していた同僚たちは急に口をつぐんだ。

だが明乃は気にしなかった。元々図太い性格で、学生時代に法学部の秀才である岳を追いかけ回した時から、すでに学内の笑いものだったのだ。

彼女はひたむきな勇気を胸に、一心不乱に突き進んだ。今、ようやく痛い目に遭い、岳が本当に自分を愛していないことを思い知ったのだ。

明乃は自分のデスクに戻り、退職届を印刷して署名し、岳のデスクの上に置いた。

置いた途端、スマホが震え始める。

岳からの電話だ。

「結婚式をキャンセルしたって?どうして事前に相談してくれなかったんだ?法律事務所の評判にどう影響するか考えたことはあるのか?」

「キャンセルしないでどうしようって言うの?」明乃は冷ややかに言い返した。「大勢のお客さんを待たせて、あなたがヒーローごっこから戻ってくるのを待てと?」

岳は数秒間沈黙した。明乃が自分に食ってかかるとは思っていなかったようだ。

二人が付き合い始めた頃から、明乃はいつも明るく彼の周りを賑やかに回り、常に活力に満ち、笑顔を絶やさなかった。

彼に怒りをぶつけることなど一度もなかった。

「俺が悪かった」岳は相変わらず理性的で冷静だ。「配慮が足りなかった」

明乃は自嘲気味に笑った。当時の自分は本当に怖いもの知らずだった。なぜ生まれつき感情を持たない人間が、自分を愛してくれるなどと思ったのだろう?

明乃は机の上の退職届に目をやると、「岳、私の退職……」

言葉を終える前に、受話器から甘えた声が割り込んでくる。「岳、腰が痛いの。早く来てマッサージしてよ」

「今忙しい。また後で」

受話器からの無機質な電子音がすぐに響いている。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
70
บทที่ 1 สังหารผู้คนเพื่อชายคนรัก
ชีวิตนี้ของ ‘ลู่ฟางหนิง’ ล้วนอุทิศให้บุรุษเพียงผู้เดียวนั่นคือรุ่ยอ๋องหรือ ‘โจวหยางเทียน’ องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นโจว พวกเขาทั้งสองพบกันครั้งแรกตอนที่ลู่ฟางหนิงอายุสิบห้าในเทศกาลล่าสัตว์ปีนั้น ขณะที่ทุกคนกำลังเข้าป่าล่าสัตว์ จู่ๆ ม้าของลู่ฟางหนิงก็เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา จนทำให้นางพลัดตกจากหลังม้า เมื่อลืมตาตื่นอีกครั้งจึงพบว่าเป็นรุ่ยอ๋องที่เข้ามาช่วยนางเอาไว้ นั่นจึงเป็นครั้งแรกที่พวกเขาทั้งสองได้รู้จักกันต่อมาขณะที่ลู่ฟางหนิงกำลังนั่งรถม้าออกจากจวนเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงในพระราชวังกลับมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เมื่อรถม้าของนางถูกโจรดักซุ่มทำร้าย ในขณะที่คิดว่าตนเองจะต้องตายภายใต้น้ำมือของโจรชั่ว ชายหนุ่มผู้นั้นก็ได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเพื่อช่วยเหลือนางให้รอดพ้นจากอันตรายลู่ฟางหนิงไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ความซาบซึ้งใจของนางที่มีต่อรุ่ยอ๋องแปรเปลี่ยนเป็นความรัก กว่าจะรู้ตัวอีกที มือทั้งสองข้างของนางก็แปดเปื้อนไปด้วยเลือดเนื้อของผู้คนมากมายตามความต้องการของเขาแล้วแม้นางจะเป็นเพียงสตรี ทว่ากลับมีฝีมือที่เก่งกาจไม่เป็นสองรองใคร ตอนนางอายุครบยี่สิบสอง นางถูกแต่งตั้งเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกขอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ถูกหักหลัง
หลังจากที่ลู่ฟางหนิงได้กำจัดเสี้ยนหนามของโจวหยางเทียนไปจนหมด ในที่สุด เขาก็ได้ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้คนใหม่ของแคว้นโจว อีกเจ็ดวันข้างหน้าถึงจะสถาปนาขึ้นครองบัลลังก์อย่างเป็นทางการ เซวียกุ้ยเฟยมารดาของเขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเซวียไทเฮา ส่วนการแต่งงานของเขากับลู่ฟางหนิงได้ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายในเวลาต่อมาลู่ฟางหนิงสวมใส่ชุดเจ้าสาวสีแดงมงคลกำลังนั่งรอเจ้าบ่าวอยู่ภายในห้องหออย่างใจจดใจจ่อ หลังจากที่มือของนางต้องเปื้อนเลือดผู้คนมากมายเพื่อโจวหยางเทียน ในที่สุด นางกับเขาจะได้ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุขเสียทีดวงหน้าของลู่ฟางหนิงในยามนี้จึงเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี และเมื่องานแต่งของพวกเขาเสร็จสิ้น โจวหยางเทียนจะแต่งตั้งนางขึ้นเป็นฮองเฮาเคียงข้างบัลลังก์กับเขาตราบชั่วนิจนิรันดร์ ในขณะที่ลู่ฟางหนิงกำลังเพ้อฝันถึงชีวิตอันสวยงามที่กำลังรออยู่ เบื้องหน้าของนางพลันปรากฏฝีเท้าของคนผู้หนึ่ง ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงระบายรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง เพราะฝีเท้านี้เป็นของโจวหยางเทียน เจ้าบ่าวของนางไม่ผิดแน่ทว่าไม่นานรอยยิ้มของลู่ฟางหนิงก็ต้องหุบลง เมื่อพบว่าด้านข้างของเขากลับปรากฏฝีเท้าของคนอีกผู้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 หวนคืนพร้อมความแค้น
บนเตียงนอนในเรือนทางปีกตะวันตกของจวนสกุลลู่ ลู่ฟางหนิงสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะพบว่าร่างกายของตนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ ภาพของโจวหยางเทียนกับซูเยี่ยนหลิงที่รวมหัวกันหลอกใช้นาง และมองนางด้วยสายตาเย้ยหยันราวกับคนโง่ยังคงติดตานางไม่จางหายยามที่ลู่ฟางหนิงนึกถึงภาพของสองคนนั้น นางก็กำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ แม้นางจะตายกลายเป็นผีไปแล้ว นางก็จะไม่มีวันปล่อยให้คนชั่วสองคนนั้นได้ใช้ชีวิตสุขสบายอย่างแน่นอน นางจะคอยตามอาฆาตแค้นและจองเวรจองกรรมพวกมันไปทุกภพทุกชาติและก่อนที่ลู่ฟางหนิงจะทันได้โกรธแค้นโจวหยางเทียนกับซูเยี่ยนหลิงไปมากกว่านี้ เสียงเรียกของใครบางคนก็ดึงให้นางหลุดออกจากห้วงภวังค์แห่งความแค้นเสียก่อน“คุณหนู ท่านฟื้นแล้ว!”ลู่ฟางหนิงหันไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะพบเข้ากับสตรีวัยแรกแย้มสองนางซึ่งดูคุ้นหน้าคุ้นตายิ่งนัก“อิ๋นฉาย? อิ๋นเซียง?”ลู่ฟางหนิงเบิกตาค้างด้วยความตกตะลึง ในหัวเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เพราะอิ๋นฉายกับอิ๋นเซียงคือสาวใช้ประจำตัวของนาง แต่สองคนนั้นตายไปเมื่อห้าปีก่อนแล้วมิใช่หรือ?“อิ๋นฉาย อิ๋นเซียง ข้าตายแล้วใช่หรือไม่ ข้าถึงได้เห็นพวกเจ้าทั้งสองมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเช
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 สหายรัก
หลังจากที่บิดา มารดาและพี่ชายทั้งสองจากไปได้สักพัก ด้านหน้าประตูเรือนนอนของลู่ฟางหนิงพลันบังเกิดเสียงดังเอะอะโวยวายขึ้น หลังเสียงนั้นเงียบหายไปไม่นานก็ปรากฏร่างของสตรีผู้หนึ่งในอาภรณ์สีฟ้าอ่อน“หนิงหนิง เจ้าฟื้นแล้วหรือ”ซูเยี่ยนหลิงพรวดพราดเข้ามาอย่างไร้มารยาท เพราะถือว่าตนเองเป็นสหายสนิทของลู่ฟางหนิง สาวใช้ด้านนอกจึงไม่กล้าห้ามปรามนาง ส่วนเสียงดังเอะอะโวยวายนั้น เป็นเพราะสาวใช้ของซูเยี่ยนหลิงบอกให้นางรักษากิริยามารยาท นางจึงหันไปด่าสาวใช้นางนั้นด้วยความไม่พอใจยามที่ซูเยี่ยนหลิงพบว่าสหายรักของตนมีสภาพที่อิดโรยเพราะนอนซมจากพิษไข้ นางก็เผยสีหน้าราวกับเป็นห่วงเป็นใยออกมา หากแต่ลู่ฟางหนิงในยามนี้ไม่สามารถมองสตรีตรงหน้าเป็นสหายรักได้อีกต่อไปแล้ว แต่กระนั้นนางก็ไม่คิดที่จะแสดงความรู้สึกเกลียดชังที่อัดแน่นอยู่เต็มอกออกมาให้อีกฝ่ายได้รับรู้เพราะนางจะกระทำทุกวิถีทางให้ชีวิตของซูเยี่ยนหลิงย่อยยับเหมือนกับนางในชาติที่แล้ว อีกทั้งนางก็ยังไม่รู้ว่าในยามนี้ซูเยี่ยนหลิงได้ร่วมมือกับโจวหยางเทียนคิดร้ายต่อนางแล้วหรือไม่ นางต้องสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างชัดเสียก่อน“หนิงหนิง เป็นเพราะข้าไม่ดีเองจึงทำให
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 รุ่ยอ๋อง
แม้ซูเยี่ยนหลิงจะเคยพานพบบุรุษรูปงามมามากมาย ทว่านางปฏิเสธไม่ได้ว่ารุ่ยอ๋องเป็นบุรุษที่มีเสน่ห์ชวนให้รู้สึกน่าหลงใหลมากกว่าคนอื่นๆหากวันนั้นรถม้าของนางไม่เกิดพังระหว่างทาง นางก็คงไม่ได้รู้จักกับรุ่ยอ๋องเช่นนี้ อีกทั้งวันนี้ยังได้พบกับเขาเข้าโดยบังเอิญ หากไม่กล่าวว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะโชคชะตานำพา นางก็ไม่รู้จะกล่าวว่าอย่างไรแล้ว “คารวะท่านอ๋องเพคะ”ซูเยี่ยนหลิงยอบกายคำนับชายหนุ่มตรงหน้าด้วยท่าทางขวยเขิน ยามที่นางช้อนสายตาขึ้นมองก็พบว่าเขากำลังแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้ ด้วยภาพลักษณ์เช่นนี้จึงทำให้ไม่มีผู้ใดระแคะระคายว่ารุ่ยอ๋องจะหมายปองตำแหน่งรัชทายาทของน้องชายอย่างโจวหยางอวี้ กระทั่งฮ่องเต้เองก็ไม่เคยคิดว่าพระโอรสองค์โตจะมีความคิดที่มักใหญ่ใฝ่สูงเช่นกัน หากแต่ผู้ใดจะล่วงรู้ว่าภายใต้หน้ากากอันแสนอ่อนโยนนี้จะซ่อนความชั่วร้ายไว้มากมายเพียงใด“คราวก่อนที่ท่านอ๋องช่วยหม่อมฉันเอาไว้ หม่อมฉันยังไม่ได้ตอบแทนเลย หากท่านอ๋องไม่รังเกียจ หม่อมฉันขอเลี้ยงน้ำชาท่านอ๋องสักจอกจะได้หรือไม่เพคะ”แน่นอนว่าบุญคุณของรุ่ยอ๋องในครั้งนั้น ซูเยี่ยนหลิงไม่มีวันลืม ทว่าการเชิญชวนนี้ก็หาใช่เพื่อตอบแทนบุญคุณเสียท
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ถุงหอมมีปัญหา
เช้าวันรุ่งขึ้นครอบครัวสกุลลู่ทั้งสี่ชีวิตกำลังเตรียมตัวเดินทางไปเข้าร่วมงานเทศกาลล่าสัตว์ที่ภายในหนึ่งปีจะจัดขึ้นเพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น และปีนี้ก็เป็นปีแรกที่ลู่ฟางหนิงสามารถเข้าร่วมงานเทศกาลล่าสัตว์ได้ลู่ฮูหยินออกมาส่งสามี บุตรชายและบุตรสาวขึ้นรถม้าที่หน้าประตูจวน ภายในใจของนางยังมีความกังวลมากมายเพราะบุตรสาวเพิ่งหายจากอาการป่วย แม้ในใจของลู่ฮูหยินไม่อยากให้ลู่ฟางหนิงเข้าร่วมงานเทศกาลล่าสัตว์ครั้งนี้ แต่ในเมื่อบุตรสาวขอร้องอ้อนวอนขนาดนั้น นางจะใจจืดใจดำรั้งบุตรสาวไว้ได้อย่างไร ดังนั้นลู่ฮูหยินจึงกำชับให้สามีและบุตรชายทั้งสองคนดูแลลู่ฟางหนิงให้มากเป็นพิเศษ อย่าให้นางได้รับอันตรายใดๆ เด็ดขาด“ท่านแม่อย่าเป็นกังวลเลย ท่านพ่อ พี่ใหญ่และพี่รองมีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจขนาดนั้น คงไม่ปล่อยให้ข้าได้รับอันตรายง่ายๆ หรอกเจ้าค่ะ”ลู่ฟางหนิงผละออกจากอ้อมกอดของมารดา พร้อมกับพูดปลอบใจให้นางเลิกกังวลเสียที ทว่าลู่ฮูหยินก็ยังไม่สามารถคลายความกังวลได้ อย่างไรลู่ฟางหนิงก็เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของนาง ลู่หนิงเหอเห็นเช่นนั้นก็เข้าไปโอบบ่าภรรยา กล่าวว่า “ฮูหยินไม่ต้องกังวล ข้าจะดูแลหนิงหนิงของพวกเราเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 สับเปลี่ยนโชคชะตา
หลังจากที่ได้ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์จนเสร็จเรียบร้อย ทุกคนจึงได้มารวมตัวกันที่ลานพิธี เมื่อฮ่องเต้กล่าวเปิดงานอย่างเป็นทางการ เทศกาลล่าสัตว์จึงได้เริ่มต้นขึ้นในขณะที่เหล่าบุรุษเข้าป่าล่าสัตว์ กลุ่มของฮองเฮา สนมชายาและเหล่าสตรีชนชั้นสูงบางคนที่ไม่ชอบกิจกรรมผาดโผนก็ได้รั้งรออยู่ยังที่พัก ระหว่างนี้ฮองเฮาได้จัดงานเลี้ยงน้ำชาขึ้น เพื่อให้เหล่าสตรีทั้งหลายรู้สึกไม่เบื่อหน่าย แต่กระนั้นก็ยังมีสตรีหลายคนที่เข้าป่าตามเหล่าบุรุษไปล่าสัตว์ หนึ่งในนั้นคือกลุ่มขององค์หญิงสามซึ่งเป็นพระธิดาเพียงพระองค์เดียวของฮองเฮาเมื่อสตรีหลายนางเห็นองค์หญิงสามเป็นผู้นำกลุ่มสตรีเข้าป่าล่าสัตว์ หลายคนก็ควบอาชาตามนางไป ส่วนมากเพื่อต้องการประจบเอาใจ เพราะองค์หญิงสามเป็นพี่น้องร่วมอุทรกับองค์รัชทายาท หากพวกนางสามารถตีสนิทกับองค์หญิงสามได้ การเข้าถึงองค์รัชทายาทก็คงไม่ใช่เรื่องไกลตัวซูเยี่ยนหลิงเห็นว่าสตรีหลายคนติดตามองค์หญิงสามไปแล้ว นางก็เอ่ยคะยั้นคะยอให้ลู่ฟางหนิงตามไปเช่นกัน “ฟางหนิง พวกเราติดตามกลุ่มขององค์หญิงสามไปกันเถิด”ลู่ฟางหนิงได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าปฏิเสธ หากนางติดตามกลุ่มขององค์หญิงสามไป เหตุการณ์เหมือนในช
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 ความผิดในชาติก่อน
แม้โจวหยางเทียนจะโมโหมากเพียงใดที่แผนการของตนล้มเหลว แต่กระนั้น เขาก็ยังประคองร่างของซูเยี่ยนหลิงมาส่งยังกระโจมที่พักของอีกฝ่ายราวกับเป็นห่วงนางจากใจจริง ทว่าความเป็นจริงนั้นเขากลับก่นด่านางในใจว่าไม่ได้เรื่อง แค่มอบถุงหอมถุงเดียวให้กับลู่ฟางหนิงก็ทำไม่สำเร็จ เช่นนี้เขาจะใช้ประโยชน์อันใดจากนางได้อีกทว่าซูเยี่ยนหลิงที่ถูกรุ่ยอ๋องประคองมายังกระโจมที่พักกลับคิดเข้าข้างตนเองว่าเขามีความรู้สึกที่พิเศษมอบให้กับนาง มิเช่นนั้น เขาคงไม่ประคองนางมาส่งถึงที่พักเช่นนี้ทางด้านของลู่จางหมิ่นกับลู่เหว่ยหรงที่ล่ากวางมาได้หลายตัว เมื่อได้ยินว่าสหายของน้องสาวเกิดอันตรายก็รีบมาดูอาการของนางด้วยความห่วงใยทันที เพราะพวกเขาก็เห็นซูเยี่ยนหลิงเป็นน้องสาวคนหนึ่งเช่นกัน แม้พวกเขาอยากจะหาสาเหตุการคลุ้มคลั่งของม้า ทว่าลู่ฟางหนิงกลับเอ่ยห้ามเอาไว้ บอกว่าม้าของซูเยี่ยนหลิงอาจจะเพียงแค่ตกใจเท่านั้น เพราะนางไม่อยากให้ซูเยี่ยนหลิงรู้ว่าทุกอย่างเป็นแผนการของโจวหยางเทียนนางอยากให้ชีวิตของซูเยี่ยนหลิงและครอบครัวพังพินาศเหมือนกับนางในชาติที่แล้วก่อน ตอนนั้นบอกความจริงกับอีกฝ่ายก็นับว่ายังไม่สายเกินไป“พี่ใหญ่ พี่รอง ข
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 ความตั้งใจของลู่ฟางหนิง
ลู่ฟางหนิงไม่เข้าใจตนเองเช่นกันว่าเป็นเพราะเหตุใดนางถึงได้เดินหนีโจวหยางอวี้มาเช่นนี้ หรืออาจเป็นเพราะในชีวิตก่อนนางเคยทำผิดไว้กับเขา เมื่อต้องเผชิญหน้ากันอีกครั้ง นางจึงยังไม่มีความกล้ามากพอที่จะสนทนากับเขา“หนิงหนิงเจ้าเป็นอันใดหรือ เหตุใดสีหน้าถึงได้เป็นเช่นนั้น”ลู่เหว่ยหรงเอ่ยถามน้องสาว เมื่อเห็นว่านางเดินกลับมายังกระโจมที่พักด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีเท่าใดนัก อาการของซูเยี่ยนหลิงก็ไม่ได้น่าเป็นห่วงขนาดนั้น เพราะรุ่ยอ๋องช่วยเหลือไว้ได้ทัน ดังนั้นเขาจึงคิดว่าอาการป่วยของนางอาจกำเริบขึ้นมา“หรือว่าเจ้าไข้ขึ้น?” ลู่เหว่ยหรงเอื้อมมือไปวัดความร้อนบนหน้าผากของน้องสาว แต่เมื่อพบว่านางไม่มีความผิดปกติอันใด คิ้วทั้งสองข้างก็ขมวดมุ่นเข้าหากันลู่ฟางหนิงดึงมือพี่ชายคนรองออก เอ่ยว่า “ข้ามิได้เป็นอันใดเจ้าค่ะ พี่รองอย่าได้เป็นกังวลไปเลย ข้าแค่เหนื่อยจากการเข้าป่าล่าสัตว์เท่านั้น พักผ่อนสักประเดี๋ยวคงจะดีขึ้น”ลู่เหว่ยหรงได้ยินน้องสาวเอ่ยบอกเช่นนั้นจึงพยักหน้าเข้าใจ “เช่นนั้นเจ้าก็รีบพักผ่อนเถิด หากถึงเวลาอาหารเย็นแล้วเดี๋ยวข้าจะมาเรียกอีกครั้ง”“เจ้าค่ะ” ลู่ฟางหนิงรับคำ ก่อนจะเดินเข้ากระโจมที
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 แผนการของสกุลเซวีย
หลังจากที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานรางวัลให้กับผู้ชนะเสร็จสิ้น เทศกาลล่าสัตว์ในปีนี้ก็ได้สิ้นสุดลง ขบวนรถม้าของเหล่าเชื้อพระวงศ์เริ่มทะยอยเดินทางล่วงหน้าไปก่อน ขณะที่ขบวนรถม้าของเหล่าขุนนางและครอบครัวจำต้องรั้งรอเพื่อติดตามไปทีหลัง ซูเยี่ยนหลิงจึงอาศัยช่วงจังหวะนี้เข้าไปสนทนากับลู่ฟางหนิงที่กำลังเตรียมตัวออกเดินทางเหมือนกับคนอื่นๆ“หนิงหนิงเจ้าได้ล่ากระต่ายป่ามาให้ข้าหรือไม่”ก่อนหน้านี้ซูเยี่ยนหลิงเคยขอร้องให้ลู่ฟางหนิงล่ากระต่ายป่ามาให้นาง ดังนั้นเมื่อการล่าสัตว์จบลงนางจึงมาทวงถามตามคำสัญญานั้น เมื่อกลับเมืองหลวงไปแล้ว นางจะได้นำกระต่ายป่าไปโอ้อวดเพราะต้องการให้ตนเองดูโดดเด่นในหมู่สตรีวัยเดียวกันโดยที่ผลงานทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่เป็นของลู่ฟางหนิงทั้งสิ้นลู่ฟางหนิงเมื่อพบว่าซูเยี่ยนหลิงเดินมาหาตน นางก็ลอบกรอกตาด้วยความเบื่อหน่าย เพราะนางไม่อยากเห็นหน้าสตรีนางนี้อีกต่อไปแล้ว แต่กระนั้นนางก็ยังต้องเก็บกลั้นอารมณ์นั้นเอาไว้ แล้วหันกลับไปเอ่ยตอบซูเยี่ยนหลิงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เพราะเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับเจ้า ข้าจึงไม่ได้เข้าป่าล่าสัตว์ต่อ นอกจากไก่ป่าสองตัว ข้าก็ล่าอย่างอื่นไม่ได้อีกเลย”ซูเยี
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status