ตอนที่2มาแล้ว

“ช้าก่อน”

ร่างสูงของใครอีกคนเดินเอามือไพล่หลังเข้ามาข้างใน

อ๋องเฉวียน หืมมมมตัวจริงหล่อใสฮืออออฉันกำลังสำลักความหล่อ จะเป็นอะไรไหม หากจะพูดว่าเห็นไหมมีคนหล่อมาพัวพันตั้งสองคนฮืออออๆๆๆ

“อย่าหลงความหล่อเจ้าค่ะตายแล้วความหล่อแบบนี้ไม่หลงได้ไงเจ้าคะ” ห้ามมีมี่แต่ระบบเป็นเสียเอง อ๋องเฉวียนพูดเสียงทุ้มนุ่มหู

“เพียงยั่วยวนโทษนางถึงตายเลยหรือไร หรือว่านางทำนายทายทักบางอย่างผิดไป” เสียงก็ทุ้มนุ่มลึก

“ข้าหาได้ฝักใฝ่เรื่องงมงายเหล่านั้น ทำนายสิ่งใดได้ก็แค่วางท่าราวกับเทพธิดาแล้วก็พูดคำโป้ปดจนคนโง่หลงเชื่อ อ๋องเฉวียน อย่าบอกนะว่าจะมาขวางข้า เพราะนาง”

“ใครจะบังอาจกับอ๋องหรง แต่นี่เอาไปอ่านเสีย”

โยนม้วนกระดาษให้กับอ๋องหรง

“มีคนขอให้นางรอดอย่างนั้นหรือมีคนเชื่อคำโป้ปดของนางอีกแล้วหรือ”

คลี่กระดาษออกอย่างเร็ว

“ฝ่าบาทให้คนส่งราชสาสน์มาให้พานางกลับวังหลวงทันที”

“ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดในที่สุด ฟ้าต้องมีตา ถอยไปถอยไป”

มีมี่ยิ้ม เดินออกมาจากทหารที่คุมตัวไว้ปัดไม้ปัดมือปัดเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่เสีย ผมเผ้าที่หลุดหลุ่ยก็รีบเกล้ารวบเสียใหม่ หากจะย้อนเวลามาจะต้องไม่ธรรมดาอย่างน้อยก็ต้องมีคนคุ้มกะลาหัวละวะ แต่ว่านี่มันมีในนิยายหรือซีรีส์ด้วยหรือบทนางเชลยคนนี้นี่ มันมีในนิยายด้วยหรือ

“มีเจ้าคะท่านผู้ใช้เข้ามาทดแทนระบบของหลี่ชวีหลิน”

อ๋องหรงพยักหน้าให้อ๋องเฉวียนดูท่าทีของมีมี่

“นางคงคาดการณ์ไว้แล้วว่าต้องไม่ตาย จึงมีท่าทีเช่นนี้ดูนางไม่ได้ดีใจทั้งยังพูดจาเหมือนว่ามันจะต้องเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว นางฉลาดเป็นกรด แทงข้าตายก็ได้ประโยชน์ ไม่ตายก็มีคนช่วย”

“โอ้โห้คิดไปเองเป็นฉากๆ เลย”

“นางเป็นถึงองค์หญิงองค์เดียวของชนเผ่าเอ่อถัวย่อมจะไม่ธรรมดา หรือบางทีนางอาจหยั่งรู้อนาคตดั่งที่ผู้คนกล่าวขาน”

อ๋องเฉวียนเอ่ยปากยิ้มๆ

พูดเบาๆ กันสองคนเหมือนกลัวว่ามีมี่จะได้ยินเรียกอีกอย่างว่านินทานั่นแหละ

“อย่าเรียกว่าไม่ธรรมดานางร้ายกาจมาก นางวางหมากไว้หมดแล้วแม้กระทั่งการใช้มีดแทงข้าเพื่อให้ข้าเกิดโทสะลากนางเข้ามาในนี้แล้วนางก็ยั่วยวนข้าเพื่อให้ข้าหลงกลมีอะไรกับนาง นางก็จะรอด และนางยังกล้าบีบจมูกข้า”

อ๋องเฉวียนอมยิ้ม

“ไม่ธรรมดาจริงๆ” พูดไปยิ้มไป

“แค่องค์หญิงชนเผ่า หากว่าฝ่าบาทต้องการนางทำไมไม่ให้เผ่าเอ่อถัวส่งตัวนางเข้าวังตั้งแต่แรกทำไมต้องให้เรามาพาตัวนางไป ในสภาพนี้กันเล่า”

อ๋องเฉวียนถอนหายใจ

“ไข่มุกมังกร ที่ตามหาจนป่านนี้ยังไร้วี่แวว ดีที่อ๋องหรงมาช่วยทันเวลาทำให้การศึกครั้งนี้กับเผ่าเอ่อถัวลุล่วงไปด้วยดี ต่อไปก็ต้องส่งตัวองค์หญิงเข้าวัง อ๋องหรงก็รั้งอยู่กับข้าที่นี่เพื่อตามหาไข่มุกมังกรต่อไป”

อ๋องหรงพยักหน้าขึ้นลง

มีมี่ตะแคงหูฟังเรื่องไข่มุกมังกรก่อนจะถอนหายใจเบ้ปาก ไข่มุกมังกร มุกเดิมๆ ในหนังจีนสินะ เอาไปขายที่ท่าพระจันทร์จะได้กี่บาทกัน

“ข้าจะส่งตัวนางกลับวังหลวงรุ่งสางพรุ่งนี้” อ๋องหรงถอนหายใจยาว

ฝ่าบาทต้องการตัวกัวซวี่หลินในแบบนี้ นั่นอาจเพราะต้องการให้นางสำนึกบุญคุณ และช่วยทำนายทายทักเรื่องต่างๆ อย่างคนที่ติดหนี้บุญคุณจะว่าไปฝ่าบาทก็เชื่อเรื่องเหล่านี้อยู่แล้ว หรือหากมองในแง่ดี อาจเพิ่งอยากได้ตัวนางเพราะนางเองก็งดงามเพียงนี้ล่มเมืองก็ว่าได้ ว่าแต่ฝ่าบาทกับนางมีความสัมพันธ์ใดกันแน่ เหตุใดจึงอยากจะได้ตัวองค์หญิงชนเผ่าที่มากเล่ห์คนนี้กัน เคยได้ยินว่าองค์หญิงชนเผ่าคนนี้งดงามอ่อนหวานแล้วที่เขาเห็นคืออะไรกัน อ่อนหวานตรงไหนก่อน เมื่อวานนางยอมตายไม่ยอมไปวังหลวงกับเขา เชิดหน้าเย่อหยิ่งพอเช้ามาเปลี่ยนเป็นคนละคน อย่าบอกนะเพราะนางเป็นแบบนี้ฝ่าบาทจึงมีใจรักใคร่ ต้องการแต่งนางในฐานะสนม ที่มากมายจนล้นวังหลวงของฝ่าบาท แล้วยังจะต้องการนางไปทำไมอีก แต่นางกับเขาเมื่อคืนจะมีอะไรเกินเลย หรือไม่ทำไมเขาไม่มีความทรงจำในเรื่องนี้ สะบัดศรีษะไปมา

“ท่านกังวลว่าฝ่าบาทจะหลงใหลนางหรือไร” อ๋องเฉวียนป้องปากกระซิบ

“สร้างความระแวงสงสัยรับไป1โอกาสพลังพิเศษ”

“พลังพิเศษที่ว่ามีไม่จำกัดเลยหรือ”

“ไม่เจ้าค่ะแต่ถ้าทำดีก็มีโอกาสหมุนวงล้อรับพลังพิเศษแต่หากไม่มีเวลาหมุนเราจะเลือกพลังพิเศษ ที่เหมาะกับสถานการณ์เจ้าค่ะ” มีมี่พยักหน้า

“ว่าแต่ไม่มีใครเห็นและได้ยินเจ้าใช่ไหมระบบ”

“อ่อแน่นอนเจ้าค่ะมีแต่ท่านผู้ใช่งานในระบบออนไลน์เท่านั้นที่เห็นข้า หากไม่สะดวกก็แอค่คิดเจ้าค่ะเหมือนส่งกระแสจิตข้าน้อยสามารถรับรู้ได้ทันที” มีมี่ยักคิ้ว

“ดีมากดีที่สุดเลย”

มองไปที่สองคนที่กำลังหารือกันเรื่องจะทำอย่างไรกับมีมี่

“ช่างเถอะขอแค่เป็นบัญชาของฝ่าบาทเราก็ไม่ควรละเลย ลู่เหวินพานางไปที่ห้องพักทางปีกซ้ายดูแลนางให้ดี…อย่าให้หนีไปไหน”

“นี่จะบอกอะไรให้เอาบุญดีกับข้าไว้หน่อย ไข่มุกมังกรไม่ไกลเกินเอื้อม” มี่มี่พลั้งปากพูดไป

“ทำไม”

อ๋องทั้งสองถามขึ้นเกือบจะพร้อมกัน มีมี่อมยิ้มลอยหน้าลอยตา

“แล้วองค์หญิงท่านรู้ได้อย่างไรว่าเราจะไม่มีทางหาเจอ”

อ๋องเฉวียนถามขึ้นดังๆ

แหมอ่านมาจนปรุแล้ว 

“ก็เพราะไข่มุกมังกรไม่เอาดีกว่าต้องมีสิ่งตอบแทนสินะจะพูดก็ต้องมีสิ่งตอบแทน”

ทั้งสองคนสบตากันแล้วขมวดคิ้วคม

“พาตัวนางไปชักเลอะเลือนใหญ่แล้ว”

อ๋องหรงไล่ส่งลู่เหวินรีบมาผายมือเชิญมีมี่

“ฮ่าๆๆๆๆๆ ดีๆๆ ทางนี้ ตรงนี้ น่านแหละเขาเรียกว่าหลังสองสามวันมานี้ปวดหลังน่าดู นวดดีดีหน่อย ดีมากๆ ซ้ายอีกนิด อืม หนักมืออีกหน่อย”

“องค์หญิงเจ้าขา สบายมากไปแล้วเจ้าค่ะ”

มีมี่นอนคว่ำกางแขนกางขา ไม่ได้สำรวมอย่างที่สาวใช้นามซูเอ่อเคยเห็นตอนที่ซวี่หลินถูกพาตัวมาในฐานะเชลย ก่อนนั้นนางเย่อหยิ่งสูงส่งและพูดน้อย องค์หญิงซวี่หลินเปลี่ยนไปมากทีเดียว