หม่าจิ่วเหลียนฮวาบุปผาเก้าชีวิต (ภาคต่อบุปผาเยียวยาใจ)

บทที่ ๑

สตรีคนสุดท้ายของตระกูลหม่า

‘ทาสซักล้าง’

ประจำตำหนักเทียนหลุนจือเล่อขององค์ชายรองแคว้นจินตกเป็นของจิ่วเหลียนฮวาตั้งแต่วันแรกที่นางเกิดจนตอนนี้อายุ 20 หนาว

เด็กกำพร้าว่าน่าสงสารแล้ว แม้แต่ญาติสนิทหรือมิตรสหายก็ไม่มีกลับน่าสงสารยิ่งกว่า

เครง!

“จิ่วเหลียนฮวา เจ้าตั้งใจชนข้าหรือ…ตายจริง! ผ้าองค์ชายรองตกพื้นแล้ว บังอาจยิ่งนัก!”

เจ้าของนามไม่กล่าวสิ่งใด ดวงตาคู่โตแฝงด้วยความเศร้าหมองหลุบมองชุดที่นางกำลังเอาไปซัก วันนี้เจ้าของตำหนักกลับวังหลวงครั้งแรกในรอบสามปี

เจ้านายอยู่ตำหนักแท้ ๆ ยังถูกกลั้นแกล้ง ไม่ต้องพูดถึงยามที่องค์ชายรองจินเทียนหลุนไม่อยู่ตำหนัก

“ขออภัย ข้าไม่ทันได้ระวัง”

แม้จะไม่ใช่ความผิดของตัวเอง แต่นางก็ยังเอ่ยขออภัย ก้มลงเก็บผ้าที่อยู่บนพื้น

ซี๊ด~

แต่จังหวะที่นางเอื้อมมือไปหยิบผ้านั้น มือหยาบจากการทำงานหนักสารพัดอย่างก็ถูกเหยียบด้วยเท้าของนางกำนัลที่มีเบื้องหลังสนับสนุนอยู่

“ใครใช้ให้เจ้ายื่นมือออกมาตอนที่ข้ากำลังจะก้าวเท้าเดินเล่า ช่างสมกับเป็นนางกำนัลระดับล่าง”

จิ่วเหลียนฮวาสูดหายใจเข้าลึก ไม่ใช่เพราะโกรธที่ถูกสหายนางกำนัลในตำหนักเดียวกันเหยียบย่ำ แต่น้อยใจที่ตนเป็นสตรีคนสุดท้ายในตระกูลหม่า

ตระกูลขุนนางต้องโทษที่ถูกประหารเก้าชั่วโครต!

“อู่อิง ทางที่เจ้าจะไปเป็นพระภูษา…”

น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยเพียงเท่านั้น เงยหน้าขึ้นสบตาอู่อิงที่กำลังกอดอกมองนางด้วยสายตารังเกียจเหมือนยามที่สุกรกำลังกินเศษข้าวบูด

“แล้วอย่างไร!”

“เจ้าคิดจะเดินข้ามพระภูษาเช่นนั้นหรือ”

อู่อิงหน้าซีด เมื่อสหายที่อยู่ข้าง ๆ สะกิดนางก็กระซิบถาม

“อี้ถง หากนางเอาไปฟ้ององค์ชายจะทำอย่างไร”

อี้ถงจอมยุยงใจเด็ดกว่าอู่อิงที่เป็นคนลงแรง ฟังแต่คำยุยงของอี้ถง

“ระหว่างเรานางกำนัลที่ครอบครัวบริสุทธิ์กับนางกำนัลตระกูลต้องโทษเช่นนั้น องค์ชายต้องเชื่อเรามากกว่าอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัว”

อู่อิงได้ยินเช่นนั้นก็เบาใจ เรียกท่าทางเชื่อมั่นกลับมาได้อีกครั้ง เชิดหน้าใส่จิ่วเหลียนฮวา

“หึ! คนที่เจ้าไม่ควรเอ่ยถึงที่สุดคือองค์ชาย”

จิ่วเหลียนฮวาหยิบผ้าใส่ในถังน้ำก่อนที่จะหยัดกายขึ้นเต็มความสูง รู้เลยว่าอู่อิงจะพูดถึงเรื่องอะไร

“องค์ชายคือคนที่จะไม่ปกป้องเจ้าที่สุด อย่าคิดว่าพระภูษาจะคุ้มกะลาหัวเจ้าได้ ให้เจียมตัวเอาไว้บ้างว่าเจ้าคือคนที่ต่ำต้อยที่สุดในแคว้นจิน”

“...”

จิ่วเหลียนฮวาไม่พูดอะไร มือบีบถังไม้ไว้แน่น ดวงตาจดจ้องอู่อิงไม่ละสายตา

“โกรธหรือ รับความจริงไม่ได้หรือ”

จิ่วเหลียนฮวาหรือจะรับความจริงไม่ได้ คำพูดเหล่านี้นางฟังมามากกว่าสามพันครั้งแล้ว

“...มีอะไรจะพูดกับข้าอีกหรือไม่”

“นี่เจ้า!”

“ถ้าไม่มีแล้ว ขอตัว”

อู่อิงเหยียดยิ้ม แต่เดิมพวกนางก็แค่อยากแกล้งจิ่วเหลียนฮวาเล่นพอหอมปากหอมคอจึงได้ปล่อยนางไป

ตุบ!

แต่ก่อนที่จะปล่อยไปก็ขอขัดขาจิ่วเหลียนฮวาอีกครั้ง ทั้งคนและถังน้ำล้มลงไปกองที่พื้น ก่อนที่พวกนางจะหัวเราะให้กับความสำเร็จเล็ก ๆ แล้วเดินจากไป

จิ่วเหลียนฮวายกมือที่เจ็บแปลบขึ้นมาดู ทำเพียงสะกิดเศษหินปูนที่ติดอยู่บนมือออก ไม่ใส่ใจเลือดที่ซึมผ่านเนื้อถลอกเลยสักนิด

มีนางกำนัลหลายคนเดินผ่านนาง แต่ไม่มีใครคิดจะช่วยนางเก็บผ้าที่อยู่บนพื้นหรือช่วยพยุงนางให้ยืนขึ้นเต็มความสูง ที่แย่กว่านั้นคือเดินผ่านนางไปราวกับว่านางไม่มีตัวตน สำหรับนางแล้ว…

แบบนี้เจ็บปวดกว่าแผลที่อยู่บนมือเสียอีก!

ณ ลานซักล้างท้ายตำหนัก

แผลที่อยู่บนมือเมื่อโดนน้ำแสบไม่น้อย แต่ไม่นานความแสบก็หายไปพร้อมกับใจแห้งเหี่ยว

 ไม่มีบิดามารดาน่าเศร้าแล้ว ไม่มีแม้แต่ญาติมิตรยิ่งเศร้าเป็นทวีคูณ

จิ่วเหลียนฮวาถูกเลี้ยงดูโดยนางกำนัลประจำตำหนักองค์ชายรอง แปดปีแรกนางยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของการมีผู้เลี้ยงดูอยู่บ้าง จนกระทั่งนางกำนัลอาวุโสจากไป นางจึงกลายเป็นคนโดดเดี่ยวอย่างแท้จริง

“เสี่ยวจิ่ว ซักเสร็จแล้วไปช่วยกันทำความสะอาดจวนจือเล่อด้วยเล่า”

“จวนจือเล่อหรือเจ้าคะ”

“ใช่ เจ้าไม่รู้หรือว่าวันนี้องค์ชายรองทำพิธีสวมกวาน^[1] ได้รับพระราชทานตำแหน่งชินอ๋อง อีกเจ็ดวันจะย้ายออกไปอยู่จวนจือเล่อ เจ้าก็เตรียมเก็บของด้วยเล่า ข้ารับใช้ทั้งหมดในตำหนักจะย้ายออกนอกพระราชวังด้วย”

จิ่วเหลียนฮวานิ่งไปครู่หนึ่งเพราะไม่แน่ใจว่าจะถามออกไปดีหรือไม่ ซึ่งมู่หมัวมัว^[2]ที่มาสั่งงานนางก็ไม่มีความอดทนพอที่จะรอฟัง วางถังผ้าม่านกองใหญ่ลงก็จากไป

“ข้าอยากถามว่า ย้ายไปอยู่นอกวังแล้ว ออกจากจวนได้อย่างอิสระมากกว่าเดิมแล้วใช่หรือไม่”

น่าเสียดายที่คำถามนี้ไม่ได้รับคำตอบ!

จิ่วเหลียนฮวาเริ่มซักพระภูษาของชินอ๋องก่อน เจ้าของตำหนักเพิ่งกลับวังผ้าจึงยังไม่เยอะ ในตอนที่นางซักชุดสีดำ ผ้าเนื้อดีไม่ปักลาย หว่างคิ้วเรียวพลันมุ่นเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นรอยขาดลากยาวที่หัวไหล่

“บาดเจ็บเช่นนั้นหรือ”

จิ่วเหลียนฮวาดึงผ้าขึ้นเหนือน้ำเพื่อดูสี เมื่อเห็นว่าน้ำเพียงขุ่นขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้สีเข้มขึ้นมากจึงเดาว่าองครักษ์ของเจ้านายได้ทำความสะอาดก่อนที่จะส่งมาให้ซักล้างแล้ว

“นอกจากข้าแล้วยังมีกบฏเหลืออยู่อีกหรือ”

จิ่วเหลียนฮวาเอ่ยอย่างติดตลกแล้วขยี้ผ้าในน้ำด่างที่ใช้ขี้เถ้าพืชละลายกับน้ำ นางมีหน้าที่ซักตากเท่านั้น หน้าที่อบผ้าให้ความหอมเป็นของนางกำนัลคนอื่น

“...เสี่ยวจิ่ว ซักผ้าปูโต๊ะให้ด้วย พรุ่งนี้จะเอาประดับห้องบรรทมท่านอ๋อง”

จิ่วเหลียนฮวาเงยหน้าขึ้นเอ่ยปฏิเสธ

“แต่มู่หมัวมัวบอกข้าว่า ซักเสร็จแล้วให้ไปช่วยทำความสะอาดที่จวนจือเล่อ”

“มู่หมัวมัวกล่าวว่าหลังซักผ้าเสร็จ เจ้าซักกองนั้นเสร็จแล้วก็ซักของข้าต่อก็ได้ หากมู่หมัวมัวถามก็บอกเพียงว่ายังซักไม่เสร็จ”

“แต่ว่า…”

“นางกำนัลซักล้างมีเพียงเจ้า หากเจ้าไม่ซักใครจะซัก แต่จวนจือเล่อไม่มีเจ้าทุกคนก็ทำความสะอาดกันได้”

จิ่วเหลียนฮวาหลุบตาลงเพราะเถียงไม่ได้

จะบอกว่าทุกคนเห็นนางเป็นคนสำคัญก็ไม่ใช่ เพราะอากาศหนาวเหน็บแบบนี้ใครก็ไม่อยากซักผ้า หน้าที่นี้จึงเป็นของนางที่ถูกวางตัวเป็นคนซักล้างตั้งแต่กำเนิด

ดีที่ไม่ถูกใช้ให้ล้างถังอาจม!

“เข้าใจแล้ว เอาวางไว้ ข้าจะทำเอง”

“เสี่ยวจิ่วเป็นคนดีจริง ๆ ข้าไปแล้วนะฝากด้วย”

จิ่วเหลียนฮวายิ้มบาง แอบขบขันที่เวลาจะใช้งานนางแล้วเรียกด้วยความสนิทสนม แต่พอเวลานางถูกกลั่นแกล้งไม่แม้แต่จะสนใจไยดี

“ไม่โทษเจ้า ใครจะอยากใกล้ชิดกับตระกูลต้องโทษ ซักผ้าของเจ้าต่อไปจิ่วเหลียนฮวา”

คิดได้เช่นนั้นนางก็ซักผ้าต่อไป น้ำอุ่นทำให้นางไม่ทรมานในการซักผ้ามากนัก อีกอย่างนางชินแล้ว ต่อให้ซักผ้าจนเลือดออกมือ นางก็ต้องทำต่อไป

“จิ่วเหลียนฮวา”

ใบหน้างามเงยขึ้นตามเสียงเรียก แปลกใจเล็กน้อยเพราะนางไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนตรงหน้าเลย

“ไยมองข้าเช่นนั้น”

บุรุษหนุ่มในชุดสีดำสนิทผ้าตัดเย็บอย่างดีตามสถานะองครักษ์ประจำพระองค์เดินเข้ามาใกล้นางมากขึ้นแล้วย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ ไม่สนใจว่าพื้นที่ตรงนี้จะเลอะไปด้วยน้ำซักล้าง

“ข้ามั่นใจว่าเราไม่รู้จักกันมาก่อน”

ใบหน้าที่จัดว่าหล่อเหลากว่าคนทั่วไปฉีกยิ้มมุมปากให้สาวน้อย ดวงตาที่จดจ้องมาที่นางนั้นแฝงไว้ด้วยความเอ็นดู อยู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าเจอญาติสนิทที่ไม่ได้เจอกันมานาน

ความรู้สึกของการมีญาติเมื่อ 12 ปีก่อนพาให้นางยกมือขึ้นทาบหน้าอกตัวเอง

“เจ้าไม่รู้จักข้า แต่ข้ารู้จักเจ้า หม่าจิ่วเหลียนฮวา สตรีที่เป็นศัตรูของราชวงศ์”

^[1]พิธีสวมกวานเป็นพิธีสวมเครื่องประดับศีรษะในวัฒนธรรมจีนโบราณโดยเฉพาะในชนชั้นสูง กวาน ไม่ใช่หมวกที่สวมครอบทั้งศีรษะ แต่เป็นเครื่องประดับที่สวมครอบมวยผม พิธีนี้เป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลงสถานะจากวัยรุ่นสู่วัยผู้ใหญ่ พร้อมทั้งความรับผิดชอบและสิทธิที่เพิ่มขึ้น

^[2]หมัวมัว (嬷嬷) ในบริบทของวังหรือตำหนักของจีนโบราณ หมายถึงพี่เลี้ยงหรือผู้ดูแลเด็กในวัง หรือผู้หญิงที่มีอายุและมีความใกล้ชิดกับเชื้อพระวงศ์ จะใช้คำนี้ในวังหรือบ้านขุนนางใหญ่ก็ได้