หม่าจิ่วเหลียนฮวาบุปผาเก้าชีวิต (ภาคต่อบุปผาเยียวยาใจ)

Memories

"Ma'am, tulongan ko na po kayo sa dala n'yo?" Presinta ni Manong Carding sa akin.

"Ayos lang ho, salamat."

Hindi ko alintana ang bigat ng dala kong hand carry bag habang nakatingala sa two story house na nasa aking harapan.

"Kung may kailangan pa ho kayo ay tawagan n'yo lang ako," he said. Patiently standing at my back.

"I'm okay, Mang Carding," sambit ko.

"Kung ganon ho ay mauna na ho akong umalis." Paalam na nitong sinabi.

Doon ko siya nilingon na hawak ang sumbrero sa dalawang kamay. The line marks on his forehead define how old he is, plain shirt and black maong pants, just simple as it is.

"Thank you, Mang Carding." I smiled at him.

Ginawa ko ay dinukot ko ang wallet ko sa shoulder bag na dala at kumuha doon ng lilibohin.

"Heto ho, pamasahe n'yo pauwe at pang gastos n'yo na rin ho." Inabot ko dito ang sampung libong piso.

"Naku ma'am, masyado ho itong malaki, saka mag ba-bus naman ako pauwe." Kamot nito ang batok sa hiya.

Sinulyapan ko ang kotse na nakaparada sa garahe, hindi na sana ako nagpahatid sa kanya para hindi na ito mahirapan pabalik, pero ito ang mapilit dahil nag-aalala sa maari kong datnan dito. 

Ngumiti ako dito, " Its nothing, para ho talaga sainyo iyan at sa pamilya n'yo. Tatawag ho kayo pag nakauwe na kayo sa Queensland Island," sambit kong muli.

"Oho, salamat po ulit dito." Sandali pa itong nag-atubile bago magbuka ang mga labi, "Ano ho ang sasabihin ko kay madam paguwi ko?"

Nadepina ang labi ko sa kaniyang itinanong at nag-isip ng magandang dahilan, “Sabihin mo nagba-bakasyon lang at may prior business meeting." Ngumiti ako dito para hindi na ito magungkat pa ng kung ano sa akin.

Muli kong tiningala ang two story house na inupahan ko sa loob ng isang buwan. Sinimulan ko nang humakbang para pihitin ang pinto pabukas.

Nilibot ko muna ang mga mata ko sa loob at binaba ang hawak kong hand carry bag sa white tile flooring. The red carpet was on the center of living room na pinapatungan ng sofa set, while the flat screen TV hang at the wall beside the cool fan. The ceiling is pure white katulad ng pader at ilang bahagi ng bahay. Chandelier is well hung at the front of curved line stair case that gives elegant and simplicity of the house.. Binaybay ko ang daan patungong comedor, where the wooden table and a soft pair of chair are place at left side of the room.

Muli akong naglakad patungo naman sa kitchen. Again the simplicity and the elegant appears at the kitchen, very modern yet hindi binongahan, tama lang para makakilos ng maayos.

And the best part ay ang mini bar sa bandang kanan, the flute glasses are hung at the top while the wine bottles are at the side. Tinungo ko ito para maupo sa high chair at humila ng isang brand ng wine.

Binuksan ko ito at agad na nagsalin sa baso para iyon amoyin habang iniikot sa aking mga kamay bago tumikhim. Itinaas ko ang bote ng wine and I found out how old it is base sa lasa nito.

I remembered my friend said, the more it gets older the more the taste is better. Pero hindi ako sang ayon doon. Most wine does not better with age but foremost most wines are made to be enjoyed kahit pa mag-isa ka. Madalas kasi naming pag-usapan ang tungkol sa wine at iba't ibang lasa nito at kung gaano ito ka tanda base na rin sa lasa pag lumalabas kami na magkasama.

Kaya naisipan ko itong tawagan, dinukot ang cell phone sa aking bulsa at dinial ang numero nito. Ilang saglit lang ay sumagot na ito.

"Hey, hey, hey! Look who's calling?!" Narinig ko ang ngisi nito sa kabilang linya. I slightly shook my head dahil sa angas ng dating nito. 

Sinimsim ko muna ang baso bago sumagot. "It's not funny, Elwood,” sambit ko.

"Come on, Emory, how was your trip?" I heard his softly grinning over the phone.

"Stop pushing it Elwood,” wika ko sa malayong boses. 

He used to call me by my second name which made me so embarrass, hindi ako sanay na tinatawag sa first name ko, bukod tanging siya lang ang may hilig tumawag sa akin ng ganon na lubha ko iyong ikina-iinis.

"Oh calm damn!" he mock at me and eventually I laugh vigorously.

"Shut up,” sambit ko pang muli, ayoko nalang itong patulan.

"Okay back to the topic, how was your trip anyway?" Ulit na nitong tanong.

"Kadarating ko lang, drinking a glass of wine and feel the scenery of the house." My voice sounding so bored while my eyes wandered around.

"Hmm, sounds good? Do you want me to come over and accompany you?" he speak in a low baritone voice, a very dead serious voice.

Humawak ako sa batok ko at bahagya itong hinilot at pumikit. "Maybe some other time, Ellie, I need to take some rest,” I utter a slowly word.

"Hmm, much better,” he mumbled, releasing a heave deep of sigh at the phone.

"I'll call you when I fix everything here." sagot kong muli sa pagod na boses.

"Alright, just take good care of yourself, i-lock mo ang gate lalo na ang pinto at bintana." Bilin nito sa akin.

"Yes, thanks Ellie.” Hindi ko mapigilang ngumiti sa mga bilin nito.

"Good girl," he quickly said.

Matapos niyon ay pinutol ko na ang linya at inubos na ng tuluyan ang wine sa baso.. I go upstair and checked the rooms, two is enough for me, tutal mag-isa lang naman ako dito. 

The first room had a wide space and a calm painted wall which is beige color with the touch of brown. The queen size bed is warm and better, the couch and the red carpeted floor are well sat perfectly. Binaba ko ang shoulder bag ko sa side table at naupo sa kama. 

Mamaya ko nalang siguro sisilipin ang isang silid, napako na kasi ang tanaw ko sa bintana. The fresh air coming from the sea shore made me flinch. It also reminds me of someone. 

Someone I couldn't forget, someone I love.. but all of it can destroyed me enough, pero kahit ganoon ay mas pinipili kong mapalapit dito, cause' I know somewhere deep in my heart he is shouting and begging.. for me. Pinutol ko ang tingin sa bintana at sinimulang mahiga para makatulog.

"Mahal!" tinig iyon na paulit-ulit na bumabalik sa aking balintataw.