หม่าจิ่วเหลียนฮวาบุปผาเก้าชีวิต (ภาคต่อบุปผาเยียวยาใจ)

หม่าจิ่วเหลียนฮวาบุปผาเก้าชีวิต (ภาคต่อบุปผาเยียวยาใจ)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-05
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
90Bab
1.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หม่าจิ่วเหลียนฮวาสตรีคนสุดท้ายของตระกูลหม่าโดนสังหารเก้าชั่วโครต ไร้พ่อขาดแม่ ไร้ญาติขาดมิตร ตอนอายุ 20 หนาวนางได้เจอกับเทพบุปผา ได้ทราบว่าตนมีชะตาแมวเก้าชีวิตต้องตายเก้าครั้งถึงจะหวนสู่แดนบุปผาได้

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ ๑ สตรีคนสุดท้ายของตระกูลหม่า

結城宗谷(ゆうき そうや)と再婚してから3年目、結城杏奈(ゆうき あんな)は妊娠した。

よき妻であるため、杏奈はできるだけ衝突は避けようと努めてきた。

だから、宗谷の帰りが遅くても、わざわざ迎えに行くことはしないし、彼が接待で泥酔して帰ってきた夜は、家政婦に酔い覚ましに効く飲み物を用意させるだけ。

いくら宗谷が忙しくて、滅多に帰ってこないとしても、杏奈は「帰ってきてほしい」と、電話をかけたことすらない。妊娠8カ月の頃、宗谷のコートから自分のではない保湿クリームが出てきても、黙って元に戻すだけだった。

そんなことが続いたある日、産婦人科へ検診に訪れた杏奈は、信じがたい光景を目にする。

看護師二人が病室から出てきて話し込んでいた。「結城さんって、すごく中村さんに尽くしてるよね。元気な男の子が生まれた途端、ここで一番の特別病室を貸し切っちゃったんだから!」

「聞いたところだと、あの中村さんって結城さんの殉職した部下の奥さんらしいよ。それにしても、一晩中中村さんに付き添って、官舎にも帰らないなんて、結城さんは本当に義理堅い人じゃない?」

「でも結城さんの奥さんも、もうすぐ出産でしょ?もし知ったらどうなっちゃうのかしらね」

看護師は小声で話しているつもりなのだろうが、杏奈の耳にははっきりと聞こえた。

病室の中で赤子を抱き、微笑む宗谷の姿を見てしまうと、杏奈の目には知らず知らずのうちに涙が溜まった。

もう、離婚しよう。二度と宗谷とは一緒にならない。

……

「結城室長、おめでとうございます!元気な男の子が生まれたそうですね!」

「奥さんがもし女の子を産んだら、男の子と女の子で幸せですね!」

「この子のこと、奥さんはまだ知らないんですか?」

病室には、宗谷の親しい同僚たちが何人かいたのだ。

嬉しそうにしていた宗谷だったが、杏奈の名前が出た瞬間、彼の表情が厳しくなった。「ああ、知らない。あいつには絶対言うなよ。杏奈はもう妊娠後期だから、あまりストレスを与えたくないんだ」

「じゃあ、いつ打ち明けるんですか?ずっと黙っているわけにはいかないでしょう?」

宗谷は少し黙り込んだあと、断言した。「産まれてから考えるよ。子供ができれば、杏奈も俺から離れていかないはずだから」

「もしかして私迷惑かけちゃってる?」ベッドに横たわっていた女性が、そっと目を開いた。「宗谷さん、私は多くを望んでいないから。啓太が亡くなってしまったけど、あなたの子を産めただけで十分幸せ。もう他には何もいらないの」

宗谷は手を伸ばし、中村琴音(なかむら ことね)を抱き寄せる。「琴音、俺はお前を支えるって言っただろ。約束は必ず守るから。でも、3年間ずっとお前のことを公にしてやれなくて、本当にごめんな」

ドアの隙間から、杏奈はその様子を、冷めた表情で見つめていた。普段は厳しく冷たい空気を纏っている宗谷が、今は杏奈でもみたことがない優しい笑みを浮かべている……

3年前、宗谷と殉職した彼の部下・中村啓太(なかむら けいた)の妻である琴音が、関係を持っていることを知ってしまったため、杏奈は離婚を切り出した。

杏奈は、もし宗谷が琴音との関係を続けるのであれば、離婚すると言い、琴音は関係を切るのなら自殺すると騒ぎ立てた。

二人の板挟みになった宗谷は、結局琴音を選んだ。

杏奈が離婚を申し出てからの3年、宗谷はすべてを投げ打ってまで、遠く離れた土地にある杏奈の実家まで彼女を探しに行った。

杏奈を見つけた時、宗谷は杏奈の目の前で膝をつきながら言った。愛しているのは杏奈だけだ、と。

そして、琴音が死んでしまったら、亡き戦友に顔向けができないから、離婚は仕方がなかったとも言った。

その後、杏奈を安心させるために、宗谷は琴音を遠く離れた街へ引っ越させた。

出会って10年、愛し合って5年。

だから杏奈もこの関係を終わらせることができず、復縁を許してしまったのだ。

復縁後、宗谷は埋め合わせをするかのように杏奈へ尽くした。

杏奈の好きなお菓子がなかなか手に入らなければ、海外から取り寄せたし、杏奈が風邪をひいてはいけないと、防寒着を自作してまで持たせた。

出張中も必ず杏奈に電話をかけ、杏奈を安心させてくれた。

だが、この3年間、宗谷は琴音を遠ざけてなどいなかったらしい。

ずっと琴音を近くに匿い、関係を続けていた。それも、子供ができるほどに……

この瞬間、杏奈はようやく自分の愚かさを思い知った。

どれだけ信じて、どれだけ愛されていると思っても、一度壊れた心は二度と元には戻らないようだ。

数日前、宗谷は「山間部の機密施設で、特殊訓練を指揮するから1か月帰れない」と言っていた。

自分は愚かにもその言葉を信じた。

だからもし、今日産婦人科の健診に来ていなかったら、一生気づかずに騙され続けていたはずなのだ!

杏奈の感情の変化を感じ取ったのか、お腹の中の子がポコポコと2回彼女のお腹を蹴った。

「痛いっ……」苦しげにお腹を押さえ、腰を曲げる杏奈。

お腹だけではなく、心も同じように痛い。

通りがかった人が杏奈の異変に気づき、慌てて支える。「大丈夫ですか?どうしました?」

「誰だ?」

室内の全員が病室のドアの方を振り返った。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
90 Bab
บทที่ ๑ สตรีคนสุดท้ายของตระกูลหม่า
บทที่ ๑สตรีคนสุดท้ายของตระกูลหม่า‘ทาสซักล้าง’ประจำตำหนักเทียนหลุนจือเล่อขององค์ชายรองแคว้นจินตกเป็นของจิ่วเหลียนฮวาตั้งแต่วันแรกที่นางเกิดจนตอนนี้อายุ 20 หนาวเด็กกำพร้าว่าน่าสงสารแล้ว แม้แต่ญาติสนิทหรือมิตรสหายก็ไม่มีกลับน่าสงสารยิ่งกว่าเครง!“จิ่วเหลียนฮวา เจ้าตั้งใจชนข้าหรือ…ตายจริง! ผ้าองค์ชายรองตกพื้นแล้ว บังอาจยิ่งนัก!”เจ้าของนามไม่กล่าวสิ่งใด ดวงตาคู่โตแฝงด้วยความเศร้าหมองหลุบมองชุดที่นางกำลังเอาไปซัก วันนี้เจ้าของตำหนักกลับวังหลวงครั้งแรกในรอบสามปีเจ้านายอยู่ตำหนักแท้ ๆ ยังถูกกลั้นแกล้ง ไม่ต้องพูดถึงยามที่องค์ชายรองจินเทียนหลุนไม่อยู่ตำหนัก“ขออภัย ข้าไม่ทันได้ระวัง”แม้จะไม่ใช่ความผิดของตัวเอง แต่นางก็ยังเอ่ยขออภัย ก้มลงเก็บผ้าที่อยู่บนพื้นซี๊ด~แต่จังหวะที่นางเอื้อมมือไปหยิบผ้านั้น มือหยาบจากการทำงานหนักสารพัดอย่างก็ถูกเหยียบด้วยเท้าของนางกำนัลที่มีเบื้องหลังสนับสนุนอยู่“ใครใช้ให้เจ้ายื่นมือออกมาตอนที่ข้ากำลังจะก้าวเท้าเดินเล่า ช่างสมกับเป็นนางกำนัลระดับล่าง”จิ่วเหลียนฮวาสูดหายใจเข้าลึก ไม่ใช่เพราะโกรธที่ถูกสหายนางกำนัลในตำหนักเดียวกันเหยียบย่ำ แต่น้อยใจที่ตนเป็นสตร
Baca selengkapnya
บทที่ ๒ ชะตาแมวเก้าชีวิต
บทที่ ๒ชะตาแมวเก้าชีวิต“ท่านเป็นองครักษ์ของชินอ๋องหรือ”ใบหน้าหล่อเหลาส่ายหน้า ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหมุนตัวหนึ่งรอบ ชุดองครักษ์ถูกเปลี่ยนเป็นชุดสวยงามผ้ามุ้ง ดูแปลกตาแต่งดงามแต่สิ่งที่งดงามที่สุดไม่ใช่ชุดที่สตรีนางนี้ใส่ แต่เป็นใบหน้างดงามหยาดฟ้า บรรยากาศรอบกายดูสูงส่งไม่คล้ายมนุษย์…ไม่สิ! นางไม่ใช่มนุษย์ตั้งแต่หมุนตัวชุดเปลี่ยนแล้ว“ท่านงดงามขึ้นมาก”“เจ้าเคยเจอข้ามาก่อนหรือ…อ้อ! นึกออกแล้ว เมื่อสองวันก่อน…ไม่สิ! สองวันสรรค์ก็สองปีมนุษย์”จิ่วเหลียนฮวามองสตรีตรงหน้า ในหัวนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน…‘นั่น! ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลหม่า’จิ่วเหลียนฮวาที่กำลังซักผ้าอยู่ชะงักเมื่อได้ยินคำพูดจากบุรุษวัยกลางคน นางชำเลืองหางตาดูเล็กน้อยก็เห็นว่าเป็นพระปิตุลาของฮ่องเต้จินจิ่นฟู่‘จะว่าน่าสงสารก็น่าสงสาร ต้องมารับโทษในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ…ว่าแต่นางมีนามว่าอันใด’‘นั่นแหละที่ข้าแปลกใจ’เสียงถอนหายใจดังขึ้น จิ่วเหลียนฮวาอยากหันไปมองทั้งสองยิ่งนัก แต่ก็ห้ามตัวเองเอาไว้ ลอบฟังสิ่งที่พวกเขาสนทนากัน‘จิ่วเหลียนฮวา นางมีคำนี้สลักอยู่กลางฝ่ามือตั้งแต่ยังเป็นเด็กทารก คนที่เลี้ยงนางมาจึงตั้งช
Baca selengkapnya
บทที่ ๓ เกิดจากความสงสัย
บทที่ ๓เกิดจากความสงสัย“ที่จริงแล้ว ข้าเป็นใครหรือเจ้าคะ เหตุใดต้องกลับแดนบุปผา”“ความลับของสวรรค์ไม่อาจบอกได้ เป็นอันว่าเจ้ารู้เพียงเท่านี้ก็พอ”จิ่วเหลียนฮวาได้ยินเช่นนั้นก็ไม่คิดซักไซ้อีกต่อไป ตอนนี้คำถามเดียวที่นางอยากทราบจากเทพบุปผาคือ…“ท่านเทพเจ้าคะ โลกหลังความตายของข้าจะสวยงามหรือไม่”เทพบุปผายื่นมือไปจับแก้มซีดขาวแล้วลูบขึ้นลงแผ่วเบา “แล้วเจ้าจะมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน”ความสุขเช่นนั้นหรือจิ่วเหลียนฮวาได้ยินเช่นนั้นหัวใจพลันอุ่นวาบในตอนนี้เองที่นางรู้ว่าตนเริ่มจะมีเป้าหมายเป็นของตัวเองแล้ว!“แล้วเรื่องตายเก้าครั้ง ข้าต้องปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติหรือว่าต้องฆ่าตัวตายเจ้าคะ”“เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจะทราบเอง แต่อย่าได้คิดฆ่าตัวตายเป็นอันขาด”จิ่วเหลียนฮวาพยักหน้ารับ เริ่มมีความรู้สึกเบาใจขึ้นแล้ว เทพบุปผาอยู่สนทนากับนางไม่นานก็ขอตัวกลับ“ข้าต้องกลับไปทำงานแล้ว เห็นหรือไม่เทพชั้นสูงก็ไม่ได้ว่างงาน มีเวลาว่างแล้วข้าจะมาหา ไปแล้วนะ”จิ่วเหลียนฮวาย่อกายขอบคุณเทพบุปผา ก่อนที่ร่างงามจะหายวับไปต่อหน้านางเหลือทิ้งไว้เพียงกลีบบุปผาให้รู้ว่านางเคยมาปรากฏตัวตรงนี้[1]นางย่อตัวลงเก
Baca selengkapnya
บทที่ ๔ เชิญหลี่กงกงถามไถ่
บทที่ ๔เชิญหลี่กงกงถามไถ่“ถวายพระพรชินอ๋องเพคะ”เมื่อโดนหญิงสาวจับได้แล้วไม่มีประโยชน์ที่จะต้องหลบซ่อนอยู่อีกต่อไป เท้าใหญ่ก้าวออกจากที่หลบซ่อน เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่บอกอารมณ์“ไม่ต้องมากพิธี”จิ่วเหลียนฮวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองหน้าจินเทียนหลุนด้วยสายตาสงสัยมากกว่าจะเป็นสำรวจ“องครักษ์ของเปิ่นหวางกำชับทุกอย่างที่ควรกำชับแล้ว ขอตัว”จินเทียนหลุนไม่อาจบอกว่าตนมาที่นี่เพราะสัมผัสได้ถึงพลังบริสุทธิ์ ดังนั้นจึงอ้างเรื่องชุดที่มีรอยขาดจากดาบจิ่วเหลียนฮวาเองที่รู้ตัวว่าตนไม่มีสิทธิ์รั้งบุรุษที่สูงศักดิ์กว่าได้อยู่แล้วจึงทำเพียงย่อกายคารวะเท่านั้น“น้อมส่งท่านอ๋อง”เมื่อเจ้านายไม่อยู่แล้ว เฉียวเหอก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องอยู่ที่นี่ต่อ พื้นที่ลานซักล้างจึงกลับมาเงียบสงบอีกครั้งหนึ่ง“เฮ้อ~เกือบไปแล้วจิ่วเหลียนฮวา”จิ่วเหลียนฮวาถอนหายใจอย่างโล่งออก แต่โล่งใจได้ไม่นานก็ต้องรับมือกับนางกำนัลที่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่“เสี่ยวจิ่ว! ท่านอ๋องเสด็จมาที่นี่หรือ ท่านอ๋องมาหาเจ้าหรือ มาหาด้วยเรื่องใด หรือท่านอ๋องสนใจในตัวเจ้า”“ไม่ใช่ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”“จะไม่ใช่ได้อย่างไร เมื่อครู่ข้าเห็นชัดเต็มสอง
Baca selengkapnya
บทที่ ๕ ชินอ๋องผู้รักความยุติธรรม
บทที่ ๕ชินอ๋องผู้รักความยุติธรรม“เทียนหลุนจือเล่อ ตำหนักที่ตั้งชื่อตามเปิ่นหวางมีความหมายถึงความสุขในครอบครัว เปิ่นหวางย่อมไม่ประสงค์ให้ตำหนักนี้หรือจวนจือเล่อมีใครได้รับความอยุติธรรม เจ้ารู้จักเปิ่นหวางมานาน ลืมไปแล้วหรือว่าเปิ่นหวางอ่อนไหวที่สุดก็คือเรื่องความยุติธรรม!”“กระหม่อมผิดไปแล้ว กระหม่อมสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ” ว่าแล้วก็โขกศีรษะลงพื้นอย่างแรงสิ่งที่หลี่กงกงหวาดกลัวกว่าความตายคือการโดนลดความสำคัญ ให้เขาโขกศีรษะจนเลือดออกหน้าผากเขาก็ยอม ขอแค่ให้เขารับผิดชอบดูแลจวนจือเล่อต่อด้วยฐานะหัวหน้าขันที จะให้เขาทำอะไรเขาก็ยอม“ในเมื่อยังไม่มีใครตาย หลี่กงกงมิจำเป็นต้องเอาความตายมาเป็นเครื่องต่อรอง”“กระหม่อมขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมดูแล จัดสรรหน้าที่ไม่สอดคล้องกับทุกคน ต่อจากนี้กระหม่อมจะไม่ให้ผู้ใดได้รับความอยุติธรรมอีกแล้ว” หลี่กงกงโขกศีรษะลงพื้นอีกครั้ง จินเทียนหลุนจึงออกปากห้ามให้เขาหยุดการกระดังกล่าว“พอ! หากอยากรับผิดชอบหน้าที่นี้ต่อไปจงทำงานให้ดี อย่าลืมว่าหน้าที่นี้เปิ่นหวางหาคนมาแทนที่เจ้าได้ทุกเมื่อ ไปทำงานได้แล้ว”“ขอบพระทัยท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ แล้วกระหม่อมจะไม่ทำให้ท่านอ๋อ
Baca selengkapnya
บทที่ ๖ กลับเมืองหลวงครั้งนี้ไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด
บทที่ ๖กลับเมืองหลวงครั้งนี้ไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดจินเทียนหลุนร่ำเรียนที่สำนักศึกษากลางตอนอายุ 15 ชันษาถึง 18 ชันษา เมื่อจบการศึกษาแล้วก็เข้ากองทัพพิทักษ์ชายแดนเพื่อเริ่มฝึกกับทหารทัพพิเศษอีกสองปีกลับมาเมืองหลวงครั้งนี้เพื่อเข้าพิธีสวมกวานและรับตำแหน่งชินอ๋องจากจินจิ่นฟู่ ฮ่องเต้แคว้นจินองค์ปัจจุบันแม้หวนกลับมาครั้งนี้จะช่วยเป็นดาบให้พระเชษฐา รอคำสั่งที่จะได้รับมอบหมายแต่ก็ไม่หย่อนการซ้อม ดาบเล่มหนักดูเบาหวิวในยามที่เขาซ้อมวิชาเพลงดาบฉวัดเฉวียน กระบวนท่าหนักหน่วงแต่ดูพริ้วไหวการเคลื่อนกายยามจับอาวุธของจินเทียนหลุนรวดเร็วสมกับเป็นผู้มีพลังธาตุลม“ท่านอ๋อง”เฉียวเหอโยนแตงโมลูกใหญ่ขึ้นฟ้า จินเทียนหลุนที่เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งนี้อยู่แล้วกระโจนขึ้น ตวัดดาบฟาดฟันแตงโมจากผ่าครึ่งสองชิ้นกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเมื่อแตงโมตกลงพื้นเมื่อเท้าใหญ่เหยียบพื้น ใบหน้าหล่อเหลาก็หันมาขมวดคิ้วใส่ลูกน้องคนสนิท “ในเมื่อเจ้าเลือกแตงโมก็หาน้ำมาล้างทำความสะอาดพื้นด้วย”ตำหนิลูกน้องเบา ๆ ก่อนที่จะสำรวจชุดตัวเองที่มีน้ำแตงโมติดอยู่หลายจุด“เฉียวฉือ”เขายื่นดาบให้เฉียวเหอเอาไปจัดการทำความสะอาด ส่วนตนก็เดิน
Baca selengkapnya
บทที่ ๗ ครั้งนี้ในตลาด
บทที่ ๗ครั้งนี้ในตลาด“ที่ตลาดครึกครื้นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน”จิ่วเหลียนฮวาเดินอย่างไม่มีเป้าหมายไปตามทาง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางออกมาเดินเตร็ดเตร่ที่นี่ เพียงแต่ทุกครั้งที่นางได้ออกจากวังมาเที่ยวเล่นมักจะเดินเพียงลำพัง สหายในวังจะมีก็ตอนที่ทำงานเท่านั้นพออยู่ในเวลาอิสระที่เป็นตัวเองได้กลับไม่มีใครอยากเสวนากับนาง!เพราะเช่นนี้การเดินตลาดที่ดูสนุกสนานสำหรับสหายนางกำนัลคนอื่นกลับเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับจิ่วเหลียนฮวา ทว่าหลังจากที่เจอกับเทพบุปผา ความรู้สึกราวกับเจอญาติสนิทที่ไม่ได้เจอกันมานานกลับมาแทนที่ความโดดเดี่ยว ความรู้สึกของการเดินตลาดก็เช่นกัน“หากข้าเจอเทพบุปผาก่อนหน้านี้ก็ดีสินะ”จิ่วเหลียนฮวาถอนหายใจ ดวงตาสอดส่องร้านแผงลอยตามถนน ไม่คิดจะนำเงินที่เก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิตออกมาใช้ เพราะใจลอยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย นางจึงไม่รู้ตัวว่ายามนี้กำลังมีคนเดินตามตนอยู่“ท่านอ๋อง เหมือนนางจะเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีจุดหมาย เราจะเดินตามนางไปเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”เฉียวเหอตั้งคำถามดวงตาสอดส่องโดยรอบ เขาไม่เพียงแค่ต้องติดตามจิ่วเหลียนฮวาเท่านั้น แต่ยังต้องคอยอารักขาความปลอดภัยของจินเทียนหลุนด
Baca selengkapnya
บทที่ ๘ เปิ่นหวางไม่คิดว่าน่ารังเกียจ
บทที่ ๘เปิ่นหวางไม่คิดว่าน่ารังเกียจ“เฮ้ย! ผีหลอก”ที่ข้างโลงศพมีเพียงจินเทียนหลุนเท่านั้นที่ยังอยู่ที่เดิม แม้แต่เฉียวเหอก็ยังเผลอถอยหลังไปหลายก้าว แต่เมื่อเห็นเจ้านายยังยืนกำดาบไว้แน่นเขาจึงเดินเข้ามายืนอยู่ข้างกายร่างสูงทำใจแข็งจ้องร่างในโลงศพ“ท่านอ๋อง นาง…”“นางยังไม่ตาย”แม้แต่คนพูดประโยคนี้ยังสะท้านยิ่งไม่ต้องพูดถึงเฉียวเหอที่จับชีพจรจิ่วเหลียนฮวาแล้วพบว่านางสิ้นใจแล้ว“จะเป็นไปได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ก็ในเมื่อกระหม่อมจับชีพจรนางแล้วไม่เต้น”“โดยทั่วไปชีพจรและหัวใจจะหยุดเต้นพร้อมกัน แต่บางกรณีชีพจรอาจหายไปก่อนที่หัวใจจะหยุดเต้น…”“เป็นไปได้ว่านางยังไม่ตายตั้งแต่แรกหรือพ่ะย่ะค่ะ”จินเทียนหลุนพยักหน้ารับ ยื่นมือไปจับแก้มจิ่วเหลียนฮวาพบว่าร่างกายนางเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว เพื่อความมั่นใจจึงคิดยื่นมือไปตรวจชีพจรตรงคอให้นางทว่ามือเขากลับถูกนางคว้าเอาไว้หมับ!“ท่านอ๋องกำลังทำอะไรเพคะ”จินเทียนหลุนถอนหายใจอย่างเบาใจเมื่อนางเอ่ยกับเขามาเป็นคำพูด ในตอนนั้นเองที่เฉียวเหอรู้ว่าเจ้านายตนก็หายใจไม่ทั่วท้องให้กับสถานการณ์นี้“เจ้า…ขออภัย ก่อนหน้านี้เปิ่นหวางคิดว่าเจ้าเสียชีวิตไปแล้วจึงได้พามาฝังที่
Baca selengkapnya
บทที่ ๙ เสี่ยวจิ่วเหตุใดเจ้ายังอยู่
บทที่ ๙เสี่ยวจิ่วเหตุใดเจ้ายังอยู่ “เจ้าเห็นกับตาจริงหรือ จิ่วเหลียนฮวานะหรือถูกปลิดชีพด้วยมีดสั้น”“ตอนนั้นแม้ข้าจะอยู่ห่างจากสถานการณ์มาก แต่ข้าไม่มีวันดูผิดแน่ เสี่ยวจิ่วตายแล้ว”เหตุการณ์อุกฉกรรจ์เมื่อวานอยู่ในที่สาธารณะทั้งยังมีผู้คนจับตามองมาก แม้จินเทียนหลุนพยายามปิดข่าวแล้ว แต่ก็ยังเล่าลือกันมาถึงในตำหนักเทียนหลุนจือเล่อเพราะหนึ่งในนางกำนัลพบเห็นเหตุการณ์เข้า“ข้านอนอยู่ข้างห้องนาง เมื่อคืนขนลุกทั้งคืนเพราะแบบนี้สินะ นางไม่ได้กลับมาเรือนพักเมื่อคืน ข้าว่าเสี่ยวเหนี่ยวไม่โกหกแน่”เสี่ยวเหนี่ยวนางกำนัลต้นข่าวลือสบตาสหายนางกำนัลทั้งห้าที่ล้อมวงกันสนทนาเรื่องนี้“ข้าไม่เอาเรื่องแบบนี้มาโกหกอยู่แล้ว อีกอย่าง…”…!!!เสี่ยวเหนี่ยวตัวแข็งทื่อ คำพูดหยุดอยู่เพียงเท่านั้นเมื่อเห็นร่างบางคุ้นตายืนอยู่ด้านหลังกลุ่มนางกำนัล ใบหน้าซีดเซียวกำลังเอียงคอมองมาที่กลุ่มพวกนางด้วยความสงสัยนางกำนัลทั้งกลุ่มค่อย ๆ หันมามองตามสายตาของเสี่ยวเหนี่ยว สะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นจิ่วเหลียนฮวาอยู่ในชุดเปื้อนเลือดยิ่งเป็นการตอกย้ำว่านางได้รับบาดเจ็บจริง ๆแต่เรื่องที่ว่าสิ้นชีพหรือไม่ทุกคนคิดไปแล้วว่านางสิ้น!“เ
Baca selengkapnya
บทที่ ๑๐ เข้าข้างโดยไม่นึกสงสัย
บทที่ ๑๐เข้าข้างโดยไม่นึกสงสัยณ ห้องทรงอักษรแคว้นจินยามนี้ฮ่องเต้จินจิ่นฟู่ในวัย 28 ชันษากำลังอ่านฎีการายงานเรื่องยาเสพติดที่เริ่มแพร่ขจายในเมืองหลวงยามนี้สืบต้นตอฐานผลิตและร่วมมือกับแคว้นจูทำลายต้นตอการผลิตแล้วถึงได้กลับแคว้นจิน“ล้างบางฐานผลิต ทำลายสูตรยาลดการนำเข้าและเพาะปลูกวัตถุดิบที่ใช้ปรุงยาเสพติด ไม่เลว”จินจิ่นฟู่พับฎีกาเอาไว้เช่นเดิม สายตาที่มองน้องชายเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวเขา เทียบกันกับไทเฮาแล้ว เขาเอาใจน้องชายมากกว่าพระมารดาเสียอีก“ทำงานใหญ่สำเร็จเช่นนี้อยากได้รางวัลใด ให้พี่ประทานตำแหน่งในราชสำนักให้ดีหรือไม่”จินเทียนหลุนวางจอกชาลงบนโต๊ะ มองจินจิ่นฟู่ที่ตอนนี้ประทับอยู่โต๊ะทรงงานกลางตำหนัก พื้นที่ยกสูงกว่าตำแหน่งที่คนเข้าเฝ้านั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ระยะห่างระหว่างเขากับพระเชษฐาจะใกล้ก็ไม่ใกล้ จะห่างก็ไม่ห่าง เพราะเช่นนี้จึงเห็นแววตาคาดหวังของพระเชษฐาชัดเจน“เสด็จพี่คิดจะรั้งข้าไว้ที่นี่หรือ”ฮ่องเต้หนุ่มไม่ปิดบังความรู้สึกนึกคิด เอ่ยตามตรง“ห้าปีมานี้เจ้าไม่เคยอยู่ติดตำหนักเกินสามวันเลย พี่ใหญ่คิดถึงเจ้า เสด็จแม่ก็เช่นกัน”“ก่อนเข้าจวนจือเล่อข้าจะไปเข้าเฝ้าเสด็จแม
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status