Accueil / แฟนตาซี / ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู / ตอนที่3องค์หญิงเก้า

Partager

ตอนที่3องค์หญิงเก้า

last update Date de publication: 2025-12-05 12:52:29

“แหม นานๆ ที ได้เป็นองค์หญิงฮ่าๆๆๆ” ไม่ใช่นานๆ ทีแต่เพิ่งจะได้เป็นนี่แหละ

“เจ้าค่ะ ขอแค่ยอมทำนายอนาคตให้พวกข้าน้อย ข้าน้อยยินดีทำทุกอย่าง”

มีมี่ยิ้ม

 “เอาน่า เอาน่าได้ทุกคนใจเย็นๆ แต่ว่าไม่ได้ให้ฟรีๆ นะต้องสิ่งตอบแทน เงินของข้าจะอยู่นิ่งไม่ได้จะต้องงอกเงย”

“ได้ใช่ไหมระบบพลังพิเศษแบบที่ว่าหยั่งรู้”

“นายหญิงจะเอาไปทำไมเจ้าค่ะนายหญิงก็อ่านมาหมดแล้วนี่เจ้าค่ะ” มีมี่พยักหน้าขึ้นลง

“เอางี้เอาพลังพิเศษที่สามารถชักจูงคนดีไหม”

“เจ้าค่ะพอจะมีโอกาสอยู่เจ้าค่ะท่านผู้ใช้”

ซูเอ่อเร่งมือบีบนวดอย่างเอาใจ

“องค์หญิงเจ้าขา ใครบ้างจะไม่อยากหยั่งรู้เรื่องในอนาคต ข้าได้ยินกิตติศัพท์ขององค์หญิงเอ่อถัวมานานแสนนานว่าสามารถทำนายทายทักอนาคตได้แม่นยำ”

มีมี่ยิ้มตาหยี แววตาช่างฝัน เมื่อเข้ามาในห้องนี้ครั้งแรก ที่หีบใบนั้นใบที่มีมี่เก็บไว้อย่างดีในตอนนี้ มีทองอยู่จำนวนหนึ่งเงินอีกนิดไม่เรียกว่ารวยจะเรียกว่าอะไร 

ทำนายอนาคตอะไรนั่นแค่พูดเรื่องสวยหรูหรือเป็นกลางๆ ก็สามารถทำคนเชื่อได้พวกนางไม่ได้มีส่วนสำคัญอะไรที่นักเขียนจะต้องเขียนถึงอนาคตของพวกนาง มีมี่เลยคิดว่าแค่พูดในสิ่งที่พวกนางอยากฟัง แค่นี้ก็อยู่ได้สบายๆ เอาล่ะฟ้าประทานโชคมาให้แล้ว ให้พวกนางทำให้เงินพอกพูดถึงเวลานั้นจะอยู่ที่ไหนก็ไม่ลำบาก มีเงินแล้วหนีไปซะ

“ข้าอยากรู้เรื่องของนายตัวสูงนั่น”

“ท่านอ๋องหรงหรือเจ้าคะ”

มีมี่ผงกหัวในนิยายไม่ได้บอกที่มาที่ไปนี่

“ท่าน อ๋องหรงเป่ยหลาง เป็นลูกสนมคนหนึ่งของไท่ซางหวงนัยว่าไม่ปรากฏว่ามารดาเป็นใคร ไร้ความสำคัญแค่เพียงสนมสามัญชนแต่ถูกนำตัวไปเลี้ยงดูในวังหลวง ไม่มีโดดเด่นจึงอาสามาค้นหาสมบัติ ฮ่องเต้แคว้นฉินพี่ชายที่นั่งบัลลังก์จะว่างมงายก็ไม่ผิด ได้ลายแทงมาจากไหนไม่รู้ แล้วบังเอิญท่านอ๋องหรงผู้นี้ อาสาออกหน้าคงเหมือนตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างให้เป็นที่ประจักษ์ หรืออาจจะแค่กันคำครหา แต่คงจะเดินทางผิดแหละเจ้าค่ะ เพราะเหล่าพี่น้องล้วนก้าวหน้าในหน้าที่การงานอย่างอ๋องเฉวียนที่ต่างมารดาก็เป็นถึงแม่ทัพ ท่านอ๋องหรงคนนี้..ได้ยินว่าไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง ไม่เอาอะไรทั้งนั้น”

“ขี้เกียจหรือ”

“เจ้าค่ะ วันๆ เอาแต่นั่งในห้องหนังสือ คนพูดกันว่าอ่านแต่นิยายประโลมโลกจนไท่ซางหวงก่อนจะตาย ได้สั่งให้รื้อห้องหนังสือทิ้งเสีย”

มีมี่กลืนน้ำลายลงคอยากเย็น

“มิน่าเล่าจึงเอาแต่ขู่เอาขู่เอาคนไร้อำนาจมักจะวางอำนาจ”

“ปึ๋ง”

เสียงประตูกระแทกผนังเสียงดังจนมีมี่และสาวใช้สะดุ้งสุดตัวอ๋องหรงโบกมือไล่สาวใช้ถึงไม่ไล่พวกนางก็หวาดกลัวสายตา ดุดันนั้น

“ลุกขึ้น”

มีมี่พลิกตัว นอนตะแคงใช้มือเท้าศีรษะไว้

“กำลังสบายจะให้ลุกทำไมกัน ไหนลู่เหวินบอกว่าอยู่ได้ตามสบายต้องการอะไรให้บอก เพราะฉันเป็นคนของฝ่าบาทและเป็นองค์หญิง”

“ลู่เหวิน ลู่เหวินเข้ามานี่”

ลู่เหวินวิ่งเร็วราวพายุเข้ามาในห้อง

“ขอรับพ่อบุญธรรม”

“ตบปากตัวเองสิบทีข้อหาพูดเท็จทำให้องค์หญิงเข้าใจผิดในฐานะตัวเอง”

“นี่นาย ทำไมสั่งลงโทษเขาเล่า”

“ก็เพราะข้าลงโทษเจ้าไม่ได้อย่างไรเล่า”

ลู่เหวินยกมือขึ้นตบไปที่ปากของเขาเบาๆ สิบที

“เสร็จแล้วขอรับ” อ๋องหรงส่ายหน้าไปมารู้ดีว่าที่ตบเมื่อกี้มันเบาไป

“ที่นี้พานางลุกขึ้นแล้วตามข้ามา”

ลู่เหวินยิ้มแห้งๆ กำลังจะก้าวขา เพื่อมาดึงตัวมีมี่ให้ลุกขึ้น

“หากนายเข้ามานายจะสะดุดล้ม”

ลู่เหวินหยุดชะงัก อ๋องหรงยกเท้าขึ้นถีบไปที่บั้นท้ายของลู่เหวินที่รีบจนก้าวเท้าพลาดสะดุดเข้ากับรองเท้าของตัวเองล้มกลิ้งก่อนถึงตัวมีมี่

ลู่เหวินอ้าปากค้าง

“แม่นจริงๆ แม่นราวกับจับวาง องค์หญิงนับถือๆ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าน้อยจะสะดุดล้ม”

อ๋องหรงส่ายหน้าไปมา

“แค่บังเอิญ”

มีมี่เบือนหน้าไปยิ้มเสียอีกทาง บังเอิญแหละบทแบบนี้เดาได้ง่ายจะตายไป แต่หากไม่ล้มก็แค่ถูกมีมี่ขัดขา ก็เป็นไปตามนั้น

“พ่อบุญธรรม ไม่บังเอิญองค์หญิงกัวชวี่หลินท่านไม่เคยได้ยินหรือว่านางทำนายโชคชะตาได้แม่นยำจนถูกกล่าวขานว่าเป็นหมอดูเทวาที่งดงามเป็นหนึ่ง”

มีมี่ยิ้ม

” ไม่เท่าไหร่ ไม่เท่าไหร่น้องชายเจ้าก็พูดความจริงมากไปหัด พูดคำลวงเสียบ้างก็ได้ “

” ข้าจะเชื่อฟังที่ท่านตักเตือน”

ลู่เหวินรู้สึกศรัทธาเต็มเปา ผิดกับอ๋องหรงที่ยังมีสีหน้าเรียบเฉย

“งมงาย” อ๋องหรงพึมพำเบาๆ

“ฮึๆๆๆ ไม่อยากสิเว้าแล้วแต่น้า จะว่างมงายก็แล้วแต่ คราวหลังอย่ามาให้ทำนายให้น้าาา”

“ฮึ หากเจ้าเป็นปีศาจข้าคงคิดว่าเจ้ากินองค์หญิงกัวซวี่หลินเข้าไปแน่ๆ ข้าจะบังคับให้เจ้าคายนางออกมาเสีย”

เริ่มลังเลว่าหญิงนางนี้สติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไร หากไม่นับการทำนายทายทักของนาง ก่อนหน้านั้นนางแทบจะไม่มีคำพูดหลุดออกมาจากปากมีเพียงแววตาแค้นเคืองที่เขากับอ๋องเฉวียนยกทัพเข้าตีเผ่าปาเอ่อถัวของนาง หรืออาจเป็นเพราะเหตุนั้น นางจึงกลายเป็นบ้าเสียสติไปเสียแล้ว

“ออกมาข้างนอก” อ๋องหรงขยับหน้ากากสีดำบนใบหน้า มีมี่พยายามมองใบหน้าที่ซ่อนไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นปากก็พูดไป

“ทำไมต้องออกไป”

“พรุ่งนี้จะต้องเดินทางไกลกลับวังหลวงวันนี้ก็สมควรบอกลาบิดากับมารดาเจ้าเสีย”

หาใจดีขนาดนี้เลยหรือ ถึงจะไม่เกี่ยวอะไรกับมีมี่ก็เหอะแม่กับพ่อก็ไม่ใช่พ่อกับแม่มีมี่เสียหน่อยแต่ก็ถือว่า ใจดีไม่น้อย

“ดีมากๆ” ยิ้มสดใส

สปริงตัวลุกขึ้นเดินนำบุรุษทั้งสองยังลานคบเพลิง

“อ๊ากกกกกก” มีมี่ชะงักฝีเท้าเมื่อข้างหน้าที่คบเพลิงสว่างไสวราวกับกลางวันนั้นร่างของคนผู้หนึ่งถูกขึงพืดน้ำเย็นเฉียบสาดเข้าใส่ใบหน้าซีดที่หมดสติให้สะดุ้งตื่นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกน้ำเย็นราดรด

“หลิน ละหลินหนีไปเสียเจ้าจะต้องรอด”

เสียงแหบแห้งเปล่งออกมาเมื่อเห็นหน้ามีมี่

“หนีไปลูกแม่ เจ้าอย่าห่วงพวกเราหนีไปเสีย”

หญิงนางหนึ่ง ยืนจับเชือกที่ขึงนางไว้ ดีที่ไม่ขึงพรืดที่ขาไปด้วย

อ่า ไม่มีเนื้อหาไม่มีในเนื้อเรื่อง แล้วจะรู้ไหมว่าอนาคตของสองคนนี้จะเป็นแบบไหน

“ไหนบอกว่าให้ฉันมาลาพวกเขา”

หันไปเล่นงานคนร่างสูงที่สวมหน้ากากเอามือไพล่หลัง

“ฮึๆๆ ก็เพื่อให้องค์หญิงรับรู้ไว้ว่า ควรจะทำตัวเช่นไรในเมื่อเอ่อถูถูและฮองเฮาซวี่หลานอยู่ในกำมือ”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่69จบบริบูรณ์

    อ๋องหรงยืนอยู่หน้าจวน ตรวจดูแผนที่ เสบียง อาวุธ และม้าศึก ลู่เหวินกำลังนับหีบสัมภาระ"ท่านพ่อบุญธรรม ทุกอย่างพร้อมแล้วขอรับ"อ๋องหรงพยักหน้า"อีกไม่กี่วันเราจะออกเดินทาง"สายตาของเขาเหลือบมองไปทางเรือนด้านใน มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว...ส่วนมีมี่...นางนอนเหยียดยาวอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ในสวน มือหนึ่งถือผลท้อ อีกมือโบกพัดไปมาระบบนอนพุงกางอยู่บนโต๊ะข้างๆ มีมี่กัดผลท้อคำหนึ่งแล้วถอนหายใจ"ในที่สุดก็สงบสักที"ระบบหัวเราะคิกคัก"นายหญิงเจ้าคะ""หือ""ข้าน้อยมีข่าวดี"มีมี่ลุกพรวด"อะไร"ระบบยิ้มกว้างจนตาหยี"ภารกิจหลักจบแล้ว แต่..."มีมี่หรี่ตา"แต่อะไร"ระบบยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว"การเดินทางของท่านกับอ๋องหรง...เพิ่งเริ่มต้นเจ้าค่ะ"มีมี่ถึงกับเอาพัดตีหน้าผากตัวเอง"ข้ารู้อยู่แล้วว่ามันต้องมีต่อ"อ๋องหรงยืนอยู่ข้างม้าศึก พลางตรวจดูอานม้าเป็นครั้งสุดท้าย ลู่เหวินกำลังขนเสบียงขึ้นรถม้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบหลังศึกใหญ่ผ่านพ้นมีมี่เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายเขา นางเงยหน้ามองร่างสูง ก่อนเอ่ยถามเบาๆ"ท่านจะไปจริงหรือ"อ๋องหรงหันมายิ้มอ่อน"อืม"มีมี่เม้มปาก"แล้วข้าเล่า"อ๋องหรงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อน

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่68บทสรุป2

    เสียงเหล็กปะทะเหล็กดังกังวานไปทั่วลานตำหนักฉีก้านในสภาพคลุ้มคลั่งเหวี่ยงกระบี่เข้าใส่อ๋องหรงอย่างดุดันเคร้งอ๋องหรงรับกระบี่ไว้ได้เพียงครู่เดียว แต่บาดแผลจากการศึกก่อนหน้านี้ทำให้แรงเริ่มถดถอย ฉีก้านฉวยจังหวะนั้นฟันกระบี่ลงมาเต็มแรงฉัวะคมกระบี่เฉือนเข้าที่สีข้างของอ๋องหรงอย่างจัง"อึก"ร่างสูงเสียหลัก ล้มลงกระแทกพื้นหิน เลือดค่อยๆไหลซึมเปื้อนอาภรณ์สีเข้ม"ท่านอ๋อง"ใต้เท้าหวังร้องลั่น ฉีก้านหอบหายใจหนัก ดวงตาแดงก่ำ ยกกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะ"ตายเสีย"ในเสี้ยวอึดใจนั้น กระบี่อีกเล่มพุ่งเข้าปะทะอย่างรุนแรงอ๋องเฉวียนควบม้ามาถึงพอดี กระโดดลงจากหลังม้าแล้วแทงกระบี่สวนเข้าใส่ฉีก้านทันที"พอได้แล้ว"ฉีก้านหันกลับมาแทบไม่ทันแต่แล้ว...ร่างหนึ่งกลับวิ่งพรวดเข้ามาขวางระหว่างทั้งสองคน"เสด็จพ่อ"เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมกันกับคมกระบี่ฉึกปลายกระบี่ของอ๋องเฉวียนแทงทะลุเกราะทหารตรงหน้า อ๋องเฉวียนเบิกตากว้างสัมผัสได้ว่ากระบี่ของตนแทงถูกใครบางคนร่างในชุดทหารค่อยๆทรุดลงหมวกเหล็กกลิ้งตกกับพื้น เส้นผมยาวสีดำสยายออกมา"อ...อวีหนิง"อ๋องเฉวียนหน้าเปลี่ยนสีทันทีฉีก้านตัวแข็งทื่อ"หนิงเอ๋อร์"เลือดสีแดงสดไ

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่67บทสรุป

    "ของมันแน่อยู่แล้วเสด็จพ่อมอบบัลลังก์ให้ข้าทุกอย่างมีราชโองการและตราประทับชัดเจนใต้เท้าหวังคือพยาน"น้ำเสียงเขาสงบนิ่งจนน่ากลัวเขาหันมองใต้เท้าหวังใต้เท้าหวังพยักหน้าช้าๆ ฉีก้านกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นชัด"พยานหรือ หึ แล้วที่ข้ามอบตำแหน่งกรมคลังให้เจ้าเล่า หวังหยวน"“ก็แค่เศษเสี้ยวของทั้งหมดที่ฝ่าบาทมี คืนบัลลังก์มาเสีย ท่านก็รู้ว่าฮ่องเต้องค์ก่อนมอบบัลลังก์ให้ท่านอ๋องเหตุใดต้องแย่งชิง”ฉีก้านหัวเราะเย็นยะเยือกก่อนตวาดออกมาด้วยความคับแค้นทั้งหมดในชีวิต"ก็เพราะอ๋องหรงอย่างเจ้ามันอ่อนแอ ปลวกเปียกไร้น้ำยาบัลลังก์นี้จึงควรเป็นของข้าตั้งแต่แรก"ดวงตาของฉีก้านเต็มไปด้วยความเคียดแค้น"เสด็จพ่อเลือกคนผิด คนอย่างเจ้าจะปกครองใต้หล้าได้อย่างไร"อ๋องหรงนิ่งเงียบไม่มีแม้แต่ความโกรธท่าทีสงบนั้นยิ่งทำให้ฉีก้านแทบคลั่ง"เจ้ารู้หรือไม่ ข้าต้องดิ้นรนแค่ไหนต้องเหยียบคนมากมายเท่าใด ทุ่มเทแค่ไหนที่ผ่านมาเพื่อซื้อใจเหล่าขุนนาง แต่เสด็จพ่อกลับมองไม่เห็นมัน เพราะไม่มีใครเคยมองเห็นข้า"ฉีก้านหัวเราะเสียงแหบอ๋องหรงมองเขานิ่งก่อนจะพูดออกมาช้าๆ"แต่เจ้ากลับเลือกกลายเป็นคนแบบที่ตัวเองเกลียด"ฉีก้านชะงักอ๋องหรง

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่66กำลังจะจบ

    อ๋องเฉวียนชะงักสายตามองอวีหนิงที่หายไปไกลแล้วด้วยความหงุดหงิดใจ"หวังว่าเจ้าจะไม่สร้างเรื่อง และปลอดภัย"แล้วหันกลับไปนำทัพต่อทันทีส่วนอีกด้าน อวีหนิงยังคงควบม้าตามอ๋องหรงไปสุดแรงใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นแม้ ภายในตำหนักฮองเฮาเต็มไปด้วยความโกลาหล ขันทีและนางกำนัลต่างวิ่งวุ่นเก็บทรัพย์สินล้ำค่าใส่หีบไม้ เสียงตะโกนสั่งการดังระงมไปทั่วด้านนอก เสียงกลองศึกใกล้เข้ามาเรื่อยๆฉีก้านในชุดมังกรสีดำก้าวเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน"เร็วเข้า"เขาตวาดใส่เหล่าขันที"เตรียมรถม้าเดี๋ยวนี้"ฮองเฮาฟางซินที่กำลังรื้อหีบเครื่องประดับด้วยความร้อนรน รีบหันกลับมา"ฝ่าบาท"ฉีก้านเดินเข้ามาจับมือนางทันที"เราต้องออกจากวังตอนนี้"แต่เพราะความรีบร้อน ฟางซินกลับทำปิ่นปักผมเล่มหนึ่งตกลงบนพื้นเสียงดังกรุ๊งฉีก้านชะงักสายตามองปิ่นนั้นนิ่งปิ่นหยกสีครามสลักอักษรคำว่า จวิ้นสีหน้าของฉีก้านเปลี่ยนไปทันที“ปิ่นอันนี้” ปิ่นที่มีมี่เคยบอกว่าเก็บไว้ห่างๆ ตัวดวงตาค่อยๆ เย็นเยียบ"นี่คือของใคร บอกข้ามา "ฟางซินหน้าเปลี่ยนสี รีบคว้าปิ่นมากำไว้แน่น“บอกข้ามา ของสิ่งนี้เป็นของใคร”ยังไม่ทันตอบ เสียง

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่65องค์หญิงสามหายไป

    มีมี่แทบอยากเขกหัวมัน"ข้าก็เห็นอยู่ว่านางหายไปแล้วจะมาพูดทำไมหึ"นางรีบเดินออกจากกระโจมทันที สายตามองไปรอบค่ายทหารที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทหารเดินสวนกันไปมา เสียงฝีเท้ากับเสียงอาวุธดังระงมมีมี่คว้าแขนทหารคนหนึ่งไว้"เห็นองค์หญิงสามหรือไม่"ทหารรีบส่ายหน้า"ไม่ขอรับ"นางปล่อยมือทันที ก่อนจะเริ่มใจไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ"หรือว่านางจะโดนจับ หรือว่านางจะ ซ่อนตัว หรือว่า…."ระบบรีบส่ายหน้ารัว"ไม่น่าใช่เจ้าค่ะ แล้วจะไปไหน"มีมี่กัดปากแน่นก่อนจะชะงักเมื่อเหลือบเห็นบางอย่างใต้เตียงนอนของอวีหนิง มีผ้าเส้นหนึ่งโผล่ออกมานางรีบเดินกลับเข้าไป ดึงมันออกมาทันทีเป็นผ้าคาดเอวของทหารมีมี่นิ่งระบบค่อยๆ เบิกตากว้าง"หรือว่า แน่แล้วเจ้าค่ะ"ทั้งสองหันมองหน้ากันพร้อมกันมีมี่ร้องลั่น"นางแอบปลอมตัวออกไปแล้วแน่ๆ"ระบบยกมือกุมหัว"แย่แล้วเจ้าค่ะบทนางรองของนางออาจส่งบทให้นางตาย"มีมี่รีบหันตัวออกจากกระโจมทันที"ม้าอยู่ไหน"สีหน้านางเริ่มร้อนใจจริงๆ"อวี่หนิงองค์หญิงสามคนนั้นไม่เคยอยู่เฉยๆ ได้เลยจริงๆ"มีมี่ยืนกอดอกอยู่หน้ากระโจม สีหน้าปวดหัวอย่างที่สุด ระบบลอยวนรอบตัวนางพลางหัวเราะคิกคัก"เจ้าค่ะ ตามบทแล้วองค์

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่65อวีหนิง

    อ๋องหรงขมวดคิ้วนิดๆ"นิยายอะไรอีก"มีมี่หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาดวงตาที่เคยขี้เล่นกลับจริงจังขึ้นเล็กน้อย"ชนะหรือแพ้ก็ช่างเถอะ ขอแค่กลับมาอย่างปลอดภัยอย่าให้ข้ารอเก้ออย่าให้ข้าต้องอยู่คนเดียว"มีมี่พูดช้าๆ"ท่านต้องกลับมา"อ๋องหรงชะงักไปเล็กน้อยมีมี่เม้มปาก ก่อนจะพูดต่อ"ข้าไม่ชอบรอใครนะ แล้วก็ไม่ชอบที่ต้องอยู่คนเดียวนานๆ"ดวงตาคมของอ๋องหรงอ่อนลงทันทีเขายกมือขึ้นลูบศีรษะของมีมี่อย่างแผ่วเบา"ได้ข้าจะกลับมา"เสียงนั้นนุ่มลงกว่าทุกครั้งมีมี่พยายามยิ้มแม้ในใจจะหวั่นอย่างบอกไม่ถูก อ๋องหรงโน้มตัวลงช้าๆ ก่อนจะแตะจูบเบาๆ ที่หน้าผากนางสัมผัสนั้นอ่อนโยนจนหัวใจสั่นไหว"รอข้าคนดี"พูดจบ เขาก็ดึงบังเหียนม้า หันกลับเข้าสู่แนวทัพทันทีมีมี่ยืนนิ่งมองแผ่นหลังของเขาจนร่างสูงค่อยๆ หายไปท่ามกลางกองทัพและเสียงศึกระบบที่ลอยอยู่ข้างๆ ยกมือปาดน้ำตาปลอมๆ"โอ๊ย บทพระเอกออกศึกนี่มันดีจริงๆ เจ้าค่ะ"มีมี่สูดจมูกเบาๆ ก่อนจะพึมพำ"ท่าน ต้องกลับมาจริงๆ นะ" อวีหนิงนั่งยองๆ อยู่หลังกองลังไม้ภายในค่ายทหาร มือเล็กรีบจับหมวกเหล็กใบใหญ่ครอบลงบนศีรษะจนแทบปิดตา เกราะเหล็กหนักอึ้งถูกสวมทับบนร่างบางอย่างทุลักทุเล

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่36อ๋องหรงที่ยิ้มยาก

    อ๋องหรงนอนหลับอยู่บนแท่นนอนด้านซ้าย ใบหน้าของเขาค่อยๆ ผ่อนคลายลง แต่ความเครียดที่ยังเหลืออยู่ในตัวก็ยังไม่หายไป มีมี่เฝ้ามองเขาเงียบๆ แล้วค่อยๆ ย่องไปที่ประตูห้องลับที่ลู่เหวินยืนรออยู่ที่ข้างประตู มือของลู่เหวินขยับเบาๆ พร้อมกับเปิดประตูให้มีมี่ออกไปอย่างระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเงียบส

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-28
  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่ข้าไม่รู้

    ยามดึกในห้องลับเงียบงัน อวี่หนิงนอนหลับสนิทอยู่บนแท่นนอน ผ้าห่มเลื่อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจแผ่วเบา มีมี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะ เตรียมร่างอักษรแก้เบื่อ แต่ปลายพู่กันกลับวาดเส้นโค้งไปมาโดยไม่รู้ตัว ภาพใบหน้าคนผู้หนึ่งค่อยๆ ปรากฏบนกระดาษ นางชะงักเล็กน้อยแล้วเม้มปากแน่นเสียงฝีเท้าเบามาหยุดด้านหลังอ๋องหรงเด

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่45ให้ข้าได้ลองเหอะ

    ทันทีที่บรรยากาศผ่อนคลายลง เสียงคุ้นหูก็ดังแทรกขึ้นข้างหูมีมี่อย่างร่าเริง ระบบลอยวนเหนือศีรษะทำท่าปรบมือปุ ๆ ใบหน้ายิ้มกว้างแทบปิดไม่อยู่"แท่นแท๊นนน นายหญิงเจ้าขา รับไปหนึ่งโอกาสพลังพิเศษเจ้าค่ะ"มีมี่กะพริบตาปริบ ๆ"อะไรอีก"ระบบยิ้มร่า ตัวโยกไปมาอย่างภูมิใจ"เพราะนายหญิงเล่นได้สมบทบาทของนางรองที

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่37พิสูจน์

    มีมี่ในร่างของอ๋องหรงที่บัดนี้ผ่านเทเลพอตมายืนตรงหน้าองค์หญิงสามอวี่หนิง ความสง่างามในท่าทางของสะท้อนออกมาอย่างชัดเจนเลียนแบบท่าทางได้สมจริงที่สุดฮ่าาาานึกขำแต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความระมัดระวัง อวี่หนิงที่อยู่ในห้องขังผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย แต่ยังคงมีประกายแห่ง

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-28
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status