LOGINจะยากอะไรก็อ่านมาตั้งสามรอบดูซีรีส์มาเกือบร้อยรอบ เรื่องอนาคตของพวกเจ้าน่ะหรอ จิ๊บจ๊อย ได้เวลากอบโกยแล้วจะไม่รวยก็ให้มันรู้ไป5555
View More“ไอ้ฉิบห๊ายมางัยก่อนมึงเนี๊ยะ”
เสียงเหน๋อๆ ของคนภูมิภาคหรือคนชายขอบกรุงเทพ ยามที่ตกใจหรือเผลอไผล (ปกตินางเอกพูดไทยกรุงเทพชัดๆ)
มีมี่คว้าผ้าห่มมาห่มร่างเกือบเปลือยบนแท่นนอน …แท่นนอน ตายห่าล่ะทำไมเป็นแท่นนอน
เสียงบางอย่างในหัวปรากฎขึ้นพร้อมจอบางใส
“ออนไลน์ นี่คือระบบการเอาตัวรอดของหลี่ชวี่หลิน ท่านผู้ใช้มีมี่กำลังทดแทนในระบบ” มีมี่ไม่ได้ฟังคำพูดนั้นด้วยซ้ำ
“ไม่ต้องเลยนะ 123กรี๊ดดดด หล่อจัง”
นี่ที่นี่โรงถ่ายเหิงเตียน ใช่มันต้องเป็นโรงถ่ายเหิงเตียนในประเทศจีน แต่ว่า ฉันทำไมมานอนอยู่บนแท่นนอนกับพระเอกซีรีย์เล่า
ร่างที่นอนตะแคงเห็นแค่เสี้ยวหน้าขาวทางด้านขวา จมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากแดงระเรื่อน่าจูบแดงกว่าปากกูอีกมีมี่คิดในใจ คนที่ถูกมองเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ยกมือขึ้นขยี้ตาทั้งที่ไม่มีขี้ตาสักแอะแม้แต่ตอนขยี้ตายังหล่อ ชุดฮันฟูสีขาวสะอาดขับผิวขาวออร่า กินหลอดไฟเข้าไปหรืองัยขาวเว่อร์
ดวงตากลมโต
นี่มัน อ๋องหรงเป่ยหลางพระเอก กรี๊ดนี่มันพระเอกจากซีรีส์เรื่องสยบหัวใจอ๋องวายร้ายหน้านิ่งนี่ ต้ายตาย ตายแล้ว ตายแล้ว
เช็คอินรับทันที1 โอกาสพลังพิเศษ บวก1โอกาสพลังพิเศษออนไลน์
ระบบยังอ่านรายงานไม่หยุดแต่มีมี่กลับไม่สนใจ
เรื่องนี้อ่านไปสามรอบดูไปสองรอบ จำได้แม้กระทั่งคำพูด แล้วมาไงก่อน
“เจ้า”
พลิกตัว ขึ้นมาทาบทับไว้มือแกร่งบีบที่ลำคอไว้แน่น
ใบหน้าอีกเสี้ยวนั้นสวมหน้ากากเหล็กสีดำปิดทับไว้แต่นั่นไม่สำคัญหรอก
“ทำให้ตัวร้ายกลายเป็นตัวดีทำให้ตัวร้ายกลายเป็นตัวดี เดี๋ยวนี้ๆๆๆๆ หากทำให้ตัวร้ายอ่อนโยนลงได้จะรับเพิ่มสองโอกาสสำหรับพลังพิเศษ”
“พระเอกบ้าอะไรทำร้ายผู้หญิงวะ โอ๊ยเจ็บปล่อยนะเว๊ย ไม่อย่างนั้นสู้นะเว๊ย”
กำหมัดเตรียมชก อีกคนคว้าข้อมือบิดจนรู้สึกเจ็บจึงคลายกำมือออกเสีย คนอะไรทำร้ายผู้หญิง แต่ก็นะ พระเอกต้องเจอกับนางเอกที่เป็นองค์หญิงสามจอมแก่นของวังหลวงนี่ แล้วทำไมมานอนทับมีมี่แบบนี้ แล้วที่นี่ที่ไหนในซีรีส์หรือ
“ระบบออนไลน์ ระบบออนไลน์” มีมี่ขมวดคิ้ว
ดวงตาคมน่ากลัว จมูกโด่งเป็นสัน ไม่นะอย่าใจอ่อนนะมีมี่ชอบใจอ่อนกับคนหล่อเสมอ อือๆๆๆ น่าเอาผมแหย่จมูกที่สุด
“หล่อจัง” ยกมือขึ้นบีบที่ปลายจมูกขาวอย่างลืมตัว
“สามารถบีบจมูกของตัวร้ายรับ1โอกาสพลังพิเศษ
“เฮ๊ย บังอาจ ลู่เหวินลากตัวนางไป นางตั้งใจยั่วยวนข้า นางจะต้องวางยาข้าแน่ๆ ข้าจึงหลับใหลไม่ได้สติเช่นนี้”
ไอ้คนที่ชื่อลู่เหวินรีบวิ่งจู๊ดเข้ามาในห้อง
“ท่านพ่อบุญธรรม เมื่อคืนเป็นท่านที่โมโหที่นางใช้มีดแทง ท่านจึงลากนางเข้ามาในห้อง แทงก็แทงไม่ถูกท่านก็ยังลากนางเข้า…. นางแทงท่านท่านก็คงตั้งใจแทงนางกลับคืน”
ประโยคท้ายคล้ายรำพึงรำพันกับตัวเอง
…….
หมอนี่เข้าท่า กล้าพูดความจริง
มือเรียวยาวขาวจ๋องคว้าคอมีมี่ขึ้นจนตัวลอย
ไม่ใช่ล่ะ ไม่ใช่ล่ะ ไม่ใช่พระเอกล่ะ นี่มันตัวร้ายชัดๆ ก็ใช่นี่คนคนนี้ในบทก็
ร้ายๆ แบบนี้แหละ
“เจ้าบังอาจใช่มีดแทงข้าหรือ”
มารดาแกเถอะ ฉันจะกล้าทำอะไรแบบนั้นแค่มีดบาดก็ร้องไห้จะตายเพราะกลัวเลือด
“นายก็บังอาจพรากความสาวชั้นไปเหมือนกัน”
“อย่ายอมแพ้ท่านผู้ใช้สู้ๆ” ระบบส่งเสียงเชยร์
ดึงขอบกระโปรงก้มมองหว่างขานี่เมื่อคืนเสร็จเจ้าหมอนี่ไปแล้วหรือ แต่ว่ากี่ทีหนอ
“ข้าย่ำยีเจ้าไม่แปลก เมื่อคืนเป็นเจ้าที่รั้งข้าไว้”
มีมี่จิ้มนิ้วมือไปที่อกตัวเอง
“หาฉันเนี๊ยะนะ อย่ามั่วสิ นึกว่าหล่อแล้วจะยอมทอดกายให้เหรอไม่มีทางหรอกฉันยังบริสุทธิ์ผุดผ่องเอาความสาวให้คนที่หล่อแบบนาย หล่อแต่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษสักนิดชอบรังแกผู้หญิง”
เถียงไปงั้นแต่ในใจกลับคิดว่าหรือเราจะเป็นคนที่รั้งเข้าไว้จริงๆ ก็หมอนี่หล่อซะขนาดนั้น ถึงจะร้ายก็เถอะ
“หุบปาก ของเจ้าเสียลู่เหวินเอาผ้ามาอุดปากนางไว้แล้วก็จับนางมัดไว้กับเสา”
เจ้าลู่เหวินคนซื่อวิ่งเข้ามามีมี่อาศัยจังหวะนี้ถีบผลั๊กเข้าให้
“อย่าคิดว่าจะรังแกกันได้ง่ายๆ”
“กล้าต่อกรกับตัวร้ายรับไป1โอกาสพลังพิเศษ
“พ่อบุญธรรมอ่า ลู่เหวินไร้สามารถ”
ลู่เหวินยกมือขึ้นกุมท้องตัวงอ
“ข้าจะเอาม้าแยกร่างแล้วสับเจ้าหมื่นชิ้น เจ้าว่าดีไหม”
พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เอ คำพูดนี้มันคุ้นๆ อ่อ บทพูดของอ๋องหรง ยามโกรธชอบข่มขู่คนอื่นจนเคยตัว
“แฮะๆๆๆ ไม่ต้องเกรงใจ ฉันไม่รับไว้จะดีกว่า จะจับจะมัดอะไรก็รีบมาฉันพร้อมแล้ว”
“ท่านผู้ใช้สู้สู้”
ยอมง่ายดายก็ไอ้ที่รู้ๆ พระเอกคนนี้ไม่ใช่แค่ขู่อ่านมาเยอะล่ะ มันเอาจริง
เอามือไพล่หลังตัวเองคุกเข่าเชิดหน้า
ดวงตาคมดำขลับขนตางอนงามช้อนตาขึ้นมองมีมี่ แววตาดูโหดเหี้ยมแต่ยังมองว่าดูดีเพราะใบหน้าหล่อๆ ของหรงเป่ยหลางทำให้มีมี่อภัยในทุกอย่างได้ง่ายดาย
“ลู่เหวินนำนางไปขังตากแดดไว้ให้ตาย อดข้าวอดน้ำ”
“ลบ1โอกาสพลังพิเศษ ถูกลงโทษๆๆๆ”
“หุบปากเหอะน่าาาา” มีมี่ตะโกนดังๆ รำคาญระบบที่ส่งเสียงเย้วๆๆ ข้างๆ หู
ลู่เหวินโบกมือให้ทหารสองสามคนเข้ามายืนล้อมมีมี่ไว้
ตากแดด หน้าร้อนนะเฟ้ย แล้วขังตากแดดจนตายนี่ต้องทรมานแค่ไหนกัน แล้วในซีรีส์นี่มีมี่คือตัวละครตัวไหน ใช่ตัวประกอบออกมาแล้วตายเลยหรือเปล่า ไม่ได้การล่ะ
ระบบระบบอะไรนี่ช่วยฉันได้ไหม
“ท่านผู้ใช้ท่านมีโอกาสใช้พลังพิเศษ3ลบ1 จะใช้หรือไม่เจ้าคะ”
“ใช้ดิ ใช้เลย”
“มีสองพลังพิเศษ ร่างกายแข็งแกร่ง วรยุทธ์สูงส่งเจ้าคะท่านผู้ใช้”
“ดีๆๆๆ เอามาน่าอย่ามัวแต่พูดมากก” แต่
“ช้าก่อน”
ร่างเล็กถูกกดทาบไว้แน่นกับพื้นหญ้า อ้อมแขนแข็งแรงโอบรัดไม่เปิดช่องให้หนี ริมฝีปากบางถูกช่วงชิงอีกครั้งอย่างหวานลึก มีมี่ที่กำลังเคลิ้มไปไกล สมองขาวโพลนไปหมด รู้เพียงว่าลมหายใจของอีกฝ่ายร้อนผ่าวจนหัวใจนางเต้นไม่เป็นจังหวะปลายนิ้วของนางเผลอกำเสื้อเขาแน่น ร่างทั้งร่างอ่อนลงทุกขณะแต่แล้วเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังแว่วใกล้เข้ามา"ท่านพ่อบุญธรรมขอรับ องค์หญิงเก้าขอรับ"เสียงของลู่เหวินชัดเจนขึ้นทุกทีอ๋องหรงชะงักไปเพียงเสี้ยวลมหายใจ ดวงตาคมฉายแววขัดใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างเสียดาย แล้วก้มลงกดจูบที่ริมฝีปากบางของมีมี่อีกครั้ง คราวนี้อ้อยอิ่งเนิบนานราวกับจงใจทิ้งร่องรอยไว้มีมี่ตาเบิกกว้าง ใบหน้าแดงแปร๊ดไปทั้งแถบยังไม่ทันได้ตั้งสติลู่เหวินก็โผล่พ้นพุ่มไม้เข้ามา"อะ ท่านพ่อบุญธรรมท่าน…"ประโยคของเขาค้างกลางอากาศอ๋องหรงขยับตัวอย่างสงบนิ่ง มือใหญ่คว้าไก่ป่าที่ตกอยู่ข้างกายชูขึ้น สีหน้าเรียบเฉยราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"ข้ากับองค์หญิงเก้าเรากำลังช่วยกันจับไก่ป่า"มีมี่หน้าแดงจัด รีบก้มหน้าหนีแทบไม่ทัน มือยังสั่นน้อยๆลู่เหวินมองซ้ายมองขวา ดวงตาเป็นประกายแปลกๆ ก่อนจะยิ้มแห้งแล้วประสานมือ
ม้าเร็วควบฝ่าลมกลางค่ายทหาร เสียงเกือกม้ากระแทกพื้นดินดังถี่ ก่อนร่างทหารจะกระโดดลงจากอาน รีบวิ่งตรงไปยังกระโจมหลักของอ๋องเฉวียนม่านกระโจมถูกเปิดผาง"ท่านอ๋องขอรับ ตอนนี้ฮ่องเต้ฉีก้านได้ส่งหนังสือคำสั่งให้ประหารท่านอ๋องหรงทันทีหากพบหน้า"ภายในกระโจม อ๋องเฉวียนที่กำลังพิจารณาแผนที่อยู่เพียงชะงักปลายพู่กันเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะยกขึ้นช้าๆ แววตาลึกล้ำอ่านไม่ออก"เร็วดีนี่ สิ่งที่องค์หญิงเก้าทายทักไว้กำลังจะเกิดขึ้นแล้วสินะนางทำนายไว้แม่นราวกับจับวางรู้แม้กระทั่งวันเดือนปี"เขาวางพู่กันลงอย่างไม่รีบร้อน สีหน้าสงบนิ่งราวกับข่าวเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย เพราะเขารู้ล่วงหน้าจากจดหมายของมีมี่ที่ให้ลู่เหวินส่งถึงเขาแล้วนั่นเอง"ส่งหนังสือตอบรับไปทันทีว่าข้าพร้อมจะทำตามพระบัญชาอย่างไม่มีบกพร่อง"องครักษ์ข้างกายยิ้มบางๆ อย่างรู้กัน ดวงตาฉายแววเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้นดีอ๋องเฉวียนเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ"เซียวหยา"องครักษ์หนุ่มก้าวออกมาหนึ่งก้าว ประสานมือคำนับ"ข้าน้อยพร้อมรับคำสั่ง""ส่งคนคุ้มกันอ๋องหรงให้มาพบกันที่นี่อย่างปลอดภัยและเร่งเดินทางให
เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินหลุดออกจากริมฝีปาก ก่อนที่นางจะกัดปากตัวเองแน่น พยายามกลืนความรู้สึกบางอย่างลงไปลู่เหวินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เหลือบมององค์หญิงสาม แล้วถอนหายใจเงียบๆ เบามากจนแทบไม่มีใครได้ยินมีมี่เดินตามอ๋องหรงไปเงียบๆ มืออุ่นใหญ่ยังกุมมือของนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความอบอุ่นนั้นส่งผ่านมาจนปลายนิ้วของนางร้อนวูบโดยไม่รู้ตัว"จะต้องเดินเบาๆ ย่องช้าๆ เดินเหมือนเจ้าเกรงว่าวันนี้เราจะไม่ได้ไก่หรือกระต่ายสักตัว"อ๋องหรงพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย พลางกุมมือมีมี่ไว้มั่นคงพูดจบเขาก็นั่งย่อตัวลงทันที พร้อมดึงมีมี่ให้นั่งลงข้างพุ่มไม้ตามเขา สายตาคมจับจ้องไปข้างหน้า ที่ใต้ดงไผ่มีไก่ป่ากำลังคุ้ยเขี่ยหาอาหารอยู่จริงๆ"ซู่ๆๆ"ส่งสัญญาณให้เงียบมีมี่รีบนั่งลงข้างหลังเขา ตัวเกร็งเล็กน้อย แต่"นั่นๆๆๆ ทางนั้น"นางรีบชี้ไปอีกด้านน้ำเสียงตื่นเต้น ที่มีแม่ไก่พาลูกน้อยคุ้ยเขี่ยดินอยู่อ๋องหรงหันกลับมาใบหน้าหล่อเหลาเกือบชนเข้ากับใบหน้าของมีมี่ที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่กระเบียดนิ้วลมหายใจอุ่นร้อนปะทะปลายจมูกของนางโดยตรง ผงะหงายเพราะความตกใจ"อะ"มีมี่สะดุ้งเบาๆ ด้วยความตกใจเมื่ออีกคนดึงมือไว้ ดวงตาคมลึกของเขาจ
ขบวนเดินทางเคลื่อนออกจากชายป่าอีกครั้ง เสียงกีบม้าดังกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มีมี่นั่งอยู่บนหลังม้าท่าทางเกร็งไหล่ ปากเม้มแน่นเหมือนกำลังอดทนกับอะไรบางอย่าง ดวงตากลอกไปมาครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวเบาๆ"ระบบ ฉันอยากได้พลังพิเศษขี่ม้าได้ตอนนี้ทันที จะได้ไม่ต้องนั่งบนหลังม้าแล้วเคียงข้างไปกับอ๋องขี้เก๊กคนนั้น"เสียงหัวเราะคิกคักใสดังขึ้นข้างหูทันที"ได้เลยเจ้าค่ะนายหญิง ข้าน้อยจะจัดการให้ตอนนี้ นี่คือหญ้าวิเศษ นายหญิงให้เจ้าม้าโง่ตัวนั้นกิน พอมันกินเข้าไปแล้วมันจะฟังภาษาคนออก นายหญิงก็แค่พูดกับมันเพราะๆ ลูบหลังมันเบาๆ แล้วมันจะพานายหญิงไปทุกที่ที่ต้องการ"มีมี่ก้มมองหญ้าสีเขียวสดที่โผล่มาในมือ ก่อนจะถอนหายใจแล้วค่อยๆ ยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์"ต่อไปก็เหลือแค่อยู่ห่างๆ หมอนั่น ไม่ต้องเข้าใกล้ฉันก็ปลอดภัย ฮ่าาา"พูดจบ นางก็แอบก้มตัวลงยื่นหญ้าไปตรงปากม้าอย่างแนบเนียน มือเล็กตบแผงคอมันเบาๆ"มากินเร็ว เจ้าตัวดี"ม้าหนุ่มพ่นลมหายใจฟึดหนึ่ง ก่อนจะงับหญ้าเข้าไปเคี้ยวกร้วมๆ อย่างไม่ระแวงมีมี่รีบลูบคอมันเบาๆ พลางกระซิบเสียงหวาน"เด็กดี เจ้าม้ารูปหล่อ เจ้าน่ะ พาข้าเดินดีๆ ล่ะ"แทบจะทั