ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู

ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู

last updateآخر تحديث : 2026-05-16
بواسطة:  จันทร์ส่องแสงمستمر
لغة: Thai
goodnovel16goodnovel
لا يكفي التصنيفات
67فصول
965وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

จะยากอะไรก็อ่านมาตั้งสามรอบดูซีรีส์มาเกือบร้อยรอบ เรื่องอนาคตของพวกเจ้าน่ะหรอ จิ๊บจ๊อย ได้เวลากอบโกยแล้วจะไม่รวยก็ให้มันรู้ไป5555

عرض المزيد

الفصل الأول

ตอนที่1ย้อน

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
67 فصول
ตอนที่1ย้อน
“ไอ้ฉิบห๊ายมางัยก่อนมึงเนี๊ยะ”เสียงเหน๋อๆ ของคนภูมิภาคหรือคนชายขอบกรุงเทพ ยามที่ตกใจหรือเผลอไผล (ปกตินางเอกพูดไทยกรุงเทพชัดๆ) มีมี่คว้าผ้าห่มมาห่มร่างเกือบเปลือยบนแท่นนอน …แท่นนอน ตายห่าล่ะทำไมเป็นแท่นนอนเสียงบางอย่างในหัวปรากฎขึ้นพร้อมจอบางใส“ออนไลน์ นี่คือระบบการเอาตัวรอดของหลี่ชวี่หลิน ท่านผู้ใช้มีมี่กำลังทดแทนในระบบ” มีมี่ไม่ได้ฟังคำพูดนั้นด้วยซ้ำ“ไม่ต้องเลยนะ 123กรี๊ดดดด หล่อจัง”นี่ที่นี่โรงถ่ายเหิงเตียน ใช่มันต้องเป็นโรงถ่ายเหิงเตียนในประเทศจีน แต่ว่า ฉันทำไมมานอนอยู่บนแท่นนอนกับพระเอกซีรีย์เล่าร่างที่นอนตะแคงเห็นแค่เสี้ยวหน้าขาวทางด้านขวา จมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากแดงระเรื่อน่าจูบแดงกว่าปากกูอีกมีมี่คิดในใจ คนที่ถูกมองเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ยกมือขึ้นขยี้ตาทั้งที่ไม่มีขี้ตาสักแอะแม้แต่ตอนขยี้ตายังหล่อ ชุดฮันฟูสีขาวสะอาดขับผิวขาวออร่า กินหลอดไฟเข้าไปหรืองัยขาวเว่อร์ดวงตากลมโตนี่มัน อ๋องหรงเป่ยหลางพระเอก กรี๊ดนี่มันพระเอกจากซีรีส์เรื่องสยบหัวใจอ๋องวายร้ายหน้านิ่งนี่ ต้ายตาย ตายแล้ว ตายแล้วเช็คอินรับทันที1 โอกาสพลังพิเศษ บวก1โอกาสพลังพิเศษออนไลน์ระบบยังอ่านรายงานไ
اقرأ المزيد
ตอนที่2มาแล้ว
“ช้าก่อน”ร่างสูงของใครอีกคนเดินเอามือไพล่หลังเข้ามาข้างในอ๋องเฉวียน หืมมมมตัวจริงหล่อใสฮืออออฉันกำลังสำลักความหล่อ จะเป็นอะไรไหม หากจะพูดว่าเห็นไหมมีคนหล่อมาพัวพันตั้งสองคนฮืออออๆๆๆ“อย่าหลงความหล่อเจ้าค่ะตายแล้วความหล่อแบบนี้ไม่หลงได้ไงเจ้าคะ” ห้ามมีมี่แต่ระบบเป็นเสียเอง อ๋องเฉวียนพูดเสียงทุ้มนุ่มหู“เพียงยั่วยวนโทษนางถึงตายเลยหรือไร หรือว่านางทำนายทายทักบางอย่างผิดไป” เสียงก็ทุ้มนุ่มลึก“ข้าหาได้ฝักใฝ่เรื่องงมงายเหล่านั้น ทำนายสิ่งใดได้ก็แค่วางท่าราวกับเทพธิดาแล้วก็พูดคำโป้ปดจนคนโง่หลงเชื่อ อ๋องเฉวียน อย่าบอกนะว่าจะมาขวางข้า เพราะนาง”“ใครจะบังอาจกับอ๋องหรง แต่นี่เอาไปอ่านเสีย”โยนม้วนกระดาษให้กับอ๋องหรง“มีคนขอให้นางรอดอย่างนั้นหรือมีคนเชื่อคำโป้ปดของนางอีกแล้วหรือ”คลี่กระดาษออกอย่างเร็ว“ฝ่าบาทให้คนส่งราชสาสน์มาให้พานางกลับวังหลวงทันที”“ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดในที่สุด ฟ้าต้องมีตา ถอยไปถอยไป”มีมี่ยิ้ม เดินออกมาจากทหารที่คุมตัวไว้ปัดไม้ปัดมือปัดเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่เสีย ผมเผ้าที่หลุดหลุ่ยก็รีบเกล้ารวบเสียใหม่ หากจะย้อนเวลามาจะต้องไม่ธรรมดาอย่างน้อยก็ต้องมีคนคุ้มกะลาหัวละวะ แต่ว่านี่มัน
اقرأ المزيد
ตอนที่3องค์หญิงเก้า
“แหม นานๆ ที ได้เป็นองค์หญิงฮ่าๆๆๆ” ไม่ใช่นานๆ ทีแต่เพิ่งจะได้เป็นนี่แหละ“เจ้าค่ะ ขอแค่ยอมทำนายอนาคตให้พวกข้าน้อย ข้าน้อยยินดีทำทุกอย่าง”มีมี่ยิ้ม “เอาน่า เอาน่าได้ทุกคนใจเย็นๆ แต่ว่าไม่ได้ให้ฟรีๆ นะต้องสิ่งตอบแทน เงินของข้าจะอยู่นิ่งไม่ได้จะต้องงอกเงย”“ได้ใช่ไหมระบบพลังพิเศษแบบที่ว่าหยั่งรู้”“นายหญิงจะเอาไปทำไมเจ้าค่ะนายหญิงก็อ่านมาหมดแล้วนี่เจ้าค่ะ” มีมี่พยักหน้าขึ้นลง“เอางี้เอาพลังพิเศษที่สามารถชักจูงคนดีไหม”“เจ้าค่ะพอจะมีโอกาสอยู่เจ้าค่ะท่านผู้ใช้”ซูเอ่อเร่งมือบีบนวดอย่างเอาใจ“องค์หญิงเจ้าขา ใครบ้างจะไม่อยากหยั่งรู้เรื่องในอนาคต ข้าได้ยินกิตติศัพท์ขององค์หญิงเอ่อถัวมานานแสนนานว่าสามารถทำนายทายทักอนาคตได้แม่นยำ”มีมี่ยิ้มตาหยี แววตาช่างฝัน เมื่อเข้ามาในห้องนี้ครั้งแรก ที่หีบใบนั้นใบที่มีมี่เก็บไว้อย่างดีในตอนนี้ มีทองอยู่จำนวนหนึ่งเงินอีกนิดไม่เรียกว่ารวยจะเรียกว่าอะไร ทำนายอนาคตอะไรนั่นแค่พูดเรื่องสวยหรูหรือเป็นกลางๆ ก็สามารถทำคนเชื่อได้พวกนางไม่ได้มีส่วนสำคัญอะไรที่นักเขียนจะต้องเขียนถึงอนาคตของพวกนาง มีมี่เลยคิดว่าแค่พูดในสิ่งที่พวกนางอยากฟัง แค่นี้ก็อยู่ได้สบายๆ เอาล่
اقرأ المزيد
ตอนที่4ต่อรอง
ปากพูดไปแต่สายตาจับจ้องกิริยาของมี่มี่ขัดใจเล็กน้อยที่ไม่เห็นสายตาโศกสลดปนความแค้นเคืองที่เคยเห็นจากซวี่หลินก่อนหน้านั้น“ระบบมีทางช่วยสองคนไหม”“ไม่เจ้าค่ะผิดแผนผิดเหลี่ยมเจ้าค่ะโอกาสพลังพิเศษของท่านผู้ใช้เหลือ1 หากใช้จะทำให้อ๋องหรงสงสัยในพลังพิเศษและจะทำให้ทุกอย่างบิดเบี้ยวเจ้าค่ะ”“ช่างเถอะๆ หากพวกท่านทำร้ายทั้งสองคนมากไปก็จะไม่มีทางหาไข่มุกมังกรพบ”“ใครเชื่อที่เจ้าพูดกัน”อ๋องเฉวียนที่ยืนอยู่ก่อนแล้วถอนหายใจ ลังเลกับคำพูดของมีมี่ไม่น้อยแรมปีแล้วเขาที่หาไข่มุกมังกรไม่พบนั่นเท่ากับล้มเหลว“แล้วแต่น้าาา….ไม่ได้ขู่นะแต่ว่าถ้าพวกเขาตาย ก็เท่ากับที่ทำมาทั้งหมดสูญเปล่า เห็นไหมฉันเอ่อข้าจริงใจแค่ไหนก่อนหน้านั้น ที่ไม่บอกเพราะคิดว่าตัวข้าเองก็ไม่รอดแต่มาตอนนี้ก็แค่อยากจะบอกว่าสองคนนี้สำคัญที่สุดแล้ว พวกเขาคือผู้ที่กำความลับเรื่องนี้ไว้”ชักแม่น้ำทั้งห้าและยังโน้มน้าว คนใส่หน้ากาก ก็ในเมื่อไม่มีเรื่องราวทุกอย่างจึงควรเป็นไปตามที่มีมี่คิดว่ามันควรจะเป็นต่างหาก ในเมื่อมีตัวละครเพิ่มขึ้นมาเนื้อหาเพิ่มเข้ามา ก็แค่พอเดาทางถูก“อย่าคิดว่าข้าเชื่อในสิ่งที่เจ้าพูด แต่ให้เจ้ามาดูว่าการเดินทางกลับไปท
اقرأ المزيد
ตอนที่5 กลับ
“องค์หญิงเจ้าขาค่อยๆ เดินเจ้าค่ะเดี๋ยวจะล้ม”ซูเอ่อพยุงมีมี่ขึ้นบนเกี้ยวหลังใหญ่อย่างเอาใจ“ไม่เป็นไรน่าข้าเดินเองได้”ชักเริ่มอึดอัดแล้วตั้งแต่เช้ามา ที่เจ้าลู่เหวินนำเนื้อแพะภูเขาย่างมาให้เพื่อเอาใจ อ๋องเฉวียนให้คนนำบิดากับมารดาของซวีหลินมากล่าวลาถึงในห้องมีมี่ก็หวานอมขมกลืน ยอมกินหมั่นโถวที่ทำจากแป้งเปล่าๆ ดีกว่าต้องกินเนื้อแพะภูเขาที่ ไม่เคยกินสักครั้งนั่น ยอมตีหน้าเศร้าพูดจาอำลาบิดากับมารดาของซวีหลินอย่างจำใจดีที่ดูซีรีส์มาเยอะก็พอจะถูไถไปได้ก็นะคนเป็นแม่ก็ห่วงเหลือเกินกอดลาครั้งแล้วครั้งเล่ามีมี่อึดอัดจะแย่ พอถึงเวลาออกมาข้างนอกนี่ค่อยโล่งหน่อยก็ดันมาถูกซูเอ่อพยุงราวกับคนพิการ“ข้าเดินเองได้ น่า” ก้าวขาขึ้นไปบนเกี้ยวแต่ทว่าพลาด เหอะ“โอ๊ย” คนร่างสูงในอาภรณ์สีดำ ดูดุดันและน่าเกรงขาม คนดาร์กๆ รับไว้ได้ทันภายใต้หน้ากากนั่นมีใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาจ้องใบหน้างามตาไม่กะพริบตาสบตามีมี่หลบตาเสียนี่มันบทล้มทับหรือบทเข้าพระเข้านางชัดๆ หรือว่าเรื่องนี้เปลี่ยนนางร้ายอย่าบอกนะว่ามีมี่ถูกวางตัวเป็นนางร้ายแทนบุตรีขุนนางกรมคลัง เสวียนอี้คนนั้น“เห็นไหมเจ้าค่ะบอกแล้วว่ามันสูงเกินไปก้าวขาลำบาก
اقرأ المزيد
ตอนที่6จำไว้เลยนะ
“รอพรุ่งนี้เถอะนะ รอพรุ่งนี้เถอะนะหนูจะหายไป”น้ำตาเต็มสองตา“ซวี่หลิน ซวี่หลิน”มีมี่สะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังเขย่าตัวยกมือขึ้นปาดน้ำตา ที่เปรอะแก้ม“เกี้ยวหยุดพักกินอาหารเที่ยงกันที่นี่เจ้าควรลงมาเดินเสียบ้างจะได้ไม่ปวดเมื่อย” น้ำเสียงเรียบเฉย มีมี่ได้แค่พยักหน้า อ๋องหรงสังเกตเห็นหยาดน้ำตาและแววตาเศร้าสร้อยของมีมี่ชัดเจน“ไปกันเถอะ”ข้างล่างนั่น เหล่าทหารกำลังหุงหา ซูเอ่อรีบนำเอาซาลาเปามายื่นให้อย่างเอาใจ“มีไส้เค็มที่ทำจากเนื้อหมูน้ำค้างเจ้าค่ะแล้วนี่ไส้หวานจากถั่วแดง ซู่เอ่อรู้ว่าองค์หญิงไม่นิยมกินเนื้อแพะภูเขา”มีมี่ยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ร่าเริงเพราะความฝันที่ฉุดให้จมดิ่งลงกว่าเดิม โรคซึมเศร้ามันร้ายกว่าที่คิดมันจะโจมตีคุณทุกครั้งที่คุณดิ่งลงให้ยิ่งดิ่งลึกลงไปลึกสุดลึกจนในที่สุดคุณก็ไม่อยากจะขึ้นมาอ๋องหรงเดินมาทรุดกายลงนั่งข้างๆ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเช่นเดิม“เจ้าควรจะหัดกินเนื้อสัตว์อื่นบ้าง การเดินทางต้องใช้เวลาจึงไม่มีการเตรียมเสบียงมามากพออาศัยล่าสัตว์ตามป่าเขาพอได้ประทังหากเจ้ากินยากอยู่ยากแบบนี้จะทำให้ร่างกายอ่อนแอ”“ไม่ต้องมายุ่ง ข้าไม่ชอบกินเนื้อสัตว์ป่
اقرأ المزيد
ตอนที่7ตัวร้าย
“ข้าไม่ชอบเข้าใกล้หญิงใด เจ้าหากยังคิดว่าจะนั่งบนเกี้ยวหลังนี้กับข้าจะต้องพึงระลึกไว้เสมอว่าอย่าเข้าใกล้ข้ามากกว่านี้”“เชอะใครอยากเข้าใกล้ก่อนนั้นก็ลากเราเข้าไปในห้องตื่นมาสภาพโป้เปลือยไม่รู้ทำอะไรหรือเปล่ามาวันนี้บอกว่าไม่อยากเข้าใกล้หญิงใด” บ่นงึมงำ“เย้ๆๆๆๆ ดีใจด้วยได้รับ1โอกาสพลังพิเศษเพราะสามารถทำให้ตัวร้ายใจสั่น” เสียงระบบปั่นป่วน“เจ้าเป็นคนแรกที่เห็นใบหน้าของข้า เช่นนั้นหากกล้าพูดเรื่องใบหน้าข้าให้ใครรุ้ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย”“ไปโดนอะไรมา” ทอดเสียงอ่อนโยนเดินเข้ามาสังเกตใกล้ๆนี่ไม่ใช่ปู้ๆ จิงชินเวอร์ชันเกาหลีแล้วอีกอย่างมีมี่ก็ไม่ได้มีความสามารถในการแต่งหน้าก็แค่แสดงความเห็นใจ ในนิยายไม่ได้เขียนบอกไว้ว่าไปโดนอะไรมาด้วยสิ“อย่ายุ่ง” มีมี่ยิ้มเจื่อนๆ พยักหน้าขึ้นลง“ไม่ยุ่งก็ได้ ขอโทษละกันฉันเผลอไปหน่อยปกติต้องจับจิ้งจกให้แมวทุกเย็นป่านนี้เจ้ามูมู๋เป็นอย่างไรบ้างไม่รู้คงคิดถึงฉันแย่เลย” บ่นเบาๆ ในตอนท้ายอดไม่ได้ที่จะคิดถึงแมว“จริงด้วยฉันจะต้องไม่ตายจะต้องไม่ติดอยู่ที่นี่จะต้องออกไปให้ได้กลับไปหามูมู๋”“เพ้ออะไรของเจ้า จำไว้ว่าห้ามพูดเรื่องใบหน้าของข้ากับใครโดยเฉพาะองค์หญิงสาม” เสี
اقرأ المزيد
ตอนที่8ส่งเข้าถวายตัวทันที
“ดีๆๆๆ เอาตามนี้ แต่อย่าลืมองค์หญิงเก้าของเอ่อถัวจะต้องส่งเข้าถวายตัวทันที ข้าอดที่จะได้เห็นใบหน้างดงามของนางเสียไม่ได้ ภาพวาดที่ส่งมาจากชายแดนทำข้ากินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้วหวังจะได้เชยชมนางให้จงได้”“ฝ่าบาทองค์หญิงเก้าซวี่หลินว่ากันว่ามีกิริยาสูงส่งดั่งเทพธิดาสวรรค์ อีกทั้งคำพูดของนางล้วนหยั่งรู้อนาคต ฝ่าบาทแน่ใจหรือว่าจะรับองค์หญิงในตำแหน่งสนม ไม่อยากได้องค์หญิงไว้ในฐานะผู้วิเศษคอยทำนายทายทักเรื่องต่างๆ ล่วงหน้าหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ”ฉีก้านขมวดคิ้ว แต่ก็ยิ้มออกมาในที่สุด“หือ เป็นสนมข้าแล้วไม่อาจหยั่งรู้หรืออย่างไร ดีเสียอีกนางจะได้ไปไหนไม่รอด อยุ่ให้ใช้งานทั้งกลางวันกลางคืน5555”ขันทีประสานมืออมยิ้ม“ฝ่าบาททรงพระปรีชาจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”“ฮะฮะฮะฮ่าาาาา เอาน่าไม่ได้แย่เสียหน่อย ชีวิตท่านก็ได้เป็นนายกอง และยังมีครอบครัวที่อบอุ่น”ทหารนายหนึ่งที่ นั่งล้อมวงฟังมีมี่ทำนายอนาคตให้ ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงกองไฟลุกโชติช่วงราวกับกำลังเล่นรอบกองไฟยามที่ไปพักแรมค่ายลูกเสือ“ข้ายังเป็นทหารเหมือนเดิมใช่ไหม”มีมี่ถอนหายใจ“ก็ใช่นะซี้ ไม่อยากเป็นหรือความจริงอยู่ตรงนี้ก็ดีแต่หากว่าไม่ชอบ กลับไปที่บ้
اقرأ المزيد
ตอนที่9แย่แล้ว
“อือ”สะดุ้งเฮือกเมื่อพบว่าในผ้าห่มมีร่างอุ่นๆ ของใครในนั้นอีกทั้งมือเหนียวราวกับหนวดปลาหมึกกอดรัดเขาไว้แน่นผงกศีรษะมองหน้าก็รู้ว่านี่คือมีมี่ นางมานอนที่นี่ได้อย่างไร“มูมู่มาให้กอดหน่อยจะหนีไปไหน”มีมี่เองก็ครึ่งหลับครึ่งตื่นคิดว่ากำลังกอดแมว อ๋องหรงแกะมือเหนียวออกแต่ไม่สำเร็จ“หือ กอดนิดกอดหน่อยทำเป็นโมโห พรุ่งนี้ไม่ต้องกินเปียกเลยนะ” บนงึมงำอ๋องหรงเป่ยหรางใจเต้นตึกตัก จะว่าไปคืนนั้นจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำแต่ทำไมพอโดนนางกอดอ้อมกอดอบอุ่นนี้กลับรู้สึกแปลกๆ ใจก็เต้นไม่เป็นท่า ก็เขาไม่เคยแนบชิดหญิงใดมาก่อนต่างหาก แค่เพียงรอว่าสักวันได้ได้เผยความในใจกับองค์หญิงสามอวี่หนิง“ได้รับ1โอกาสพลังพิเศษ ทำให้ตัวร้ายใจสั่นอีกแล้วเย้ๆๆๆๆ”“นอนๆๆๆ ฉันง่วงแล้ว”ยกมือเกาที่คอให้อ๋องหรงตาก็ไม่ลืมอีกคนอยากจะปัดมือออกแต่พอเห็นดวงตาดำขลับที่หลับตาพลิ้มเคี้ยวปากจั๊บๆ ก็เลยสงสารไม่อยากปลุกปล่อยให้มี่มี่นอนกอดแบบนั้นมันก็รู้สึกดีไปอีกแบบ หากไม่รวมอาการใจเต้นตึกตักที่เป็นอยู่ริมฝีปากแห้งผากและรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่เขาเป็นบุรุษ ไม่สิจะเห็นแก่ตัวมากไปแล้วนางเป็นหญิงนี่จะมาทำแบบนี้นาง
اقرأ المزيد
ตอนที่10เวทย์หยั่งรู้
ไม่มีในบท นิยายเรื่องนั้นอ๋องหรงไม่ได้มาส่งใครไม่มีใครตามมาด้วยเพียงแค่กลับวังหลวงใกล้ชิดองค์หญิงสามโดยมีฝ่าบาทและเสวียนอี้คอยขัดขวางแสดงว่ามีมี่ถูกเพิ่มบทเข้ามาแน่ๆแล้วฉานเป็นตัวอะไรวะ“ได้ได้ได้ ฉันจะดูแลตัวเองท่านเองก็ระวังตัวต่อจากนี้จะต้องพบเจออุปสรรคมากหน่อยแต่อย่ายอมแพ้นะ..สู้สู้ อืมลืมบอกไปหากมีอะไรที่ไม่เข้าใจหรือหาทางออกไม่ได้ก็มาปรึกษาได้นะข้าช่วยได้จริงๆ นะ”ในฐานะคนคุ้นเคยมีมี่อดที่จะรู้สึกใจหายไม่ได้แค่ไม่กี่วันที่ใช้เวลาเดินทางร่วมกันมารู้สึกว่าอ๋องหรงคนนี้มีบางอย่างที่แบกไว้หนักอึ้งทีเดียว“ข้าไม่มีอะไรให้เจ้าช่วย เพราะข้าช่วยอะไรเจ้าไม่ได้”เหลือบตามองขันทีอาวุโสที่ถือพานเดินมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ต้อนรับองค์หญิงเก้าซวี่หลินเข้าสู่ตำหนักเหมยฮวา…..เตรียมการถวายตัววววว” มีมี่ยืนตัวแข็งทื่อ นี่มันเรื่องอะไรกัน เดิมคิดว่านี่คือวิกฤติของอ๋องหรงแต่ตอนนี้เป็นวิกฤติของมีมี่ไปเสียแล้ว ถวายตัวอะไรกันใครจะถวายตัวฉันไม่ใช่องค์หญิงเก้าแต่จะปฏิเสธอย่างไรได้เสื้อผ้าหน้าผมก็องค์หญิงเก้าซวี่หลินทั้งหมดหันมองอ๋องหรงสบตาคมที่เฉยชานั้น เหมือนจะขอร้องให้ช่วย แต่กลับถูกนางกำนัลกับขันทีล็อ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status