1.ติวสวาท กับลูกศิษย์คนโปรด NC

ตอนที่ 1

ถ้าผมทำได้... พี่ต้องให้รางวัลผมนะ

สายร้อนพัดผ่านใบหน้าสวยคมของ เอม เอมิกา ขณะที่เธอยืนอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่สุดหรูสไตล์ยุโรป มือเรียวกระชับสายกระเป๋าแน่นเพื่อพยายามกลบอาการสั่น

เธออยู่ในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดตาที่ดูสุภาพ แต่ก็ไม่อาจซ่อนรูปร่างที่พระเจ้าประทานมาได้อย่างมิดชิด เอวที่คอดกิ่วรับกับสะโพกผายภายใต้กระโปรงทรงเอ และหน้าอกอวบอิ่มที่ดันเนื้อผ้าจนตึงเปรี๊ยะทำให้เธอเป็นจุดสายตาเสมอ ทว่าตอนนี้สิ่งที่เธอกังวลไม่ใช่รูปลักษณ์ แต่เป็นตัวเลขในบัญชีที่เป็นศูนย์

เธอต้องการเงินก้อนโตมาจ่ายค่าเทอมมหาลัยชื่อดังก่อนจะถูกตัดสิทธิ์สอบปลายภาดเรียนนี้ และงานติวเตอร์ครั้งนี้จึงเป็นความหวังสุดท้าย

“ข้อตกลงของเราชัดเจนนะคะ หนูเอมิกา” เสียงเรียบเย็นของเจ้าของบ้านผู้ทรงอิทธิพลดังขึ้นในห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยกฎระเบียบ

“หน้าที่ของหนูคือทำอย่างไรก็ได้ ให้ กาย ลูกชายของฉันได้เกรดสี่ และสอบเข้ามหาลัยที่เดียวกับเธอให้ได้ ถ้าทำสำเร็จ เงินโบนัสก้อนนี้จะเป็นของเธอทันที”

เอมมองดูตัวเลขในสัญญาจ้างที่สูงลิบลิ่วจนแทบหยุดหายใจ เธอพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล

“เอมจะทำทุกอย่าง... เพื่อให้เขาสอบติดค่ะ”

จากแม่บ้านเดินนำเอมิกาขึ้นไปยังชั้นบนที่เงียบเชียบ ก่อนจะหยุดลงที่หน้าห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ เมื่อประตูบานหนาถูกเปิดออก เอมก็ได้พบกับ กาย ลูกชายเจ้าของบ้านที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากภาพจำของเด็กเรียนที่อยู่แต่ในกรอบ

เขาเป็นเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งตัวงอเล็กน้อยอยู่หลังโต๊ะไม้ กายสวมแว่นสายตากรอบหนาเตอะจนมองไม่เห็นแววตาชัดเจน เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวโอเวอร์ไซส์ตัวใหญ่ที่ทำให้เขาดูตัวเล็กกว่าความเป็นจริง ท่าทางที่ดูนิ่งขรึมทำให้เอมคิดในใจว่าเขาคงเป็นเพียงเด็กหนุ่มคุณหนูที่ไม่เคยลำบาก และอาจไม่เคยออกไปเผชิญโลกภายนอกที่วุ่นวายเลยสักครั้ง

“สวัสดีจ้ะกาย พี่ชื่อเอมนะ ต่อไปนี้เราจะมาเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยกัน” เอมส่งยิ้มพิมพ์ใจพลางขยับไปนั่งลงข้าง ๆ เขา

เธอส่งชีคหนา ๆ และอธิบายถึงหัวข้อวิชาที่จะสอนด้วยความกระตือรือร้น น้ำเสียงของเธอเจื้อยแจ้วพร้อมขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่ว ทว่าในจังหวะนั้นเอง เด็กหนุ่มที่แสร้งทำเป็นฟังบทเรียนกลับเริ่มตกอยู่ในภวังค์อื่น สายตาภายใต้แว่นหนานั้นไม่ได้จดจ้องที่สูตรฟิสิกส์ แต่กลับเริ่มซุกซนสำรวจไปตามเรือนร่างที่แสนยั่วยวนของติวเตอร์สาว

ยิ่งเอมขยับตัวอธิบายด้วยความตั้งใจ หน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มภายใต้เสื้อนักศึกษาพอดีตัวก็กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจและท่วงท่าการเคลื่อนไหว กายจ้องมองสัดส่วนโค้งเว้านั้นอย่างลืมตัว เลือดในกายของเด็กหนุ่มที่ไม่เคยผ่านมือผู้หญิงคนไหนมาก่อนเริ่มสูบฉีดอย่างแรงจนหน้าแดงก่ำ หัวใจเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเขาแทบไม่ได้ยินเสียงสอนของเธออีกต่อไป

ภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะนั้น ดวงตาของเขากำลังพร่าเลือนด้วยความต้องการ ภาพในหัวของเขาเตลิดไปไกล จินตนาการไปถึงผิวขาวละเอียดใต้ชุดนักศึกษาที่เขาอยากจะสัมผัส ร่างกายที่เต็มไปด้วยส่วนโค้งเว้านี้หากไร้อาภรณ์ปกปิดจะงดงามเพียงใด

เขามโนภาพว่ามือของตนกำลังลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนและเอวคอดกิ่ว ความปรารถนาอันรุนแรงทำให้ความคับแน่นกลางลำตัวเริ่มประท้วง ท่อนเนื้อหนุ่มที่เพิ่งแตกพานขยายตัวแข็งขืนจนดันกางเกงผ้าเนื้อดีขึ้นมาเป็นลำ ทว่ายังดีที่มีโต๊ะไม้ตัวใหญ่ช่วยบดบังความลับที่พวยพุ่งนั้นไว้ได้

"กาย... กาย น้องกาย ฟังพี่เอมอยู่หรือเปล่าคะ"

เอมิกาเอ่ยเรียกพร้อมกับเอียงคอสงสัย เมื่อเห็นเด็กหนุ่มนิ่งค้างไปพักใหญ่ ดวงตาจ้องเขม็งมาที่เธอโดยไม่กะพริบ

"ครับ! ครับ... ผมฟังอยู่ครับ" กายสะดุ้งสุดตัวจนไหล่ไหว แววตาเลิ่กลั่กรีบก้มลงมองชีทเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงซ่านไปจนถึงใบหู การสอนในชั่วโมงแรกจบลงด้วยความพึงพอใจของเอมิกา เธอเก็บชีทเรียนใส่กระเป๋าด้วยรอยยิ้ม พลางคิดในใจอย่างโล่งอกว่าโชคดีที่ได้ลูกศิษย์เรียบร้อย ตั้งใจเรียน และอยู่ในระเบียบวินัยแบบนี้ งานของเธอคงจะราบรื่นจนถึงวันสอบแน่ ๆ

แต่สำหรับกาย... นี่คือชั่วโมงที่ทรมานที่สุดในชีวิต ความขาวนวลของลำคอ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ลอยมาแตะจมูก และแรงกระเพื่อมของหน้าอกหน้าใจยามเธอพูด มันทำให้เลือดในกายหนุ่มเดือดพล่านจนแทบระเบิด ทันทีที่เอมเดินพ้นประตูห้องไป เด็กหนุ่มรีบทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ พลางหอบหายใจหนักหน่วงพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาเป็นครั้งแรก…

ผ่านไปสามครั้งกับการทำหน้าที่ติวเตอร์ในบ้านหลังนี้ แต่ละครั้งที่เอมิกาก้าวเท้าเข้ามา ความรู้สึกของเธอก็เริ่มเปลี่ยนจากความมั่นใจกลายเป็นความฉงนใจ เพราะไม่ว่าเธอจะตั้งใจงัดเทคนิคการสอนที่เข้าใจง่ายที่สุดมาใช้แค่ไหน ลูกศิษย์หนุ่ม ของเธอก็ยังคงมีอาการแปลก ๆ อยู่เสมอ

กายมักจะนั่งนิ่งจนดูเหมือนหุ่นปั้น บางครั้งเขาก็เหม่อลอยจ้องมองมาที่เธอนิ่งนานจนเอมต้องเรียกชื่อซ้ำ ๆ สองสามรอบกว่าเขาจะสะดุ้งตื่นจากภวังค์

แววตาที่สับสนและใบหน้าใต้กรอบแว่นที่ขึ้นสีระเรื่อทุกครั้งที่เธอขยับเข้าไปใกล้เพื่อชี้แนะโจทย์ ทำให้เอมิกาแอบคิดไปเองว่า กายอาจจะเป็นเด็กที่มีสมาธิสั้นหรือกดดันจากการคาดหวังของพ่อแม่จนเกินไป

"กายคะ... วันนี้สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ หรือว่าบทเรียนบทนี้มันยากไป" เอมิกาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางโน้มตัวเข้าไปใกล้หวังจะเช็กว่าเขาเข้าใจจุดไหนผิดไปหรือเปล่า

แต่เธอไม่รู้เลยว่า ทุกครั้งที่เธอก้มตัวลงมา กลิ่นหอมจากซอกคอขาว ๆ และร่องอกรำไรที่ปรากฏแก่สายตานั้น คือยาพิษชั้นดีสำหรับวัยฮอร์โมนพลุ่งพล่าน กายต้องพยายามข่มอารมณ์ดิบอย่างหนักหน่วงจนมือใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่น

“เปล่าครับ” เขาปฎิเสธออกไป กระทั้งถึงวันสอบเก็บคะแนนมาถึง

ผลสอบเก็บคะแนนที่วางอยู่ตรงหน้าทำให้โลกทั้งใบของเอมิกาแทบพังทลาย ตัวเลขสีแดงฉานที่น้อยจนน่าใจหายทำให้น้ำตาเธอรื้นขึ้นมาคลอเบ้า ทั้งที่เธอมั่นใจว่าถ่ายทอดความรู้ให้เขาอย่างสุดความสามารถ

เย็นวันนั้น บรรยากาศในคฤหาสน์หลังใหญ่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวของเธอเอง

เอมิกาถูกเรียกเข้าไปในห้องรับแขกโอ่อ่า พ่อและแม่ของกายในชุดภูมิฐานนั่งรออยู่ด้วยสีหน้าเย็นชา ราวกับจะตอกย้ำความล้มเหลวของเธอ

“เราจ้างหนูด้วยอัตราที่สูงกว่าติวเตอร์ทุกคน เพราะเราเชื่อมั่น แต่ผลสอบนี้มันฟ้องว่าหนูเอมล้มเหลว... เราคงปล่อยให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้” คำพูดเด็ดขาดของผู้เป็นพ่อเปรียบเสมือนใบสั่งตาย เอมิกาหน้าซีดเผือด มือเรียวสั่นเทาจนต้องบีบเข้าหากันแน่น

“ได้โปรดเถอะค่ะ... ให้โอกาสเอมอีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะคะ” เสียงของเธอสั่นเครือ หยาดน้ำตาเม็ดใสหยดลงบนพื้นพรม

“เอมจำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้จริง ๆ ค่ะคุณท่าน สัปดาห์หน้ามีการสอบใหญ่อีกครั้ง ถ้าคะแนนของกายไม่ดีขึ้น เอมจะยอมเดินออกไปจากที่นี่เอง โดยไม่ขอรับค่าจ้างที่เหลือแม้แต่บาทเดียวค่ะ”

ความเงียบที่แสนอึดอัดผ่านไปเนิ่นนาน จนสุดท้ายความใจอ่อนของผู้เป็นแม่ก็ทำให้เธอได้รับโอกาสสุดท้าย... โอกาสที่มีชีวิตของเธอเป็นเดิมพัน

เอมิกาเดินกึ่งวิ่งขึ้นไปยังห้องนอนของลูกศิษย์หนุ่มด้วยความอัดอั้นเต็มอก เธอพลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ ความโกรธและความเสียใจโหมกระพือจนลืมความเกรงใจ ร่างสูงของ กายยืนหันหลังอยู่ริมหน้าต่าง

“กาย! ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้คะ ทำไมผลสอบถึงออกมาแย่แบบนั้น ทั้งที่ตอนติวพี่ถามกายเป็นสิบรอบ กายก็ยืนยันว่าเข้าใจ” เธอแผดเสียงถามทั้งน้ำตา เดินเข้าไปประจันหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว

กายหันกลับมาช้า ๆ สิ่งแรกที่เอมสังเกตเห็นคือเขาไม่ได้สวมแว่นสายตากรอบหนาที่เคยใส่เป็นประจำ แว่นอันนั้นถูกถอดวางทิ้งไว้อย่างไม่ใยดีบนโต๊ะไม้ ดวงตาคู่คมที่เคยดูซื่อสัตย์และไร้เดียงสา บัดนี้กลับวาววับด้วยประกายบางอย่างที่แสนอันตราย แสงไฟสลัวในห้องสะท้อนใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับรูปสลัก ท่าทางเนิร์ดที่เธอเคยคิดในใจบัดนี้หายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มที่ดูร้ายกาจเกินจะรับมือ

“พี่เอมอยากรู้จริง ๆ เหรอครับ... ว่าทำไมผมถึงทำข้อสอบไม่ได้สักข้อ”

เขาเริ่มขยับก้าวเข้าหาเธอช้า ๆ ความสูงใหญ่ที่เป็นต่อกดดันจนเอมิกาต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งสะโพกมนของเธอไปชนติดกับขอบโต๊ะเขียนหนังสือทางตัน กายโน้มตัวลงมาหาอย่างคุกคาม ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างยันโต๊ะคร่อมร่างเธอไว้จนเอมหนีไปไหนไม่ได้ กลิ่นกายหนุ่มที่หอมสะอาดผสมกับความร้อนแรงจากผิวเนื้อทำให้เธอเริ่มหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

สายตาของกายที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเอมิกามันวาวโรจน์จนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกหลอมละลาย เขาขยับหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอขาวผ่องของเธอจนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดผิวเนื้อนวล สัมผัสได้ถึงอาการสั่นสะท้านที่ส่งผ่านออกมาจากร่างของติวเตอร์สาว

“จริง ๆ แล้ว... เรื่องที่พี่ติว หรือข้อสอบพวกนั้น มันไม่ได้ยากสำหรับผมเลยสักนิด” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ข้างหูเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเอมยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายให้พลุ่งพล่าน “ผมจำได้ทุกสูตร เข้าใจทุกบรรทัดที่พี่เขียน... แต่ที่ผมทำมันไม่ได้ เพราะผมไม่มีสมาธิเลยต่างหาก”

เขาสารภาพออกมาตรง ๆ พร้อมกับเลื่อนใบหน้ากลับมาจ้องสบตาเธอในระยะประชิด จนเอมสัมผัสได้ถึงความร้อนจากลมหายใจของเขาที่รดรินริมฝีปากเธอ

“เพราะทุกครั้งที่พี่ขยับเข้ามาใกล้... กลิ่นของพี่มันทำเอาผมหัวตื้อไปหมด ยิ่งตอนที่พี่ก้มลงอธิบายโจทย์ แล้วหน้าอกของพี่มันเกือบจะโดนแขนผม...”

กายขยับมือหนาที่ยันโต๊ะอยู่ เปลี่ยนมาเชยคางมนของเอมิกาขึ้นช้า ๆ นิ้วโป้งของเขาคลึงวนที่ริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ อย่างจงใจ

“พี่รู้ไหมว่าผมต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหน ที่จะไม่ดึงพี่เข้ามาจูบ แล้วแบบนี้พี่จะให้ผมเอาสมาธิที่ไหนไปทำข้อสอบล่ะ”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและจาบจ้วงนั้นทำให้เอมิกาอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจนแทบไหม้ หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากหน้าอก ความตกใจปนเปไปกับความรู้สึกซ่านสยิวที่เธอเองก็คาดไม่ถึง

“กะ...กาย พูดอะไรออกมา รู้ตัวไหมคะ” เธอพยายามจะคัดค้าน แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นพร่าและแผ่วเบาเกินกว่าจะหยุดยั้งเด็กหนุ่มที่กำลังจะกลายเป็นเสือในนาทีนี้ได้เลย

เอมิกาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความตื่นตระหนกที่แล่นริ้วขึ้นมา เธอพยายามเตือนตัวเองว่าสถานะของเธอตอนนี้คือคนที่จะตกงาน และเงินก้อนนี้คือลมหายใจสุดท้ายของเธอ เธอจึงฝืนความขัดเขินแล้วจ้องมองใบหน้าที่หล่อเหลาร้ายกาจของเขาตรงๆ

"กายรู้ไหม... พี่เกือบจะโดนพ่อแม่กายเลิกจ้างแล้วนะ" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะพูดต่อ

"และพี่โดนเลิกจ้างไม่ได้จริงๆ เพราะพี่จำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้เพื่อเรียนให้จบ... พี่ขอร้องล่ะนะกาย ลืมเรื่องพวกนั้นไปก่อน แล้วเรามาเริ่มกันใหม่ พี่จะตั้งใจติวให้กายทุกอย่างเพื่อให้กายสอบได้คะแนนดี ขอแค่กายตั้งใจ... ได้ไหมคะ ถือว่าพี่ขอ"

เอมิกาส่งสายตาอ้อนวอนอย่างปิดไม่มิด มือเรียวเผลอคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่นคล้ายจะยึดเหนี่ยวที่พึ่งสุดท้าย กายจ้องมองท่าทางอ่อนแอของติวเตอร์สาวแล้วยกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกเป็นผู้ชนะเหนือกว่าหญิงสาวที่อายุมากกว่าเริ่มทำให้เขาฮึกเหิม

"ก็ได้ครับ... ผมจะตั้งใจสอบให้ผ่านตามที่พี่ขอ"

กายโน้มใบหน้าลงมาจนชิดกึ่งกลางระหว่างใบหูและลำคอขาวระหง ความร้อนจากกายหนุ่มแผ่ซ่านจนเอมิกาต้องหดคอหนีด้วยความหวาดเสียว แต่กลับถูกวงแขนแกร่งของเขากักขังไว้กับขอบโต๊ะจนหนีไปไหนไม่ได้

เอมิกาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง กายในยามนี้ไม่มีเค้าลางของเด็กหนุ่มเนิร์ดสวมแว่นผู้เรียบร้อยที่เธอเคยรู้จักเลยสักนิด

"แต่ถ้าผมทำได้... พี่ต้องให้รางวัลผมนะ" เขาจงใจกระซิบเสียงพร่าจาง ๆ จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อเนียนของเธอ