7.(จบตอน)คุณหนูสุดร่าน กับคนงานก่อสร้างล่ำบึก NC30+

ตอนที่ 7

สามีของหนู คือคนงานก่อสร้าง

เนตรนภาเม้มปากแน่น ความหวาดกลัวที่มีต่อพ่อในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความใจกล้าอย่างประหลาด อาจเป็นเพราะอารมณ์ที่ยังค้างคาจากบทรักอันดุเดือด หรือความรู้สึกผิดที่เห็นพวกคนงานถูกรังแก เธอตัดสินใจใช้สถานะ ลูกสาวสุดที่รัก เป็นข้อต่อรองครั้งสุดท้าย

“หนูเนตรของพ่อ อยู่ไหนลูก พ่อเป็นห่วง”

"คุณพ่อคะ ฟังเนตรนะคะ..." เธอพูดกรอกเสียงลงไปในสายด้วยความเด็ดเดี่ยว

"คืนนี้เนตรจะไม่กลับบ้าน และพ่อไม่ต้องตามหาเนตรด้วย จนกว่าพ่อจะรับปากว่าจะจ่ายเงินค่าแรงที่ค้างไว้ให้พวกคนงานทุกคนพรุ่งนี้"

วิเชียรที่ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมา

"เนตร นี่ลูกกล้าขู่พ่อเพื่อไอ้พวกคนงานชั้นต่ำพวกนั้นเหรอ"

"ใช่ค่ะ พวกเขากำลังจะอดตายแล้วคะ" เนตรนภาสวนกลับ เสียงสั่นเครือ

"ถ้าพรุ่งนี้เช้าเงินไม่ถึงมือคนงาน เนตรก็จะไม่กลับไปให้พ่อเห็นหน้าอีก"

เบิ้มที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าคุณหนูที่ดูบอบบางจะกล้าหักกับพ่อตัวเองถึงขนาดนี้ มือหนาที่เคยบีบเค้นร่างกายเธออย่างรุนแรงเปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่เธอไว้หลวม ๆ แววตาที่เคยมีแต่ความแค้นเริ่มฉายแววทึ่งในตัวผู้หญิงคนนี้

วิเชียรที่รักและหวงลูกสาวคนเดียวมากกว่าแก้วตาดวงใจ เมื่อเห็นลูกยื่นคำขาดและไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหนหรืออยู่กับใคร ความเป็นห่วงก็เอาชนะความทิฐิ

"ก็ได้ หนูเนตรของพ่อ พ่อตกลง พรุ่งนี้เช้าพ่อจะให้ฝ่ายบัญชีไปจ่ายให้พวกมันทุกคนที่ไซต์งานเอง พ่อรับปากแล้ว... คืนนี้รีบกลับบ้านเถอะนะเนตร พ่อขอร้องล่ะ"

เนตรนภาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ขอบคุณค่ะคุณพ่อ เนตรกำลังจะกลับค่ะ"

เบิ้มมองใบหน้าสวยที่ซ่อนอยู่ใต้แมส แววตาเขานิ่งสงบลงอย่างเห็นได้ชัด "ไม่คิดว่าคุณหนูจะใจเด็ด

"คุณพ่อคะ มีอีกเรื่องหนึ่งที่เนตรต้องบอก" เธอเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น แววตาจ้องประสานกับดวงตาคมเข้มของเบิ้มที่กำลังขมวดคิ้วสงสัย

"ว่ามาเลยลูก จะเอาอะไรอีก พ่อให้ได้ทุกอย่าง ขอแค่เนตรกลับบ้านมาหาพ่อ พ่อจะลืมเรื่องคืนนี้ไปให้หมด" เสียงวิเชียรที่ปลายสายละล่ำละลักด้วยความดีใจที่ลูกยอมคุยด้วย

เนตรนภาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะระเบิดคำพูดที่ทำให้โลกของวิเชียรต้องพังทลายลงในพริบตา

"เนตรจะพาสามีของเนตรไปอยู่ที่บ้านด้วยค่ะ... พ่อต้องให้เขาอยู่กับเนตร ในฐานะลูกเขยของพ่อ"

"วะ...ว่าไงนะลูก สามีงั้นเหรอ" เสียงวิเชียรสั่นเครือจนฟังดูแหบพร่า

"เนตรไปมีสามีตั้งแต่เมื่อไหร่! เขาเป็นใคร... ลูกชายเศรษฐีที่ไหน พ่อไม่เคยเห็นเราคบใครเลยนะ"

"เขาจะเป็นใครไม่สำคัญค่ะ แต่เนตรเลือกแล้ว และเนตรเป็นของเขาแล้วด้วย..." เนตรนภาจงใจเน้นคำว่า เป็นของเขา จนเบิ้มที่ฟังอยู่ถึงกับแสยะยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ

"ถ้าพ่ออยากให้เนตรกลับไปใช้ชีวิตในบ้านหลังนั้น พ่อต้องยอมรับเราสองคน และต้องให้เกียรติเขาเหมือนที่ให้เกียรติเนตร... ไม่อย่างนั้น พ่อจะไม่มีวันได้เห็นหน้าเนตรอีกเลยตลอดชีวิต"

วิเชียรที่ปลายสายช็อกจนตัวชาไปครึ่งซีก มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกจนแทบจะร่วงลงพื้น ความภูมิใจในลูกสาวผู้สูงศักดิ์ถูกทำลายลง แต่ความกลัวที่จะเสียลูกไปตลอดกาลนั้นมีมากกว่า

"ดะ...ได้... พ่อรับปาก พ่อ จะไม่ไล่เขา จะให้เขาอยู่... พ่อจะยอมทุกอย่าง ขอแค่เนตรกลับมา พ่อทนไม่ได้ถ้าไม่มีเนตร"

เมื่อกดวางสาย เนตรนภาก็ทิ้งตัวลงซบหน้ากับซอกคอหนาของเบิ้มพลางหอบหายใจแรง

เบิ้มมองดูความเด็ดเดี่ยวปนความร้ายกาจของคุณหนูเนตรนภาแล้วก็หัวเราะออกมาในลำคอ

"หึ หึ... ใจถึงกว่าที่พี่คิดนะคุณหนู "

บรรยากาศกลางดึกที่บ้านหรูเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธแค้นของวิเชียร เขามายืนรอที่หน้าประตูบ้านตั้งแต่วางสาย ทันทีที่คันงามของลูกสาวเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้ามุขหินอ่อน วิเชียรรีบก้าวเข้าไปหาหวังจะโอบกอดลูกสาวที่หายไปทั้งคืน

แต่ทันทีที่ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก ร่างกำยำในชุดคนงานที่เปื้อนคราบฝุ่นและเหงื่อไคลของ เบิ้ม ก็ก้าวลงมาด้วยท่าทางยโส เขายืนมองหน้าเจ้าของบ้านหรูด้วยสายตาที่ท้าทาย

"แก... ไอ้เบิ้ม นี่มันเรื่องอะไรกัน" วิเชียรแผดเสียงลั่นจนคนใช้ในบ้านสะดุ้งโหยง

"เนตร ลงมาจากรถเดี๋ยวนี้ พ่อยอมให้พาสามีมา ไม่ใช่พามันมา"

เนตรนภาก้าวลงมาจากอีกฝั่งของรถ เธอเดินตรงเข้าไปควงแขนเบิ้มอย่างมั่นคงต่อหน้าต่อตาผู้เป็นพ่อ ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งความเขินอาย มีเพียงความเด็ดเดี่ยว

"นี่ไงคะสามีของเนตร..."

"ไม่จริง พ่อไม่ยอมรับ มันเป็นแค่คนงานในไซต์งาน มันไปทำมนต์ดำอะไรใส่ลูก" วิเชียรตัวสั่นเทิ้ม ชี้หน้าเบิ้มด้วยนิ้วที่สั่นระริก

"ออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้ไอ้ขี้ข้า ก่อนที่กูจะสั่งคนมาลากคอกูมึงเข้าคุก"

"ถ้าพี่เบิ้มไม่ได้อยู่... เนตรก็ไม่อยู่ค่ะ" เนตรนภาสวนกลับเสียงดังฟังชัด เธอจ้องตาพ่ออย่างไม่ลดละ "ถ้าพ่อไล่เขาออกไปตอนนี้ เนตรจะเดินออกไปพร้อมเขา และพ่อจะไม่มีวันหาเราเจออีก พ่ออยากเสียลูกสาวคนเดียวไปก็ตามใจ"

วิเชียรเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศ คำขู่ของลูกสาวคือจุดตายที่เขากลัวที่สุด เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างติดขัด มองดูลูกสาวที่รักดั่งแก้วตาดวงใจกำลังยืนเคียงข้างชายที่เขาเกลียดชัง ความเจ็บปวดและอัปยศพุ่งพล่านในอก แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้

"กะ...ก็ได้... อยู่ที่นี่แหละ" วิเชียรเอ่ยด้วยเสียงที่ดูแก่ชราลงไปนับสิบปี

เบิ้มแสยะยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เขาโอบเอวเนตรนภาเข้ามาแนบชิดพลางกระซิบข้างหูเธอต่อหน้าวิเชียร

"ไปพักผ่อนกันเถอะครับคุณหนู... คืนนี้พี่เหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว"

เบิ้มเดินเคียงข้างเนตรนภาเข้าบ้านไปอ ทิ้งให้วิเชียรยืนมองตามแผ่นหลังของทั้งคู่ด้วยน้ำตาที่ร่วงหล่น เขาพ่ายแพ้พ่ายแพ้อย่างราบคาบให้กับคนงาน ที่เขาสบประมาทมาตลอด

หลายวันต่อมา บรรยากาศที่ไซต์งานก่อสร้างในสายวันนั้นเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงพูดคุยที่เงียบหายไปนาน รถยุโรปคันหรูของวิเชียรแล่นเข้ามาจอดเทียบท่า แต่คราวนี้ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคนงานทุกคนกลับทำให้พวกเขาต้องอ้าปากค้างจนแทบหยุดหายใจ

ประตูรถเปิดออก วิเชียร ก้าวลงมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมพยายามรักษาท่าที แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชายที่เดินตามลงมาจากเบาะหลัง เบิ้ม ในชุดเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เนตรนภาเลือกให้ แม้จะดูดีขึ้นแต่กลิ่นอายความดิบเถื่อนและสายตาที่ดุดันยังคงเดิม เขาเดินเคียงข้างวิเชียรมาอย่างผู้เหนือกว่า

"เอ้า พวกมึงฟังทางนี้" วิเชียรตะโกนเรียกคนงานเสียงแหบพร่า

"วันนี้กูเอาเงินมาจ่ายให้ครบทุกบาททุกสตางค์ ตามที่กูสัญญากับ...ลูกสาวและ ลูกเขยกูไว้"

คำว่าลูกเขย หลุดออกมาจากปากวิเชียรเหมือนเขากล้ำกลืนก้อนหนามลงคอ คนงานนับสิบชีวิตหันไปมองเบิ้มเป็นตาเดียว ไอ้หมอกถึงกับขยี้ตาแล้วขยี้ตาอีก พลางนึกถึง นางฟ้าที่เขาแอบดูผ่านรูสังกะสีเมื่อคืนนั้น ตอนนี้ความจริงกระจ่างชัดแล้วว่านางฟ้าคนนั้นคือใคร

เบิ้มยืนกอดอก ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ เขามองดูเพื่อนคนงานที่ทยอยเดินมารับซองเงินจากมือวิเชียรทีละคน สายตาของเบิ้มกวาดมองไปทั่วไซต์งานที่เขาเคยถูกโขกสับ บัดนี้เขากลายเป็น คุณเบิ้ม

"ขอบใจมากนะพี่เบิ้ม... เอ๊ยฝคุณเบิ้ม" คนงานคนหนึ่งพึมพำขณะรับเงิน

เบิ้มตบไหล่เพื่อนคนงานเบา ๆ

"เรียกกูเหมือนเดิทนั้นแหละ เอาไปดูแลลูกเมียให้ดี ต่อไปนี้ใครรังแกพวกมึง... บอกกูได้เลย"

วิเชียรยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความขมขื่น เขาเห็นลูกสาวที่รักนั่งคอยอยู่ในรถ พลางส่งยิ้มหวานให้เบิ้มอยู่เป็นระยะ ความแค้นในใจพุ่งพล่านแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขารู้ดีว่าหากแตะต้องเบิ้มแม้แต่ปลายก้อย เนตรนภาจะหายไปจากชีวิตเขาจริง ๆ

เรื่องราวความขัดแย้งที่เริ่มต้นด้วยความแค้นและกามอารมณ์ กลับกลายเป็นจุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิตทั้งสองฝ่าย หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น เบิ้มไม่ได้ละทิ้งตัวตนเดิมของเขาไปสู่ความสุขสบายเพียงอย่างเดียว

เบิ้มตัดสินใจ ยังคงทำงานที่ไซต์งานก่อสร้าง ต่อไปแต่คราวนี้เขาไม่ได้อยู่ในฐานะแรงงานไร้ฝีมืออีกแล้ว ด้วยความไว้วางใจจากเนตรนภาและการยอมรับอย่างจำยอมของวิเชียร เบิ้มจึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ผู้ช่วยผู้จัดการไซต์งาน

ด้วยความที่เขาเคยผ่านความลำบากและถูกกดขี่มามาก เบิ้มจึงดูแลคนงานทุกคนอย่างดีที่สุด เขาจัดการเรื่องสวัสดิการ ที่พักและความปลอดภัยอย่างเป็นระบบ เงินค่าจ้างไม่เคยขาดตกบกพร่องแม้แต่วันเดียว เพราะเขารู้ซึ้งถึงคำว่า คนใช้แรงงานมันเหนื่อยแค่ไหนทำให้คนงานทุกคนต่างรักและนับถือเขาจากใจจริง ไม่ใช่เพียงเพราะเขาเป็นลูกเขยเจ้าของบริษัท

ส่วนชีวิตคู่กับ เนตรนภา ทั้งสองยังคงครองรักกันอย่างเร่าร้อนและมั่นคง เนตรนภาเปลี่ยนจากคุณหนูที่เคยเย่อหยิ่งมาเป็นภรรยาที่คอยสนับสนุนสามี เธอช่วยเบิ้มเรื่องงานเอกสารและช่วยเป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างเบิ้มกับวิเชียร

แม้ในตอนแรกวิเชียรจะทำใจยอมรับไม่ได้ แต่เมื่อเห็นว่าเบิ้มสามารถคุมคนงานได้อยู่หมัดและทำให้งานเดินหน้าไปได้รวดเร็วกว่าเดิม แถมยังเห็นลูกสาวมีความสุขและยิ้มได้มากกว่าที่เคย เขาก็เริ่มเปิดใจยอมรับในตัวลูกเขยคนนี้มากขึ้นทีละน้อย