สาวเปิดลิฟต์เอวสะเด่า-มูมามไปหน่อย NC25++

-----------

"พูดจาคะ ขาดีๆ น่ะเป็นไหม " 

"แต่ข้อนี้คุณไม่ได้บอกในข้อตกลงของเราไหนคะ" 

เธอตอบกลับอย่างมีหลักการทั้งยังนั่งหลังตรงพร้อมถกเถียงกับเขาอย่างเต็มที่ 

"หึ ฉันล่ะชอบผู้หญิงปากเก่งอย่างเธอจริงๆ อยากรู้เหลือเกินเวลาสิ้นลายแล้วยังจะปากดีแบบนี้อยู่ไหม" 

"อย่าเห็นเลยค่ะฉันก็เป็นแค่คนจนจนไม่มีอะไรให้คุณได้เชยชมหรอก" 

"งั้นเหรอ ดื่มกันหน่อยไหม" 

เคลเกอร์ยกแก้วไวน์หวังจะให้เธอยกแก้วในส่วนของเธอขึ้นมาชนกันเพื่อเป็นการกระชับความสัมพันธ์อย่างเป็น ทางการ 

"ด้วยความยินดีค่ะ ^^ " 

น้ำไวน์สีแดงไหลรินเข้าสู่ร่างกายอาหารหรูหราถูกหยิบยกเข้าปาก พร้อมกับพูดคุยถึงเรื่องราวส่วนตัวของกันและกันราวกับว่าทั้งสองกำลังเริ่มต้นความสัมพันธ์ในฐานะคนรู้จักอย่างเป็นทางการ 

"ฉันน่ะ เหลือน้องชายที่เป็นครอบครัวคนสุดท้ายเพียงคนเดียว ฉันจึงทำงานหาเงินเพื่อส่งให้น้องเรียนจนจบหวังว่าเขาจะได้ไปเติบโตและเป็นประกายในสภาพแวดล้อมที่ดีกว่านี้" 

"สภาพแวดล้อมของเธอมันแย่ขนาดนั้นเชียวหรอ" 

"ค่ะถ้าเป็นเศรษฐีอย่างพวกคุณก็คงจะมองบ้านพวกเราว่าเป็นสลัมละมั้งคะ" 

เธอพูดเคล้าน้ำตาที่เขาเอ่อล้น แก้วไวน์สีเข้มถูกยกจะจรดริมฝีปาก ราวกับว่าเธอได้ปลดล็อกความรู้สึกที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ในใจให้ใครอีกคนได้รับรู้ 

"ไม่ไหวก็แค่ร้องไห้ออกมา บางครั้งการร้องไห้มันก็ไม่ได้แปลว่าเราอ่อนแอหรอกนะ" 

คำพูดอ่อนโยนดูเหมือนไร้ซึ่งอารมณ์ แต่มันกลับอบอุ่นจับใจหญิงสาวสู้ชีวิตยิ่งนัก เธอแค่ขอใครสักคนเข้าใจอย่างที่ชายตรงหน้ากำลังทำอยู่ก็เท่านั้น 

"ขอ... ขอกอดได้ไหม" 

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ จ้องมองใบหน้ารอเราของชายตรงหน้าด้วยภาพที่พร่าเบลอเกิดจากมีม่านน้ำตามาขวางกั้น เขากลับไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่พยักหน้าเป็นนัยว่าตกลง คาราเมลไม่รอช้าเธอพุ่งตัวนั่งลงบนตักแกร่งทั้งยังสวมกอดเขาราวกับว่าเขาคือแท่นชาร์จแบตขนาดมหึมา 

"ฮึก ฮือ" 

เธอปล่อยน้ำตาให้ไหลรินผ่านแก้มเนียนร่วงลงสู่บ่ากว้าง ครั้งนี้เธอรู้สึกมากมายในหัวทั้งขอบคุณทั้งอบอุ่นทั้งเศร้าหมอง จนมันไม่อาจจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นฝ่ามือใหญ่ทำได้แค่โอบกอดเอวลูบที่หัวหวังปลอบประโลมให้เธอดีขึ้น เข็มนาฬิกาขยับไปเรื่อยเรื่อยเช่นเดียวกับเสียงหัวใจที่มันเต้นแรงขึ้น ร่างชายหญิงในถ้าล่อแหลมพาให้ความคิดฝั่งกิเลสเกิดปะทุขึ้นมา ไม่น่าซึ่งเปิดด้วยน้ำตาถูกหลังมือเล็กเช็ดปาดมันออกจากแก้มลวกๆ ก่อนเธอจะขยับตัวออกห่าง กลับถูกฝ่ามือใหญ่รั้งเอวบางกัดกันตัวเธอไว้แน่น 

"คุณปล่อยฉันได้แล้วค่ะ" 

"ฉันอยากรู้เรื่องราวของเธอมากกว่านี้ ช่วยเล่าให้ฟังมากกว่านี้ได้ไหม" 

"เท่านี้ก็พอแล้วค่ะอย่าเอาเรื่องในชีวิตของฉันไปหนักความคิดคุณเลยจะดีกว่า" 

"แต่ฉันชอบเธอ ฉันอยากรู้เรื่องราวของเธอ" 

"นะ...นี่ เป็นวิธีการสารภาพรักของคนรวยงั้นหรือคะ"

 "ก็แล้วแต่เธอจะคิดแต่ที่ฉันบอกว่าชอบ คือชอบเธอตั้งแต่วันแรกที่เห็น" 

"อึก!" ฉันเคยโดนลูกค้าสารภาพรักมาก็ตั้งมากมายกับทุกคนฉันก็คงจะทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ และปฏิเสธเขาไป แต่กับคุณเคลเกอร์ฉันกลับรู้สึกหวั่นไหวไปกับคำหวานของเขา สายตาที่เขาจ้องมองมานั้นหนักแน่นดั่งกับหินผา ฉันไม่อาจละสายตาจากเขาได้เลย 

"ฉันพูดจริงๆ นะคาราเมลฉันไม่เคยเจอใครแล้วรู้สึกอยากจะพูดคุย อยากจะอยู่ด้วยนานๆ เหมือนกับเธอ ขอให้ฉันได้เป็นคนที่คอยรับฟังความรู้สึกของเธอเฉยๆ แบบนี้ได้ไหม" 

"!!!!" 

ริมฝีปากหนาจรดลงจูบบนริมฝีปากกระจับสีเชอรี่ ลมหายใจรุ่มร้อนผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ถูกใช้ร่วมกัน ฝ่ามือเล็กกำเสื้อเชิ้ตไว้ในมือแน่นหวังให้ชายร่างใหญ่ได้รับรู้ถึงความตกใจของเธอ แต่เพียงไม่นานฝ่ามือนั้นกลับถูกเคลียร์ออกก่อนจะโอบกอดเข้าที่คอเคลเกอร์ เปลือกตาซึ่งถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางสีพีชปรือลง เพียงสัมผัสลิ้นร้อนแตะเข้าที่รอยแยกริมฝีปาก เธอกลับเปิดมันออกทันทีอย่างกับรอเวลานี้มานาน  

'หวาน อยากได้มากกว่านี้อีก' เสียงความคิดในหัวของเคลเกอร์ดังขึ้น ต้องการร่างสวยบนล่างมากกว่านี้อย่างกับคนโลภที่ไม่รู้จักพอ ลิ้นร้อนไล่ละลาบละล้วงในโพรงปากนุ่มหวานละมุนของคาราเมลอย่างกับคนตรรกะ ฝ่ามือหนาตะโบมเข้าที่สะโพกใหญ่ อีกมือลูบไล้ทรวดทรงหญิงสาวไปพลาง สร้างความวาบหวิวให้กับหญิงสาวเพียงไม่นานฝ่ามือเล็กตีเข้าที่หน้าอกแกร่งราวกับกำลังบอกให้เขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระก่อนที่จะขาดอากาศหายใจ 

"อึก! แฮ่ก!! หายใจไม่ออกค่ะ" 

"โทษทีฉันมูมมามไปหน่อย" 

เรียวนิ้วแกร่งปาดคราบใยน้ำลายที่เปรอะริมฝีปากออก สายตาทั้งสองมองสอดประสานกันโดยไม่มีใครพูดอะไรจนท้ายที่สุดคาราเมลก็เป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้น 

"เรา... ไปต่อกันไหมคะ" 

"คิดว่าเธอจะไม่พูดคำนี้ซะแล้วคาราเมล :) "

_________________