สาวเปิดลิฟต์เอวสะเด่า-มาเพราะเหงา

-------------

หลายวันต่อมา

@ห้างสรรพสินค้าQ

"เชิญค่ะ "

เสียงพนักงานกดลิฟต์พูดขึ้นคาราเมลยังคงยืนประจำตำแหน่งทำงานอย่างยิ้มแย้ม เชื้อเชิญลูกค้าด้วยใบหน้าสดใสอย่างทุกวันแต่ถ้าว่าหลายวันมานี้เธอกับถูกลูกค้าบางคนกวนจิตกวนใจ อีกทั้งชายคนนั้นยังทำอีกทั้งชายคนนั้นยังทำตัวราวกับเป็นสต๊อกเกอร์ คอยติดตามดูเธออยู่ทุกหนทุกแห่ง 

"วันนี้เธอดูไม่ค่อยสดใสนะ คุณพนักงานกดลิฟต์" 

จะให้ฉันสดใสได้ไงคุณเล่นตามชั้นขึ้นลงลิฟต์มาหลายรอบแล้วนะ ฉันอยากจะพูดตอกหน้าเขาไปแบบนั้นแต่ทำได้แค่ก่นด่าในใจ 

"นั่นสิคะเพราะอะไรก็ยังหาสาเหตุไม่ได้เหมือนกันค่ะ"

เธอพูดบ่ายเบี่ยงทั้งยังแสดงถึงน้ำเสียงที่แสนจะเย็นชายากจะย่างถึงก้นบึ้งหัวใจ

"ว่าแต่คุณลูกค้ายังไม่สามารถตัดสินใจว่าจะไปชั้นไหนได้ใช่ไหมคะ"

"ใช่ ตอนนี้เธอกดไปที่ชั้นบนสุดก่อน "

"ค่ะคุณลูกค้า ^^ "

เธอขบฟันกรามแน่นหวังจะไม่ให้ชายด้านหลังได้รับรู้ถึงความเบื่อหน่ายของเธอ เขามักจะมาหาเธอช่วงเวลาเที่ยงถึงบ่ายสองเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้วบางวันมีขนมบางวันมีกาแฟทำเอาเธออิ่มท้องโดยไม่ต้องเสียตังค์สักแดงเดียว 

"ว่าแต่คุณลูกค้าว่างงานเหรอคะถึงได้มาขึ้นลิฟต์เล่นแบบนี้ทุกวัน"

"หึ จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกแต่ก็ไม่ผิดซะทีเดียว "

"คนรวยนี่มักจะทำมักจะทำอะไรไร้สาระจังนะคะ "

"นั่นคือสิ่งที่เธอเรียนรู้จากการอยู่สังคมแวดล้อมที่นี่งั้นหรอ "

"จะพูดแบบนั้นก็ได้ค่ะ ส่วนใหญ่ก็มักจะมาช้อปปิ้งไม่ก็ทานข้าวหรือไม่ก็... มารบกวนเวลางานคนอื่นแบบนี้ไงคะ "

เธอยิ้มเจื่อนหันหลังกลับไปมองหน้าชายร่างใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาพร้อมประชันฝีปากกับเธอได้ทุกเวลา 

"ฉันแค่เหงาเห็นเธอดูเหมือนจะว่างงานเลยมาคุยเล่นด้วยเฉยๆ" 

"ถึงฉันจะดูเป็นคนว่างงานแต่ก็ไม่ได้ว่างอย่างที่คุณเข้าใจหรอกนะคะ" 

"เย็นนี้ไปทานข้าวเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ คิดชั่วโมงละเท่าไหร่ก็ว่ามา" 

"ตะ... แต่ฉันไม่ได้รู้จักคุณสักหน่อยทำไมฉันต้องไปกินข้าวกับคุณด้วย!" 

"ที่เธอพูดมาออกจะใจร้ายกับฉันไปสักหน่อยนะ เราพูดคุยกันมาก็หลายวันแล้วจะมาบอกว่าไม่รู้จักก็คงไม่ได้ แถมฉันเองก็ยังรู้จักชื่อเธอ และเธอก็รู้จักชื่อฉันด้วยเหมือนกันมีตรงไหน ที่บอกว่าเราไม่รู้จักกันล่ะคาราเมล ^^ " 

ชายร่างสูงพยายามต้อนจนเธอจนมุมใบหน้าที่เคยสดใสร่าเริงขนาดนี้กลับดูหนักอกหนักใจคิ้วสวยคิ้วขมวดกันเป็นปม สีหน้านี้ไม่เคยมีลูกค้าคนไหนที่ได้เห็นมันจากเธอจะบอกว่าเคลเกอร์เป็นคนแรก ก็ว่าได้ 

"หนึ่งหมื่นในเวลา 1 ชั่วโมง เธอว่ายังไง" 

"ที่ไหน เวลาไหนดีคะ!" ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องปฏิเสธจำนวนเงินมากมายขนาดนั้น ฉันใช้เวลาทำงานเกือบจะทั้งเดือนเพื่อได้มันมาแต่ครั้งนี้ฉันแรกกับมันมาในเวลาแค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้น อยู่ในสภาพแวดล้อมคนรวยมันดีแบบนี้นี่เอง

"เท่านี้ก็จบ นี่ช่องทางการติดต่อของฉันเธอทำงานเสร็จเมื่อไหร่โทรมาหาฉันแล้วกันเดี๋ยวฉันจะมารับ" 

กระดาษแผ่นสี่เหลี่ยมขนาดเล็กในนั้นมีทั้งเบอร์โทรช่องทางติดต่อทางออนไลน์คล้ายนามบัตรถูกส่งมอบให้เธอประตูลิฟต์ชั้นบนสุดถูกเปิดขึ้นก่อนใช้ร่างใหญ่จะเดินออกจากลิฟต์ไป 

"ฉันไปก่อนล่ะพอดีหายเหงาแล้วอยากกินกาแฟ"

เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินทิ้งเธอไว้เพียงลำพังไม่แม้จะหันกลับมามอง 

"อะไรของเขานึกจะไปก็ไปนึกจะมาก็มา?"สาบานเลยว่าเขาเป็นลูกค้าคนแรกที่ทั้งแปลกทั้งประหลาดอย่างที่ฉันก็ไม่เคยเจอมาก่อน คนบ้าอะไรจะเหงาแล้วมาขึ้นลิฟต์ลงลิฟต์ได้ตั้งหลายชั่วโมง 

@โรงแรมหรู 

 โรงแรมหรูหราตกแต่งสไตล์รักชูรี่เป็นโรงแรมที่สวยที่สุดในประเทศมีจำนวนชั้นมากกว่า 80 ชั้น ชั้นอาหารด้านบนสุดเป็นพื้นที่สำหรับไฮโซโดยแท้การ จะได้ขึ้นมานั่งทานอาหารและชมวิวในจุดนี้ต้องจ่ายค่าเสียหายถึงหกหลัก หากแต่ว่าการจองนั้นยากยิ่งเสียกว่าจำนวนค่าเสียหาย ดีที่เคลเกอร์ได้อภิสิทธิ์การเป็นเพื่อนสนิทกับเจ้าของโรงแรมนี้ จึงได้ห้องอาหารมาอย่างง่ายดาย ทั้งวิวทิวทัศน์และอาหารละลานตาตรงกันข้ามกับสีหน้าและอารมณ์ของหญิงสาวหน้าสวย 

"ทำหน้าแบบนั้นแมวที่บ้านตายหรือไง" 

"แล้วคุณลูกค้าต้องการหน้าแบบไหนล่ะคะ" 

เธอพูดด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น ต่างจากพนักงานกดลิฟต์เมื่อตอนกลางวันคนละขั้ว ร่างใหญ่ตรงหน้าขยับตัวเท้าศอกลงบนโต๊ะใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าใกล้ลดระยะห่างระหว่างสองคน 

"พูดจาคะ ขาดีๆ น่ะเป็นไหม " 

"แต่ข้อนี้คุณไม่ได้บอกในข้อตกลงของเราไหนคะ" 

____________