LOGIN“เสียวก็ปล่อยมันออกมาครับที่รัก” ชายหนุ่มบิดคลึงจุดเสียวซ่านกลางกายสาวด้วยปลายนิ้วและเรียวลิ้นทำเอาหญิงสาวดิ้นเร้าด้วยความปรารถนา ไม่นานหญิงสาว “หอมจังเลย จอมทำอะไรให้หนูทานเหรอ” หญิงสาวไม่พูดเปล่าพลางสวมกอดพ่อหัวหนุ่มที่กำลังทำอาหารเย็นให้เธอทาน อรินดาตั้งใจเอาไว้ว่าจะโกรธเขาที่ไม่ยอมฟังเหตุผลของเธอเลยสักนิด แต่พอเห็นชายหนุ่มทำตัวน่ารักก็อดที่จะออดอ้อนเขาไม่ได้ “หายโกรธแล้วเหรอครับคุณหนู หึ” จอมทรัพย์หัวเราะในลำคอก่อนจะก้มจุมพิตศีรษะทุย อรินดาทำแบบนี้หัวใจคนแก่อย่างเขามีแต่เธออยู่แล้ว “ไม่โกรธหรอกค่ะ แต่หนูจะจำเอาไว้ว่าพ่อจอมทึ่มของหนูแสนเจ้าเล่ห์ อีกอย่างหนูจะบอกลูก ๆ ของเราด้วยว่าอย่าเชื่อในพ่อของเขาเด็ดขนาดถ้าหนูมีลูกนะ” อรินดาคลายอ้อมกอดจากชายหนุ่ม “ขนาดนั้นเชียว เดี๋ยวคุณหนูก็กลายเป็นคุณแม่เร็ว ๆ นี้อย่างแน่นอน”จอมทรัพย์หัวเราะก่อนจะมาให้ความสนใจข้าวต้มกุ้งในหม้อต่อ “ให้มันจริงเถอะ หนูกลัวว่าพี่จอมไม่มีน้ำยาหรอก หนูคงมีโอกาสเที่ยวอีกนาน” อรินดาพูดขึ้นหวังยั่วโมโหแฟนหนุ่ม “คิดดีแล้วเหรอครับคุณหนูที่พูดแบ
“อือ....” หญิงสาวรู้สึกตัวของตอนบ่ายของวันใหม่ ดวงตากลมโตลืมตาขึ้นมองเพดานสีขาวสะอาด ทันทีที่ขยับร่างกายเพียงเล็กน้อยอรินดาก็รู้สึกเจ็บทันที โดยเฉพาะใจกลางกายหญิงสาวสลัดผ้าห่มออกไปให้ตัวก่อนจะก้มมองกลางกายสาวพร้อมกับเม้มปากเน้นสะกดกั้นความเจ็บปวดเอาไว้ “ผู้ชายหื่น...หื่นมากรู้ตัวไหม” แม้ภายในห้องนอนจะไร้เงาของแฟนหนุ่มแสนเจ้าเล่ห์ แต่หญิงสาวก็อดต่อว่าคนที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ไม่ได้ “อ้าว ตื่นแล้วเหรอครับ ทูนหัวของผม” ไม่ทันไรประตูห้องถูกเปิดพร้อมกับอาหารเช้าร้อน ๆ ชายหนุ่มเดินตรงไปวางบนที่ไม่ใกล้จากเตียงเท่าไหร่ก่อนจะเดินมาหาเธอ อรินดาทำเมินไม่ยอมมองหน้าชายหนุ่มถึงจะรู้สึกเขินที่ตัวเองอยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่า ต่างจากชายหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว เขามันคนฉวยโอกาส เจ้าเล่ห์ ไม่ใช่พ่อจอมทึ่มของเธออีกแล้ว จอมทรัพย์ยิ้มกว้างเมื่อยืนอยู่ตรงหน้าแฟนสาวที่ทำหน้าบึ้งตึง ชายหนุ่มนั่งลงมือหนาจับเรียวขาทั้งสองแยกออกจากกันโดยไม่ถามความเห็นใด ๆ จากหญิงสาว อรินดาถึงกลับร้องกรีดออกมา “คนบ้าจะทำอะไร อ๊าย...” “ก็กำลังจะดูว่าคุณหนูของ
“อ่า...คุณหนูของผม” ชายหนุ่มครางระเมอราวกับคนเสียสติเมื่อไอเย็นจากมือน้อย ๆ ของหญิงสาวที่เขารักโอบล้อมแก่นกายอันร้อน ระอุของเขาเอาไว้ กริ้ง เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มดังขึ้น จอมทรัพย์จำเป็นต้องรับโทรศัพท์อย่างเลี่ยงไม่ได้ “สวัสดีครับ” จอมทรัพย์พยายามสะกดกั้นน้ำเสียงของตัวเองไม่ให้แหบห้าวไปมากกว่านี้ ก็แม่คุณทูนหัวกำลังชัดรูดแก่นกายแกร่งราวกับเป็นของเล่นชิ้นโปรดของเธอ “คุณจอม ไม่ได้เอาลูกสาวของผมไปไหนใช่ไหม” อันดามันที่ไม่ได้เจอลูกสาวนานหลายอดโทร.มาถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ “ก็แค่มาพาซ้อมฮันนี่มูน ถ้าผมจะเอาหลานตัวน้อย ๆ ไปฝากคุณอันดามันคงไม่ว่าผมนะครับ” ชายหนุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังทำเอาปลายสายหัวเราะร่วนออกมาอย่างถูกอกถูกใจ “อ๊า....คะ คุณพ่อ...” “งั้นแค่นี้ก่อนนะ หวังว่ากลับมาแล้วจะจัดงานแต่งงานเร็ว ๆ นะผมอยากจะอุ้มหลานเต็มแก่อยู่แล้ว” อันดามันเห็นดีเห็นงามกับการกระทำของว่าที่ลุกเขยคนโปรด “อื้อ....จอมหนูร้อน เอามันเข้ามาในตัวของหนูเถอะนะคะ” หญิงสาวขอร้องเสียงหวาน
“อ๊าย....คนบ้าฟังก่อนนะ” อรินดาที่ถูกพ่อคนใจร้อนฉุดกระชากลงมาจากรถ พอเธอดิ้นพยศเขาก็จัดการอุ้มหญิงสาวมาแนบอก จอมทรัพย์ก้าวขายาว ๆ ตรงไปที่บ้านพักตากอากาศของตน หญิงสาวไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเขาแอบซื้อบ้านหลังนี้เอาไว้เป็นเรือนหอยามที่มาฮันนี่มูนมากกว่า “ไม่ฟัง ผมจะไม่ยอมให้คุณหนูไปเจอผู้ชายคนอื่นอีก คุณหนูต้องเป็นเมียผมเท่านั้น” ชายหนุ่มคำรามเมื่อทิ้งร่างอรชรลงบนเตียงกว้างเรียบร้อย “อื้อ....หนูก็เป็นเมียจอมอยู่แล้วไง คนบ้ารู้ไหมว่าทำแบบนี้มันเกินไปอ่ะ” อรินดาพยายามพยุงตัวเองขึ้นมานั่ง แต่โดนคนหื่นผลักดันในนอนลงไปบนเตียงอีกหน จากนั้นชายหนุ่มก็คลายเนคไทของตัวเองออกมามัดข้อแขนของหญิงสาวเข้ากับหัวเตียง จอมทรัพย์ยืนมองสาวน้อยที่ดิ้นไปมาบนเตียงด้วยสายตาเต็มไปด้วยความปรารถนา “ปล่อยนะคนบ้า มาหมัดหนูทำไม ถ้าไม่ปล่อยหนูจะโกรธแล้วน่ะ แล้วหนูเป็นอะไรไป หนูจะไม่ยอมให้อภัยจอมเด็ดขาดรู้เอาไว้ด้วย” “ตอนนี้คุณหนูลุกออกจากเตียงให้ได้ก่อนเถอะ ค่อยมาโกรธผม เพราะที่ผมพาคุณหนูมาที่นี่ผมอยากจะมาทำลูก ถ้าคุณหนูไม่ท้องกลับไป ผมไม่มีทางปล่อยค
“เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่ายุ่ง” จอมทรัพย์ดันศีรษะทุยให้ออกห่างจากแขนแกร่ง ก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ “อือ... หนูไม่เด็กแล้วนะ มีทุกอย่างอย่างที่ผู้ใหญ่ชอบ หรือว่าจอมไม่ชอบหน้าอกคู่นี้ของหนูแล้ว” อรินดาว่าพลางกัดปากเบา ๆ เป็นการยั่วยวนชายหนุ่ม “ยั่ว!” ชายหนุ่มอมยิ้มก่อนจะขับรถออกไปอย่างใจเย็น จอมทรัพย์ยอมรับว่าอรินดาทำให้เขายิ้มหัวเราะออกมาอย่างไม่อาย อรินดาขออนุญาตว่าที่คู่หมั้นออกมาเที่ยวเพียงลำพัง แต่จอมทรัพย์รับปากจะมารับเธอเหมือนเคย คนอะไรบ้างานบอกว่าจะหาเงิน ๆ มาเลี้ยงลูกน้อยในอนาคตแล้ว ถ้าแต่งงานแล้วมีหวังว่าเธอคงไม่ได้ออกมาเปิดหูเปิดตาแบบนี้แน่ หลังจากขยับร่างกายจนรู้สึกขาที่เริ่มอ่อนล้าหญิงสาวก็เดินมานั่งโต๊ะคนเดียวด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย เพราะใครบางคนที่เธออยากให้มาเป็นพ่อจอมทึ่มเฝ้าเธอกลับบ้างานเสียนี่ “ว่าไงน้องสาว” จู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มนั่งลงเคียงข้างเธอ หญิงสาวตกใจไม่น้อย มองชายหนุ่มแปลกหน้าอย่างหวาดกลัว “คุณเป็นใคร อย่าเข้ามานะ” อรินดาไม่รอช้า ถอยร่นหนีจากการเกาะกุมของคนแปลกหน้า ใบหน
อรินดามาเดินเลือกซื้อของกับจอมทรัพย์หญิงสาวเดินควงแขนชายหนุ่มด้วยความร่างเริง จอมทรัพย์ก็ไม่ต่างกันใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “รอผมอยู่ตรงนี้นะครับ ผมขอตัวเข้าห้องน้ำก่อน แล้วอย่าส่งสายตายั่วผู้ชายคนอื่นล่ะนอกจากผม” ชายหนุ่มพูดทีเล่นทีจริง ยิ่งนานวันเขาก็รู้สึกว่าตัวเองทำตัวเป็นตาแก่หึงหวงหญิงสาว ทำไงได้ล่ะก็เธอทั้งสวยทั้งน่ารัก “ค่ะ พี่จอมก็รู้ว่าหนูน่ะชอบอ่อยพี่จอมคนเดียว” อรินดาเขย่งเท้ากระซิบข้างหูชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา หลังจากจอมทรัพย์เดินเข้าไปในห้องน้ำ อรินดาที่ยืนรออยู่สักพักก็เริ่มหิวน้ำขึ้นมา หญิงสาวเดินตรงดิ่งไปที่ร้านขายน้ำใกล้ ๆ จู่ ๆ ก็มีขวดน้ำยื่นมาตรงหน้าเธอ “ถ้าไม่เกียจจะรับน้ำจากผมก็ได้นะครับ” รามส่งยิ้มหว่านเสน่ห์ อรินดานิ่งค้างไปสักพักเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าช่างหล่อเหลาเอาการ อรินดาสะบัดศีรษะเรียกสติของตัวเองกลับคืนมา “เอ่อ...” “ผมรามครับ เป็นเพื่อนของจอมทรัพย์ คุณคงไม่เคยเจอผมสินะครับ ถึงได้ทำหน้าแปลกใจขนาดนี้” รามชิงตัดหน้าพูดก่อน “ขอโทษด้วยนะคะพี่ราม พี







