LOGINสวัสดีค่ะ วันนี้รินจะมาเล่าประสบการณ์ของตัวรินเองที่เคยผ่านเรื่องราวร้ายๆมา มันเป็นฝันร้ายที่รินไม่เคยลืมเลยค่ะ รินขอแนะนำตัวก่อนนะคะว่าตัวเองอายุ30แต่งงานอยู่กับกับสามีมาแล้ว10ปี เราผ่านอะไรด้วยกันมามากค่ะ คู่เรารักกันดีเหมือนคู่รักทั่วๆไป จนกระทั่งมีเรื่องเกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้วค่ะ สามีของของรินชื่อเกม อายุเท่ากันกับรินเลยค่ะ เกมมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อสอง สองเป็นหนุ่มผิวขาวซึ่งเป็นเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันกับเกมตั้งแต่มัธยม จนเราทั้งคู่แต่งงานสร้างครอบครัว สองก็เคยมางานแต่งของเรานะคะ และสองก็มาเที่ยวหาที่บ้านอยู่เป็นประจำ จนกระทั่งช่วงหลังๆสองไม่ค่อยมาเที่ยวบ้านเราเหมือนแต่ก่อน รินก็ถามเกมว่าเกิดอะไรขึ้น แรกๆเกมไม่ตอบเลยค่ะ รินจึงคาดคั้นกับเกมจึงได้ความว่า
วันหนึ่งที่ออฟฟิศมีพนักงานสาวสวยมาสมัครงานและดูเหมือนว่าสองจะชอบผู้หญิงคนนั้น แต่เขาไม่ชอบกลับ พอวันต่อมาผู้หญิงคนนั้นก็เอาขนมมาให้เกม และต่อมาเธอก็มาสารภาพกับเกมว่าแอบชอบเกมอยู่ เราได้ฟังก็ฉุนค่ะ จึงถามเกมว่าแล้วเกมได้ชอบเขาไหม เกมบอกว่าไม่ได้ชอบ แต่เกมก็ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้สองฟังเพราะกลัวว่าเพื่อนจะโกรธตน หลังจากนั้นสองก็มาปรึกษาเกมว่าจะทำยังไงดีให้จีบผู้หญิงคนนั้นติด เพราะเขาชอบผู้หญิงคนนั้นมาก เกมไม่กล้าบอกสองว่าผู้หญิงคนนั้นมาชอบตนจนกระทั่งเรื่องมันแดงเพราะผู้หญิงคนนั้นเอาขนมมาให้เกมทุกวัน สองจึงเริ่มสงสัยและจับตาดูทั้งคู่ และเกิดการทะเลาะกัน แล้วหลังจากนั้นสองก็ไม่มาเที่ยวหาเกมที่บ้านอีกเลยค่ะ สองคงจะชอบผู้หญิงคนนั้นมากจริงๆนั่นแหละค่ะ มันจึงเกิดเหตุการณ์ที่น่าอายขึ้น 1เดือนผ่านไป... "หวัดดีริน" "อ้าวสอง มาได้ไงเนี่ยเข้ามานั่งก่อนสิ" "แล้วไอ้เกมล่ะไปไหน" "เกมออกไปซื้อของหนะเดี๋ยวก็กลับมา นั่งรอก่อนนะเราไปเอาน้ำมาให้" "ขอบใจนะ" "แล้วนี่เป็นไงมาไง ไม่เห็นมาเที่ยวหากันเป็นเดือนๆเลย" "มีปัญหานิดหน่อยหนะ" "อ้าวหรอ" เราทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะวางแก้วน้ำให้สอง "ผอมลงปะเนี่ย" "ฮึ้ยสอง ปากหวานแบบนี้เราก็เขินอะดิ" เราแหย่สองเล่น "พูดจริงๆ ไม่เจอเป็นเดือนผอมลงเยอะเลย" "โห่ร้ายไม่เบาเลยเนี่ย ช่วงนี้งานที่ทำงานเยอะหนะ เลยไม่ค่อยมีเวลากินข้าว" "อ่อหรอ แปปนะ" สองทำท่าขยับเข้ามาใกล้พร้อมทั้งเอื้อมมือมาจับหัวเรา "อะเอ่อ สองจะทำไร" "มีตัวอะไรไม่รู้เกาะที่ผมเธออ่ะ นี่ไงได้ล่ะ" "ขะ ขอบใจนะ" จังหวะนี้เองที่เราเผลอสบตากับสองเข้าอย่างจัง จมูกเขาอยู่ห่างจากใบหน้าเราไม่ถึงคืบ "ขอโทษที เราไม่ได้ตั้งใจหนะ" "เห้ยคิดมาก เราไม่ซีเรียส" "จริงดิ แล้วถ้าเราทำจริงๆล่ะ" "บ้า เล่นอะไรเนี่ย" รินยอมรับนะคะว่าหัวใจรินเต้นแรงมาก รินแอบประหม่าเล็กน้อยแต่ก็เก็บอาการเอาไว้อยู่ค่ะ จนผ่านไปไม่นานเกมก็กลับมา พอเกมเจอสองเท่านั้นแหละเขาก็ทำท่าทางอึกอัก เราก็ถามว่าเป็นอะไรแต่เกมไม่ยอมบอกค่ะ "ไงไอ้เกม ไปไหนมาวะ" "เอ่อ ไปซื้อของโปรดรินมาวะ เห็นรินบอกอยากกินฉันก็เลยอาสาไปซื้อให้" "แกเนี่ยเอาใจเมียเก่งจังเลยนะ" "แกล่ะมาทำอะไร" "อ๋อ ก็มาเที่ยวหาปกติแหละ เห็นว่าช่วงนี้รินไม่ค่อยสบาย..." "แกรู้ได้ไง" "ฉันเห็นรินโพสในโซเชียลอ่ะ แกมาก็ดีแล้วเมื่อกี้รินท่าทางเหมือนจะไม่สบายเพราะว่าตัวร้อนมาก" "ห๊ะแกว่าไงนะ แล้วแก..." "เอ่อเกม ได้อะไรมาเดี๋ยวรินเอาไปใส่จานให้นะ" เราเดินถือถุงเข้าครัวไปอย่างงงๆกับพฤติกรรมของสองในวันนี้และท่าทางที่เจ้าเล่ห์แบบนั้นอีก นี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่นะ กับข้าวถูกจัดวางไว้บนโต๊ะอย่างหลากหลาย เกมเอ่ยปากชวนสองให้มากินด้วยกันเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น สองก็ตอบตกลงอย่างว่าง่าย ทั้งสองกลับมาพูดคุยและสนิทกันเหมือนเดิม เกมจึงถือโอกาสนี้เดินไปหยิบไวท์ในตู้ออกมาเพื่อรำลึกความหลังกับเพื่อนสนิท ทั้งสองคนเริ่มเมาจนสองลุกไม่ไหว เกมจึงบอกว่าให้เขานอนพักที่นี่เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดอยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องงานมากนัก "นอนที่บ้านฉันนี่แหละ ขับรถเวลาเมามันอันตราย" "เออๆ ก็ได้" "รินช่วยพยุงไอ้สองขึ้นไปห้องรับแขกที เกมมึนหัวมากเลย" "มารินช่วย" แขนทั้งสองข้างถูกหามปลีกขึ้นคนละข้างก่อนจะพาเดินขึ้นไปบนห้องอย่างทุลักทุเล "หนักชะมัด" "รินเกมขอไปอาบน้ำก่อนนะ รินช่วยเช็ดตัวให้ไอ้สองทีได้ไหม" "ให้รินเช็ดตัวสอง?" เราทวนคำสั่งอีกรอบเพราะไม่แน่ใจว่าจะให้เราเช็ดตัวสองในขณะที่เมาได้ยังไงกัน "เกมไม่ถือหรอก รินช่วยหน่อยนะ ถ้าจะปล่อยให้มันนอนไปอย่างนี้ก็สงสารมัน" "เอางั้นก็ได้" เกมเดินกลับห้องไปด้วยความยากลำบาก เขาเดินโซเซไปมาจนไม่นานก็หายลับตาไป ทิ้งไว้แค่เราและร่างของสองที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียง เราจึงคิดว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี เหตุการณ์เมื่อก่อนหน้านี้ก็วนกลับเข้ามาในหัวเราอย่างหลีกหนีไม่ได้ "เอาก็เอาว่ะ" เราพูดออกมาก่อนจะหาผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆแล้วค่อยๆเลิกเสื้อของสองขึ้นแล้วเช็ดตัวให้เขาอย่างเบามือ "อื้อออออ" "สองเราเช็ดตัวให้นะ" "อื้อออออ" เราเริ่มเช็ดจากหน้าท้องเลื่อนขึ้นไปหน้าอกและถูๆวนๆอยู่ตรงนั้นจนคนที่นอนหลับใหลร้องครางอู้อี้ในลำคอ "อื้อออออ" เราเช็ดตามแขน ขา และค่อยๆพลิกตัวเขาให้หันไปอีกฝั่งเพื่อเช็ดด้านหลังให้ พรึ่บบบบ จังหวะที่เรากำลังเช็ดด้านหลังให้สองเขาก็พลิกตัวกลับมาอย่างเร็ว "ไงริน" "สะ สอง ตื่นแล้วหรอ" "สองไม่ได้หลับนะ" "อ้าว แล้ว..." "มานี่สิ" หมับ สองดึงเราโน้มตัวเข้าไปหาแล้วประกบจูบปากเราอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างโอบรัดเราเอาไว้และลูบไล้ไปมมา "อื้ออออ" จ้วบ จ้วบ "อื้อออ อ๊าส์" "สะ สองงง ทำแบบนี้ทำไม" "ไอ้เกมมันจะได้เข้าใจความรู้สึกของเราไง" "สองหมายถึงเรื่องผู้หญิงคนนั้นหรอ" "อืม และตอนนี้รินต้องชดใช้แทนไอ้เกม" "ชดใช้อะไรสอง ไม่นะ" จ้วบ จ้วบ "อื้ออออออ อ๊ะอื้อออ" อกอวบที่อยู่ภายใต้ร่มผ้าถูกเขาคุกคามด้วยมือทั้งข้าง เขาบีบเคล้นมันอย่างหนักหน่วง และบดจูบเราอย่างบ้าคลั่ง "อ๊าส์ อื้ออออ" "เป็นของสองนะ คืนนี้...สองสัยญาว่ารินจะมีความสุขมากกว่าตอนที่เอากับไอ้เกมอีก" แควก! เสื้อถูกฉีกออกจนขาดวิ่น ก่อนที่สองจะยัดเยียดความสุขที่ว่านั้นให้กับเราทั้งคืนโดยที่เกมไม่รู้ด้วยซ้ำ! "อื้ออ สองอย่านะ" จ้วบ จ้วบ ยอดดอกประทุมถันทั้งสองข้างถูกสองครอบครองและดูดคลึงกินมันจนหนำใจ เขาใช้นิ้วเขี่ยยอดปลายและบดขยี้มันจนเราต้องร้องครางออกมา "อ๊าส์ ซี๊ดดดดด" "รินสวยจังเลยครับ อื้มมม" บ้วบ บ้วบ เขากระชากกางเกงขาสั้นของเราออกจากตัวก่อนจะใช้มือถูร่องแคบจนมันมีน้ำเยิ้มออกมา เราร้องออกมาด้วยความเสียวและตกใจ สองกอดรัดร่างเราเอาไว้แน่นพร้อมกับดูดคลึงอกอวบไปด้วย "อื้มมม อ๊างงงงอย่า" "เข้าไปนะ" สวบ "อื้ออ อย่าขยับนะ" ตรับ ตรับ "อ๊างงง โอ้วรินมันแน่นมาก" "อื้ออสอง อย่าทำเลยนะเราขอ" "ไม่ทันแล้วริน สองเสียวจะแย่แล้ว โอ้ววว" "อ๊ะๆๆๆ อื้อออ" "ซี๊ดดด รินจ๋า" ตรับ ตรับ "อ๋อยยย อื้ออๆๆๆ" "อ๊างงงง" บทกามอารมณ์ถูกบรรเลงไปเกินกว่า1ชั่วโมงแล้วไม่มีท่าทีว่าจะเสร็จ เราหอบหายใจหนักๆเข้าปอดและกระเด้งรับการกระแทกจากสองทุกจังหวะแต่โดยดี หลังจากนี้เราคงรู้สึกผิดกับเกมมากๆ "รินไม่ต้องรู้สึกผิดกับไอ้สองมันหรอกนะ" "ทะ ทำไมหรอ" "มันก็ไม่ได้ซื้อสัตย์กับรินนักหรอก" อะไรนะ ทะ ทำไมสองพูดแบบนั้น หลังจากนั้นเราก็ได้รู้ความจริงจากปากสองว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! พอเราได้ฟังความจริงแล้วก็ไม่มีความรู้สึกผิดต่อเกมอีกเลยค่ะ“อ้าว หนูริสากลับมาแล้วหรอ มานั่งกินข้าวด้วยกัน”“ว้าว มีแต่ของอร่อยทั้งนั้นเลยค่ะลุง นี่ป้าสิตาทำหมดเลยหรอคะ”ริสาทำท่าทางตื่นเต้น ตั้งแต่ครอบครัวเธอจากไปแทบจะไม่ได้กินกับข้าวดีๆแบบนี้เลย “ป้าทำเอง อร่อยนะลองชิมดู”“แล้วหลานคุณลุงไม่ลงมากินหรอคะ อยู่แต่บนห้องน่าเบื่อแย่เลย”“มังกรมันคงชินแล้วล่ะ”“ไม่หรอกมั้งคะ แต่ถ้ามีอะไรให้หนูช่วยบอกได้เลยนะ ริสาไม่อยากเป็นภาระให้ลุงกับป้าฝ่ายเดียวค่ะ”“เอาล่ะ ขอบใจหนูมากนะ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวลุงจะบอกนะ กินข้าวๆ”ริสาลอบมองทั้งคู่กินข้าวอย่างเงียบๆโดยไม่พูดอะไร“ไปเรียนเป็นไงบ้าง เข้ากับเพื่อนๆได้ไหม”“ได้ค่ะ”“ท่าทางจะเป็นเด็กฉลาดนะเรา ดีแล้วล่ะ พ่อกับแม่จะได้ภูมิใจ ตั้งเรียนใจให้จบหางานดีๆทำแค่นี้ลุงกับป้าก็พอใจแล้ว ไม่ต้องมาตอบแทนอะไรลุงกับป้าทั้งนั้นนะ สร้างอนาคตตัวเองให้ดีๆพ่อกับแม่จะได้หายห่วง”“ขอบคุณค่ะ”ริสายกมือไหว้ทั้งสองอย่างเคารพ เธอเพิ่งจะสัมผัสความอบอุ่นนี้หลังจากที่พ่อกับแม่เธอจากไป เธอยังมีลุงกับป้าที่รักและเอ็นดูเธอ ตกดึก...ริสานั่งเป่าผมที่โต๊ะเครื่องแป้งเล็กๆอย่างอารมณ์ดี เธออยู่ในชุดเดรสลูกไม้สีขาวสะอาด ความสั้นอยู่ระดับเลยหัวเ
ภายในบ้านสีขาวสะอาดตา บรรยากาศรอบห้องเงียบสงัดไร้เสียงผู้คน มีเพียง ริสา เธอกำลังนอนก่ายหน้าผากบนฟูกนุ่มๆอย่างกังวลใจ ใบหน้าไร้เครื่องสำอางค์เคลือบด้วยคราบน้ำตาที่เพิ่งแห้งไป ราวกับว่าชีวิตของเธอเพิ่งผ่านเรื่องราวที่ทำให้สภาพจิตใจย่ำแย่มากๆ ริสา เธออายุเพิ่งจะเข้า20ปีเมื่อไม่กี่วันมานี้ แต่ในวันเกิดกลับไร้ผู้คนยินดีและคนร่วมอวยพรใดๆให้กับเธอ เพราะก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะสูญเสียครอบครัวที่เธอรักมากๆด้วยอุบัติเหตุไม่คาดฝัน ทั้งพ่อและแม่จากเธอไปในวัยที่เธอกำลังจะได้เติบโตออกไปเจอโลกที่กว้างกว่านี้ริสามีญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวก็คือ สิตา เธอเป็นญาติห่างๆฝั่งพ่อ แต่เธอไม่รู้พื้นภูมิหลังของสิตาดีมากนัก เวลาผ่านไป3สัปดาห์ ริสาก็ได้ย้ายไปอยู่กับสิตา คนที่เธอเรียกว่าป้า บ้านหลังเก่าถูกขายต่อให้นายทุนคนหนึ่งด้วยที่พ่อและแม่ของเธอมีหนี้สินล้นพ้นตัว และเงินก้อนนั้นสิตายังไม่เป็นผู้ดูแลทั้งหมดโดยให้เหตุผลว่าจะเก็บเอาไว้เป็นค่าเล่าเรียนใมห้ริสาในช่วงมหาลัย พอมาถึงวันแรกบ้านของสิตากลับทำให้เธอเกิดความสงสัยอยู่หลายอย่าง ริสาไม่ได้ถามอะไรออกไปเพราะเธอกลัวว่าสิตาจะไม่ให้เธออยู่ด้วย ลำพังตัวเธอเองตอนน
“ลุงกลับก่อนนะครับคุณหนู”“ค่ะลุง ไว้มีอะไรเพลินจะโทรไปนะคะ”หญิงสาวยกมือไหว้คนขับรถอย่างนอบน้อม แม้จะเป็นเจ้านายแต่เพลินก็รักลุงสมพรเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง“คุณหนูเอาอีกแล้วนะครับ คุณท่านมาเห็นเข้าผมจะซวยเอานะครับ”“ที่นี่มีแค่เพลินกับลุงนะคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะลุง”“ครับ”“เหมือนว่าเพลินจะลืมสมุดโน๊ตอยู่บนห้องนะคะ พรุ่งนี้ลุงเอามาให้เพลินได้ไหมคะ”“ได้ครับคุณหนู”ลุงสมพรเป็นคนขับรถให้พ่อกับแม่ของเพลิน วันนี้ท่านติดธุระจึงวานให้ลุงสมพรมาช่วยลูกสาวขนของเข้าหอพักใหม่ เพลินเพิ่งย้ายเข้าหอได้ไม่กี่วัน เพื่อนร่วมสถาบันต่างย้ายเข้ามาก่อนหมดแล้วเหลือแค่เพลินที่เพิ่งจะได้ย้ายเข้ามาเพราะกว่าจะรบเร้าพ่อกับแม่ของเธอได้ ยิ่งแม่ รายนั้นหวงลูกสาวมากไม่ยอมง่ายๆ แต่พ่อตามใจ ไม่บังคับอะไรลูกเลย เพลินให้เหตุผลว่าจากบ้านมามหาลัยค่อนข้างไกล หากให้ลุงสมพรมารับส่งทุกวันเธอกลัวว่าลุงจะไม่ไหว เพราะอายุลุงสมพรก็เกือน50ปีแล้ว แต่การที่เพลินย้ายเข้ามาอยู่หอในครั้งนี้กลับมีคนไม่พอใจอยู่เงียบๆRrrrrrrrrrr.“ฮัลโหลครับ ผมมาถึงแล้วครับคุณหนู”“ลุงเพลินรบกวนขึ้นมาเลยได้ไหมคะ พอดีว่าเพลินอาบน้ำอยู่นะ”“จะดีเหรอครับคุณ
“นะพ่อ วันนี้หนูเหงา อยากมีเพื่อนนอน”“หนูนอนบนเตียงบนเตียงไปก็แล้วกัน”“โถ่ว พ่อ กลัวหนูขนาดนั้นเลยหรอคะ”“พ่อว่าเราวางตัวให้เหมาะสมดีกว่านะ”“ก็ได้ค่ะ” แม้เราจะเป็นฝ่ายชนะพ่อเลี้ยงแต่เขาก็ยังไม่เปิดใจให้เราอยู่ดี พ่อเลี้ยงหยิบหมอนไปนอนโซฟาข้างๆ “ปิดไฟแล้วไปนอนได้แล้ว” เราทำตามอย่างว่าง่าย จริงๆแล้วเราไม่ได้จะทำอะไรบ้าๆกับพ่อเลี้ยงตัวเองหรอก แค่คิดอยากจะลองใจเขาดูสักหน่อยว่าจะมีความอดทนกับผู้หญิงมากแค่ไหนถ้าโดนอ่อยแบบนี้“พ่อหลับหรือยังคะ”“ยัง”“พ่อไม่ปวดหลังหรอคะ มานอนกับหนูดีกว่าไหม”“เรานี่นะ”เขาลุกขึ้นมาจริงๆ พ่อเลี้ยงล้มตัวนอนข้างๆเรา แต่ไม่ได้พูดอะไร เราต่างเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เราหันหน้าไปฝั่งที่พ่อเลี้ยงนอน ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปกอดเขาไว้หลวมๆ รอดูท่าทีว่าเขาจะผลักเราออกไหม ผิดคาด พ่อเลี้ยงไม่ขยับตัวแต่เสียงลมหายใจก็ยังดังฟึดฟัด เราย่ามใจ ใช้นิ้วเกลี่ยที่หน้าท้องของเขา พ่อเลี้ยงหันหน้ามาหาเราอย่างรวดเร้ว มือใหญ่เอื้อมมาจับแก้มทั้งสองข้างก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาประชิดและกดจูบอย่างเร่าร้อน พ่อเลี้ยงไม่พูดอะไรสักคำ เขาจู่โจมขึ้นคร่อ
สวัสดีค่ะทุกคน เราชื่อส้มนะคะ อายุ18ปี เราอาศัยอยู่กับแม่และพ่อเลี้ยงอยู่ในบ้านหลังหนึ่งในชนบท บ้านเรามีฐานะปานกลาง ตั้งแต่แม่แต่งงานใหม่กับพ่อเลี้ยง ชีวิตเราก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ปีนี้แม่เราอายุจะ50แล้ว แต่ดันไปแต่งงานกับคนอายุน้อยห่างจากแม่ประมาณ10ปี แม่เราทำงานเป็นผู้ช่วยพ่อในโรงงานผลิตแก้วเล็กๆที่เริ่มเป็นที่ต้องการในย่านนี้ วันหยุดเราอาสาไปช่วยแม่บ้างเพราะไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ พ่อเลี้ยงจะแอบเอาเงินค่าขนมมาให้เราตลอดโดยไม่ให้แม่รู้ เพราะกลัวว่าเราจะโดนดุ พ่อเลี้ยงตามใจเรามาก และบางครั้งเรามักจะเริ่มมีความรู้สึกดีๆกับพ่อเลี้ยง มันไม่ใช่ความรักแบบครอบครัว แต่มันถลำลึกเข้าไปมากกว่านั้น วันนั้นหลังเลิกเรียน ฝนตกหนัก พ่อเลี้ยงขับรถเก๋งมารับเราหน้าโรงเรียน พ่อเลี้ยงดุเรานิดหน่อย คงเห็นว่าชุดเราเปียกเพราะยืนตากฝนไม่ยอมหลบเข้าไปในอาคาร เรารีบขอโทษและเอามือเช็ดผมที่เปียกโชกไปด้วยเม็ดฝนทั้งตัว“หนูกลัวพ่อจะมองไม่เห็นนี่คะ”“เรานี่มันจริงๆเลยนะ”“แม่ไม่มาด้วยหรอคะ” พ่อเลี้ยงส่ายหัวเล็กน้อยและบอกเราว่าแม่มีธุระด่วนต้องกลับไปที่โรงงานเพื่อทำงานด่วนที่เข้ามา แ
ยุพินเป็นเด็กสาวอายุ15 เธอเพิ่งจะแตกเนื้อสาวแต่มีหนุ่มๆตามจีบจนถึงบ้านไม่เว้นแต่ละวัน จนคนเป็นพ่ออย่าง ชาย กุมขมับ เขาได้ชื่อว่าเป็นพ่อเลี้ยง เพราะตั้งแต่เขาแต่งงานกับแม่ของยุพินได้ไม่กี่ปี ยุพินก็ก็เสียชีวิตด้วยโรคร้าย เขาจำเป็นต้องเลี้ยงดูเธอต่อไป นอกจากเขาเธอก็ไม่มีญาติที่ไหนอีกแล้ว ยุพินรักและเคารพชายเหมือนพ่อแท้ๆ แต่เธอไม่รู้เลยว่าความรู้สึกของชายมันได้แปลเปลี่ยนจากความรักที่บริสุทธิ์กลายเป็นเพียงความรู้สึกที่ผู้ชายมีให้ผู้หญิงไปตั้งแต่เมื่อไหร่... หรืออาจจะเป็นตอนนั้น..."พ่อ!""อะไรลูก เกิดอะไรขึ้น" ชายวิ่งหน้าตาตื่น ไปยังห้องน้ำ ยุพินยืนมองเลือดที่ไหลอาบต้นขาของตัวเอง ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่สิ่งที่ชายกำลังโฟกัสกลับเป็นเต้าที่เต่งตึงคู่นั้น และเนิ่นขาวมีไรขนขึ้นประปราย "พ่อ...เลือด หนูเลือดออก!""น่าจะเป็นประจำเดือนนะ""ประจำเดือน?""หนูโตแล้วยุพิน ต่อไปห้ามโป๊เปือยต่อหน้าคนอื่นแบบนี้อีกนะ""แม้แต่พ่อหรอคะ""ใช่ พ่อเป็นผู้ชาย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ภายในใจเต้นโครมครามอย่างประหม่า"เข้าใจแล้วค่ะ""ไปล้างเนื้อล้างตัวเดี๋ยวพ่อออกไปซื้อผ้าอนามัยให้""ค่ะพ่อ"1 สัปดาห







![คุณเลขากับสามีทิพย์ [ Comedy 18++]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)