Masuk"มันจะไม่แปลกๆไปหน่อยหรอคะพี่อติ" นิดก้มหน้างุดด้วยความอาย ตอนเป็นแฟนกันก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ตอนนี้เขาเป็นสามีเธอเต็มตัวแล้ว
ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกว่าจะทบต้นทบดอกกับเธอ หญิงสาวนั่งนิ่งไม่ไหวติงปล่อยให้สามีค่อยๆแกะผมให้ "ถ้าเจ็บบอกพี่นะ" "ไม่เจ็บเลยค่ะ พี่อติมือเบามากเลย" "ขอโทษนะ" เขาบอกก่อนจะเลื่อนมือต่ำลงที่กลางแผ่นหลัง เขาค่อยๆปลดกระดุมทีละเม็ดอย่างเบามือ "นิดทำเองดีกว่านะคะ" "มันอยู่ด้านหลังนิดจะทำเองได้ไงครับ ให้พี่ช่วยนี่แหละดีแล้ว" "ก็ได้ค่ะ" ยังดีที่ด้านในชุดที่แสนจะอึดอัดนี้มีบลาผ้าบางๆทับอีกชั้นไม่อย่างนั้นเธอคงอายเขามากแน่ๆ "เสร็จแล้วครับ" "พี่อติหันหลังไปก่อนสิคะ" "อ้าวทำไมล่ะครับ" "นิดอาย ขอเวลานิดหน่อยนะคะ" "ครับ" เขาหันไปแต่โดยดีได้จังหวะนิดจึงรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมไว้แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าห้องน้ำไป "แสบนักนะ รอให้ออกมาก่อนเถอะหนูไม่รอดแน่" แอด... "พี่อติจะอาบต่อเลยไหมคะ" "ครับ" 20นาทีผ่านไป อติออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมสีขาวสะอาด เขากวาดสายตาไปมองรอบๆห้องก่อนจะพบว่าไม่เจอเจ้าสาวตัวน้อยของเขา "หายไปไหนนะ" เขานังรอประมาณ10นาทีนิดก็ยังไม่กลับเข้าห้องมาเขาจึงตัดสินใจเดินออกไปตาม เผื่อว่าเธอจะลงไปห้องครัวหาอะไรกิน "อยู่นี่นี่เอง ทำอะไรอยู่หรอครับ" ฟอดดด "พี่อติ ตรงนี้ไม่ได้นะคะ" "ทำไมละครับ ดึกขนาดนี้แขกก็พากันกลับหมดแล้ว..." "นิดอายนี่คะ เผื่อมีคนมาเห็นมันจะดูไม่ดีนะคะ" "ไม่ต้องห่วง พี่สั่งแม่บ้านไว้แล้วว่าห้ามใครมาเดินเพ่นพ่าน" "ค่ะ เราขึ้นไปเลยไหมคะ" นิดชี้ไปข้างหน้าพร้อมกับผละให้เขาถอยห่างกาย "เดี๋ยวครับ" ฟึ่บบบบ! "พี่อติคะ!" "ทำไมครับ" "จะ จะทำอะไรคะ" เขาอุ้มร่างเล็กแล้ววางเธอลงบนโต๊ะวางของในครัว เขาค่อยๆช้อนมือใหญ่เข้าโอบร่างบางก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นทำเอาคนตัวเล็กต้องยูดตัวขึ้นด้วยท่าทีที่แข็งขืน "พี่อติ..." "พี่รอหนูนิดมานานมากแล้วนะครับ" "แต่ว่านิดยังไม่พร้อมนี่คะ" "หรือว่านิดไม่รักพี่ หืมมม" เขาซุกใบหน้าอันหล่อเหลาลงที่อกนุ่มของเธอพร้อมกับสูดหายใจเข้าปอดอย่างหนัก "ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ" "ใจคอจะให้พี่รอไปจนแก่เลยหรอครับ" "แต่พี่อติก็ยังไม่แก่นี่คะ" "ปากหวานจังนะ" "นิดพูดจริงๆค่ะ" จุ้บบบ "หวานจริงๆด้วย" "อื้อออออ" เขากดจูบลงบนริมฝีปากเล็กอย่างนุ่มนวล มือใหญ่โอบรัดและเลื้อยไปตามสัดส่วนอรชร เธอขนลุกไปทั้งตัวและเมื่อมือใหญ่มาหยุดที่แผ่นหลังพร้อมกับเลิกเสื้อเชิ๊ตเลื่อนขึ้น "อื้ออออ" จ้วบ จ้วบ "แฮ่กๆ" "หื้มมมม พี่รุนแรงไปหรอครับ" "เปล่าค่ะ นิดแค่หายใจไม่ทัน" "ไม่เป็นไรนะเด็กดี" เขาประกบจูบลงมาอีกครั้ง พร้อมกับเพิ่มบนรักให้ร้อนแรงขึ้นและหนักหน่วงขึ้นไปอีก จ้วบ จ้วบ "อ๊ะ" หญิงสาวสะดุ้งเมื่อมือหนาเคลื่อนตัวมาด้านหน้าและกอบโกบอกนุ่มนิ่มผ่านบราลูกไม้เอาไว้จนล้นมือ "ซ่อนรูปหรอครับ" "พี่อติ!" "พี่ล้อเล่นครับ เราขึ้นห้องกันดีกว่า" หมับ "อุ้ยพี่อติ" "อย่าดิ้นสิครับ ถ้าตกลงไปพี่จะอยู่กับใคร" "อย่างพี่อติก็ต้องหาเมียใหม่อยู่แล้วค่ะ" "ไม่เอา พี่จะมีแค่หนูนิดเท่านั้นครับ" เขาวางเธอบนเตียงนุ่มก่อจะขึ้นคล่อมร่างเล็กและบดจูบอย่างเร่าร้อน ไม่นานเสื้อผ้าของทั้งคู่ก็หลุดล่อนออกจากตัวโดยมีนิดช่วยเขาถอดมันออกไปแต่โดยดี เพราะเธอรู้ดีว่าวันนี้เธอต้องตกเป็นของเขาโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆอีกแล้ว "พี่ขอนะ" "อื้อออ" ริมฝีปากหนาครอบครองยอดประทุมถันพร้อมกับดูดคลึงเคล้ามันไปพร้อมๆกัน มืออีกข้างก็เคล้นบีบเร่งความเสียวให้คนใต้ร่างดิ้นพล่านไปมาอย่างเร่าร้อน เขาเริ่มเลื่อนต่ำลงก่อนจะใช้นิ้วลูบไล้ไปมาระหว่างกลางร่องแคบด้วยความสยิว เสียงครางอื้ออึงดังขึ้นด้วยความประหม่า หญิงสาวที่ไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ทำได้แค่ปล่อยใจและกายให้ไปตามการกระทำของเขาที่เป็นคนคุมเกมนี้ "อื้อออออ อย่าเพิ่งค่ะ" "ครับ?" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างงงงวย "มันจะเจ็บไหมคะ" "พี่จะทำเบาๆนะครับ สัญญาเด็กดี" เขากระซิบเบาๆที่ข้างใบหูพร้อมกับขบมันเบาๆ "อื้อออ" "อย่างเกร็งนะ พี่จะใช้นิ้วก่อน" "ค่ะ" เธอหลับตาพริ้ม อติค่อยๆสอดนิ้วเข้าไป มันเข้าไปได้แค่นิ้วเดียวเท่านั้น นิดถึงกับสะดุ้งและขยับตัวไปด้านบนเพื่อหวังจะหลีกหนี แต่ก็ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้นเพราะอติก็ขยับตามเธอไปอยู่ดี "อ๊ะ อื้ออออ" "เป็นยังไงบ้างครับ" "มันแปลกๆค่ะ นิดบอกไม่ถูก" "เรียกว่าเสียวครับ" "อื้อออเสียวหรอคะ" "ครับ นิดจะเสียวไปจนกว่าจะถึงขีดสุดแล้วก็..." "แล้วก็อะไรคะ อ๊าส์ อื้ออออ" "แล้วก็จะเสร็จครับ อ๊าส์ พี่เสียวไปด้วยเลย" "อื้ออพี่อติแกล้งนิดหรอคะ" "พี่ไม่ได้แกล้งครับ" "อื้ออออ อ๊ะๆๆๆ" "อื้มมม แบบนั้นครับ จะเสร็จก็ปล่อยออกมาเลยนะ อย่ากลั้นเอาไว้นะครับ" "ค่ะ อ๊าส์ อื้อออ" นิ้วที่สองถูกสอดเข้าไปอีกทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งด้วยความคับแน่น เขาเริ่มชักเข้าออกช้าจนมันเริ่มเปียกชุ่มอีกครั้ง "อ๊ะ อื้อออออ นิดเสียวจังเลยค่ะ" "ปล่อยสบายๆนะครับ" "อื้ออออ อ๊ะๆๆๆๆ" "ปล่อยเลยครับ" "อ๊าส์พี่อติคะ" "ครับเด็กดี" "อ๊างงงงง อื้ออออ" "ใกล้แล้วครับ อีกนิดเเดียว" "อื้ออออ อ๋อยยยยยยย" "จะเสร็จบอกพี่นะ" "อ๊ะ อ๊าส์ อื้อๆๆๆๆ จะเสร็จแล้ว อ๊าส์ๆๆๆๆ" พรวดดดด "อื้อออออ" จ้วบ จ้วบ "อื้ออออ พี่อติ" เขาก้มลงไปดูดน้ำหวานจากช่องรักที่กำลังรินไหลออกมา "หวานจังครับคนดี" "อื้ออออ" เขาขยับเข้าหาร่างบางก่อนจะสอดแทรกกายแกร่งเข้าไปยังสำรวจภายใน อติค่อยๆขยับเข้าไปทีละนิดๆและยัดมันเข้าไปจนสุดลำได้สำเร็จภายใต้คนที่ยังนอนตัวเกร็งด้วยความอึดอัดแต่ยังไม่ร้องออกมาสักแอะเนื่องด้วยว่าเมื่อกี้เธอเพิ่งเสร็จไปและไม่มีเรี่ยวแรงจะทักท้วงใดๆ ตรับ ตรับ "อ๊าส์" "อื้ออออ พี่อติอย่าขยับแรงสิคะ" "พี่ไม่ไหวแล้วครับมันปวดไปทั้งแท่งแล้ว" "อื้ออออ นิดจุกค่ะพี่อติ" "ทนอีกหน่อยนะครับเด็กดี" ตรับ ตรับ "อ๊าส์ อื้ออออ" "อ๊างงงง โอ้วววเด็กดีของพี่" "อ๊ะๆๆๆๆ อื้อออ" "อย่าตอดพี่สิครับ มันปวด" "อื้อออๆๆๆ อ๊าส์ๆ" ตรับ ตรับ "อ๊ะๆๆๆๆ อ๋อยยย" "หนูนิด พี่เสียวมาก" "นิดจุกอื้ออออ" ตรับ ตรับ "อ๊าส์ๆๆๆ อย่าแรงสิคะ" "อ๊าๆๆๆๆ ไม่ไหวแล้วครับ" "อื้อออออ อย่าดันแบบนั้น อ๋อยยยย" ลำกายแกร่งถูกบดเบียดเข้าไปในร่องแคบของคนตัวเล็กซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภายใต้ร่างใหญ่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อแต่ทำให้รู้สึกน่าหลงใหล ร่างบางมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาเป็นสามีเธอแล้วต่อไปเธอคงถูกเขาจับกินแบบนี้ซ้ำๆ "อ๊างงงง หนูนิดครับพี่จะเสร็จแล้ว" "พี่อติอย่าปล่อยด้านในนะคะ" "หึ ทำไมครับ" ตรับ ตรับ "นิดยังไม่ได้ทานยาคุมกำเนิดเลยนะคะ" "แล้วใครบอกล่ะว่าพี่จะให้เรากิน" "พี่อติแต่ว่านิดเพิ่งจะเรียนจบนะคะ" "พี่ได้เมียแล้ว แต่ยังขาดลูกนี่ครับ เพราะฉะนั้นพี่ก็จะเอาลูกครับ" ตรับ ตรับ "อื้ออออ อ๊าส์ๆๆๆ" "อ๊างงงงงง แน่นมากเลยเด็กดี อื้มมมม" "อ๊าส์พี่อติขา เบาๆหน่อยสิคะ" "พี่ก็อยากทำแบบนั้นนะครับ" "อื้ออออ" "อ๊างงงงง" "อร๊ายยยยย" พรวดดดด "นิดเสร็จอีกแล้วนะ อ๊าส์" "อื้อออออๆๆๆ" "อ๊างงงง ซี๊ดดดดดด" "อ๊าส์ อื้อออ" พรวด อติปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นอุณหภูมิร้อนกว่าร่างกายฉีดเข้าภายในร่องอันคับแคบด้วยความเสียวและเขายังคงกดมันอยู่อย่างนั้นให้ไอ้เจ้าลูกๆของเขามันวิ่งเข้าไปด้านในตัวเธอ "เข้าไปเลยลูกพ่อ" เพลี๊ยะ นิดตีแขนเขาเบาๆก่อนจะทำหน้ามุ่ย"เดี๋ยวพิมลเช็ดตัวให้นะคะผู้ใหญ่..." พิมลส่งสายตาแพรวพราว พลางลงมือแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของขุนออก ชายหนุ่มที่สติสับสนพยายามผลักออก แต่น้ำฤทธิ์ยาทำให้ร่างกายของเขาร้อนรุ่มและไร้เรื้อแรง พิมลถือโอกาสโน้มตัวลงหวังจะซุกไซ้และมีความสัมพันธ์กับขุนให้ตกเป็นของเธอในคืนนี้!หมับ!"ทำอะไรน่ะ!"เสียงหวานเข้มดังขึ้นตรงหน้าประตูห้องนอน! แก้วตา ในชุดเสื้อคลุมเดินเข้ามาเห็นภาพพิมลกำลังก้มลงซุกไซ้อกเปลือยเปล่าของขุนที่นอนหายใจกระเส่าอยู่บนเตียง แก้วตาใจสลายไปวูบหนึ่ง แต่ด้วยสติและสายตาตาคมของเธอที่มองเห็นอาการทรมานผิดปกติของขุน ดวงตาแดงซ่าน เหงื่อแตกพล่าน และมือหนาที่พยายามดันพิมลออก เธอจึงรู้ทันทีว่าเกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลขึ้น!แก้วตาตรงเข้าไปดึงตัวพิมลออกอย่างแรง! "ออกไปให้พ้นจากตัวผู้ใหญ่ขุนเดี๋ยวนี้นะพิมล!""คุณหนูแก้วตา! เข้ามาได้ยังไงคะ!" พิมลลนลาน หน้าซีดแก้วตาสบตาพิมลด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันสังเกตเห็นขวดยาแปลกๆ ในกระเป๋าเธอตั้งแต่ตอนช่วยถือของแล้ว! คิดจะใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้กับคนของฉันงั้นเหรอ? ออกไปจากบ้านพักเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจและพ่อเลี้ยงให้มาลากตัวเธอไป!"พิมลเห็นสายตาจริงจั
พ่อเลี้ยงพิพัฒน์หัวเราะร่าด้วยความสุขใจ เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องประสานเสียง แสงจันทร์คืนวันเพ็ญฉายลอดเข้ามาบนเรือนไทย โอบล้อมร่างของทั้งสองคนที่กุมมือกันไว้แน่นจุมพิตที่เคยเกิดจากความจำเป็นในคืนเกิดเรื่อง บัดนี้ได้ถักทอ กลายเป็นความรักอันมั่นคงที่จะคงอยู่ตราบนานเท่านานหลังจากคืนที่ความจริงทุกอย่างคลี่คลาย เรือนไทยหลังใหญ่กลับมาสงบร่มเย็นอีกครั้ง ขุนในฐานะผู้ใหญ่บ้านคนใหม่เร่งตระเตรียมสินสอดทองหมั้นเพื่อก้าวเข้ามาสู่ขอแก้วตาอย่างเป็นทางการในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทว่า... เรื่องราวกลับไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิดบ่ายวันนั้น อากาศอบอ้าวเป็นพิเศษ เสียงหัวเราะดังมาจากเรือนรับรองเมื่อ คุณชายวัชระ ลูกชายของเพื่อนสนิทพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ เศรษฐีหนุ่มดีกรีนอกเพิ่งเดินทางกลับมาจากกรุงเทพฯ พร้อมขนขบวนขันหมากและเครื่องเพชรชุดใหญ่มาสู่ขอแก้วตาตัดหน้าอย่างกระทันหัน!"พ่อเลี้ยงครับ ผมชอบพอน้องแก้วตามาตั้งแต่เด็กๆ พอกลับมาจากเมืองนอกเลยรีบให้คุณพ่อมาสู่ขอทันที" วัชระเอ่ยด้วยท่าทีทะนงตน พลางส่งยิ้มให้แก้วตาที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆบังเอิญเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ขุนตั้งใจเดินขึ้นเรือนไทยมาเพื่อแจ้งข่าวเรื่องเอกสา
"คุณหนูอาจจะไม่ได้ตั้งใจแต่ถูกมันล่อลวงครับพ่อเลี้ยง!" นายจ้อยได้ทีรีบเสี้ยมต่อ "มันรู้ว่าคุณหนูไร้เดียงสา เลยใช้เสน่ห์โจรหลอกล่อ แถมตอนนี้มันยังใช้ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านมาบังหน้าเพื่อจะฮุบไร่นาของพ่อเลี้ยงอีก! ถ้าพ่อเลี้ยงไม่เชื่อ คืนนี้ลองเรียกมันมาคุย แล้วให้พวกผมค้นตัวมันดูสิครับ ผมสืบมาว่ามันชอบพกผ้าโพกหน้าสีดำผืนที่ใช้ปล้นติดตัวไว้ตลอดเวลา!"พ่อเลี้ยงพิพัฒน์กำหมัดแน่น สายตาทรงอำนาจเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเกรี้ยวเกรี้ยว "ถ้าเป็นจริงอย่างที่มึงพูด... กูจะไม่ละเว้นมันไว้แน่! ไปตามตัวไอ้ขุนกับแก้วตาขึ้นมาบนเรือนเดี๋ยวนี้!"ไม่นานนัก แสงตะเกียงเจ้าพายุบนเรือนไทยสว่างโล่ง บรรยากาศกดดันและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แก้วตาเดินขึ้นเรือนมาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะพบขุนที่เดินตามขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบกลับกวาดมองนายจ้อยที่ยิ้มกริ่มอยู่ข้างกายพ่อเลี้ยงอย่างจับสังเกต"พ่อคะ... มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ เรียกพวกเราขึ้นมารวมกันดึกดื่นแบบนี้" แก้วตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสับสนตึง!พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ก้าวเข้ามาหาลูกสาว สายตาคาดเค้นจนแก้วตาสะดุ้ง "แก้วตา... บอกพ่อมาตามตรง คืนเกิดเหตุ
ยามเย็นของวันเดียวกัน แสงอาทิตย์สีอัศดงฉาบท้องฟ้าทุ่งนาเป็นสีส้มอมทอง ลมพัดไอเย็นยามโพล้เพล้พัดผ่านทิวไผ่รอบสะพานไม้เก่าท้ายสวนผลไม้ เสียงตักนกและจิ้งหรีดเริ่มออกร้องประสานเสียงขัดความเงียบสงบแก้วตาเดินก้าวสั้นๆ มาตามคันนา หัวใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ มือบางกระชับผ้าพันคอไว้แน่น ในกระเป๋าเสื้อคลุมมี ผ้าโพกหน้าสีดำ ผืนนั้นติดตัวมาด้วย เธอพยายามบอกตัวเองว่าที่มา... เพียงเพราะต้องการมาเคลียร์ให้จบและขู่ไม่ให้เขามาวุ่นวายกับครอบครัวเธออีกเท่านั้นบนสะพานไม้สักเก่า ร่างสูงใหญ่ของผู้ใหญ่ขุนยืนพิงราวสะพาน ทอดสายตามองลำน้ำที่ไหลผ่านอย่างเคลิบเคลิ้ม เมื่อได้ยินเสียงก้าวเท้า ชายหนุ่มจึงหันกลับมา ยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม"ในที่สุดเธอก็มา... คุณหนูแก้วตา" ขุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแก้วตาหยุดเดิน ห่างจากเขาพอสมควร เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามทำเสียงแข็ง "ฉันมาเพื่อฟังความจริง! แล้วก็มาบอกแกด้วยว่าอย่าเอารเรื่องคืนนั้นมาขู่ฉันอีก พูดมาสิ... ทำไมวันนั้นโจรอย่างแกถึงต้องบุกขึ้นเรือนไทยของพ่อฉัน!"ขุนถอนหายใจยาว ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้แก้วตาทีละก้าว แต่คราวนี้ไร้ซึ่งคราบของโจรผู้ก้าวร้าว ดวงตา
หนึ่งเดือนผ่านไป... ไอเย็นของฤดูหนาวเริ่มจางหาย เปลี่ยนเป็นลมแล้งยามต้นปีตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แก้วตาไม่เคยลืมเรื่องราวในคืนนั้นได้เลย ผ้าโพกหน้าสีดำผืนนั้นถูกซ่อนไว้ลึกที่สุดในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง ทุกครั้งที่เธอส่องกระจก สัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากและสายตาคมกริบคู่ นั้นยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ ราวกับเป็นตราบาปที่สลักลึกอยู่กลางใจวันนี้เรือนไทยของพ่อเลี้ยงพิพัฒน์คึกคักเป็นพิเศษ เสียงหัวเราะและบทสนทนาดังมาจากเรือนรับรองด้านหน้า เมื่อคหบดีใหญ่กำลังต้อนรับ "ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่" ที่เพิ่งได้รับเลือกตั้งเข้ามาดูแลสุขทุกข์ของชาวบ้านในตำบล"แก้วตา... ยกน้ำชาและมารยาทอบอุ่นไปให้ผู้ใหญ่เขาหน่อยสิลูก" เสียงแม่นมเอ่ยเรียกแก้วตาที่กำลังนั่งเหม่ออยู่ตรงระเบียงเรือนไทย"ค่ะแม่นม..." แก้วตารับถาดไม้สักประดิดประดอย ถือแก้วน้ำชาควันฉุยเดินลงบันไดเรือนไทยอย่างเรียบร้อย กิริยาอ่อนช้อยของลูกสาวคหบดีใหญ่เป็นที่เลื่องลือไปทั่วแปดบ้านสองเมืองเมื่อก้าวเข้าไปในเรือนรับรอง สายตาของพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ก็หันมามองด้วยความภาคภูมิใจ "มาพอดีเลยแก้วตา... มาทำความรู้จักกับ ผู้ใหญ่ขุน ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ของเราสิ อายุน้
แสงขมุกขมัวของรุ่งอรุณ ค่อยๆ ลอดผ่านร่องม่านไม้สักเข้ามาในห้องนอน ไอเย็นจัดภายนอกทำให้อากาศด้านในยิ่งสงบเงียบ ขุนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้มุมห้อง สองตาสว่างโล่งตลอดทั้งคืน มือแกร่งกระชับด้ามปืนสั้นเสือพรานไว้ไม่ห่างกาย ขณะที่แก้วตานอนเคลิ้มหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงด้วยความอ่อนล้าก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นหนักแน่นและมีจังหวะขัดความเงียบในยามเช้าตรู่ ทำเอาทั้งสองร่างในห้องสะดุ้งโหยงพร้อมกัน"แก้วตา... ตื่นหรือยังลูก?"เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของ พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ เจ้าของเรือนไทยและคหบดีใหญ่แห่งย่านนี้ ดังแทรกผ่านประตูเข้ามา แก้วตาเบิ่งตากว้าง ตัวเกร็งกาจด้วยความตื่นตระหนก หัวใจล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีขุนดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วและไร้เสียง ชายหนุ่มสบตาแก้วตาพร้อมส่งสัญญาณมือให้เธอตั้งสติ เขาพุ่งตัวเข้าหาตู้เสื้อผ้าไม้สักใบเดิม แต่ทว่า..."เมื่อคืนจ้อยมันบอกว่ามีคนร้ายแอบขึ้นเรือน พ่อเลยแวะมาดูตั้งแต่เช้า..." เสียงก้าวเท้าของพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ขยับเข้าใกล้ประตูมากขึ้น "เปิดประตูให้พ่อหน่อยสิลูก พ่อจะเข้าไปดูแจกันที่ลูกทำตกเมื่อคืนด้วย"แก้วตาหน้าซีดสลด ตู้เสื







