บทที่3.ระหว่างพู่กันและหัวใจ

อิมิลี่จรดพู่กันลงบนผืนผ้าใบอีกครั้ง ความนุ่มนวลของสีที่ผสมอย่างพิถีพิถันแตะลงบนพื้นผ้าใบขาวราวกับดนตรีที่บรรเลงเบาๆ เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สลับสายตาจากจุดที่กำลังวาดไปยังชายหนุ่มที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กตรงหน้า

แสงอ่อนจากหน้าต่างที่อยู่ข้างๆ ทาบไล้ร่างของเขา สร้างเงาอ่อนโยนที่ตกกระทบใบหน้าคมคาย ผมสีเข้มยุ่งเล็กน้อยแต่ดูมีเสน่ห์ ไหล่กว้างและท่าทางผ่อนคลายทำให้เขาดูเหมือนภาพวาดของชายหนุ่มที่หลุดออกมาจากยุคสมัยโรมัน แต่เป็นดวงตาคู่นั้นที่สะกดอิมิลี่ไว้ ดวงตาสีเข้มที่มองมาที่เธอเต็มไปด้วยความอบอุ่น นุ่มนวล และราวกับมองลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ

“คุณวาดเก่งมากเลยนะ” เลโอเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบอยู่นาน น้ำเสียงของเขาลึกและเป็นมิตร “เหมือนกับว่าคุณกำลังเล่าเรื่องราวบางอย่างผ่านภาพนี้”

อิมิลี่ชะงักเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มอ่อน เธอหลบสายตาลงมองพู่กันในมือ

“บางทีอาจจะใช่ค่ะ ฉันว่าภาพวาดมักจะสะท้อนอารมณ์ของคนวาด”

เลโอนิ่งฟังคำตอบของอิมิลี่ ดวงตาสีเข้มของเขายังคงจับจ้องไปที่เธอด้วยความสนใจ ราวกับพยายามค้นหาความหมายที่ลึกซึ้งกว่าในคำพูดของเธอ

“แล้วตอนนี้คุณกำลังรู้สึกยังไงล่ะ?” เขาถามเสียงนุ่ม ดวงตาของเขาสะท้อนความจริงใจที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเขากำลังมองทะลุผ่านกำแพงที่เธอสร้างขึ้น

อิมิลี่หยุดมือ เธอจ้องมองพู่กันในมือ รู้สึกถึงแรงสั่นเล็ก ๆ ในหัวใจ ราวกับคำถามนั้นทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่เธอหลีกเลี่ยงมาตลอด

“ฉัน...” เธอเริ่มพูด แต่เสียงของเธอแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน “บางทีฉันอาจจะรู้สึก...เหมือนกำลังหลงทาง”

เลโอยิ้มบาง ๆ แต่ไม่ได้พูดแทรก เขาปล่อยให้เธอพูดต่อ

“การวาดภาพช่วยให้ฉันหลุดพ้นจากความคิดที่สับสนได้ชั่วคราวค่ะ แต่มันก็เหมือนการวิ่งหนี...ทั้งที่จริง ๆ แล้ว ฉันยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังตามหาอะไร”

เลโอพยักหน้าเล็กน้อย ท่าทีของเขายังคงสงบและผ่อนคลาย

“ผมว่า...บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องรู้คำตอบทั้งหมดหรอกนะ บางอย่างเราค้นพบมันระหว่างทาง”

อิมิลี่เงยหน้ามองเขาอีกครั้ง รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

“คุณพูดเหมือนคุณเคยหลงทางมาก่อน”

เลโอยักไหล่เบา ๆ ดวงตาของเขาแฝงความลึกลับเล็กน้อย

“อาจจะใช่...แต่ผมคิดว่าทุกการหลงทาง มันนำเราไปเจอสิ่งที่เราต้องการในที่สุด อย่างน้อยก็ทำให้เราเจอคนที่เข้าใจเรา”

คำพูดนั้นทำให้อิมิลี่รู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดไปชั่วครู่ เธอก้มมองพู่กันในมือ ก่อนจะค่อย ๆ จรดลงบนผืนผ้าใบอีกครั้ง เส้นสายที่เธอวาดต่อเริ่มดูมั่นคงและชัดเจนขึ้น ราวกับคำพูดของเขาช่วยปลดล็อกบางอย่างในหัวใจ

ในห้องนั้นเต็มไปด้วยความเงียบสงบ แต่กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งคู่ต่างจดจ่ออยู่กับสิ่งตรงหน้า ทว่าในหัวใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยบทสนทนาที่ไม่มีคำพูด

ขณะที่บรรยากาศเริ่มเงียบลงอีกครั้ง โทรศัพท์ของเธอก็สั่นเบา ๆ อยู่บนโต๊ะข้าง ๆ อิมิลี่หยุดมือ หยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความที่ทำให้หัวใจเธอเต้นช้าลงอย่างประหลาด

"สุขสันต์วันครบรอบแต่งงาน แต่คืนนี้ไม่ได้กลับนะ"

เธอจ้องมองข้อความนั้นนิ่ง มือของเธอเย็นเฉียบ แม้จะไม่มีคำพูดเพิ่มเติม แต่ข้อความสั้น ๆ นั้นกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่บีบรัดหัวใจของเธอ

“ทุกอย่างโอเคไหม?” เลโอถามขึ้น น้ำเสียงของเขาสงบและอ่อนโยน ราวกับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ของเธอ

อิมิลี่วางโทรศัพท์ลง พลางสูดลมหายใจลึกเพื่อควบคุมตัวเอง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา และฝืนยิ้มเมื่อเงยหน้ามองเลโอ แต่คำว่า "ไม่มีอะไร" ที่หลุดออกจากปากเธอกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่ไม่อาจปกปิดได้ สีหน้าเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

อิมิลี่วางพู่กันลงอย่างช้า ๆ เสียงของมันกระทบกับโต๊ะไม้เบา ๆ แต่กลับดังก้องในความรู้สึก เธอมองภาพบนผ้าใบที่ยังไม่เสร็จ ราวกับเส้นสายและสีสันเหล่านั้นกลายเป็นภาระที่เธอไม่อาจแบกรับได้ในตอนนี้

“เดี๋ยวเราค่อยมาต่อกันใหม่ได้ไหมคะ?” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความล้า เธอเงยหน้ามองเลโอที่ยังคงนั่งอยู่ตรงหน้า

เลโอพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ได้สิ ครับ”

“บางครั้งเราต้องพักบ้างครับ” เลโอพูดเบา ๆ “เพราะศิลปะที่ดี...ไม่ได้มาจากการเร่งรีบ แต่มาจากความพร้อมทั้งใจและจิตวิญญาณ”

คำพูดนั้นทำให้อิมิลี่สะอึกเล็กน้อย เธอพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะก้มมองมือของตัวเองที่ยังคงสั่นเล็กน้อยจากความรู้สึกในใจ

“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเก็บข้าวของอย่างเงียบ ๆเลโอยืนมองอิมิลี่ขณะที่เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจัดเก็บพู่กันและจานสี เสียงเบา ๆ ของอุปกรณ์กระทบกันดังแผ่ว ๆ ในห้อง เธอทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง ราวกับพยายามจัดการไม่เพียงแค่ข้าวของ แต่รวมถึงความคิดในหัวใจของเธอด้วย

“คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณผมหรอกครับ” เลโอพูดขึ้นหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน “แค่ผมได้เห็นคุณค่อย ๆ ผ่อนคลายลงก็พอแล้ว”

อิมิลี่หยุดมือชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้ามองเขา รอยยิ้ม ปรากฏบนใบหน้าของเธอ แม้จะยังเจือด้วยความล้า

“คุณใจดีเกินไปแล้วค่ะ”

เลโอหัวเราะเบา ๆ พลางยักไหล่ “บางทีผมก็แค่ชอบอยู่ในที่ที่ผมรู้สึกว่าผมมีค่า...และที่นี่ กับคุณ ผมรู้สึกแบบนั้น”

คำพูดของเขาทำให้อิมิลี่ชะงัก เธอหลบสายตาลงเล็กน้อยเพื่อหลีกเลี่ยงความรู้สึกที่ตีขึ้นมาในอก เธอไม่แน่ใจว่าทำไมคำพูดของเขาถึงมีอิทธิพลต่อเธอมากขนาดนี้

“งั้นเจอกันครั้งหน้านะคะ” เธอพูดเบา ๆ ขณะที่เก็บของเสร็จเรียบร้อย

เลโอพยักหน้า แต่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องมาที่เธอ รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของเขาไม่เลือนหายไป “ครับ เจอกันครั้งหน้า...เมื่อคุณพร้อม”

เมื่อเลโอเดินออกไป เสียงม่านที่ไหวลู่ตามลมดังแผ่วเบา ราวกับสะท้อนความรู้สึกในใจที่ยังคงหวั่นไหว อิมิลี่ยืนนิ่ง ทอดสายตาไปยังผืนผ้าใบตรงหน้า ลายเส้นเค้าร่างของชายหนุ่มยังคงอยู่ ดวงตาของเธอจับจ้องมันอย่างลังเล ในความเงียบงัน อิมิลี่เอ่ยเสียงแผ่วกับตัวเอง ราวกับถามหัวใจที่ยังสั่นไหว "ฉันพร้อมจะไปต่อหรือยัง..."

เสียงนั้นเบาราวกับกลืนหายไปในอากาศ แต่ในใจกลับดังก้องราวกับเสียงสะท้อนในห้องโล่ง เธอจ้องมองผืนผ้าใบอีกครั้ง เส้นเค้าร่างของเลโอยังไม่จางไป เหมือนกำลังรอคำตอบจากเธอ ว่าควรเติมเต็มภาพนี้ให้สมบูรณ์ หรือปล่อยให้มันเป็นเพียงร่องรอยของสิ่งที่เคยเกิดขึ้น