บทที่2..ร้านภาพ The Brushstroke

ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนของมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกยังคงดังต่อเนื่อง ข้อความในเฟซบุ๊กที่เพื่อนๆส่งแสดงความยินดีในวันครบรอบวันแต่งงานของเธออย่างท้วมท้น อิมิลี่เลื่อนสายตามองหน้าจอหวังว่า เสียงที่ดังนั้นจะเป็นของสามีของเธอ แต่เมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฎกลับทำให้หัวใจเธอยิ่งหว้าเหว่ และอดคิดไม่ได้ ว่า

“เจมส์คงลืมวันนี้ไปแล้วจริงๆ”

อิมิลี่แต่งตัวด้วยเดรสเกาะอกยาวสีขาวที่พลิ้วไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอ ผืนผ้าสีขาวสะอาดช่วยขับผิวที่เนียนละเอียดและสว่างสดใสราวกับเธอเป็นภาพวาดที่หลุดออกมาจากกรอบ เส้นผมยาวสลวยถูกปล่อยลงอย่างอิสระ คล้ายสายลมที่โอบอุ้มเธอไว้

เธอเดินไปหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอน มองตัวเองเงียบ ๆ ราวกับตรวจสอบว่าภาพลักษณ์ของเธอสะท้อนความสงบที่เธอพยายามหาในหัวใจหรือไม่ เมื่อพอใจกับการแต่งกาย เธอหยิบกระเป๋าสะพายเล็กสีเบจที่เข้ากันพอดีกับชุด จากนั้นจึงก้าวออกจากห้องพัก

ปลายเท้าของเธอแตะบนพื้นทางเดินของคอนโดที่เงียบสงบ เมื่อเธอเปิดประตูออกสู่ถนนในเมืองที่แสนคุ้นเคย สายลมอ่อน ๆ ยามเช้าพัดพากลิ่นกาแฟหอมกรุ่นจากร้านริมถนน เสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนโลกที่แสนสวยแต่ภายในใจของเธอกลับรู้สึกขัดแย้ง ราวกับทุกสิ่งรอบตัวเป็นฉากสวยงามในภาพยนตร์ แต่หัวใจของเธอกลับหมองหม่น

เธอรู้ว่าการไปที่ร้าน ไม่ใช่แค่การไปจัดการภาพวาดที่ฝากขาย แต่ยังเป็นการหลบหนีความวุ่นวายในจิตใจของเธอ ที่นั่นคือที่เดียวที่เธอสามารถปลดปล่อยอารมณ์และความคิดผ่านพู่กันและสี

เธอยืนนิ่งเมื่อถึงหน้าร้าน เสียงกระดิ่งเบา ๆ ดังขึ้นทันทีที่เธอผลักประตูเข้ามา กลิ่นของสีอะคริลิกและกระดาษแผ่นใหม่ต้อนรับเธออย่างอบอุ่น ภายในร้าน The Brushstroke มีผนังที่เต็มไปด้วยภาพวาดหลากหลายสไตล์ วางโชว์เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศอบอุ่นจากแสงไฟสีอ่อนที่สะท้อนลงบนพื้นไม้ทำให้ที่นี่รู้สึกเหมือนเป็นโลกอีกใบ

“สวัสดีค่ะ ซาร่า” อิมิลี่เอ่ยทักเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย ขณะที่กลิ่นของสีอะคริลิกผสมกับกลิ่นกระดาษเก่า ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้หัวใจเธอสงบลงเล็กน้อย

ซาร่ามองเธอพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น “สวัสดีอิมิลี่ เหมือนเดิมเลยนะ เดินเข้ามาเงียบ ๆ ไม่เปลี่ยนเลย”

อิมิลี่หัวเราะเบา ๆ “ก็ที่นี่สงบดีนี่ ซาร่า” เธอพูดก่อนจะเดินผ่านโซนแสดงภาพไปยังม่านบางสีขาวที่กั้นห้องด้านหลังไว้

ม่านพลิ้วไหวเมื่อเธอแหวกมันเข้าไป ห้องด้านหลังเป็นพื้นที่ทำงานส่วนตัวที่เธอคุ้นเคย โต๊ะไม้ยาววางอยู่กลางห้อง เต็มไปด้วยขวดสี แปรงวาด และกระดาษร่างภาพ เสียงของเมืองภายนอกถูกปิดกั้นจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจและความเงียบสงบ

อิมิลี่นั่งลงประจำที่หน้าโต๊ะวาดภาพ จ้องมองผืนผ้าใบที่ยังค้างไว้ตรงหน้า ภาพวาดที่เธอกำลังสร้างเป็นภาพที่เต็มไปด้วยอารมณ์ สีสันจัดจ้านตัดกับพื้นหลังสีขาวสะอาด เธอหยิบพู่กันขึ้นมา หมุนมันเบา ๆ ในมือราวกับกำลังชั่งใจว่าจะลงสีตรงไหนก่อน

แต่แทนที่จะเริ่มวาด เธอกลับนั่งนิ่ง ปล่อยให้สายตาจ้องมองภาพที่ยังไม่เสร็จ ราวกับกำลังมองหาคำตอบบางอย่างในจังหวะการปาดสีที่ยังไม่สมบูรณ์

ความคิดของเธอลอยวนไปถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น บทสนทนากับเจมส์เมื่อคืนนั้นยังคงตกค้างในใจ แต่การอยู่ที่นี่ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้หลบหนีจากความวุ่นวายนั้นอย่างน้อยก็ชั่วคราว

ทันใดเสียงม่านสีขาวบางเบาดังขึ้นเบา ๆ ทำให้อิมิลี่เงยหน้าขึ้นจากผืนผ้าใบ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง

เขาเป็นคนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน รูปร่างสูงโปร่ง ท่าทางสง่างามในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เน้นกล้ามเนื้อแข็งแรงของเขาเห็นได้อย่างชัดเจน ใบหน้าคมสันเหมือนหลุดออกมาจากภาพวาดเรอเนซองส์ ดวงตาสีเข้มลึกล้ำของเขาจ้องมาที่เธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“ขอโทษที่เข้ามาโดยไม่ได้บอก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่ม “ซาร่าบอกว่าคุณกำลังมองหาคนเป็นแบบให้วาด”

อิมิลี่กระพริบตาเล็กน้อย ราวกับพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เธอวางพู่กันลงบนโต๊ะ และลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีที่ยังคงสงวนไว้ซึ่งความระมัดระวัง

“ใช่ค่ะ...แต่ฉันไม่ได้คิดว่าจะมีใครมาเร็วขนาดนี้” เธอพูดเบา ๆ แต่ก็แฝงไปด้วยความสุภาพ

ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นมีเสน่ห์จนเธออดไม่ได้ที่จะสังเกต “ผมชื่อเลโอ ซาร่าเป็นเพื่อนของผมเอง เธอบอกว่าอิมิลี่ต้องการแบบสำหรับภาพวาดชิ้นใหม่ ผมเลยอาสามา”

อิมิลี่พยักหน้า แม้จะยังรู้สึกงุนงง แต่เธอก็ไม่อยากปฏิเสธ เธอผายมือไปยังเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางห้อง

“เชิญนั่งตรงนั้นเลยค่ะ”

เลโอเดินไปนั่งอย่างมั่นใจ ท่าทางของเขาดูเป็นธรรมชาติราวกับคุ้นเคยกับการเป็นแบบให้วาดมาก่อน เขาเอนตัวเล็กน้อย ท้าวแขนไว้กับพนักเก้าอี้ ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เธออย่างผ่อนคลาย

อิมิลี่หยิบพู่กันขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกที่อัดแน่นในใจค่อย ๆ บรรเทาลงเมื่อเธอเริ่มร่างเส้นลงบนผืนผ้าใบ เส้นสายเริ่มปรากฏเป็นรูปร่างของเขา ภายในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศของความสงบ แต่กลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่เธอสัมผัสได้จากเลโอ

“คุณดูเหมือนเคยทำแบบนี้มาก่อน” อิมิลี่พูดขึ้นเบา ๆ

“ผมเคยเป็นแบบให้เพื่อนในมหาวิทยาลัยวาดอยู่บ้าง” เลโอตอบ น้ำเสียงเรียบง่ายแต่นัยน์ตาของเขามันเยิ้ม

“แต่ผมคิดว่ามันน่าสนุกเสมอ เวลาที่ได้เห็นตัวเองผ่านมุมมองของศิลปิน”

คำพูดนั้นทำให้อิมิลี่ยิ้มจาง ๆ เธอจดจ่อกับการลงแสงเงา รู้สึกถึงความสมดุลที่กลับคืนมาในหัวใจอย่างแผ่วเบา ราวกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มคนนี้จะช่วยเติมเต็มบางสิ่งที่ขาดหายไปในช่วงเวลานี้