29

คุณมัญชุตาฟังแล้วกลืนน้ำลาย  อวิกาบอกว่ายอม แต่จริงๆ คือเธอไม่ยอมอะไรเลย  แต่ท่านก็เข้าใจหญิงสาวว่าทำไมถึงมีเงื่อนไขพวกนี้ ก็อยู่ที่คิมหันต์แล้วว่าจะว่าอย่างไร

“ตกลง  พี่ไม่มีข้อแม้ อ้อมจะว่าอย่างไรพี่ยอมหมด”  คิมหันต์ที่ฟังอยู่ด้านนอกก้าวเข้าตอบด้วยตัวเอง 

“เขียนสัญญามาเลยก็ได้ครับ พี่จะเอาไว้อ่านก่อนนอนทุกวัน”  เขาพูดต่อ  “แล้วสัญญาที่ว่าอ้อมพร้อมเมื่อไหร่” 

“ตอนนี้ก็พร้อมค่ะ  คุณพร้อมจ่ายเลยไหม”  หญิงสาวมองเขาอย่างท้าทาย  แววตาเธอเปลี่ยนไป ไม่ใช่อวิกาคนเดิมอีกแล้ว  

และถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าทางที่เดินจะทำให้เขาต้องเจ็บปวดในวันหน้า แต่คิมหันต์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินไปตามทางที่เธอขีดให้เดิน  เพราะมันมาจากผลจากการกระทำของเขาเองในอดีต

คุณมัญชุตามองหนุ่มสาวทั้งสองด้วยความหนักใจ  แต่ท่านเข้าใจอวิกาดีเกินกว่าจะตำหนิเธอ  ในเมื่อคิมหันต์เคยเอามีดกรีดใจแม่ของลูกจนมันกลายเป็นแผลเหวอะหว่ะ  และแผลนั้นมันยังกลัดหนองอยู่  มาถึงวันนี้ถ้าอวิกาจะโยนก้อนหินใส่คิมหันต์  มันก็คือเรื่องที่เข้าใจได้ และคิมหันต์เองก็ยินดีเดินฝ่าดงก้อนหินนั้น  ท่านก็ทำได้แค่ดูเท่านั้น

การจดทะเบียนสมรสมีขึ้นในสองวันต่อมา  คุณมัญชุตาเป็นพยานรับรู้  ท่านเอาแหวนแต่งงานวงเดิมที่อวิกาเคยคืนให้คิมหันต์เมื่อสองปีก่อน  มอบคืนให้หญิงสาว

“อ้อมเป็นคนเลือกแหวนวงนี้เอง  มันเป็นของหนูมาตลอดนะลูก ถ้าไม่อยากใส่เก็บไว้ให้น้องเอื้อใส่เล่นตอนโตก็ได้” 

อวิการับมา  “ขอบคุณค่ะคุณแม่”  เธอรู้ว่าท่านพยายามประนีประนอมอย่างที่สุดแล้ว  และในฐานะแม่ของฝ่ายชาย ท่านทำให้เธอขนาดนี้ก็ถือว่าเธอโชคดีกว่าผู้หญิงหลายคนด้วยซ้ำ

คิมหันต์ขนของเข้ามาอยู่ในบ้านเธอตั้งแต่เย็นนั้น  เพราะอวิกาไม่ยอมย้ายไปบ้านเขา  อวิกาให้เขาอยู่ห้องนอนอีกห้องหนึ่งและสั่งห้ามเขาเข้าห้องของเธอโดยไม่มีเหตุจำเป็น

คิมหันต์เขียนเช็คส่งให้เธอเป็นค่าเลี้ยงดูรายปีตามที่เธอเรียกร้องในวันเดียวกับที่ไปจดทะเบียน  เย็นนั้นคุณมัญชุตาถือโอกาสซื้อของมาทำอาหารมื้อพิเศษเอง  มีคิมหันต์เป็นลูกมือ

“ทำไมแม่ไม่สั่งมาละครับ  อยากทานอะไรก็มีขายหมด”  เขาถามในตอนแรกอย่างไม่เข้าใจ

“ของซื้อกับของทำเองมันไม่เหมือนกันลูก  แม่ดีใจที่คิมกับอ้อมกลับมาอยู่ด้วยกันอีก  ถึงมันจะยังไม่สมบูรณ์แต่คิมต้องอดทนนะลูก  แผลในใจของน้องมันไม่ได้หายไปง่าย เราต้องยอมรับว่าทำกับน้องไว้เยอะมาก” 

คิมหันต์กอดมารดาไว้แน่น 

“ขอบคุณครับแม่  ขอบคุณที่ช่วยผมมาตลอด  ผมจะอดทนให้มากที่สุด”  เขารู้ว่าสิ่งที่เคยทำผิดต่อทั้งอวิกาและมารดาตัวเอง 

ท่านอายุมากแล้วแต่ยังต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างกรุงเทพฯและลำพูน เพื่อดูแลอวิกาแทนเขา  เขารู้ว่าส่วนหนึ่งที่ท่านทำนอกจากเพราะรักอวิกาและน้องเอื้อ ก็คือเพื่อเขาเอง  เขาจะขอโอกาสจากแม่จากลูกไม่ได้เลย ถ้าไม่มีความดีของแม่ที่มีต่อสองแม่ลูก

และเหนือสิ่งอื่นใดในการกลับมาอยู่ด้วยกันครั้งนี้   เขารู้อยู่แก่ใจว่าอวิกาไม่ได้อภัยให้เขาเลย  แต่เธอตั้งใจจะแก้แค้นและเอาคืนเขาต่างหาก