LOGINลืมตาขึ้นมาอีกที หว่านหว่านก็กลายเป็น “มู่หว่านหว่าน” พระชายารองผู้ถูกทอดทิ้งของท่านอ๋องสี่ แถมเจ้าของร่างเดิมยังไม่ได้ป่วยตายธรรมดา แต่มีร่องรอยว่าถูกวางยาพิษปิดปาก ในเมื่อได้ชีวิตใหม่ นางจึงตั้งเป้าเอาไว้ง่าย ๆ แค่สามอย่าง เอาชีวิตรอด หาเงินเปิดร้านเครื่องหอม และลากตัวคนร้ายออกมาให้ได้ แต่แผนทั้งหมดกลับวุ่นวาย เมื่อ “หลงจิ่งเฉิน” ท่านอ๋องผู้เย็นชาและไม่ไว้ใจใคร ดันมีความลับที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เขาได้ยินความคิดของคนที่อยู่ใกล้ นับจากนั้น ทุกคำบ่น ทุกเสียงด่า และทุกความลับในใจที่หว่านหว่านคิดว่าไม่มีใครได้ยิน จึงเข้าหูเขาหมดไม่มีเหลือ จากพระชายารองที่เขาไม่เคยสนใจ กลับกลายเป็นสตรีเพียงคนเดียวที่เขาอยากอยู่ใกล้ และจากเรื่องเล็ก ๆ ในเรือนท้ายจวน กลับค่อย ๆ เปิดโปงความลับที่โยงไปถึงเงินลับ กองกำลัง และแผนกบฏที่อาจสั่นคลอนทั้งราชบัลลังก์ เมื่อบุรุษผู้ได้ยินความคิดของคนทั้งโลกต้องตกหลุมรักสตรีที่อยากเก็บหัวใจไว้เป็นความลับ สุดท้ายแล้วเขาจะเลือก “อ่านใจนาง” หรือเรียนรู้ที่จะ “เชื่อใจนาง” โดยไม่ต้องได้ยินแม้แต่คำเดียว
View More“มีคนสืบทอดแล้ว”เด็กน้อยพยักหน้าอย่างภูมิใจ หว่านหว่านมองสองพ่อลูกก่อนหลุดหัวเราะตาม สามคนพ่อแม่ลูกนั่งอยู่ใต้แสงจันทร์เด็กน้อยนั่งตรงกลาง กินขนมไปพลางนับเงินของตัวเองไปพลางหว่านหว่านมองพระจันทร์เต็มดวง ความทรงจำมากมายย้อนกลับมาวันที่นางลืมตาขึ้นในร่างของมู่หว่านหว่านถ้วยชาที่มีสิ่งผิดปกติ หีบผ้าเก่า สัญลักษณ์ประหลาด สมุดบัญชีลับ การลอบสังหาร คดีกบฏ และบุรุษเย็นชาผู้สามารถได้ยินความคิดของทุกคนรอบตัวในตอนนั้น นางคิดเพียงสามอย่าง เอาชีวิตรอดหาเงิน และหาความจริงให้เจ้าของร่างเดิม แต่โชคชะตากลับพานางมาไกลกว่านั้นนางได้สร้างกิจการที่เป็นของตัวเอง ได้คืนความเป็นธรรมให้เจ้าของร่างเดิม ได้ช่วยให้ตระกูลมู่พ้นจากข้อกล่าวหาได้พบผู้คนที่กลายเป็นครอบครัว และเหนือสิ่งอื่นใดนางได้พบคนคนหนึ่ง คนที่ครั้งหนึ่งเคยรู้ทุกอย่างที่นางคิด แต่กลับรักนางได้อย่างสมบูรณ์ที่สุดในวันที่เขาไม่ได้ยินความคิดของนางอีกแล้วหลงจิ่งเฉินหันมามอง“คิดอะไรอยู่”หว่านหว่านยิ้ม“อยากรู้หรือ”“อืม”“เดาสิ”เขาส่ายหน้า“ไม่เดา”“ทำไม”“ถามง่ายกว่า”หว่านหว่านหัวเราะ“ฉลาดขึ้นนะเพคะ”“ข้าเรียนจากเจ้า”“ถ้าอย่างนั้นข้า
“หลงจิ่งเฉิน”“อืม”“ท่านจำครั้งแรกที่มาที่เรือนนี้ได้ไหม”“จำได้”“ตอนนั้นข้ากลัวท่านมาก”เขาหันมอง“เจ้าไม่ได้คิดเช่นนั้น”หว่านหว่านชะงัก ก่อนนึกขึ้นได้ว่าในเวลานั้นเขายังได้ยินความคิดของนาง“ก็ข้ากลัวอยู่ส่วนหนึ่ง”“อีกส่วนหนึ่ง?”นางกระแอม“ไม่สำคัญ”“ข้าจำได้”“ลืมไปเสีย”“เจ้าเคยคิดว่าข้าหน้าตาเหมือนคนที่ทุกคนติดหนี้”หว่านหว่านยกมือปิดหน้า“ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว ท่านยังจำอีกหรือ”“จำ”“เรื่องดี ๆ มีตั้งเยอะ ทำไมจำแต่เรื่องแบบนี้”“ยังมีอีก”นางรีบยกมือห้าม“พอเลยเพคะ”หลงจิ่งเฉินหัวเราะ หว่านหว่านลดมือลงแล้วมองเขา ใบหน้าของชายตรงหน้ายังคงเหมือนคนที่นางพบในวันแรก แต่แววตาเปลี่ยนไปมากไม่มีความเย็นชาและความระแวงเหมือนเมื่อก่อนไม่มีความเหนื่อยล้าจากเสียงความคิดของผู้คนที่ดังอยู่ในหัวไม่หยุดเหลือเพียงความสงบ และความอ่อนโยนที่เขาไม่คิดจะปิดบังจากนางอีกแล้ว“แล้วท่านเล่า”หว่านหว่านถาม“ตอนนั้นคิดอย่างไรกับข้า”“เสียงดัง”นางขมวดคิ้ว“ข้ายังแทบไม่ได้พูด”“เสียงในใจ”หว่านหว่านตีแขนเขา“ท่านนี่”หลงจิ่งเฉินยิ้ม“แต่ข้าชอบ”นางหยุด“ชอบอะไร”“ความจริงใจของเจ้า”เขามองนาง“ตอนนั้นทุกคน
เด็กน้อยยื่นถุงหอมให้“ข้าทำเอง”หว่านหว่านรับมาดู ถุงผ้าใบเล็กถูกมัดจนเบี้ยว รูปร่างแทบดูไม่ออกว่าเป็นถุงหอมนางพลิกดูด้านหน้า“เจ้าทำเองจริงหรือ”เด็กชายพยักหน้าแรง ๆ“เสี่ยวชุนช่วยนิดเดียว”เสียงเสี่ยวชุนดังมาจากหน้าประตู“ไม่นิดนะเจ้าคะ”เด็กน้อยหันขวับ“นิดเดียว”“บ่าวเย็บให้เกือบทั้งหมดเจ้าค่ะ”เด็กชายรีบวิ่งไปกอดแขนมารดา“ท่านแม่ นางใส่ร้ายข้า”หว่านหว่านหลุดหัวเราะ“แล้วเจ้าทำส่วนไหน”เด็กน้อยคิด ก่อนตอบอย่างมั่นใจ“ข้าเลือกกลิ่น”“เท่านั้น?”“แล้วก็ตรวจ”“ตรวจอะไร”“ตรวจว่านางเย็บดีหรือไม่”เสี่ยวชุนอ้าปาก“คุณชายน้อย”หว่านหว่านหัวเราะจนไหล่สั่น เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังมาจากอีกด้าน“รู้จักใช้คนตั้งแต่อายุเท่านี้ โตไปคงไม่ธรรมดา”หลงจิ่งเฉินเดินเข้ามา เด็กน้อยเห็นบิดาก็รีบวิ่งไปหา“ท่านพ่อ”ชายหนุ่มก้มลงอุ้มลูกขึ้น“วันนี้ก่อเรื่องอะไร”“ไม่มี” คำตอบรวดเร็วจนน่าสงสัยหลงจิ่งเฉินมองหว่านหว่าน นางยักไหล่“วันนี้แค่พยายามเอาถุงหอมที่ตัวเองไม่ได้เย็บไปอ้างว่าทำเอง”เด็กชายรีบแก้“ข้าเลือกกลิ่น”“แม่รู้แล้ว”“สำคัญมาก”หลงจิ่งเฉินพยักหน้า“จริง”หว่านหว่านหันขวับ“อย่าเข้าข้างลูก”“
เด็กน้อยตอบอย่างมั่นใจ“เพราะเงินซื้อขนมได้”เหตุผลชัดเจนจนหว่านหว่านเถียงไม่ออก เสียงหัวเราะของหลงจิ่งเฉินดังขึ้นจากด้านหลังนางหันไป“ท่านมาตั้งแต่เมื่อไร”“ทันได้ยินเรื่องเงินซื้อขนม”เด็กน้อยรีบวิ่งไปหา“ท่านพ่อ”หลงจิ่งเฉินอุ้มลูกขึ้นเด็กชายกระซิบ“ท่านพ่อมีเงินเยอะไหม”“พอมี”หว่านหว่านเลิกคิ้ว พอมีของเขากับพอมีของคนทั่วไปคงไม่เหมือนกันเด็กน้อยถามต่อ“ให้ข้าได้ไหม”“เอาไปทำอะไร”“ซื้อขนม”“ไม่ได้”เด็กน้อยนิ่งหลงจิ่งเฉินถาม“ทำไมไม่ขอท่านแม่”เด็กชายหันไปมองหว่านหว่านก่อนกระซิบเบาลง“ท่านแม่ถามเยอะ”หว่านหว่านได้ยินเต็มสองหู“เจ้าว่าอะไรนะ”เด็กน้อยรีบกอดคอบิดา“ท่านพ่อ กลับบ้าน”หลงจิ่งเฉินหัวเราะ“ที่นี่ก็บ้าน”“ไปอีกบ้าน”“หนีแม่หรือ”เด็กน้อยพยักหน้า หว่านหว่านเท้าเอว“หลงจิ่งเฉิน ถ้าท่านพาลูกหนี วันนี้ทั้งพ่อทั้งลูกไม่ต้องกินขนม”ชายหนุ่มหยุดทันที เด็กน้อยมองบิดาอย่างคาดหวัง“ท่านพ่อ”หลงจิ่งเฉินถอนหายใจ ก่อนเดินกลับมาหาภรรยา“พ่อช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว”หว่านหว่านหัวเราะ“ดีมาก”เด็กชายทำหน้าผิดหวัง เสี่ยวชุนซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ หัวเราะจนตัวสั่น“คุณชายน้อย คราวนี้เลือกฝ่ายผิด






reviews