รอยร้าวรัก의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

“อ้อมนี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมเขาเม้าท์กันทั้งโรงพยาบาลว่าหมอคิมผัวแก กำลังจะย้ายไปอยู่ที่อังกฤษกับหมอดาริน” ลดาวัลย์เพื่อนนักเทคนิคการแพทย์โทรมาถามด้วยความร้อนใจ เมื่อเรื่องของเพื่อนสาวกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ภายในเวลาชั่วข้ามคืน“เราหย่ากันแล้วเมื่อเช้านี้เอง” อวิกาตอบเพื่อน เธออยู่บนรถยนต์ส่วนตัวที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล หญิงสาวเพิ่งมาถึงที่ทำงานหลังจากแยกจากคิมหันต์ที่เขต“อ้าว.....” ลดาวัลย์พูดค้าง ก่อนที่จะถามต่อว่า “ตอนนี้แกอยู่ไหนอ้อมแกไหวไหม”“ฉันอยู่ตรงที่จอดรถ เพิ่งมาถึงโรงพยาบาลวันนี้งานยุ่งไหม ฉันอยากจะลาสักครึ่งวัน..” อวิกาฝืนใจถามถึงงานแต่เธอก็ไม่คิดว่าตัวเองจะทำงานไหว“งานมันก็ยุ่งของมันทุกวันเป็นปกติ ว่าแต่แกเถอะถ้าไม่ไหวก็ลาเต็มวันไปเลย เดี๋ยวฉันบอกหัวหน้าให้แล้วจะลงไปหาแก ไม่ต้องขึ้นมานะ” ลดาวัลย์พูดแล้วตัดสาย เธอรีบไปจัดการลางานให้เพื่อนกับหัวหน้าแผนกก่อนจะรีบลงไปหาอวิกา ซึ่งหัวหน้าแผนกก็อนุมัติเป็นกรณีพิเศษด้วยความเห็นใจเธอลงมาหาอวิกาในสิบนาทีต่อมา หญิงสาวเคาะกระจกรถของเพื่อนเบาๆ ก่อนจะเปิดกระตูฝั่งข้างคนขับขึ้นนั่งเคียงข้าง อวิกาโผเข้ากอดเพื่อนส

เมื่อลดาวัลย์ลางานมาอยู่เป็นเพื่อนอวิกาไม่ได้ จึงเป็นหน้าที่ของพีรยาเพื่อนสนิทอีกคนของกลุ่มคือพีรยา และเธออยู่ในช่วงลาพักร้อนเธอจึงสามารถปลีกตัวมาหาเพื่อนได้ “แกไหวไหมอ้อม แล้วจะย้ายไปอยู่ที่ไหน” พีรยาถามเพื่อน เธอชงกาแฟให้ตัวเองและเทนมให้เพื่อนสาวที่กำลังตั้งครรภ์“ตอนนี้แกอยู่ไหนมด ให้ฉันไปอยู่ด้วยได้ไหม” อวิกาถามเพื่อน จากที่เคยคิดว่าจะแค่ลาพักร้อนชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้วกลับไปทำงานต่อ กลายเป็นว่าเสียงซุบซิบและคำพูดของคนในโรงพยาบาลทำให้เธอไม่อยากกลับไปเหยียบที่นั่นอีกแล้ว หญิงสาวอยากไปไหนไกลๆ ที่ไหนก็ได้สักที่หนึ่ง“เฮ้ย....ฉันทำงานที่นิคมลำพูนแกก็รู้ แกจะย้ายไปโน่นเลยเหรอ” งานของเธอคือเป็นนักเคมีด้านการจัดเก็บสารพิษหรือสินค้าอันตรายในคลังสินค้าขนส่ง ซึ่งหญิงสาวประจำสาขาที่นิคมอุตสาหกรรมลำพูน“จริงๆ ก็อยากไปไหนไกลๆ นะ” อวิกาพูด“เฮอะ...แม่ผัวแกเขาจะยอมเหรอ” พีรยาเดาได้ว่าไม่ว่าลูกชายจะเป็นอย่างไร แต่คุณมัญชุตาย่อมต้องยินดีอย่างยิ่งกับการตั้งครรภ์ของอวิกา อวิกาหลับตาลงร้องไห้เงียบๆ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่อยากเชื่อว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง คำพูดของคิมหันต์ที่

วสนต์และลดาวัลย์เดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น ส่วนพีรยาต้องไปทำงานตามปกติ อวิกาตื่นเช้ามาเตรียมอาหารให้ตัวเองและเผื่อเพื่อนสาวด้วย“หอมกาแฟจังเลย มีอ้อมมาอยู่ด้วยเราอ้วนแน่ๆ” พีรยาส่งเสียงมาก่อนตัว เธอเปิดประตูห้องนอนออกมาและแต่งตัวพร้อมไปทำงาน“กินข้าวก่อนมด ไปทำงานเช้าจังเข้างานกี่โมงน่ะ” อวิกามองเวลามันเพิ่งเจ็ดนาฬิกา“วันนี้เข้างานเช้าน่ะ แต่พอมีเวลากินก่อนได้ ต้องไปสแกนนิ้วต้องแปดโมงเช้า” พีรยาตอบ เธอนั่งลงที่โต๊ะทานข้าวเริ่มชงกาแฟของตนเองและคุยไปด้วย“แล้ววันนี้อ้อมอยู่คนเดียวได้ไหม” เธอถามอย่างเป็นห่วงเพื่อน“อยู่ได้ เดี๋ยวเราจะจัดของค่อยๆ ทำไปไม่รีบ” อวิการีบพูดให้อีกฝ่ายสบายใจ ยังมีของอีกหลายกล่องที่เธอยังไม่ได้เปิดออกดู“ฮื่อ... งั้นเดี๋ยวเราไปดูงาน ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีอะไรมากเราจะลางานพาอ้อมไปฝากท้องนะ” พีรยาวางแผน“รอวันหยุดก็ได้มด เราไม่รีบหรอก” เมื่อพีรยาออกไปทำงานแล้ว หญิงสาวจึงเริ่มรื้อของที่ขนมาจากกรุงเทพฯ จัดเข้าที่เธอเปิดดูทีละกล่องไปเรื่อยๆ จนมาถึงกล่องใบหนึ่ง อวิกาขมวดคิ้วกล่องใบนี้เธอไม่ได้จะเอามา เพื่อนๆ ที่ช่วยขนคงไม่รู้หยิบมาด้วยเธอมือสั่น หญิงสาว

อวิกามองร้านผ้าในตึกขนาดสามคูหาอย่างพอใจ ร้านถูกตกแต่งและรักษาความสะอาดทำให้ดูไม่เก่า อยู่ในย่านธุรกิจของเมืองและมีลูกค้าประจำอยู่แล้ว“พี่ช้างจะไม่ขายแล้วเหรอ ทำไมล่ะ” เธอถามพีรยา“อือ...เขาบอกว่าไม่มีเวลาลงมาดูแลร้านเต็มที่ อีกอย่างหน้าร้านที่เชียงใหม่ก็ยุ่งด้วย” ไอยเรศมีร้านผ้าขายหน้าร้านที่เป็นร้านหลักอีกสองแห่งคือในตัวเมืองเชียงใหม่และที่แม่แจ่ม แต่การขายจริงๆ ของเขาจะเป็นระบบหลังร้านของโรงงานมากกว่าอวิกามองดูร้านและสินค้าที่มี ในหัวเธอคิดไปถึงการต่อยอดนำผ้าพื้นเมืองมาทำผลิตภัณฑ์อื่นๆ ลงขายเป็นของฝากได้อีกมากมาย เธอตกลงใจซื้อทั้งตึกและกิจการร้านผ้าต่อจากไอยเรศในราคาพิเศษสุดในวันนั้นเองหลังจากที่ทำสัญญาซื้อขายแล้ว เธอเรียกพนักงานเดิมเข้ามาประชุม ทุกคนสมัครใจทำงานต่อทำให้เธอโล่งไปอีกหนึ่งเรื่อง จากนั้นเธอวางแผนงานให้พนักงานรับทราบว่าจะมีการปิดหน้าร้านเพื่อรีโนเวตใหม่สิบห้าวัน มีการติดป้ายชื่อร้านใหม่ด้วย และในระหว่างนั้นพนักงานจะยังมาทำงานหลังร้านในส่วนของการเตรียมสินค้าและงานบัญชี เช็คสต็อกสินค้าจริงที่มีอยู่ทั้งหมดอวิกาใช้เวลาในการเรียนรู้เกี่ยวกับผ้าล้านนาและสินค

ในอีกสองเดือนต่อมา คิมหันต์สังเกตุเห็นในตอนที่เขากลับจากทำงาน บ้านของอวิกาหรืออดีตเรือนหอของเขาเปิดไฟ มีเสียงพูดคุยดังเฮฮามาจากในบ้านเป็นระยะๆ เขาโทรหามารดาทันที “แม่ให้ใครมาพักในบ้านอ้อมรึเปล่าครับ ผมเห็นไฟเปิด” “บ้านยายอ้อม แม่จะให้ใครมาพักได้ไงลูกก็ถามแปลกๆ” คุณมัญชุตาตอบกลับ“อ้อมมาเหรอครับ” ในเมื่อไม่ใช่คนอื่น ก็น่าจะเป็นเธอเองที่มา“อ้อมมางานแต่งน้องเราน่ะ ตาสนแต่งกับเพื่อนสนิทเขา ยังไงเขาก็ต้องมา ถ้าเสียงดังแล้วคิมรำคาญน้องกับเพื่อนๆ ก็มานอนตึกใหญ่นะลูก นานๆ น้องมาที” มารดาพูดไปอีกทาง“เปล่าครับผมไม่ได้รำคาญ แค่แปลกใจ” เขารีบพูดแล้วขอตัววางสายจากมารดา ชายหนุ่มทำได้แค่มองบ้านที่เปิดไฟสว่างอยู่แบบนั้น เขารู้ว่าไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้นอีกแล้ว ไม่ว่าจะฐานะไหนดึกแล้วคิมหันต์อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังบ้านหลังข้างๆ เขาเห็นห้องนอนใหญ่เปิดไฟสว่าง มีชายหญิงคู่หนึ่งยืนอิงแอบกันอยู่ที่ระเบียง ท่าทางสนิทสนม ถึงแม้ไม่เห็นหน้าคนทั้งคู่ เขาก็คิดว่าฝ่ายหญิงน่าจะเป็นอวิกา แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอแต่งงานใหม่แล้ว ใจที่เขาเคยคิดว่าทำใจได้ เ