Nobela ni Sitha

คำโปรย "พี่ไม่รักอ้อมแล้ว หย่าให้พี่เถอะ" เหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจ เมื่อสามีที่แต่งงานกันอย่างถูกต้อง แต่งงานกันด้วยความรักของเธอและเขา พูดออกมาในวันครบรอบวันแต่งงานครบสามปี อวิกานิ่งงัน เธออยู่ในภาวะช็อกไปชั่วคราว กว่าจะหาเสียงของตนเองเจอ "พี่คิมว่าไงนะคะ" คิมหันต์มองภรรยาอย่างลุแก่โทษ เขาอาจจะผิดที่ขอหย่าโดยที่เธอไม่ผิด แต่อาจจะผิดมากกว่าถ้าเขารั้งเธอไว้เรื่อยๆ เพราะชายหนุ่มแน่ใจว่าตนเองไม่ได้รักเธอแบบในอดีตอีกแล้ว "พี่ขอหย่า พี่ไม่ได้รักอ้อมแบบแฟนอีกแล้ว พี่เจอคนที่พี่อยากสร้างครอบครัวด้วยแล้วจริงๆ อ้อมจะให้พี่ชดเชยแบบไหนก็ว่ามาเลย พี่ให้ได้ทุกอย่าง พี่ขอแค่ทะเบียนหย่าเท่านั้น"

อรุณีมาลา ฉัตรอรุณ แม่เลี้ยงเดียวของเด็กหญิงต้นข้าวและเด็กชายต้นกล้า ต้องเวียนมาพบกับพ่อของลูก ดร.ศิวัช อีกครั้งในฐานะญาติดอง เธอจะทำอย่างไร จะปกป้องตัวเองและลูกจากคนแบบเขาได้อย่างไร ################## "พี่วัชคะ ออทำกับข้าวมาฝากค่ะ" อรุณีมาลาเคาะประตูอพาร์ทเม้นท์ของชายคนรัก เธอรู้ว่าช่วงนี้เขาคร่ำเคร่งกับงานวิจัยจนแทบไม่มีเวลาหาอะไรทานจึงทำกับข้าวมาให้ และเธอมีข่าวดีจะบอกเขาด้วย "ออ พี่มีเรื่องจะบอก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองเธอที่กำลังจัดอาหารให้เขาด้วยความลำบากใจ "ช่วงนี้พี่ต้องเร่งธีสิต พี่คงไม่มีเวลาดูแลออ เราเลิกกันเถอะ" หญิงสาวมองเขาอย่างตกใจ "พี่วัชล้อเล่นเหรอคะ ไม่พูดแบบนี้สิ" หากแต่แววตาของเขาไม่มีแววล้อเล่น "แต่ออกำลัง.." เธอพูดไม่จบ เขายกมือขึ้นบอกว่า "พี่คิดดีแล้ว ที่ผ่านมาถ้าพี่ทำให้ออเข้าใจผิด พี่ขอโทษนะ พี่ขอให้ออเรียนจบกลับไทยไวๆ นะครับ" หญิงสาวน้ำตาคลอเมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ได้พูดเล่น เธอพยักหน้ายอมรับไม่พูดอะไรอีก

"พีร์…" เธอพูดแผ่ว "รู้ไหม…เอื้อไม่เคยกลัวการถูกทิ้ง" เขามองเธอเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ "เอื้อกลัวอย่างเดียว กลัวการ ‘รอ’ ที่ทำให้ไม่เหลืออะไรเลย" "แต่เอื้อไม่โทษพีร์หรอก" เธอพูด "เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเอื้อ…ไม่ใช่คนที่เอื้อรักแล้ว" ประโยคนั้นทำให้พีร์สะอึก เหมือนโดนตบเบา ๆ ด้วยความจริง **************** พิชญะหยุดเดินเหมือนโลกทั้งใบหยุดพร้อมเขา ในวินาทีนั้น ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเขาอย่างแรง ไม่ใช่แค่แวบเดียวเหมือนทุกครั้งแต่มาเป็น "ฉาก" เหมือนภาพยนตร์ แสงโคมปีแรกที่เขากับเธอรักกัน เสียงหัวเราะของเธอที่ดังใกล้หู มือของเขาที่จับมือเธอไว้แน่น เธอหันมายิ้มแล้วพูดอะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้ยินคำ แต่เขาจำความรู้สึกได้ชัดเจน ภาพตัดไปอีกฉากเหมือนทีเซอร์ เขาเห็นตัวเองยืนอธิษฐานโคมกับเธอ เห็นนิ้วของเธอแตะกระดาษเบาๆ เห็นสายตาที่เธอมองเขาสายตาที่เชื่อมั่นในตัวเขาอย่างไม่ลังเล หัวสมองเขาชา และตามมาด้วยร่างกายที่ชาไปทั้งตัว เหมือนมีใครผลักเขากลับเข้าไปในอดีต ในกล่องความทรงจำที่ปิดตายไว้กำลังพยายามเปิดประตูออกมาเอง

จริงหรือไม่ว่านานไปความรักย่อมจืดจาง แต่ชีวิตคู่ยังอยู่ต่อไปได้เพราะยังคงเหลือความผูกพัน แต่ถ้าไม่เหลือทั้งรักและผูกพันชีวิตคู่ของเขาและเธอจะเป็นเช่นไร สกนธี สถาปนิกหนุ่มวัย 35 ผู้รักชีวิตสนุกสนานถึงแม้ว่าจะแต่งงานแล้ว อิสริยา เจ้าของร้านมินิมาร์ทผู้เป็นภรรยา หญิงสาววัย 30 ปีที่ถึงแม้จะแต่งงานแล้วแต่เธอและเขาก็ใช้เงินคนละกระเป๋า ต่างคนต่างมีงานตัวเอง ทั้งสองใช้ชีวิตแต่งงานมาจนถึงปีที่เจ็ด ด้วยความที่ต้องดิ้นรนกับสภาวะเศรษฐกิจจนทำให้ความหวือหวาหมดไป สองสามีภรรยาที่ดูเหมือนว่าจะมีชีวิตที่สวนทางกัน วันหยุดของเขาคือวันที่ขายดีของเธอเป็นแบบนี้มาหลายปีดีดักจนสองคนห่างกันไปเรื่อยๆ และดูเหมือนว่าจิตใจก็จะห่างไปด้วยเช่นกัน เมื่อเธอเห็นว่าในปกเสื้อเขามีรอยลิปสติกและกลิ่นน้ำหอมที่แปลกไป ปีที่เจ็ด จะเป็นปีที่เจ็บหรือเปล่า ลองติดตามดูค่ะ

"เราหย่ากันเถอะหิน" ประโยคนั้นทำให้หิรัญตกใจเพราะคาดไม่ถึง เขาไม่เคยคิดว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่าง 'กัทลี' จะเป็นฝ่ายพูดมันออกมาก่อน แต่ก็ดีเหมือนกันเขาเองจะได้ไม่ต้องเอ่ยให้ลำบากใจ เราแต่งงานกันมานานมาก เจ็ดหรือแปดปีเห็นจะได้ จากความผิดพลาดในสมัยวัยรุ่น เขาทำเธอท้องในตอนที่เพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย และครอบครัวของกัทลีก็ยื่นคำขาดให้เขารับผิดชอบไม่เช่นนั้นจะเอาเรื่อง บิดามารดาของเขาเกรงว่าลูกชายจะต้องโดนคดีพรากผู้เยาว์ เพราะว่าตอนที่เขาล่วงเกินเธอ กัทลียังอายุไม่เต็มสิบแปดดี เมื่อแต่งงานแล้วกัทลีเข้ามาอยู่ในบ้าน ในขณะที่ตัวเขาเองไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย เมื่อตัวห่างใจห่างและสิ่งใหม่ๆ ที่ได้พบเจอในชีวิตของนักศึกษาหนุ่มเนื้อหอม ทำให้ทั้งสองมีช่องว่างที่นับวันก็ยิ่งห่างไกล จากความรักของเด็กๆ ก็กลายเป็นอดีต ลูกที่เกิด ณ วันนั้นไม่ใช่สายใยที่จะทำให้เขาคิดหวนกลับมาหาหล่อนอีก ชายหนุ่มได้แต่ส่งของขวัญมาให้ลูกทุกวันเกิดและดูแลเด็กหญิงผ่านทางบิดามารดาของตัวเอง "ก็เอาสิ เธอพร้อมไปอำเภอวันไหนล่ะ" หิรัญยักไหล่ ได้เสมอตามที่เธอต้องการ ก็ดีเหมือนกันเขาจะได้โสดจริงๆ สักที

อดีตเด็กเลี้ยง สู่ตำแหน่งเมียที่เคารพ สมิติ หรือชื่อที่รุ่นน้องพากันเรียกว่าเฮียหมิง ทายาทเจ้าของธุรกิจยักษ์ใหญ่ด้านอสังหาริมทรัพย์ที่มีกิจการเสริมเป็นโรงเบียร์ เปิดไว้เพื่อเป็นที่พบปะสังสรรค์ กฤติกา หรือลูกไก่ อดีตเด็กในคอนโทรลที่เฮียหมิงเคยส่งเสียเลี้ยงดูจนเรียนจบมหาวิทยาลัย เด็กสาวที่ต้องเข้าสู่วังวนของการใช้ร่างกายเข้าโครงการแปลงสินทรัพย์เป็นทุน เธอเป็นพี่สาวคนโตที่มีน้องสามคน ล้วนแล้วแต่คนละพ่อ แม่มีอาชีพเป็นคนงานก่อสร้างไม่สามารถส่งเสียเธอและน้องๆ ได้ เธอตัดใจยอมเป็นเด็กเสี่ยในวันที่ไม่มีเงินเหลือติดตัวสักบาท น้องๆ ไม่มีข้าวจะกิน อาจจะเป็นความโชคดีที่ลูกค้าคนแรกของเธอคือเขา เฮียหมิงยื่นข้อเสนอให้เธอเป็นเด็กให้เขาเลี้ยงเพียงคนเดียวไม่ต้องรับลูกค้าอื่น ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองกินเวลาเกือบห้าปีเมื่อเธอเรียนจบและเขาอยากมีเด็กคนใหม่พอดีทั้งสองจึงไม่พบกันอีกตั้งแต่นั้น จนกระทั่งเด็กสาวคนนั้นเติบโตในฐานะยูทูบเบอร์ชื่อดัง มีธุรกิจของตัวเองและกลายเป็นสาวเต็มตัวในอีก 5 ปีต่อมา เฮียหมิงผู้ที่เคยเป็นเสือมาตลอด กลับอยากเอาตัวเองไปให้อดีตเหยื่ออย่างลูกไก่ตัวน้อยชิม แหกกฎที่ว่า "ถ้าจะเป็นเสือ อย่าหลงรักเหยื่อและอย่ากินเนื้อก้อนเก่าของตัวเอง" เสียสิ้น

ธาดา ชายหนุ่มที่เป็นทายาทคนเดียวของตระกูลเก่าแก่ คนในครอบครัวเขาล้วนแล้วแต่ประสบปัญหามีลูกยาก ดังนั้นเขาจึงทำการฝากสเปิร์มไว้กับโรงพยาบาลชื่อดัง ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งสเปิร์มของเขา...มันหายไป