45

“ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น  ฉันไม่เคยรู้ว่าอะไรที่ฉันไม่ดีหรือบกพร่อง อะไรที่ทำให้คุณบอกว่าไม่ได้รักฉันแล้ว    ตราบใดที่มันยังเป็นหนังสือเล่มเดิม  มันก็จบเหมือนเดิมค่ะ  ในตอนนี้  วันนี้เราเป็นกันแค่นี้ก็ดีเกินไปแล้วด้วยซ้ำ” 

อวิกาพูดจบก็เดินเลี่ยงขึ้นชั้นบนไป  คิมหันต์นิ่งอึ้งไปเขาได้แต่มองตาม  เขาอยากบอกเธอว่าเธอไม่ได้ผิดอะไรเลย  ไม่มีอะไรเลยที่เป็นความบกพร่องของอวิกา  แต่พูดตอนนี้คงไม่ต่างอะไรจากเดิม  เท่าที่เธอยังให้โอกาสในตอนนี้ก็ดีมากแล้ว

####################

สุดสัปดาห์ต่อมาคิมหันต์กลับมาจากเชียงใหม่ตั้งแต่เย็นวันศุกร์  เขาตั้งใจมาเร็วเผื่อมีอะไรให้เขาช่วยสำหรับงานบุญในวันรุ่งขึ้น

ชายหนุ่มเข้าไปดูในครัวที่แม่บ้านและอวิกากำลังทำขนมกันอยู่เป็นถาดใหญ่  ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปถึงหน้าบ้าน

“ทำอะไรกันครับ” 

“เม็ดขนุนค่ะคุณหมอ  กับวุ้นสังขยาเอาไปช่วยงานบุญพรุ่งนี้” 

แม่บ้านผู้เสนอตัวอยากทำ เพราะเธอชอบงานแบบนี้อยู่แล้ว และมีฝีมือดีมากด้วย 

“สวยมากเลยครับ”  เขาชม แม่บ้านวัยกลางคนยิ้มแก้มปริ 

“จะเสร็จแล้วค่ะ  คุณอ้อมล้างมือเลยก็ได้นะคะ  ที่เหลือเดี๋ยวดิฉันจัดการเองค่ะ” 

“ค่ะ งั้นพรุ่งนี้เราออกจากบ้านกันสักแปดโมงเช้าน่าจะทันนะคะ”  เธอคุยกับแม่บ้านที่จะไปช่วยที่บ้านงานด้วย

“ทันค่ะคุณอ้อม”   หญิงสาวจึงล้างมือเดินออกจากครัว  คิมหันต์เดินตามออกมา

“ลูกล่ะครับ” 

“อาบน้ำอยู่ข้างบนค่ะ”  ไม่ขาดคำเสียงเด็กหญิงร้องอย่างดีใจที่เห็นคิมหันต์ 

“พ่อขา”  ชายหนุ่มรับร่างเล็กที่โถมตัวใส่  เขาอุ้มสาวน้อยขึ้นมาหอมแก้มซ้ายขวา

“คิดถึงจัง น้องเอื้อคิดถึงพ่อไหมคะ” 

อวิกาเห็นลูกอยู่กับคิมหันต์ เธอจึงเลี่ยงขึ้นชั้นบนไป  ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงพาน้องเอื้อมานั่งเล่นตรงมุมประจำ  แม่บ้านเดินมาถามเขา

“คุณหมอจะทานข้าวไหมคะ  ให้ตั้งโต๊ะเลยไหมคุณอ้อมกับคุณหนูทานแล้วค่ะ” 

“มีอะไรทำไว้ไหม  ถ้าไม่มีไม่ต้องก็ได้ครับ”  คิมหันต์เห็นว่ามีเตรียมของไปทำบุญจึงไม่อยากรบกวน

“มีค่ะ  คุณอ้อมให้ทำไว้ซี่โครงหมูอบสับปะรด”  คิมหันต์ดีใจที่ได้ยินคำว่าอวิกาบอกให้ทำให้เขา  ถึงเธอจะไม่ได้ทำเองก็ตาม 

“ครับ ตั้งโต๊ะเลยก็ได้” 

เขารื้อของที่ซื้อมาให้น้องเอื้อ วันนี้เป็นสมุดภาพนิทานชุดใหม่  เด็กหญิงถูกใจมากเธอนั่งเปิดดูกับพี่เลี้ยงในระหว่างที่บิดาทานข้าว

########################

         

ทางด้านพีรยากำลังเตรียมของเช่นกัน  เธอและไอยเรศตั้งใจนำชุดกันหนาวพระมาจัดชุดถวายเป็นเครื่องไทยทานสมทบกับของที่ทางเจ้าภาพคือคุณยายวารุณีเตรียมไว้

“พรุ่งนี้เห็นว่าหมอคิมพ่อน้องเอื้อจะไปด้วยค่ะ”  เธอเล่าให้สามีฟัง

“ก็ดีสิ ก็คุณยายเชิญเองไม่ใช่เหรอ”  ไอยเรศพูด

“ค่ะ แต่ไม่ค่อยอยากเจอ  เกลียด ไม่ชอบ”  พีรยาพูดตามตรง

“คนทุกคนเคยทำผิดได้ทั้งนั้นครับมด  เท่าที่พี่เห็นพื้นฐานเขาก็เป็นคนดีนะ  ถ้าเขาจะปรับปรุงตัวน่าจะทำได้จริงๆ” 

“เหอะ...คนดีอะไรมาบอกเมียว่าขอหย่า  ลูกก็ไม่เอา” พีรยาคือคนที่อยู่กับอวิกาตลอดในช่วงของการอุ้มท้อง  เธอจึงโกรธแทนเพื่อนค่อนข้างมาก หญิงสาวหันไปมองไอยเรศตาขุ่นก่อนจะพูดว่า

“แล้วมันเรื่องอะไรที่พี่ช้างต้องไปแก้ตัวแทนเขา  อย่าบอกนะว่าคิดอยากจะเป็นคนดีแบบนั้นบ้าง” 

“เอ้า  มดอย่าพาลพี่สิ”  ชายหนุ่มหัวเราะ