ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / โรแมนติก / รอยร้าวรัก / 44

แชร์

44

ผู้เขียน: Sitha
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-14 00:11:00

สองปีก่อน 

“พ่อ  พ่อขา” 

คิมหันต์สะดุ้งตื่นจากความฝัน  เขามาอยู่ที่นี่ได้สามเดือนแล้ว และมักจะฝันว่าได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงเรียกเขาว่า 'พ่อ'  บ่อยๆ  เขาคิดถึงอวิกาตอนนี้เธอน่าจะท้องได้ห้าเดือนแล้ว  ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไร 

ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกา มันบอกเวลา 03:00 น. เขาได้ยินเสียงไขกุญแจห้องเปิดประตูเข้ามา  ดารินเพิ่งกลับจากข้างนอกหรือ เขาจึงเปิดประตูห้องนอนออกไปดู

“ยังไม่นอนเหรอคะที่รัก”  ดารินเซนิดๆ  เธอกำลังถอดรองเท้าบูทเหวี่ยงมันไปคนละทิศละทาง

“ทำไมถึงดื่มหนักขนาดนี้ แล้วพรุ่งนี้คุณจะไปทำงานได้เหรอ”  คิมหันต์ตำหนิ  แต่ดารินหัวเราะ

“ไปไม่ไหวก็ไม่ไป  จะเครียดทำไม” 

ดารินล้มตัวนอนที่โซฟาแล้วหลับไปในเวลาต่อมาคิมหันต์ส่ายหน้าเมื่อเห็นดังนั้น  เขาไม่รู้ว่าเขาเห็นความดีอะไรในตัวผู้หญิงคนนี้เมื่อสี่เดือนที่แล้ว 

หลังจากนั้นคิมหันต์จึงเริ่มถอยห่างจากดาริน  พร้อมกับที่ฝันเห็นเด็กผู้หญิงบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนเรื่องของเขากับดารินมันจบลงไปเองในที่สุด  แต่การเลิกรากับดารินนั่นไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะกลับมาหาอวิกาได้   เพราะรู้ว่าตนเองทำผิดกับอวิกาไว้มาก เขาจึงไม่กล้าติดต่อ  ไม่กล้าตามข่าวของเธอ  จนครบกำหนดทำงานที่เซ็นสัญญาไว้สองปี  ทางหน่วยงานถามว่าเขาจะต่อสัญญาไหม

“ไม่  ผมจะกลับเมืองไทย” 

เขายืนยันตามที่เคยบอก ถึงแม้ว่าจะตั้งใจกลับมาเจอความจริง แต่เมื่อมาถึงไทยแล้วเขาก็ยังขี้ขลาดเกินกว่าจะเริ่มจัดการอะไรเรื่องลูกและอดีตภรรยา  จนได้พบอวิกาและน้องเอื้อในงานแต่งงานของวสนต์นั่นเอง

คิมหันต์ดึงตัวเองกลับมาในปัจจุบัน  เขามองน้องเอื้อที่หลับสนิทตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว แต่อวิกายังอยู่ข้างล่าง เขาออกจากห้องนั้นปิดประตูแผ่วเบาเดินลงไปชั้นล่าง

อวิกาอยู่ที่โต๊ะทำงานเธอเอนหลังพิงพนัก หลับตาลงเหมือนเหนื่อยมาก

“อ้อม”  เขาเรียกเบาๆ แต่อวิกาลืมตาทันที

“มีอะไรคะ”  เธอมองเขาอย่างประเมินท่าที

“พี่อยากคุยด้วย” 

“ค่ะ  ว่ามาเลย”

“พี่อยากขอโทษเรื่องเมื่อสองปีก่อน  พี่ไม่ได้หวังว่าอ้อมจะยกโทษให้ แต่..” เขาพูดไม่ออก  นาทีนี้จะพูดอะไรก็เหมือนคนเห็นแก่ตัวทั้งนั้น

“ฉันยกโทษให้ค่ะ  ถ้าคุณติดค้างแค่นั้นก็ขอให้สบายใจ”  อวิกาตัดสินใจพูดออกมา  เธอหมายความตามนั้นจริงๆ

“แต่เราคงกลับมาใช้ชีวิตด้วยกันไม่ได้จริงๆ อีกแล้ว” เธอพูดต่อ

“ทำไมล่ะอ้อม พี่รักอ้อม รักลูก”  คิมหันต์พูดได้แค่นั้น  เขารู้ว่าไม่มีสิทธิ์จะพูดคำว่ารักด้วยซ้ำ

“คุณเป็นพ่อที่ดีฉันยอมรับ ฉันเข้าใจว่าคนบางคนอาจจะไม่ได้ดีพร้อมกับทุกสถานะ  กับคำที่คุณเคยบอกให้ฉันเอาลูกออกฉันจะถือว่าเป็นแค่คำพูดที่คุณพลั้งปากออกมาก็ได้ ฉันไม่ถือสาแล้ว” 

“อ้อมอาจจะเกลียดพี่  หมดรักพี่ไปนานแล้ว พี่เข้าใจครับ”  คิมหันต์บอกตัวเอง แค่ที่เธอยอมรับเขาในฐานะพ่อของลูกก็ถือว่าดีมากแล้ว 

“ฉันเกลียดคุณและฉันก็ยังรักคุณ  แต่แค่นั้นมันไม่พอหรอกค่ะ  แค่เรื่องของความรู้สึกมันไม่พอจะรักษาครอบครัวได้” อวิกาพูดตรงๆ  เธอพูดต่อว่า

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่แล้ว บทต่อไป

บทล่าสุด

  • รอยร้าวรัก   95 น้องเอื้อ-พีร์

    พิชญะเดินกอดคอมากับโอบเอื้อ ทั้งสองเป็นเด็กชายวัยรุ่นอายุ 14 ปีเท่ากัน เรียนที่เดียวกันและเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนกับแม่ของเด็กทั้งสองคือพีรยาและอวิกาโอบเอื้อเป็นลูกชายคนที่สองของอวิกากับหมอคิมหันต์ เกิดปีเดียวกับพิชญะ บ้านอยู่ใกล้กันพ่อแม่สนิทกัน เด็กชายสองคนจึงเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็กปีนี้เด็กชายทั้งคู่อายุ 14 เรียนชั้น ม. 3 ส่วนอุษมาหรือน้องเอื้อลูกสาวคนโตของหมอคิมและอวิกา อายุมากกว่า 4 ปีเธออายุเต็ม 18 กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย โอบเอื้อมาอยู่ที่บ้านของไอยเรศ เพราะว่าพ่อแม่ต้องย้ายกลับไปทำงานที่กทม. แต่เด็กชายไม่อยากย้ายที่เรียนกลางคัน เขาขออยู่ที่ลำพูนพีรยาจึงรับดูแลแทนเพื่อให้อวิกายอมให้ลูกชายอยู่ลำพูนต่อ“แม่มีอะไรให้กินบ้างไหมครับ” พิชญะถามมารดา พวกเขาเพิ่งกลับจากเตะบอล เหงื่อเต็มตัวและหิวซ่กได้ที่“มีแต่ของโปรดเราทั้งคู่ หมูสับทอดกระเทียม ต้มยำกุ้ง แกงเทโพ แต่ไปอาบน้ำกันก่อนเลย” พีรยาบอกเด็กชายทั้งสองคนที่หน้าตาดูหิวโหยเหลือเกินพิชญะและโอบเอื้อขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะกลับลงมาทานอาหารเย็น “ปีหน้าจะเรียนต่อที่ไหนกันลูก” พีรยาถามลูกชาย“พีอยากต่อม.ปลายที่เดิมครับ โ

  • รอยร้าวรัก   94 หมอวสนต์-ลดาวัลย์ ตอนจบ

    เธอเม้มปากไม่รู้จะตอบอะไร“ย้ายมาอยู่ด้วยกันทุกวันเลยดีไหมลดา” ช่วงนี้เขาใกล้เรียนจบเฉพาะทาง ทั้งงานทั้งเรียนหนักขึ้นทุกทีหากได้เห็นหน้าเธอทุกวันน่าจะดีกว่าพบกันแค่ช่วงสุดสัปดาห์“รถมันติดน่ะสนต์” ที่ทำงานของเธออยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร เดินทางตอนเช้าไม่ต่ำกว่าหนึ่งชม. เธอเหนื่อยเกินไปที่จะสู้กับการจราจรแบบนั้น ตัวงานก็ถือว่าเครียดแล้ว“งั้นวันทำงานฉันไปอยู่กับเธอที่โน่นดีไหม” วสนต์กอดรอบเอวเธอจากด้านหลัง เขารวบผมของเธอไปไว้อีกทางจูบลงบนต้นคอแผ่วเบา“อื้อ..สนต์” เธอเริ่มคิดอะไรไม่ออกถ้าคุยกันแบบนี้“นะ ลดา..” เขาเลื่อนจูบไปตามไหล่เนียน ฝ่ามือใหญ่ที่กอดรอบเอวเริ่มขยับลงไปที่ท้องน้อย“ก็.. ก็ได้” ลดาวัลย์เงยหน้าให้เขาฝังจูบไปตามซอกคอได้ถนัดขึ้น เธอรับคำเสียงพร่าก่อนจะถูกช้อนตัวอุ้มไปที่เตียง###############เช้าวันจันทร์ลดาวัลย์ใช้สิทธิ์เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลตรวจร่างกาย ผลการตรวจออกมาว่าเธอเป็นโรคกระเพาะและพักผ่อนน้อย ไม่พบการตั้งครรภ์แต่อย่างใด“สนต์ ฉันไม่ได้ท้อง” เธอบอกเขาในคืนนั้นเมื่อชายหนุ่มกลับจากทำงาน เขาย้ายมาอยู่ที่ห้องของเธอในวันทำงานตามที่ตกลงกันไว้“ฮื่อ.. แล้วไง”

  • รอยร้าวรัก   93 หมอวสนต์-ลดาวัลย์15

    หนึ่งปีต่อจากนั้น ลดาวัลย์กับวสนต์ยังคบหากันสถานะเหมือนเดิม ทั้งสองมีแผนจะแต่งงานกันเมื่อวสนต์เรียนจบเฉพาะทาง หากแต่เช้าวันหนึ่งวันนั้นเป็นวันเสาร์ลดาวัลย์มาค้างที่ห้องชุดของวสนต์ตามปกติเธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการคลื่นไส้เวียนศีรษะ หญิงสาวรีบลุกไปอาเขียนในห้องน้ำเสียงนั้นปลุกให้วสนต์ตื่นขึ้นมาอีกคน ชายหนุ่มตามมาลูบหลังให้เธอ เขามีสีหน้าวิตกกังวลจนเห็นได้ชัด“เป็นไงบ้างลดา ปวดหัวมีไข้ไหม” เขาอังมือกับหน้าผากของเธอ ลดาวัลย์ไม่มีไข้ ตัวเธอติดจะเย็นด้วยซ้ำเธอส่ายหน้ายังพูดไม่ออก ตอนนี้อยากนอนอย่างเดียวเท่านั้น“หรือว่ามีน้อง หืม..” วสนต์เดาต่อ ทำให้ลดาวัลย์เบิกตาโต“ไม่มั้ง ก็เธอป้องกันตลอดไม่ใช่เหรอ” ทั้งสองคนยังไม่พร้อมจะมีลูก คู่รักทั้งสองจึงเห็นตรงกันว่าควรคุมกำเนิดและที่ผ่านมาวสนต์ก็เป็นฝ่ายป้องกันเองเสมอ เพราะไม่อยากผลักภาระให้ลดาวัลย์เป็นฝ่ายกินยาคุม“มันก็พลาดได้ เธอก็รู้นี่ว่าไม่มีการคุมกำเนิดแบบไหนได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ถุงรั่ว ถุงแตกมีเยอะแยะไป” ฝ่ายชายคาดเดา ไม่ได้การละเขาคงต้องให้แม่ไปสู่ขอลดาวัลย์ให้แล้ว ไวเท่าความคิด วสนต์โทรหามารดาทันที“แม่ครับ แม่คงต้องไปสู่ข

  • รอยร้าวรัก   92 หมอวสนต์-ลดาวัลย์14

    “สนต์ หยุดเถอะ..” สองมือเธอขยุ้มเส้นผมเขาขณะที่วสนต์จูบลงไปตามท้องน้อย ลาดหน้าท้องราบเรียบจนถึงเนินดอกไม้กลางตัวเธอ หญิงสาวเกร็งตัวเมื่อความรู้สึกพุ่งสูงจนเกินควบคุม มันมากไปจนเธอจะขาดใจ“หยุดไม่ได้แล้วลดา หยุดตอนนี้ฉันตายแน่” เขาจับมือบางไปเกาะกุมความแข็งแรงที่แทบจะระเบิดด้วยความปรารถนา เธอหน้าแดงก่ำเมื่อเขาจับมือเธอให้ลูบขึ้นลง รู้สึกได้ถึงการตอบสนองตุ๊บๆ ของสิ่งที่อยู่ในมือ ขนาดมันโอฬารขนาดนี้เธอมิได้ตายก่อนหรือ“ฉันว่าฉันไม่ไหว มะ..มันใหญ่ไป” เธอปล่อยมือทำท่าจะพลิกตัวหนีแต่เขายึดไหล่เธอไว้กับที่นอนแน่น“เธอก็เรียนกายวิภาคมาต้องรู้สิว่าร่างกายปรับตัวได้” วสนต์โน้มน้าวใจ เขารู้ว่าเธอก็อยากลองแต่ก็ยังกลัวก็นั่นมันในตำรา...หญิงสาวคิดหน้าแดงจัด เธอหลับตาเมื่อเขาเริ่มจดจ่อตัวตนที่ปากทางรัก เขี่ยไปมาจนเธอเริ่มสั่นสะท้าน“อื้อ..สนต์ อย่า..” เขาไม่รู้เหรอว่ามันทรมาน เธอจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว“อย่าช้าใช่ไหม..ได้เลยคนสวย” ลดาวัลย์กัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัดคับแน่นที่สอดแทรกเข้ามา ความร้อนไหลวนไปทั่วร่างริมฝีปากหนาของวสนต์แนบลงมาบนเรียวปากอิ่ม หลอกล่อให้เธอสนใจกับจูบเร่าร

  • รอยร้าวรัก   91 หมอวสนต์-ลดาวัลย์13

    ลดาวัลย์เองก็อยากคุยกับเขาเหมือนกัน เพราะนับตั้งแต่เธอบอกเลิกสถานะแฟนปลอมๆ เขายังโอนเงินประจำเดือนมาให้อีกสองครั้งตามกำหนดเดิม ครั้งหลังนี่มากกว่าเดิมด้วยเท่าตัว วสนต์ขับรถมาที่ห้องพักของเขา ลดาวัลย์ที่ตอนแรกไม่ได้มองทางเธอหันมามองเขาตาขุ่น“เธอพาฉันมาที่นี่ทำไม” เขาจอดรถในที่จอดประจำ ก่อนจะวิ่งลงไปเปิดประตูฝั่งของเธอจับมือลดาวัลย์ลงมาเหมือนกลัวเธอวิ่งหนี“ฉันเหนื่อย อยากหาที่คุยแบบสบายๆ”“แต่ฉันไม่อยากขึ้นไปบนห้องเธอ” ลดาวัลย์ดึงมือออกจากการเกาะกุม เธอสงสัยว่าวสนต์จะเคยเข้าใจเรื่องความลำบากใจของเธอไหม “เธอกลัวอะไร ขึ้นห้องแฟนมันเสียหายยังไง” เขาพูดเสียงห้วนขณะที่ลากเธอเดินตามจนตัวปลิว“ฉันไม่ได้เป็นแฟนเธอแล้วนะสนต์ นี่เธอแกล้งลืมเหรอ” หญิงสาวเริ่มโวยวายเมื่อเข้ามาอยู่ลิฟต์จนได้ ลิฟต์ตัวนี้เป็นตัวพิเศษเฉพาะหุ้นส่วนโรงพยาบาลแบบเขาใช้ จึงไม่มีคนอื่นใช้ร่วมกันในตอนนั้น“ตอนเป็นแฟนก็ตกลงกันสองคน นี่ฉันไม่เคยตกลงเลิกกับเธอตอนไหนเลยนะลดา” เขากดตัวเธอแนบชิดกับผนังลิฟต์ ความเย็นของโลหะทำให้เธอใจหายวาบ“จะทำอะไร ปล่อยนะ” ลดาวัลย์ขืนตัวไม่ยอมเดินตามแรงดึงของเขา ไม่รู้อ

  • รอยร้าวรัก   90 หมอวสนต์-ลดาวัลย์12

    วสนต์กลับเข้าบ้านด้วยท่าที่เหนื่อยอ่อน วันนี้เขาเข้าไปเอาของที่ห้องพักเจอลดาวัลย์บนรถแท็กซี่ เธอคงจะไปไหนสักแห่งเขาจึงไม่เรียกเธอไว้เพราะธุระของเขามันรีบด่วนกว่าเขาเพิ่งปฏิเสธการช่วยเหลือคนรักเก่าด้วยการแต่งงานกู้หน้าให้เธอตามที่เธอต้องการ เธอกลับมาหาเขาเมื่อสองเดือนก่อนและขอให้เขาช่วยเป็นพ่อของลูกให้ เพราะพัชรมณีบอกเลิกคนที่เป็นพ่อตัวจริงไปแล้ว ตอนแรกเขาเห็นแก่เด็กในท้องจึงแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ได้มารดาเตือนสติว่าสิ่งที่พัชรมณีขอไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่มันคือการเพิ่มปัญหาต่างหาก เมื่อจัดการเรื่องพัชรมณีแล้วเขาจึงคิดจะไปคุยกับลดาวัลย์ เธอส่งข้อความมาบอกเลิกเขาเมื่อเดือนก่อนคงจะเพราะเห็นข้อความของพัชรมณีที่ไลน์มาหาเขา ในช่วงที่เขาหลับในวันสุดท้ายที่เจอกันวสนต์ไม่ได้ตอบกลับเธอเพราะคิดว่าเรื่องนี้มันยาวเกินกว่าที่จะคุยกันทางนี้ เขาอยากอธิบายให้เธอฟังเอง ชายหนุ่มไม่ได้เห็นเธอเป็นแฟนหลอกๆ มาตั้งนานแล้ว ลืมเรื่องข้อตกลงนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ“สนต์รู้เรื่องที่โรงพยาบาลรึยังลูก” คุณมัญชุตาเข้ามาถามบุตรชายคนเล็กในห้องส่วนตัวของเขา“เรื่องอะไรครับแม่” เขาลืมตาทันที“ลดาลาออกจากงานไปแล้ว ย้ายอ

บทอื่นๆ

บางทีคุณอาจจะชอบ

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status