51

คิมหันต์เรียกช่างมาทำงานอย่างรวดเร็ว เพราะเขาเคยคุยกันไว้แล้ว  โดยที่ช่างจะเจาะประตูเชื่อมระหว่างห้องใหญ่และห้องเล็กและตกแต่งให้เสร็จในช่วงที่พวกเขาไปเชียงดาว 

“สามวันเสร็จครับคุณหมอ แค่เจาะประตูกับเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์  เวลาสบายๆ ครับ”  สถาปนิกรับปาก 

 ในเช้าวันศุกร์คิมหันต์พาอวิกาและน้องเอื้อเดินทางไปยังเชียงดาว  มีจุดหมายอยู่ที่รีสอร์ทแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง มีจุดชมวิวดอยหลวงเชียงดาวชัดเจน  และมีกิจกรรมในรีสอร์ทสำหรับผู้เข้าพัก 

ชายหนุ่มนัดกับพสุไว้ว่าจะไปเจอกันที่นั่นเลย  พสุจองบ้านพักแบบวิลล่าไว้เผื่อเรียบร้อยแล้ว  น้องเอื้อตื่นเต้นมากที่จะได้ไปเที่ยว  เด็กหญิงตื่นแต่เช้าเพื่ออาบน้ำแต่งตัว 

“อยากไปมากจริงๆ  ใช่ไหมนี่น้องเอื้อ”  อวิกาถามลูกสาวในขณะที่แต่งตัวให้เด็กหญิง 

“กระเป๋าอยู่ไหนครับอ้อม  พี่จะยกลงไปให้” คิมหันต์เข้ามาภายในห้องเมื่อเห็นว่าลูกสาวแต่งตัวใกล้พร้อมแล้ว 

“ตรงนั้นค่ะข้างโต๊ะกระจก”  อวิกาบอกในขณะที่มือยังจับผมลูกสาวแบ่งเป็นช่อเพื่อรวบให้เรียบร้อย

คิมหันต์เดินตรงไปที่โต๊ะกระจกที่เธอว่า  เขากำลังจะก้มลงหยิบกระเป๋าที่ถูกจัดไว้แล้ว ก็ชะงักเมื่อเห็นกล่องแหวนกำมะหยี่ในลิ้นชักโต๊ะกระจก  เขาดึงลิ้นชักออกมาหยิบกล่องแหวนเปิดออกดู พบว่ามันคือแหวนแต่งงานที่อวิกาเคยถอดคืนให้เขาในวันที่ไปจดทะเบียนหย่า   และมารดาเขาเคยคืนมันให้เธอในวันที่ไปจดทะเบียนสมรสอีกครั้งเมื่อปีก่อน  อวิกาไม่เคยเอามันมาใส่อีกเลย  แม้ว่าจะได้มันคืนมาก็ตาม

หญิงสาวมัดผมให้ลูกสาวเรียบร้อยแล้วเธอจึงหันมาหาเขาเมื่อเห็นว่าคิมหันต์นิ่งไปนาน แต่เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเขาเธอก็นิ่งอึ้งไป  สำหรับเธอแหวนวงนี้คือสิ่งที่เธอไม่อยากเห็น  ไม่อยากนึกถึงเรื่องเก่าๆ อีก

“อ้อม เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งไป”  เขาหันไปบอกน้องเอื้อ  “หนูลงไปกับพี่ออยก่อนนะลูก พ่อมีเรื่องจะคุยกับแม่” 

เขาเดินไปส่งน้องเอื้อให้พี่เลี้ยงที่จะขึ้นมาช่วยขนของพอดีแล้วปิดประตูห้องลง ก่อนจะเดินไปหยุดยืนใกล้ๆ เธอ

“พี่ขอโทษ พี่ไม่เคยอยากได้แหวนวงนี้คืนจากอ้อมเลยนะ  ไม่ว่าจะตอนไหน”

อวิกาหันหลังให้เขา  เธอไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก  หญิงสาวเงยหน้าขึ้นกระพริบตาถี่ๆ  ไล่น้ำตาที่กำลังเอ่อให้ย้อนกลับไปในอก 

“ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้”  อวิกาปฏิเสธที่จะคุย เธอจะเลี่ยงออกจากห้องแต่คิมหันต์ไม่ยอม  ถ้าเรื่องนี้ไม่ถูกเคลียร์เขาและเธอจะไปต่อด้วยกันไม่ได้เลย

“อ้อม”  เขากอดหญิงสาวไว้แน่น  ถึงแม้ว่าอวิกาจะผลักหรือทุบตีแค่ไหน 

“ตีพี่ก็ได้ จะทุบก็ได้ ทำอะไรก็ได้ถ้าอ้อมจะรู้สึกดีขึ้น  พี่เสียใจจริงๆ  ที่เคยทำไม่ดีกับอ้อมแต่พี่จะไม่ทำมันอีก”  อวิกาผลักเขาอีกครั้งแต่ชายหนุ่มไม่ปล่อย  สุดท้ายเธอก็ร้องไห้เงียบๆ  คิมหันต์จำได้ว่าเธอไม่เคยร้องไห้ให้เขาเห็นเลย แม้แต่ในวันที่เขาขอหย่าหรือวันที่ไปหย่ากันที่เขต 

เขากอดเธอไว้ปล่อยให้อวิการ้องไห้จนหยุดไปเอง 

“พี่ไม่เคยไม่รักอ้อมเลย  แต่พี่บ้าไปเอง”  เขาวางคางบนศีรษะของเธอ  “ถ้าอ้อมยกโทษให้พี่ไม่ได้ พี่เข้าใจ แต่พี่ขอโอกาสแก้ตัวนะ” 

คิมหันต์ดันตัวเธอออกห่าง  เขาหยิบแหวนแต่งงานวงนั้นสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของอวิกาอีกครั้ง  หญิงสาวยืนนิ่งอย่างสับสน จับต้นชนปลายไม่ถูก เขาจุตพิตแผ่วเบาที่หน้าผาก

“พี่สัญญา  พี่จะไม่ทำให้อ้อมเสียใจอีก”