88 หมอวสนต์-ลดาวัลย์10

ทั้งสองอยู่เที่ยวที่น่านและกลับถึงกรุงเทพฯ ในเช้าวันจันทร์  ลดาวัลย์รู้ว่ามีเสียงซุบซิบและคอยดูว่าความสัมพันธ์ของเธอและวสนต์จะไปได้ไกลแค่ไหนยังมีอยู่แต่เธอไม่ใส่ใจ  หญิงสาวยังคงทำตัวปกติเหมือนเช่นที่เคยเป็น

เธอและวสนต์คบหากันได้ราวแปดเดือน  เวลาผ่านไปเร็วจนบางครั้งเธอก็ลืมว่าตัวเองเป็นแค่แฟนที่เขาจ้างมาเท่านั้น 

“ลดาพรุ่งนี้ไปทำอะไรกินที่ห้องฉันไหม”  เย็นวันศุกร์เขาโทรมาชวนเธอ หลังจากที่ทั้งสองไม่ได้พบกันมาเกือบสองสัปดาห์เพราะวสนต์ไปเรียนต่อเฉพาะทางเป็นแพทย์ประจำบ้านเต็มตัว ณ สถาบันการแพทย์ที่มีโรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่ง 

“ได้หยุดเหรอสนต์”  ตั้งแต่ที่วสนต์ไปเป็นแพทย์ประจำบ้านเขาไม่เคยมีวันหยุดเลย มีแต่เสาร์อาทิตย์ถ้าไม่อยู่เวรจึงจะได้พักครึ่งวัน

“ฮื่อ พรุ่งนี้เลิกสิบเอ็ดโมง  มานะลดาฉันอยากเจอเธอ” 

วันรุ่งขึ้นวสนต์มารับเธอที่หน้าตึกตอนเที่ยงครึ่ง

“โทษทีพอดีงานติดพันเลยมาช้า”  เขารีบบอกเมื่อเห็นเธอลงมาจากตึก 

“ไม่เป็นไร แล้ววันนี้อยากกินอะไร”  เธอถาม

“ชาบูไหม เดี๋ยวโทรสั่งให้มาส่ง เธอจะได้ไม่ต้องเหนื่อย”  เขาถามความเห็นซึ่งเธอก็ไม่มีปัญหาอะไร ชาบูก็ดีไม่มีควันเยอะให้หัวเหม็น 

วสนต์และลดาวัลย์ทานชาบูด้วยกันในห้องชุดของเขา ชายหนุ่มยังพักที่เดิมแต่ไม่ได้มานอนทุกวันเหมือนเมื่อก่อน  เมื่อทานกันเสร็จแล้วชายหนุ่มหาวไม่หยุด เพราะเมื่อคืนเขาอยู่เวรที่โรงพยาบาลทั้งคืน 

“ง่วงก็นอนก่อนก็ได้สนต์  เดี๋ยวฉันเก็บของล้างเอง”  ลดาวัลย์เห็นใจเขา พักนี้ดูเขาเหนื่อยจนไม่ค่อยพูดคุยเหมือนเดิม  วสนต์คนที่เคยขี้เล่นอารมณ์ดีแทบไม่มีมุมนั้นให้เห็นเลย

“งั้นฉันขอหลับสิบนาที  อย่าเพิ่งกลับนะลดาฉันอยากคุยกับเธอ”  เขาพูดก่อนที่จะทิ้งตัวนอนที่ห้องนั่งเล่นนั่นเอง  ลดาวัลย์จึงเก็บของไปล้างเมื่อเสร็จแล้วเธอจึงจัดการกับตู้เย็น เก็บของที่หมดอายุออก ทำความสะอาดให้เขาเสียใหม่ 

เมื่อเธอทำเสร็จแล้ว ลดาวัลย์จึงหยิบนิยายที่ถือติดมือมาอ่าน  ระหว่างนั้นโทรศัพท์ของวสนต์มีเสียงแจ้งเตือนเข้ามาไม่หยุด เธอจึงหยิบมาดู

หญิงสาวขมวดคิ้วเมื่อมันเป็นการแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโปรแกรมไลน์   เธอไม่ได้กดเข้าไปอ่านที่ข้อความแต่อ่านแค่จากข้อความแจ้งเตือนที่มารัวๆ  ไลน์นั้นผู้ส่งคือพัชรมณีคนรักเก่าของวสนต์เธอจำรูปผู้หญิงคนนี้ได้ดี

“สนต์บอกเรื่องนี้กับลดารึยัง  เร็วๆ นะเราร้อนใจ”

“ลดายังสาวยังสวย เลิกกับสนต์ไปเขาก็มีแฟนใหม่ได้ แต่เราท้องโตขึ้นทุกวันสนต์อย่าทิ้งเรานะ”   

“เรื่องที่สนต์จะพาพ่อแม่มาสู่ขอเราพรุ่งนี้  สนต์บอกแม่รึยังอย่าลืมนะ แม่เราจัดบ้านรอแล้ว” 

ลดาวัลย์มือเย็น ตัวเย็น ปล่อยโทรศัพท์ของวสนต์หล่นลงบนพื้นพรม  นี่คงเป็นเรื่องที่วสนต์บอกว่าอยากคุยกับเธอ  เธอไม่เคยรู้เลยว่าระหว่างที่เขาไปเป็นเรสซิเด้นที่โรงพยาบาลอื่น  เขากลับไปคบหากับแฟนเก่าด้วยตอนไหน

'ไม่สิลดา เธอไม่ใช่แฟนจริงๆ ของเขาเสียหน่อย เธอไม่มีสิทธิ์โกรธเขา'  หญิงสาวพยายามบอกตัวเอง  เธอเก็บโทรศัพท์ของเขาวางไว้ที่เดิม และหยิบกระเป๋าออกมาจากห้องของเขาเงียบๆ