89 หมอวสนต์-ลดาวัลย์11

เมื่อลดาวัลย์กลับมาถึงห้อง เธอทำงานบ้านทำโน่นนี่นั่นจนถึงตอนเย็น  วสนต์ก็ไม่ได้โทรมาถามเธอว่าทำไมเธอจึงกลับออกมาก่อนเขาตื่น 

'วสนต์อาจจะลำบากใจ  งั้นเธอควรเป็นฝ่ายบอกเลิกสถานะแฟนหลอกๆ นี่เสียคงดีกว่า' เธอคิดในใจ

หญิงสาวเปิดโปรแกรมไลน์ เธอส่งข้อความไปหาเขาพิมพ์สั้นๆ ไปเพียงว่า

“สนต์ เราไม่สะดวกใจจะเล่นละครเป็นแฟนแกแล้ว  เราขอพอแค่นี้นะ  เลิกโอนเงินให้เราด้วยเราไม่อยากได้เงินของเพื่อนแล้ว” 

มีสัญลักษณ์ว่าอ่านแล้วแทบจะทันที  และวสนต์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก  คืนนั้นลดาวัลย์ร้องไห้จนหลับเธอไม่รู้ว่าทำไมเธอต้องเสียใจ แต่อีกใจก็บอกตัวเองว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว

เช้าวันจันทร์เธอไปทำงานด้วยอาการเหมือนคนพักผ่อนไม่พอ หญิงสาวรู้สึกว่าถูกมองแปลกๆ จากเพื่อนร่วมแผนก  จนอดไม่ได้ที่จะถามบงกช

“มีอะไรกันเหรอคะพี่แบม” 

หญิงสาวรุ่นพี่ในแผนกทำท่าลำบากใจ เมื่อเมื่อเห็นเธอรอคำตอบ  บงกชจึงอ้อมแอ้มตอบกลับมา

“เขาพูดกันว่าเมื่อวานหมอสนต์พาผู้หญิงมาตรวจครรภ์  ท่าทางเหมือนแฟนกันด้วยนี่มันยังไงกันน่ะลดา  เราไม่รู้เรื่องนี้เลยเหรอ”     

“ไม่รู้เลยค่ะ ลดาไม่ได้คุยกับหมอสนต์นานแล้ว”  เธอส่ายหน้ารู้สึกเจ็บแปลบในใจ  กลางวันนั้นหญิงสาวไปทานข้าวกลางวันกับบงกช ได้ยินเสียงซุบซิบมาเข้าหู

“ฉันว่าล่ะ ยายนั่นเดี๋ยวก็เป็นนางฟ้าตกสวรรค์  หมอสนต์แฟนเขาสวยจะตาย หน้าตาผิวพรรณผู้ดี๊ผู้ดีไปทั้งตัว เดินไปไหนก็ออร่ากระจายขนาดท้องยังสวยมาก  แล้วคนที่แค่สวยแปลกแบบยายนั่นจะมาสู้ได้ไง” 

“ลดาอย่าไปสนใจเลย บางคนมีปากสักแต่ว่าพูด”  บงกชปลอบใจเธอ ลดาวัลย์ยิ้มให้เธอ

“ลดาไม่เป็นไรค่ะ” 

ยิ่งนานวันข่าวการแต่งงานของวสนต์ก็เข้าหูเธอมากขึ้นเรื่อยๆ  และเรื่องของเธอกลายเป็นอาหารปากของชาวโรงพยาบาล เธอถามตัวเองว่าทำไมต้องทน หญิงสาวตัดสินใจมองหางานใหม่เพราะไม่อยากทนกับสายตาแปลกๆ ของเพื่อนร่วมงานอีกต่อไป 

โชคดีที่เธอได้รับการเรียกตัวไปสัมภาษณ์จากโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง  จากประสบการณ์การทำงานและจำนวนอายุงาน  ทำให้เธอได้รับการเสนอตำแหน่งและค่าตอบแทนที่ดีกว่าที่เดิมหญิงสาวจึงไม่ลังเลที่จะยื่นลาออก

เธอเลือกการลาออกที่ให้มีผลทันที เพราะตำแหน่งของเธอที่นี่ไม่ได้สำคัญมากถึงขนาดขาดไม่ได้  คนทำงานแทนมีได้อีกหลายคน  จากนั้นเธอไปเก็บของออกจากที่พักของพนักงาน การที่เธออยู่ที่นี่มาหลายปีทำให้มีของใช้มากพอสมควรจนต้องจ้างรถปิคอัพมาช่วยขน 

เธอย้ายออกท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมหอ  หญิงสาวไม่สนใจเพราะนี่เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะพบกับเรื่องแบบนี้   และเธอเองก็ไม่ได้คุยกับวสนต์อีกเลยตั้งแต่วันที่เธอไลน์ไปบอกเขาว่าขอยกเลิกสถานะการคบหากัน

หญิงสาวมองตึกที่เคยเป็นที่พักมาหลายปีอย่างอาวรณ์  ลดาวัลย์คืนกุญแจให้ผู้ดูแลตึก ฝ่ายนั้นมองเธออย่างเห็นใจและอวยพรให้

“ขอให้โชคดีนะลดา  ไปที่ใหม่มีตำแหน่งดีเจอเพื่อนดีคนดีๆ นะ” 

“ขอบคุณค่ะพี่”   เธอได้ที่พักใหม่ใกล้ที่ทำงานเป็นคอนโดที่เสียค่าเช่าเอง  แต่เมื่อบวกลบกับเงินเดือนที่สูงขึ้นเธอยังเหลือมากกว่าอยู่ที่นี่ ตอนแรกเธอตั้งใจจะกลับไปอยู่บ้านที่อยู่ในเขตปริมณฑลแต่คิดแล้วคงสู้กับการจราจรไม่ไหว   

ลดาวัลย์ก้าวขึ้นรถแท็กซี่ที่จ้างให้ขับนำรถขนของไป  ตอนออกไปเธอสวนกับวสนต์ที่ขับรถเข้ามา  เขามองมายังเธอเหมือนจะร้องเรียกแต่เขาก็ไม่ได้จอดรถ  เธอเองก็ไม่ได้บอกให้คนขับแท็กซี่ชะลอแต่อย่างใด

'คงจะต้องหาซื้อรถไว้ใช้สักคันแล้ว'  เธอคิดในใจ   ลดาวัลย์ยังมีเวลาพักอีกสามสี่วันกว่าจะเริ่มงานกับที่ทำงานใหม่  คงใช้เวลาช่วงนี้จัดห้องและไปดูรถสักคัน  เงินเก็บเธอมีมากพอที่จะซื้อรถคันเล็กๆ ด้วยเงินสด หญิงสาวจึงไม่กังวลเรื่องนี้