87 หมอวสนต์-ลดาวัลย์9

“ลดา.. คุณนายท่านมาพูดอะไรเหรอ”  เพื่อนบางคนใจกล้าหน่อยก็ถามตรงๆ  เธอเลิกคิ้วหันไปมองคนถาม

“เรื่องส่วนตัวน่ะ” 

เธอเครียดกับเรื่องที่คุณมัญชุตามาบอก ไม่ใช่ว่าท่านอยากให้เธอเลิกกับลูกชาย แต่กับเป็นตรงกันข้าม

“ป้าได้ยินว่าหนูคบกับตาสนต์เหรอลูก” 

เธอหน้าตื่น ยังไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร คุณมัญชุตาก็ยิ้มให้   ท่านเป็นฝ่ายพูดเสียเอง

“ไม่ต้องเขินเราผู้หญิงเหมือนกัน  ป้าจะมาบอกหนูว่าป้าดีใจมากที่เป็นหนูนะลูก” 

ลดาวัลย์ถึงกับวางหน้าไม่ถูก เธอตั้งใจจะอธิบายความจริงให้ท่านฟังแต่คุณมัญชุตาชิงบอกว่า

“ยังไงก็ฝากบอกตาสนต์นะลูก ว่าให้กลับบ้านบ้าง หนูด้วยไปกินข้าวกับพ่อกับแม่บ้าง” 

จากนั้นท่านบอกว่ามีธุระต้องรีบไปต่อ เธอจึงไม่มีโอกาสบอกความจริงว่าเธอกับวสนต์แค่ตกลงเป็นแฟนกันแค่ชั่วคราว อาการคิดหนักของเธอทำให้ขาเม้าท์เอาไปพูดว่า  มารดาของนายแพทย์หนุ่มมาคุยกับเธอเพื่อสกัดดาวรุ่งแพร่ไปทั่วโรงพยาบาล

จนถึงวันที่ต้องเดินทางไปน่าน วสนต์เลือกเดินทางโดยเครื่องบิน ไปถึงสนามบินน่านตอนเจ็ดโมงเช้าเขาเช่ารถสำหรับใช่ที่นั่นและไปยังโรงแรมที่จัดการประชุมไปถึงสถานที่จัดประชุมในเวลาก่อนแปดนาฬิกา

ห้องพักถูกจองไว้แล้วสองหนุ่มสาวจึงเข้าที่พักได้เลย  วสนต์ส่งคีย์การ์ดของลดาวัลย์ให้เธอมองดูหญิงสาวที่หาวไม่หยุด

“ง่วงเหรอ นอนก่อนก็ได้นะหรือถ้าหิวลงไปหาอะไรกินก็ได้  ถ้าขี้เกียจลงก็สั่งขึ้นมา”  ลดาวัลย์พยักหน้า

“ขอบใจ เราคงนอนก่อนตอนนี้ง่วงมาก แล้วเธอจะประชุมถึงกี่โมง” 

“เบรกสิบเอ็ดโมง เดี๋ยวเราขึ้นมาหา”  วสนต์บอกสั้นๆ  เขามองดูเธอเข้าห้องพักไปแล้วจึงเข้าห้องตัวเองบ้าง  เอาของไปเก็บล้างหน้าล้างตาลงไปรายงานตัวเข้าประชุม

หญิงสาวหลับยาวจนถึงเวลาที่วสนต์เบรก เขาโทรมาก่อนซึ่งเธอไม่รับสายจึงมาเคาะประตูหน้าห้อง รออยู่พักใหญ่กว่าที่ลดาวัลย์จะเปิดประตูให้

“อ้าว มาแล้วเหรอ”  เธอเสยผมเดินกลับเข้าห้อง  ชายหนุ่มเดินตาม

“จะเที่ยงอยู่แล้วนี่กินไรรึยัง  ทำไมนอนยาวขนาดนี้ล่ะลดา ไม่สบายรึเปล่า” 

“เปล่า”  เธอไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น  แค่เมื่อคืนเธอดูซีรี่ย์ยันเช้าเท่านั้นเอง  พอพูดถึงของกินก็หิวทันที

“พอตื่นแล้วก็หิวเลย เธอกินอะไรรึยังสนต์”  หญิงสาวหันมาถามเขา  ชายหนุ่มส่ายหน้า

“ยัง ก็จะขึ้นมารับเธอลงไปกิน ไปเปลี่ยนชุดเร็วๆ” 

ลดาวัลย์รื้อเสื้อผ้าในกระเป๋าออกมาได้หนึ่งชุดและเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ  ห้านาทีต่อมาเธอก็เดินออกจากห้องพร้อมวสนต์ 

“เธอต้องเข้าประชุมช่วงบ่ายกี่โมง”  ลดาวัลย์มองเวลา

“ไม่ไปแล้ว  ฉันแค่อยากมาเอาเอกสารการประชุม”  วสนต์ตอบ

“ถ้าแค่นั้นนี่เธอต้องเสียค่าเครื่องบิน ค่าโรงแรมขนาดนี้เลยเหรอ”  ลดาวัลย์ถามอย่างไม่เข้าใจ ให้ทางผู้จัดส่งให้ทางไปรษณีย์ก็น่าจะได้

ชายหนุ่มยิ้ม

“ก็ถือว่ามาเที่ยวไง ประชุมเป็นผลพลอยได้” 

“อืมม...  จริงๆ คือเธออยากมาเที่ยวว่างั้นเถอะ”  ลดาวัลย์เข้าใจในทันที

“ใช่ อยากมาเที่ยวกับเธอ” 

คำตอบของเขาถึงกับทำให้ลดาวัลย์วางหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว