ตอนที่ 1 กลับมาแก้แค้น

“แม่นม! ทำให้เส้นผมของพระสนมเอกเสียหายหลายเส้น เช่นนี้น่าจะลงโทษด้วยก้อนผมนางเสียให้หมดหัว จึงจะเข็ดหราบนะเพคะ” เจียงหนิงกล่าวยั่วยุ ขณะยืนจัดแต่งทรงผมให้เซี่ยวหลานอย่างประชิดใกล้

“ฮึ! เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ? ข้าว่านั่นมันโหดร้ายเกินไป งั้นนำเอาแม่นมไปเผาจะดีกว่า” เซี่ยวหลานกล่าวด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว พลางหัวเราะเบา ๆ ออกมาราวกับเหยียดหยาม ขณะที่สายตาคู่สวยของนางยังคงจับจ้องไปยังปิ่นในมือ

ภายในช่วงกลางดึกของคืนนั้น เหลี่ยงฉี! ถูกนำตัวไปมัดอยู่บนกองฟืนโดยร่างของนางถูกรวบตึงติดกับไม้ไว้อย่างแน่นหนาพร้อมทั้งมีผ้ายัดปากนางไว้เพื่อเตรียมถูกเผาตามคำสั่งของเซี่ยวหลาน

“แม่นม! ทำเส้นผมของพระสนมเอกล่วงหลายเส้น นางจึงรู้สึกโกรธเกรี้ยว จึงสั่งฆ่าแม่นม”

“เรื่องโหดร้ายเช่นนี้ผู้ใดจะเป็นคนลงมือ”

ขณะสาวใช้ทั้งสองกำลังเกลี่ยงกันอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลังของนาง

“ข้าจะเป็นคนเผาเอง” สาวใช้ทั้งสองจึงหันหลังไปมอง จึงทราบว่าต้นกำเนิดเสียงคือผู้ใด

ขณะนั้นเจียงหนิงค่อยก้าวเท้าเข้ามาใกล้กองฟืนอย่างช้า ๆ ด้วยสีหน้าเยือกเย็น ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าเหลี่ยงฉีแล้วใช้มือดึงผ้ายัดปากของเหลี่ยงฉีออก ทันทีที่ผ้านั้นหลุดออกเหลี่ยงฉี จึงรีบกล่าวต่อว่าเจียงหนิงอย่างรวดเร็ว

“เจ้าทำให้ข้าต้องถูกลงโทษ คนที่ควรถูกลงโทษนี้สมควรเป็นเจ้าเสียมากกว่า ใครก็ได้ช่วยจับเจียงหนิงมาเผาที”

ขณะนั้นเจียงหนิงรีบคว้าขบเพลิงในมือของทหารที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตน ขึ้นมาถือแทนด้วยท่าทางมั่นใจ

“หากเจ้าไม่หยุดพูดขบเพลิงงนี้อาจล่วงจากมือข้าก็เป็นไปได้” ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

เหลี่ยงฉีเงียบครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “ข้ากับเจ้ามิใช่ศัตรูกันเหตุใดเจ้าจึงทำร้ายข้า”

เมื่อเจียงหนิงได้ยินเช่นนั้นนางก็ใช้มือเรียวบางหยิบปิ่นปักผมบนศรีษะของตนออกมายื่นให้เหลี่ยงฉีดูใกล้ ๆ “เจ้าจำปิ่นปักผมนี้ได้หรือไม่?”

ขณะนั้นเหลี่ยงฉีจึงเพ่งพินิจยังปิ่นในมือของเจียงหนิงอยู่ครู่หนึ่ง ทว่านางกับนึกไม่ออก นางพยามจับจ้องอยู่หลายครั้งแต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดี เจียงหนิงเห็นท่าทางของเหลี่ยงฉีแล้ว นางจึงทราบแน่ว่าเหลี่ยงฉีนั้นจำปิ่นอันนี้ไม่ได้แน่ หลังจากนั้นเจียงหนิงจึงตัดสินใจเล่าย้อนเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนให้เหลี่ยงฉีฟังอย่างละเอียดก่อนตาย

“วันนั้นเมื่อสองปีก่อน ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของข้า แม่ของข้า ชื่อจี้อิง! หมอตำแยผู้เชี่ยวชาญ ได้รับมอบหมายให้ไปทำคลอดให้กับพระสนมเซี่ยวในตำหนักใหญ่ ข้าเองจำได้ดีว่าวันนั้นตรงกับวันเกิดของข้า แต่แม้จะเป็นวันสำคัญเช่นนั้น แม่ก็ต้องออกไปปฏิบัติหน้าที่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การคลอดบุตรของพระสนมเป็นเหตุการณ์ที่ไม่น่าพูดถึง เพราะเกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่ พระสนมเซี่ยวปัสสาวะออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายในระหว่างการคลอด นางรู้สึกอับอายอย่างรุนแรง แม้การคลอดนั้นจะสำเร็จและทารกปลอดภัย แต่ความอัปยศครั้งนั้นได้กลบทุกอย่าง

ในยามที่ความโกรธของพระสนมพุ่งถึงขีดสุด นางกลับไม่ยอมรับชะตากรรมของตนเอง พระนางจึงสั่งให้ประหารชีวิตทุกคนที่อยู่ในห้องคลอดวันนั้น ไม่เว้นแม้แต่แม่ของข้า นางผู้ที่ทำเพียงหน้าที่ของตนเอง ช่วยชีวิตทั้งแม่และลูกอย่างดีที่สุด

ความโหดร้ายครั้งนั้นยังคงสะท้อนอยู่ในใจข้า และวันนี้ วันที่ข้ากลับมา ข้าจะไม่ปล่อยให้สิ่งที่เกิดกับแม่ของข้าต้องผ่านไปโดยไม่มีการชดใช้ ข้าจะคืนความยุติธรรมให้แก่แม่ของข้า”

“ฮะ! เจ้าคือลูกของหมอตำแยคนนั้นหรือ?” หลังจากนั้นเหลี่ยงฉีกล่าวออกมาด้วยความตกใจ

“ใช่! เจ้าจดจำวันนั้นได้แล้วใช่หรือไม่? ดี! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุการณ์ในวันนั้น จะเกิดอันใดขึ้นกับเจ้าในวันนี้”

“หากวันนั้นข้าเพียงทำตามคำสั่งของพระสนมเอกเท่านั้น เจ้าก็เป็นสาวใช้ในวังก็น่าจะรู้ดี”

“เจ้าเป็นสุนัขรับใช้มาถึงห้าปี เจ้าก็เป็นสุนัขรับใช้อยู่ดี เจ้านายสั่งให้ฆ่าก็ฆ่า”

“เจ้าอย่าหลงตนเองไป หากวันนี้เป็นของข้า วันหน้าอาจไม่ใช่วันของเจ้า”

“ข้าเข้ามาในวังนี้ไม่ได้มาเพื่อเป็นทาสผู้ใด ทว่าเข้ามาเพื่อแก้แค้น และเจ้าก็คนแรก”

“เจ้าตัวคนเดียวหรือจะมาทำอันใดในวังนี้ได้”

“ผู้ใดว่าข้าเข้ามาแต่เพียงผู้เดียว พวกของข้าอยู่ทั่ววังไปหมด พวกเขาแอบซ่อนตัวมาตั้งนานแล้วหากแต่เจ้าไม่รู้เองเสียมากกว่า พวกเขาคอยเป็นหู เป็นตาให้แก่ข้า คอยช่วยเหลือข้า หากเจ้ารู้แล้วก็อย่าได้นำเรื่องนี้ไปบอกผู้ใดเชียว”

หลังจากเจียงหนิงกล่าวจบนางก็โยนขบเพลิงในมือลงดั่งกองฟืนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่ช้าเสียงกรีดร้องของเหลี่ยงฉีก็ดังขึ้นอย่างทรมาน จนกระทั่งสิ้นใจตายในที่สุด

กลุ่มสาวใช้ในวังต่างพูดคุยกันด้วยความยินดี ปลื้มปิติเมื่อได้รับข่าวว่าแม่นมผู้โหดร้ายที่ทุกคนหวาดกลัวได้ตายไปแล้ว เสียงหัวเราะและคำพูดคุยดังสนั่นไปทั่วสวน เจียงหนิงที่เดินตามหลังกลุ่มนั้นกลับไม่ได้รู้สึกปลอดโปร่งเหมือนคนอื่น นางเดินตามหลังด้วยความระแวดระวัง แต่ไม่ทันใส่ใจว่าเงาดำจากทางด้านหลังได้ปรากฏขึ้นสาวใช้อาวุโสคนหนึ่งก้าวเข้ามาเงียบ ๆ แล้วใช้มือปิดปากเจียงหนิงอย่างรวดเร็ว พร้อมดึงนางเข้าไปในมุมมืดที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

ขณะที่เจียงหนิงถูกดึงเข้ามา นางรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้ามาในร่าง ความหวาดกลัวแล่นพล่านในใจ นางไม่รู้ว่าผู้ใดต้องการทำร้ายนาง ความคิดสับสนไปหมด ทันใดนั้นเอง เมื่อมือที่ปิดปากถูกปล่อยออก สาวใช้คนนั้นจับไหล่เจียงหนิงให้หันมามองหน้า นางชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า คนที่เจียงหนิงคิดว่าอาจจะเป็นศัตรูกลับกลายเป็นไป๋เหม่ย เพื่อนเก่าแก่ของมารดาของนาง

เจียงหนิงรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับน้ำหนักทั้งหมดถูกยกออกจากหัวใจ นางถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อได้พบว่าคนที่เข้าหานางไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นผู้ที่เคยสัญญาว่าจะดูแลนางในยามคับขัน ไป๋เหม่ยจ้องมองเจียงหนิงด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยอย่างให้สัญญาณว่านางยังคงอยู่เคียงข้างตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับมารดาของเจียงหนิง ก่อนจะกล่าวถามเจียงหนิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“เจ้าเข้ามาในวังเพราะเหตุใด”

“ข้าต้องการมาแก้แค้นให้กับแม่”

“พระสนมเซี่ยวเป็นสนมคนโปรดของฮ่องเต้ เจ้าคิดจะทำอันใดได้”

“ข้าก็จะแย่งตำแหน่งคนโปรดมาจากพระสนมเซี่ยวยังไงล่ะ” เจียงหนิงกล่าวด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยแผนการร้าย

ท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาอย่างหนักราวกับท้องฟ้าถูกฉีกขาด นางทั้งสองที่เพิ่งเสร็จสิ้นการสนทนาก็แยกย้ายจากกันไปคนละทาง เสียงฝนกระทบพื้นดังก้องไปทั่วบริเวณวังกว้างใหญ่ ในขณะฮ่องเต้และองครักษ์ส่วนพระองค์ก็ได้รีบเข้าหลบฝนในศาลาเล็กแห่งหนึ่งภายในสวนของวัง ศาลาเก่าแก่อยู่ท่ามกลางหมู่ไม้ใหญ่ให้ความรู้สึกเย็นสบายแม้จะมีฝนเทลงมาอย่างต่อเนื่อง

ไม่นานนัก ร่างของเจียงหนิงก็ปรากฏขึ้น นางวิ่งเข้ามายังศาลาอย่างรวดเร็วเพื่อหลบฝน ร่างกายของนางเปียกชุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผิวเนียนเปล่งปลั่งสะท้อนกับหยดน้ำฝนที่เกาะตามเส้นผมและผิวพรรณ เมื่อได้เข้ามายังกำบังฝน นางจึงเริ่มถอดเสื้อผ้าบางชิ้นที่ชุ่มน้ำออก ก่อนจะออกมาเล่นน้ำฝนอย่างสนุกสนานโดยไม่ทันสังเกตถึงการมีอยู่ของผู้อื่น

ทันใดนั้น เจียงหนิงรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่อยู่ใกล้ตัว นางหันมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเดินออกมาดูที่บริเวณนอกฉากกั้น ในความมืดสลัว ร่างสูงใหญ่ของชายผู้หนึ่งยืนอยู่ในเงาสลัวของศาลา นางจ้องมองไปยังเขา ทว่าไม่อาจมองเห็นหน้าได้ชัดเจน

“เจ้าทำอะไรอยู่หรือ? มายืนอยู่เงียบ ๆ เช่นนี้ เจ้าจะทำให้ข้าตกใจตาย” นางกล่าวด้วยเสียงตำหนิ

ชายผู้นั้นไม่ตอบอะไรในทันที แต่หันมาทางนางอย่างช้าๆ ในยามที่แสงสลัวกระทบกับใบหน้าของเขา นางยังไม่รู้ว่าเขาคือฮ่องเต้ นางเพียงคิดว่าเขาเป็นทหารธรรมดาคนหนึ่ง

“เจ้าไม่รู้จักข้าหรือ?” ชายผู้นั้นกล่าวถามด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แฝงไปด้วยความสง่างาม

เจียงหนิงยักไหล่ก่อนจะตอบอย่างหยัน ๆ “ข้าจะรู้จักเจ้าได้เช่นไร? ในวังนี้มีทหารตั้งมากมาย ใครจะไปจำหมด!”

ขณะที่นางพูดอยู่นั้น ร่างกายของนางที่เปียกชุ่มน้ำอยู่ในสภาพเกือบเปลือยเปล่า นางมีเพียงเสื้อผ้าที่ถอดออกห่อหุ้มร่างกายไว้เพียงบางส่วน ความเย้ายวนของนางที่ไม่รู้ตัว ยิ่งทำให้ชายผู้นั้นซึ่งยืนอยู่ตรงหน้ายิ่งจ้องมองนางด้วยสายตาแฝงไปด้วยความเสน่ห์หา

ในชั่วขณะหนึ่ง ฮ่องเต้ผู้สูงศักดิ์ก็ยังคงไม่กล่าววาจาใดเพิ่มเติม แต่สายตาที่จับจ้องไปยังร่างงามตรงหน้า กลับบ่งบอกถึงอารมณ์ที่เขาเก็บงำเอาไว้อย่างลึกซึ้ง

ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงตกกระหน่ำ เจียงหนิงจ้องมองชายตรงหน้าด้วยความสงสัยและโกรธเกรี้ยว นางกล่าวต่อด้วยเสียงดุดัน “ผู้ใดให้เจ้ามาแอบดูข้า” นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความระแวง ขณะเดียวกันนางก็กอดเสื้อผ้าที่ถอดออกไว้กับตัวอย่างแนบชิดเพื่อปกปิดเรือนร่าง

ฮ่องเต้ที่ยืนสงบนิ่งภายใต้ฉากกั้น กล่าวตอบด้วยเสียงเรียบ ๆ แต่ทรงพลัง “ข้าไม่ได้มาแอบดูเจ้า ข้ามาอยู่ที่นี่ก่อนเจ้าด้วยซ้ำ”

เจียงหนิงขมวดคิ้ว แน่นอนว่านางไม่เชื่อคำพูดของชายผู้นี้ “ประเดี๋ยวข้า จะฟ้องแม่บ้านให้มาลงโทษเจ้า!” นางพูดขึ้นอย่างประชดประชัน คิดว่าเขาเป็นเพียงองครักษ์ที่คงจะกลัวบทลงโทษจากผู้ใหญ่ในวัง

แต่ฮ่องเต้กลับหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกล่าว “ในวังนี้ไม่มีผู้ใดกล้าลงโทษข้าได้ และข้าก็ไม่ใช่ทหารยามธรรมดา ข้าคือองครักษ์ของฮ่องเต้”ทว่าหลงเหวิน! กลับหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกล่าว “ในวังนี้ไม่มีผู้ใดกล้าลงโทษข้าได้ และข้าก็ไม่ใช่ทหารยามธรรมดา ข้าคือองครักษ์ของฮ่องเต้”

เจียงหนิงเบิกตากว้างเล็กน้อย แต่ยังคงไม่แสดงความกลัว นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ “เป็นองครักษ์แล้วอย่างไร? งั้นเจ้ารอข้าตรงนี้ก่อน ประเดี๋ยวข้าจะมาคิดบัญชีกับเจ้า”

หลังจากกล่าวจบ นางไม่รอให้เขาตอบ นางรีบวิ่งฝ่าสายฝนออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างของนางละลายหายไปในม่านฝนที่หนักหน่วง แม้ฮ่องเต้จะเรียกนางเสียงดัง นางก็ไม่ยอมฟัง กลับยิ่งวิ่งหนีไปไกลกว่าเดิม ปล่อยให้เขายืนอยู่ที่เดิมด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ ในใจ