ตอนที่ 2 ตามหา

เมื่อสายฝนเริ่มซาและเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบพื้นหินในศาลา ฮ่องเต้เหลือบไปเห็นบางสิ่งตกอยู่บนพื้นใกล้จุดที่เจียงหนิงเคยยืน มันคือถุงหอมขนาดเล็ก กลิ่นหอมละมุนของลูกแพค่อย ๆ ลอยขึ้นมาจาง ๆ เมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาดู ถุงหอมนั้นทำจากผ้าเนื้อดี ปักลวดลายอย่างประณีต ฮ่องเต้จ้องมองมันอย่างครุ่นคิดก่อนจะนำขึ้นมาสูดดมเบา ๆ กลิ่นหอมของลูกแพชวนให้เขาหวนคิดถึงใบหน้าของเจียงหนิงในวินาทีที่นางวิ่งฝ่าสายฝนจากไป รอยยิ้มเย้าแหย่ของนางยังคงติดอยู่ในความคิดของเขา

เขายืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จมอยู่ในความคิดถึงความลึกลับของหญิงสาวผู้นั้น ขณะที่มือยังคงกำถุงหอมไว้แน่น

ในขณะเดียวกันนั้นเอง เจียงหนิงที่ไม่ยอมไปไหนไกล กำลังแอบดูฮ่องเต้อยู่จากมุมหนึ่งของศาลา แววตาของนางเต็มไปด้วยความพอใจ แผนการของนางเริ่มสำเร็จ นางตั้งใจทิ้งถุงหอมนี้ไว้เพื่อให้เขาติดกับดัก ความตั้งใจของนางคือทำให้ฮ่องเต้จดจำนางและสิ่งของนี้ไปตลอด

เมื่อฝนหยุดตก ฮ่องเต้ก็เสด็จกลับตำหนักของตนเอง ถุงหอมยังคงถูกถืออยู่ในมือของเขา เจียงหนิงมองตามหลังเขาไป รู้สึกอุ่นใจและพึงพอใจที่แผนของนางได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว รอยยิ้มมุมปากของนางเผยออกมาอย่างแผ่วเบา ขณะที่นางคิดถึงขั้นตอนถัดไปที่จะทำให้ฮ่องเต้ยิ่งติดบ่วงในแผนการของนาง

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในตำหนักของฮ่องเต้เงียบสงบ แต่กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดเล็กน้อย ฮ่องเต้มีรับสั่งให้สาวใช้ทุกคนในวังนำถุงหอมที่พวกนางทำขึ้นมาถวาย โดยมีขันทีคอยตรวจสอบถุงหอมทุกใบที่ส่งเข้ามาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ถุงหอมจำนวนมากถูกวางเรียงรายตรงหน้า ทว่าก็ยังไม่มีถุงใดเหมือนกับถุงหอมลูกแพที่ฮ่องเต้ตามหา

เซี่ยวหลาน ซึ่งเป็นหนึ่งในสตรีที่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ยืนมองการคัดเลือกถุงหอมอย่างเงียบ ๆ อยู่ไม่ไกล สายตาของนางเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงและโกรธเคือง นางไม่อาจซ่อนความอิจฉาไว้ได้ เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ว่ามีสตรีอื่นที่เข้ามายั่วยวนฮ่องเต้จนทำให้พระองค์สนพระทัยถึงเพียงนี้

“นางคนไหนกันที่มายั่วยวนฮ่องเต้?” เซี่ยวหลานกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยความโกรธ แม้น้ำเสียงของนางจะเบา แต่ก็เต็มไปด้วยอำนาจ สายตาของนางจ้องไปยังขันทีที่กำลังตรวจสอบถุงหอมอย่างไม่วางตา

สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบตอบเสียงเบา “ท่านโปรดระงับโทสะเพคะ นี่เป็นพระบัญชาของฮ่องเต้ พระองค์เพียงต้องการตามหาถุงหอมนั้น”

แต่คำตอบนี้ไม่ได้ช่วยระงับโทสะของเซี่ยวหลานได้เลย นางจ้องเขม็งไปยังสาวใช้ผู้นั้นก่อนจะกล่าวอย่างเด็ดขาด “อย่าให้ข้ารู้เชียวว่านางผู้นี้เป็นผู้ใด ข้าเองจะจับมันถลกหนังมันทั้งเป็น” น้ำเสียงของนางเย็นชา แต่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

เซี่ยวหลานหันกลับไปมองที่ขันทีอีกครั้ง สายตาของนางยังคงจับจ้องไปที่เขาและถุงหอมที่ผ่านการตรวจสอบอย่างต่อเนื่อง รอคอยอย่างจดจ่อ หวังจะได้รู้ว่าใครคือสตรีที่กล้าเข้ามาท้าทายอำนาจและตำแหน่งของนางในหัวใจของฮ่องเต้

ขณะนั้น เจียงหนิงกำลังแต่งตัวอยู่ในห้องของนาง สายลมอ่อน ๆ พัดเข้ามาทางหน้าต่าง เส้นผมดำขลับของนางแผ่ยาวอยู่บนไหล่ขณะที่นางหวีผมหน้ากระจก ในห้องมีไป๋เหม่ยยืนอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองสนทนากันอย่างเปิดเผย ไป๋เหม่ยมองเจียงหนิงด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความสงสัยในสิ่งที่นางวางแผนไว้

“ข้าไม่แปลกใจเลยที่เจ้าไม่บอกฮ่องเต้ตั้งแต่แรกว่าเจ้าเป็นใคร เจ้ารู้หรือไม่? ว่าฮ่องเต้ทรงคิดถึงเจ้าอยู่ตลอด แทบจะพลิกทั้งวังตามหาเจ้าแล้วกระมัง” ไป๋เหม่ยกล่าวพร้อมกับเหลือบตามองเจียงหนิงที่ยังคงตั้งใจหวีผมของนางอย่างละเมียดละไม

เจียงหนิงยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก ขณะที่ดวงตาของนางยังคงจับจ้องอยู่ที่กระจก “ใช่แล้ว สำหรับผู้ชาย สิ่งที่ได้มาง่ายเกินไปมันน่าเบื่อหน่าย มีเพียงสิ่งที่อยากได้แต่กลับไม่ได้มาเท่านั้นที่ทำให้จิตใจพวกเขากระวนกระวาย” นางกล่าวด้วยความมั่นใจ แฝงไปด้วยแผนการที่ล้ำลึก

ไป๋เหม่ยมองลูกสาวของเพื่อนสนิทของนางด้วยความสงสัยและเป็นห่วง “เจ้าปล่อยเวลาล่วงเลยมาถึงเพียงนี้ ควรรีบแต่งตัวออกไปหาฮ่องเต้ได้แล้วกระมัง ทว่าตอนนี้พระสนมเซี่ยวกำลังตามหาเจ้าอยู่ เจ้าต้องระวังอย่าให้พระสนมเซี่ยวพบเจ้าเสียก่อน ไม่งั้นเจ้าจะตายชนิดที่ว่าไม่มีที่ฝังศพ” ไป๋เหม่ยกล่าวเตือนเสียงหนักแน่น

เจียงหนิงหัวเราะเบา ๆ ขณะรวบผมขึ้นอย่างประณีต นางไม่แสดงความกังวลใด ๆ “แต่ข้าอยากเจอพระสนมเซี่ยวก่อน” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่ง

ไป๋เหม่ยถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือ? เจ้าอยากตายหรืออย่างไร?” นางถามด้วยความกังวลอย่างแท้จริง

เจียงหนิงหันมามองไป๋เหม่ยด้วยรอยยิ้มที่แฝงความเจ้าเล่ห์ “การพบกับฮ่องเต้เมื่อวันก่อนยังไม่ประทับใจเท่าใด คราวนี้ข้าจะให้ฮ่องเต้ประทับใจในตัวข้ามากขึ้น ข้าจะมัดใจฮ่องเต้ให้จงได้”

นางลุกขึ้นจากที่นั่ง หยิบถุงหอมเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยผงหอมอันลึกลับขึ้นมายื่นให้ไป๋เหม่ย “ท่านช่วยนำผงหอมนี้ไปโปรยให้ทั่วจนถึงวังฮ่องเต้ให้ข้าที หลังจากนี้เดี๋ยวพวกเราจะได้เห็นละครดี ๆ ไปพร้อมกัน”

ไป๋เหม่ยมองถุงหอมนั้นด้วยความลังเล ทว่าในที่สุดนางก็พยักหน้ารับปากทำตามที่เจียงหนิงสั่งโดยไม่ขัดคำสั่ง เจียงหนิงยิ้มอย่างพึงพอใจ ขณะที่นางเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการแสดงครั้งสำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้น

ขณะนั้น เซี่ยวหลานกำลังยืนอยู่หน้าตำหนักของตนด้วยท่าทีเคร่งเครียด นางเพิ่งเสร็จสิ้นการสอบถามข่าวคราวเกี่ยวกับสตรีที่กล้ายั่วยวนฮ่องเต้ หัวใจของนางเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย นางไม่อาจอดทนต่อการมีหญิงอื่นเข้ามาท้าทายอำนาจและความโปรดปรานจากฮ่องเต้ได้

ทันใดนั้นเอง เจียงหนิงก็ปรากฏตัวขึ้น นางเดินเข้ามาอย่างสง่างาม ราวกับเจ้าหญิงในชุดที่ประณีตและงดงาม มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแป้งหอมฟุ้งกระจายอยู่รอบตัว เมื่อเซี่ยวหลานหันมาเห็นเจียงหนิงในสภาพเช่นนี้ นางรู้สึกไม่พอพระทัยอย่างยิ่ง ความไม่พอใจของนางพุ่งขึ้นในทันที

“ไยเจ้าแต่งตัวงามเช่นนี้ แถมยังใช้แป้งหอมอีก เจ้าคิดจะแต่งไปยั่วผู้ใดหรือ?” เซี่ยวหลานกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ พลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้เจียงหนิง

เจียงหนิงย่อกายลงเล็กน้อย ก้มศีรษะพร้อมกับตอบเสียงเบา “ข้าไม่ได้แต่งไปยั่วผู้ใดเพคะ”

เซี่ยวหลานยิ่งไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม นางเบ้ปากอย่างดูแคลน “ฮึ! ข้าก็มัวแต่ไปหาหญิงนอกวัง ที่แท้กลับเป็นสาวใช้ของข้านี่เอง”

เจียงหนิงยังคงสงบเสงี่ยมพลางย่อกายอีกครั้ง “พระสนมเซี่ยวโปรดระงับโทสะเสียก่อนเพคะ ข้าจะไปเปลี่ยนชุดประเดี๋ยวนี้”

แต่คำขอโทษของเจียงหนิงไม่ได้ช่วยทำให้เซี่ยวหลานสงบลง นางจ้องมองเจียงหนิงด้วยสายตาเย็นชา “เจ้ากล้าดีอย่างไร คิดมาแต่งตัวเพื่อยั่วยุฮ่องเต้เช่นนี้!”

เมื่อสิ้นคำกล่าว นางก็เบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ ทันใดนั้นนางหันไปสั่งทหารเสียงดัง “ทหาร! มาจับตัวนางออกไปโบยให้ตายประเดี๋ยวนี้!”

เจียงหนิงที่ยืนอยู่ตรงหน้านางเมื่อได้ยินคำสั่งก็รู้สึกตระหนกในใจ แต่ยังคงสงบนิ่ง นางย่อกายลงคำนับแล้วกล่าวตอบด้วยเสียงอ่อนน้อม “พระสนมเซี่ยวโปรดระงับโทสะเถิดเพคะ ข้ามิบังอาจแต่งตัวยั่วยุฮ่องเต้แต่อย่างใดเพคะ”

คำพูดของเจียงหนิงเปรียบเสมือนสายลมเย็นที่พัดเบา ๆ เข้ามาชะลอความโกรธเกรี้ยวของเซี่ยวหลาน แม้นางจะยังไม่อ่อนลง แต่ก็ยังไม่สั่งให้ลงมือทันที ขณะที่สายตาของนางยังคงจับจ้องเจียงหนิงอย่างเฉียบขาด

ในขณะเดียวกันนั้น ฮ่องเต้และขันทีกำลังเดินเล่นอยู่หน้าตำหนัก ท่ามกลางบรรยากาศสงบในเช้าวันใหม่ แต่ภายในพระทัยของฮ่องเต้กลับเต็มไปด้วยความไม่พอพระทัย พระองค์หันมามองขันทีที่เดินอยู่ข้างกาย “เรื่องที่ข้าสั่งให้เจ้าจัดการได้ข่าวหรือไม่?” พระสุรเสียงของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความกดดัน

ขันทีรีบก้มศีรษะคำนับเล็กน้อยก่อนตอบ “ข้าน้อยได้ค้นหาทั่ววังแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่พบผู้ใดที่ทำถุงหอมกลิ่นนั้นได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้วและถอนหายใจด้วยความไม่พอพระทัย “ไร้ประโยชน์เสียจริงเชียว เพียงคนคนเดียวก็หามิได้”

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินต่อไปนั้น กลิ่นแป้งหอมอ่อน ๆ ก็เริ่มลอยมาแตะจมูกพระองค์ ฮ่องเต้หยุดชะงักกลางทาง สายพระเนตรฉายแววความสนใจขึ้นมา “เจ้าได้กลิ่นนี่หรือไม่? กลิ่นนี้เหมือนถุงหอมใบนั้นที่ข้าตามหาอยู่”

ขันทีรีบสูดดมอากาศรอบตัวแล้วตอบทันที “กลิ่นนี้มาจากทางวังของพระสนมเซี่ยวพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ไม่รอช้า พระองค์หันไปสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ไปดูกัน”

ทันใดนั้น พระองค์ก็ก้าวเดินตรงไปยังตำหนักของเซี่ยวหลานอย่างรวดเร็ว ขันทีก็ตามไปติด ๆ ความเร่งรีบของพระองค์ชัดเจน สายพระเนตรมุ่งตรงไปที่วังของเซี่ยวหลาน ราวกับว่าคำตอบของสิ่งที่พระองค์ตามหามาตลอดอยู่ที่นั่น

ในขณะนั้น เซี่ยวหลานกำลังยืนดูทหารสองนายจับแขนของเจียงหนิงตึงไว้แน่น เจียงหนิงดิ้นรนพร้อมกับร้องขอชีวิต น้ำเสียงของนางสั่นสะท้าน “ข้ามิบังอาจยั่วยวนฮ่องเต้เพคะ” นางพูดพลางน้ำตาคลอเบ้า

เซี่ยวหลานยิ้มเยาะ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม “วันนี้เจ้าไม่กล้าใช่ว่าวันหน้าเจ้าจะไม่กล้า ข้าจะกรีดหน้าเจ้าให้เสียโฉม เจ้าจะได้ไม่มีใบหน้าไปยั่วยวนฮ่องเต้ของข้าอีกต่อไป!”

นางจับมีดในมือเตรียมกรีดใบหน้าของเจียงหนิง ทันใดนั้นเสียงประกาศดังก้องมาจากหน้าตำหนัก “ฮ่องเต้เสด็จ!” ทำให้เซี่ยวหลานหยุดชะงัก นางขว้างมีดลงบนพื้นทันที แล้วรีบยืนตั้งตรงต้อนรับการเสด็จมาของฮ่องเต้

เมื่อฮ่องเต้ก้าวเข้ามาใกล้ สายพระเนตรของพระองค์จ้องตรงไปที่เซี่ยวหลาน “เจ้ากำลังทำอันใดอยู่หรือ?” ฮ่องเต้ถามเสียงเข้ม

เซี่ยวหลานย่อกายคำนับอย่างรวดเร็ว “ข้ากำลังลงโทษสาวใช้ที่กระทำความผิดเพคะ” นางตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะหันไปสั่งทหาร “เอานางออกไปโบยให้ตาย อย่าได้ให้ฮ่องเต้ทรงเคืองพระทัย!”

เจียงหนิงที่ยืนถูกจับอยู่ก็รีบก้มคำนับลงต่ำ “ได้โปรดพระสนมเซี่ยวจงเมตตาข้าน้อยด้วยเถิดเพคะ!” นางกล่าวขอความเมตตาอย่างไม่หยุดหย่อน น้ำเสียงสั่นเครือแฝงไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาของนางสบเข้ากับพระเนตรของฮ่องเต้