บทที่ 11

เขายื่นมือออกมานอกหน้าต่างรถ

เขายื่นกระดาษทิชชู่ออกมาให้

เธอสะดุ้งตกใจอยากจะปฏิเสธ แต่ยื่นมือไปรับไว้อย่างไม่ได้ตั้งใจ "ขอบคุณนะ"

ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขายังคงเหลืออยู่บนทิชชู่

เขารีบละสายตาจากใบหน้าเธอ หน้าต่างรถปิดลงและเร่งความเร็วออกไป

สิบโมงเช้า

ฉินกรุ๊ป

พนักงานยังคงทำงานตามตำแหน่งของตนเองต่อไป

บริษัทไม่ได้จ่ายค่าจ้างมานานกว่าหนึ่งเดือน แต่เนื่องจากฉินกรุ๊ปเป็นบริษัทเก่าแก่ในเมือง แม้จะมีข่าวเชิงลบแทบทุกประเภทบนอินเทอร์เน็ต แต่พนักงานไม่ยอมแพ้จนกว่าจะวินาทีสุดท้าย

หากไม่รู้ว่าบริษัทมีหนี้จำนวนมาก ฉินอันอันเองก็คงไม่อยากเชื่อเลยว่าความสงบที่อยู่ตรงหน้าเป็นแค่ภาพลวงตา

ฉินอันอันเข้าไปในห้องประชุมพร้อมกับรองประธาน

เมื่อทนายความเห็นฉินอันอัน เขาก็พูดเข้าประเด็นเลยว่า "คุณฉิน ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ ผมได้รับมอบหมายจากคุณพ่อของคุณ ให้เปิดพินัยกรรมของเขาในตอนนี้"

ฉินอันอันพยักหน้า

ทนายความเปิดเอกสารและพูดอย่างใจเย็น "พ่อของคุณเป็นเจ้าของทรัพย์สินทั้งหมดหกรายการ แต่ละทรัพย์สินอยู่ใน... นี่คือเอกสาร โปรดตรวจสอบด้วยครับ"

ฉินอันอันหยิบเอกสารตรวจสอบอย่างละเอียด

“พ่อของคุณมีที่จอดรถทั้งหมดสามที่” ทนายความยื่นเอกสารให้เธออีกฉบับ “มีร้านค้าแปดแห่งและรถยนต์อีกสิบสองคัน”

ฉินอันอันไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับทรัพย์สินของครอบครัวเธอมากนัก

อย่างแรกเธอไม่สนใจ

อย่างที่สอง พ่อของเธอไม่เคยบอกเธอไว้อย่างละเอียด

ตอนนี้ทนายความเล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับทรัพย์สินของพ่อเธอทีละอย่าง เธอก็รู้สึกสงบใจได้อยู่สักพัก

ไม่คิดเลยว่าพ่อจะรวยขนาดนี้

มีสินทรัพย์ถาวรตั้งมากมาย ทำไมไม่ขายไปเอามาเป็นค่ารักษาพยาบาลล่ะ?

“นอกเหนือจากทรัพย์สินข้างต้นแล้ว ยังมีบริษัทที่เราอยู่ในตอนนี้ด้วย” เมื่อพูดถึงตรงนี้แล้ว ทนายความได้หยุดพูดไปพักหนึ่ง “พ่อของคุณวางแผนที่จะยกบริษัทนี้ให้กับคุณ แต่อย่างไรก็ตาม บริษัทกำลังประสบสภาวะขาดทุนอยู่ในตอนนี้”

ฉินอันอันมองไปที่ทนาย: "ขาดทุนไปเท่าไหร่ค่ะ?"

รองประธานดันแว่นตาบนดั้งจมูกด้วยมือของเขาแล้วพูดต่อ "ตอนนี้ขาดทุนไปอยู่ที่แปดร้อยล้าน ถ้าคุณรับบริษัทของพ่อคุณ คุณก็ต้องแบกรับหนี้ของเขาด้วย สินทรัพย์ทั้งหมด บ้านและรถที่ทนายเพิ่งพูดถึงก็อาจจะต้องขายไปทิ้งไปหมด เผื่อมาอุดช่องว่างที่บริษัทขาดทุน”

ฉินอันอันตกใจมาก

แปดร้อยล้าน!

ทั้งรถยนต์และบ้านของพ่อ แม้ว่าขายทิ้งออกไปทั้งหมด แต่มูลค่าก็คงไม่ถึงแปดร้อยล้าน!

“อันอัน เธอเลือกที่จะไม่รับก็ได้ ด้วยวิธีนี้ หนี้ของพ่อเธอจะไม่ตกอยู่กับเธอ” สีหน้าของรองประธานดูเศร้าเล็กน้อย “แต่ฉันหวังว่าเธอจะลองคิดเรื่องนี้ให้รอบคอบ บริษัทนี้คือความพยายามตลอดชีวิตของพ่อเธอ เธอทนเห็นมันล้มละลายได้ไหม?”

“หวังหว่านจื่อและฉินเค่อเคออยู่ที่ไหน” ฉินอันอันสูดหายใจลึกแล้วถาม

“อย่าพูดถึงแม่เลี้ยงของเธอเลย! ที่บริษัทกลายเป็นแบบนี้ ครึ่งหนึ่งเป็นความรับผิดชอบของเธอทั้งนั้น เมื่อไม่กี่ปีก่อนเธอให้น้องชายของเธอเข้ามาดูแลเรื่องการเงินในบริษัท เอาเงินจากบริษัทเข้ากระเป๋าตัวเองไปตั้งมาก ตอนนี้หนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้?” รองประธานถอนหายใจ

ฉินอันอันกุมหน้าผาก น้ำเสียงของเธอสั่น "ฉันก็ไม่อยากให้บริษัทของพ่อล้มละลาย แต่ฉันจะหาเงินได้มากขนาดนี้ได้ที่ไหน..."

"ยืมมาสิ!" รองประธานกล่าวว่า "การวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทมาถึงขึ้นสุดท้ายแล้ว หากเราสามารถยืมเงินมาได้ พอมีการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของเรา ปัญหาทางการเงินก็จะบรรเทาลงอย่างมากทันที"

ฉินอันอันเงยหน้าขึ้น ไม่อยากจะเชื่อเลย "ฉันจะยืมใครได้บ้าง มีใครสามารถให้ฉันยืมเงินได้มากขนาดนี้"

รองประธานได้เอ่ยว่า "ธนาคาร ถ้าธนาคารไม่ให้ยืม ก็ต้องหาเงินลงทุนจากทางอื่นมาลองดูก่อน ถ้าไม่ได้ผลก็ค่อยยอมแพ้ ว่ายังไง?"

...

เอสทีกรุ๊ป

ชั้นบนสุดเป็นห้องทำงานของประธาน

หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานบานใหญ่ไม่มีที่ติ

แสงแดดส่องเข้ามาเหมือนทองคำที่เปล่งประกาย

ฟู่ซื่อถิงมีแสงสว่างสาดมาทางด้านหลังเขา ทำใบหน้าดูลึกล้ำมีเสน่ห์ไม่ธรรมดา

เขาถือเอกสารในมือซึ่งผู้ช่วยของเขาโจวซื่ออี้เพิ่งส่งมา

“คุณฟู่ครับ ในตอนนี้ตระกูลฉินกำลังเผชิญกับหนี้สินเกือบหนึ่งพันล้าน ภรรยาและลูกสาวคนเล็กของเขาเดินทางออกนอกประเทศด้วยเที่ยวบินเมื่อเช้านี้ คาดว่าพวกเขาจะไม่กลับมาจนกว่าจะจัดการเรื่องในฉินกรุ๊ปจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมคิดว่าฉินอันอันอาจจะยอมแพ้กับฉินกรุ๊ป หนึ่งพันล้านถือเป็นจำนวนมหาศาลสำหรับเธอครับ"

โจวซื่ออี้วิเคราะห์ดู

เพราะฟู่ซื่อถิงอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับฉินกรุ๊ป เขาเลยคิดว่าเจ้านายของเขาคงสนใจเรื่องนี้

“ซื่ออี้ พวกเรามาเดิมพันกันเถอะ!” เซิงเป่ย ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินของเอสทีกรุ๊ปหรี่ตาจิ้งจอกของเขา และเขย่าถ้วยกาแฟในมือเบา ๆ “ฉันพนันได้เลยว่าฉินอันอันจะมายืมเงินซื่อถิง อยู่ใกล้คนรวยแบบนี้จะไม่ยืมได้ยังไงก่อน เธอต้องขอยืมเงินซื่อถิงแน่ ฉันเดาว่าซื่อถิงจะให้ยืมเงินนิดหน่อย "

โจวซื่ออี้ส่ายหน้า "เธอไม่มีความกล้าใช่ไหม?"

เซิงเป่ยจิบกาแฟแล้วพูดอย่างขำๆ "เมื่อคืนนายไม่เห็นเหรอว่าเธอทุบขวดไวน์แดงอายุสี่สิบเจ็ดปีต่อหน้าพวกเราและพยายามจะสู้เอาถังเฉียนให้ตายอีก เธอดูอ่อนโยนเงียบ ๆ แบบนั้น แต่เธอกลับดุร้ายแล้วโหดกว่าถังเฉียนเสียอีก”

“งั้นก็ดี มาเดิมพันกันเถอะ!”

“เดิมพันอะไร?”

“ถ้าฉันแพ้ ฉันจะเลี้ยงกาแฟนายหนึ่งเดือน ถ้านายแพ้ นายจะต้องเลี้ยงกาแฟให้ทุกคนในห้องทำงานประธานเป็นเวลาหนึ่งเดือนโอเคไหม”

"ตกลง"

…

ในช่วงบ่าย ฉินอันอันโทรหาธนาคารรายใหญ่ทุกแห่ง

สถานการณ์ยังไม่ชัดเจนอย่างที่รองประธานว่าไว้เลย

มีธนาคารทั้งหมดแปดแห่งและในจำนวนเหล่านี้ บริษัทยังคงเป็นหนี้เงินกู้กับธนาคาร อยู่อีกหกแห่งที่ยังไม่ได้ชำระเงินคืน

ส่วนอีกสองธนาคาร แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าให้เงินเธอยืม

“อันอัน นี่เป็นการแนะนำผลิตภัณฑ์ใหม่โดยละเอียด สินค้าของเรามีศักยภาพที่ดีมาก ฉันจะหาทางนัดหมายกับประธานธนาคารอีกสองแห่ง เธอไปแต่งตัวดี ๆ แล้วมาคุยกับพวกเขา"

รองประธานยื่นเอกสารการแนะนำผลิตภัณฑ์จำนวนมากให้ฉินอันอัน

ฉินอันอันจึงถามไป "ทำไมต้องแต่งตัวอีกล่ะ แค่นี้ไม่พอเหรอ?"

รองประธานเลยตอบไปว่า "เธอยังไม่ได้แต่งหน้า สีหน้าเลยดูไม่ดี ไปคุยสภาพนี้ถือเป็นการเสียมารยาทนะ"

ฉินอันอันจึงเอ่ยต่อไปว่า "งั้นขอฉันดูเอกสารแนะนำผลิตภัณฑ์ก่อน"

รองประธาน "ได้สิ ฉันจะติดต่อประธานทั้งสองคนก่อน หากมีการนัดหมายฉันจะแจ้งให้เธอทราบ"

หกโมงเย็น

โจวซื่ออี้ได้รับข้อมูลที่แน่ชัดแล้ว

“คุณเซิง เราทั้งคู่แพ้แล้ว” โจวซื่ออี้กล่าวว่า “ฉินอันอันไม่ยอมแพ้กับฉินกรุ๊ป ทำให้ฉันประหลาดใจจริง ๆ นอกจากนี้ เธอนัดกับประธานของธนาคารเจียงเฉิงและธนาคารซันไรต์ไปรับประทานอาหารค่ำในคืนนี้"

เซิงเป่ยผิดหวังมาก "ตาแก่จากสองธนาคารนั้นขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้ยังกับอะไรดี ฉินอันอันเป็นเนื้อเข้าปากเสือเห็น ๆ! นอกจากนี้เธอยังไม่เรียนไม่จบมหาวิทยาลัยเลย จะไปรู้ได้ยังไงว่าสังคมข้างนอกมันอันตรายแค่ไหน แต่ฉันคิดไม่ออกจริง ๆ ทำไมเธอถึงไม่มาหาซื่อถิงล่ะ ซื่อถิงเป็นสามีในนามของเธอ ซื่อถิงเทียบกับตาแก่สองคนนั้นไม่ได้เหรอ?”

โจวซื่ออี้แอบมองสีหน้าของฟู่ซื่อถิง

เอ่อ ท่าจะอันตรายแล้วล่ะ

ไม่ว่าอย่างไรก็จาม ฉินอันอันก็ขึ้นชื่อว่าภรรยาของเขา

ถ้าเธอไปค้างกับตาแก่สองคนนั้นในคืนนี้ ฟู่ซื่อถิงจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

โจวซื่ออี้รู้สึกหายใจไม่ออก เมื่อนึกถึงเขาที่กำลังจะไปอยู่หัวเจ้านายของเขา

ด้วยนิสัยของฟู่ซื่อถิง หากฉินอันอันกล้านอกใจเขาจริง คงได้ตายอนาถแน่

“คุณฟู่ ให้โทรไปเตือนคุณฉินดีไหม” โจวซื่ออี้ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดไปอย่างไม่มั่นใจ

ข้อนิ้วของฟู่ซื่อถิงบีบแน่นจนเปลี่ยนเป็นสีขาว เสียงของเขาที่ดังออกมาอย่างแหบทุ้ม "ไม่ต้องติดต่อเธอ!"

เขาอยากเห็นว่าเธอกล้าก่อเรื่องลับหลังเขาจริง ๆ หรือไม่

เซิงเป่ยกระแอมเบา ๆ "เราไปดื่มกันไหม ฉันจะเลี้ยงเอง!"

ฟู่ซื่อถิงมีสีหน้าน่ากลัวมาก หลังจากปิดคอมพิวเตอร์เขาก็เริ่มเข็นรถเข็น

บอดี้การ์ดก้าวไปข้างหน้าทันทีและพาเขาออกไป