ตอนที่ 5 การสัมภาษณ์ที่ไม่ธรรมดา

[คิริน Part]

“ลลิน พิชญธิดา”

ผมอ่านชื่อเธอซ้ำช้า ๆ พลางใช้นิ้วแตะที่มุมเอกสาร ก่อนจะพลิกไปดูรูปถ่ายหน้าตรงเล็ก ๆ บนใบสมัครนั้น

“ใช่แน่นอน ไม่ผิดตัวแน่”

หญิงสาวในชุดเดรสเมื่อคืนนั้น คนที่ผมไม่ควรจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเลยสักนิด แต่โชคชะตา ดูเหมือนจะไม่ได้คิดเช่นนั้นถึงยัดเยียดเธอเข้ามาในชีวิตของผม

ผมเหยียดยิ้มจาง ๆ ยังจำทุกอย่างในคืนนั้นได้ดี แม้จะอยู่ในสภาพกึ่งมีสติจากฤทธิ์ยา แต่สัมผัสของเธอก็ชัดเจนจนแทบฝังลงในสมอง

“มาสมัครงานที่บริษัทฉันงั้นเหรอ? หรือว่าเป็นแผนอะไรของใครอีก?”

ผมพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมหรี่ลงขณะวางเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะกดปุ่มบนรีโมตเพื่อเปิดจอวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในบานกระจกเงาฝั่งตรงข้าม

ภาพจากชั้นสี่ของฝ่ายบุคคลแสดงให้เห็นหญิงสาวเจ้าของชื่อในใบสมัครนั่งรออยู่หน้าโต๊ะพนักงานด้วยท่าทางไม่มั่นใจ เธอนั่งขดตัวเหมือนจะพับลงไปได้ทุกเมื่อ มือบีบกันแน่นขณะเหม่ออย่างใจลอย ผมจ้องภาพนั้นนิ่ง ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ กับเลขาส่วนตัวที่ประจำอยู่หน้าห้องผ่านอินเตอร์คอม

“แจ้งฝ่ายบุคคลว่าผู้สมัครชื่อนี้ให้ขึ้นมาสัมภาษณ์กับฉันโดยตรงในวันพรุ่งนี้”

เสียงอีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่งเพราะรู้ว่าโดยปกติแล้วผมไม่เคยสนใจเรื่องรับพนักงานตำแหน่งเล็ก ๆ ด้วยตัวเอง

“ได้ค่ะ ท่านประธาน”

ผมตัดสาย ไม่พูดอะไรอีก แล้วทอดสายตามองภาพลลินในจออีกครั้ง ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ ที่เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

และในครั้งนี้....

เธอจะหนีฉันไม่ได้อีกแล้ว ลิลิน...

[ระบบหญิง] “ภารกิจใหม่มาแล้วว~ ใช้เท้าเกี่ยวขาเขาใต้โต๊ะ!”

“ฮะ!!?” ฉันเบิกตากว้างทันทีที่เห็นข้อความนั้นผุดขึ้นมาในหัว

“ไม่เอาน่า จะบ้าเหรอ นี่มันห้องสัมภาษณ์นะ!”

[ระบบชาย] “ทำภารกิจสำเร็จจะได้เงิน 2,000 บาท แต่ถ้าไม่ทำ จะถูกหัก 5,000 บาทจากบัญชี”

“นี่มันบ้าไปแล้ววว! เกิดแต่กับกูของจริง!” ฉันโวยลั่นในใจ

จากนั้นค่อย ๆ นั่งลงตรงที่นั่งฝั่งตรงข้ามเขา สายตาทุกคู่จับจ้องมา ฉันพยายามทำใจให้มั่นคงและข่มความอับอายลงไปให้ได้

“คุณลลิน พิชญธิดา ใช่ไหมครับ?” เขาถามด้วยเสียงเรียบเย็น

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตา “ค่ะ ดิฉันเอง”

“คุณสนใจตำแหน่งนี้เพราะอะไร?”

เขาถามพลางเหลือบมองใต้โต๊ะนิดหน่อย เหมือนจะรู้ว่าอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

ฉันยิ้มแห้ง “เพราะดิฉันอยากเรียนรู้จากบริษัทที่มีระบบบริหารจัดการที่ดีค่ะ”

[ระบบหญิง] “ตอบเก่ง~ แต่ยังไม่พอหรอก ต้องใช้เท้าเกี่ยวขาเขาด้วย!”

ฉันหลับตาปี๋ และแล้วก็ขยับปลายเท้าไปอย่างช้า ๆ…

[คิริน Part]

ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนบางอย่างที่อยู่ใต้โต๊ะสัมภาษณ์สัมผัสที่ขา

“ลลิน พิชญธิดา อายุ 23 ปี จบคณะบริหารธุรกิจ เกรดเฉลี่ยปานกลาง แต่มีเกียรติบัตรการทำกิจกรรมและการฝึกงานครบถ้วน”

ผมเอ่ยขึ้นในขณะที่อีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยังเอาเท้าของเธอเขี่ยที่ขาผมไม่หยุด นี่เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ คำถามนี้ผมได้แต่ถามอยู่ในใจ สายตาจ้องเธอเขม็งแต่สาวน้อยคนนี้กลับเหมือนไม่หวั่นเกรงเลยสักนิด ปลายเท้าของเธอยังคงไล้ไปมาที่ขาของผมจนตอนนี้ขนทั้งตัวเริ่มลุกชัน

“คิดจะเล่นแบบนี้เหรอยัยตัวแสบ!”

เมื่อคณะกรรมการคนอื่น ๆ สัมภาษณ์เธอและถามคำถามไปได้พอประมาณแล้ว ผมในฐานะประธานบริษัทจึงบอกให้ทุกคนออกไปด้านนอกก่อน และขอคุยกับเธอตามลำพังอีกครั้ง โดยอ้างว่าผมต้องการสัมภาษณ์เธอเป็นการส่วนตัวสำหรับการพิจารณารับเข้าทำงาน

[ลลิน Part]

ผมชายคนนี้เป็นท่อนไม้หรือยังไงกันนะ ขนาดว่าฉันเขี่ยขาเขามาสักพักใหญ่ ทั้งเขี่ย ทั้งเอาปลายเท้าลูบไล้ขึ้นลง แต่เขาก็ยังนิ่งได้อยู่อีก

ฉันสูดหายใจแรง แล้วค่อย ๆ ขยับขาใต้โต๊ะไปหาเขามากขึ้น สัมผัสที่ข้อเท้าชนกัน ฉันแทบจะละลายด้วยความอาย แต่คิรินก็ยังไม่สะดุ้ง ไม่ขยับหนี และไม่แสดงสีหน้าอะไรเลย

แต่งครั้งนี้เขากลับเอื้อมมือมาจับข้อเท้าของฉันเอาไว้ แล้วโน้มลงมากระซิบใกล้ ๆ

“เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?”

เสียงของเขานุ่ม แต่ทรงพลังจนฉันกลืนน้ำลายแทบไม่ลง ฉันเงยหน้าขึ้นสู้ จ้องตาเขาแน่นิ่งก่อนจะตอบเสียงชัด

“ก็จะจีบคุณไง”

แล้วฉันก็โน้มตัวไปจูบเขาเบา ๆ ตรงมุมปาก “จุ๊บ!”

[ระบบหญิง] “กรี๊ดดดดด!!! ทำถึง! เอาเงิน 10,000 ไปเลยจ้ะเธอ!!!”

[คิริน Part]

ผมนั่งนิ่งอยู่สักครู่ ปล่อยให้ริมฝีปากยังรู้สึกถึงสัมผัสจากจูบนั้นอยู่

“เธอนี่...น่าสนใจจริง ๆ”

“ชักอยากรู้แล้วสิว่าเธอเป็นใครกันแน่...”

ดวงตาของผมไม่หลบสายตาเธอเลยแม้แต่น้อย และคราวนี้ เธอก็ไม่ได้หลบตาเหมือนเดิม ยังคงจ้องหน้าผมด้วยแววตาเย้ายวนและท้าทาย

“หึ! ยัยตัวแสบ!!” ผมเขี้ยวฟันในใจ

“ออกไป!” ผมเอ่ยเสียงกร้าว

“คะ?”

“ฉันบอกว่าออกไป!”

ยัยตัวแสบเหมือนจะงงว่าทำไมจู่ ๆ ผมเปลี่ยนท่าทีไปขนาดนั้น เธออ้ำอึ้งอยู่พักหนึ่งก่อนจะลุกเดินออกจากห้องไป

[ลลิน  Part]

หลังจากหลุดพ้นออกจากห้องสัมภาษณ์ ฉันยืนพิงผนังทางเดินเหมือนคนหมดแรง มือยังสั่นไม่หยุด หัวใจเต้นรัวจนรู้สึกปวดไปหมด

“ฉันทำแบบนั้นเขาจะรับฉันไหมเนี่ย หรือจะโยนใบสมัครทิ้งเลยหลังจากนี้ ตาย ๆ นี่ฉันทำอะไรลงไป”

[ระบบหญิง] “ไม่โยนทิ้งแน่นอน~ เขากำลังหลงเธอ! ฉันเห็นสายตาคู่นั้นก็รู้แล้ว!~”

[ระบบชาย] “เตรียมตัวเข้าสู่ภารกิจใหม่ หากได้รับการตอบรับเข้าทำงาน โปรดพร้อมสำหรับการฝึกงานในวันถัดไป”

ฉันพยักหน้าช้า ๆ เหมือนซึมซับความจริง

“แค่นี้ก็เหมือนวิ่งผ่านระเบิดลูกแรกมาได้แล้วใช่ไหมวะ…”

สองเท้าเดินอย่างหมดแรงออกจากตึกใหญ่ จนไปถึงร้านอาหารตามสั่งข้างทาง

“ขอกินเติมพลังหน่อยละกัน ผู้ชายคนนั้นทำฉันเสียพลังไปเยอะชะมัด”

ฉันบ่นอุบพลางก้าวเข้าไปในร้านอาหารตามสั่ง แต่ลึก ๆ ในใจ มันกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่แปลกประหลาดก่อตัวขึ้น

นี่เรียกว่าเขินเหรอ?

หรือแค่ความวูบวาบจากคำพูดของเขา?

‘ชักอยากรู้แล้วสิว่าเธอเป็นใครกันแน่...’

คำพูดนั้นยังดังก้องอยู่ในหัวฉันซ้ำไปซ้ำมา

บางทีเขาอาจจะไม่ใช่แค่บอสทั่วไปก็ได้นะ

เมื่อกลับถึงคอนโด ตอนกลางคืน ฉันนอนไม่หลับเลย ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะไม่ได้งานหรอกนะ เอ่อ..ถึงจะกลัวนิดหน่อยก็เถอะ แต่เพราะใจมันเต้นตุบ ๆ อยู่ตลอดเวลา เหมือนเพิ่งโดนคนหล่อระดับเทพพระเจ้าใช้สายตาทะลุทะลวงเข้าไปในสมอง เสียงของเขาดังก้องในหูไม่หยุด

‘ชักอยากรู้แล้วสิว่าเธอเป็นใครกันแน่...’

จำเป็นต้องพูดจาแบบนั้นไหม!?

จำเป็นต้องส่งสายตาแบบนั้นมาด้วยไหม!?

ฉันมุดหัวอยู่ใต้ผ้าห่ม กลิ้งไปกลิ้งมาเหมือนหนอนดิ้น ดิ้นจนเตียงแทบยุบ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังขึ้นเบา ๆ

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังงขึ้น ฉันรีบเปิดดูทันที แล้วก็แทบจะกรี๊ดลั่น

[จาก

: HR ซาเรน่า

กรุ๊ป] ....