LOGINคืนเดียวเปลี่ยนชีวิต! ก็เพราะอกหักอยากประชดชีวิตแท้ ๆ จ้างผู้ชายมานอนด้วยทั้งที แต่ก็ดันเข้าใจผิด ไปนอนด้วยผิดคน! แล้วจะทำยังไงได้ ในเมื่อฉันกระโจนใส่เขาอย่างเร่าร้อนไปแล้ว! แถมระบบบ้า ๆ นี่ก็มาจากไหนไม่รู้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ไม่ทำตามภารกิจมันก็หักเงินฉัน! จะบ้าตายรายวัน! ฉันไม่ไหวแล้วโว้ยยย….!! เกิดแต่กับกู!!!
View Moreตอนที่ 57 เหตุผลที่ทำให้อยากอยู่ต่อไป[ลิลิน]เสียงระเบิดเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหัว แม้เวลาจะผ่านมาหลายสิบนาทีแล้วก็ตามฉันนั่งนิ่งอยู่ที่มุมห้องน้ำของชั้นที่ทำงาน มือที่วางอยู่บนตักยังสั่นเล็กน้อยเขารอดแล้ว...ขอบคุณพระเจ้า… ขอบคุณที่ช่วยให้เขารอด…ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างอัดแน่นอยู่กลางอก น้ำตาไหลอย่างเงียบ ๆ ลงอาบแก้มโดยที่ฉันไม่รู้ตัว....[ระบบชาย] “ภารกิจพิเศษสำเร็จ เตือนภัยให้เป้าหมายระวังตัวสำเร็จ รับเงินรางวัล 100,000 บาท ยอดเงินคงเหลือ 234,700 บาท”....เสียงระบบชายดังขึ้นมาเหมือนคนมาปรบมือให้ แต่ในวินาทีนี้ฉันไม่รู้จะยิ้มหรือร้องไห้ดี....[ระบบหญิง] “เธอเก่งมากนะสาวน้อย ภารกิจครั้งนี้ไม่เพียงแค่ได้เงินเยอะสุดตั้งแต่เริ่มมา แต่ยังช่วยชีวิตคนด้วย! โอ๊ย ซึ้งจะตาย!”....ระบบหญิงพูดเสียงใส ราวกับนี่คือเกมที่ระบบเป็นดีลเลอร์“แต่นี่มันชีวิตจริงไม่ใช่เกมนะ” ฉันพึมพำเสียงแผ่วความเงียบปกคลุมไปชั่วหนึ่ง ฉันหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลต่อไปหัวใจของฉันมันยังเต้นแรงอยู่ทุกครั้งที่นึกถึงภาพนั้น ถ้าเขานั่งอยู่ในรถคันนั้น ถ้าเขาไม่ฟังฉัน…มันจะเกิ
“ระบบหญิง ทำไมอยู่ ๆ ถึงเตือนฉันว่าอันตรายกำลังจะมาถึงล่ะ มีอะไรรึเปล่า?”ฉันเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโน้ตบุ๊กที่กำลังกรอกข้อมูลประชุมอย่างขะมักเขม้น สายตาเบลอเล็กน้อยเพราะนั่งนานเกินไป แต่เสียงแจ้งเตือนของระบบทำให้ฉันตื่นเต็มตาในทันที....[ระบบหญิง] “ภัยอันตรายระดับ 4 กำลังเข้าใกล้บุคคลเป้าหมาย โปรดระวังและหาทางเตือนเขาโดยเร็วที่สุด ถ้าเป็นไปได้ อย่าให้เขาใช้รถคันประจำ”....“หา!? อันตรายอะไรอีก” ฉันแทบจะกระโดดลุกขึ้นยืนทั้งที่เพื่อนร่วมงานยังเต็มห้องฉันคว้าสมาร์ตโฟนแทบจะในทันที มือไม้สั่นไปหมด โทรศัพท์ถูกกดไปยังเบอร์ที่ตอนนี้ฉันจำได้ขึ้นใจเสียงรอสายดังอยู่สองครั้งก่อนจะมีเสียงเรียบนิ่งรับสาย“ว่าไง” น้ำเสียงของเขายังนิ่งเฉยเหมือนเดิม ไม่มีวี่แววว่ากำลังตกอยู่ในอันตรายเลยแม้แต่น้อย“บอสกำลังจะไปที่พบพันธมิตรใช่ไหมคะ? ที่ไหนคะ”“ใช่ มีอะไรเหรอ”“เอ่อ...บอสเอารถคันไหนไปคะ”“ก็คันที่เคยใช้ประจำ”“บอสเปลี่ยนรถคันใหม่ได้ไหมคะ”“ทำไม” เขาถามกลับมาด้วยน้ำเสียงสงสัยเต็มประดา“เอาเถอะค่ะ นะคะฉันขอร้องล่ะ” ฉันพูดอย่างรวดเร็ว ใจเต้นตุบตับเขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “อย่าบอกนะว่าเธอไปฟังมา
ในตอนนั้นเอง แผนการในหัวของฉันก็ผุดขึ้นทีละขั้น...หนึ่ง ฉันต้องยืนยันว่า Sable Lines มีเงาดำอยู่เบื้องหลังสอง ดูว่าใครเอาคำนี้เข้ามาใกล้ที่สุดสาม จัดฉากให้ความจริงเดินเข้ามาหาเขาเอง....เช้าวันต่อมา ภาคินกลับมาอีกครั้ง เขาวางแฟ้มเวอร์ชันแก้ไขข้อเสนอลงบนโต๊ะ คุณพรรณราย ผู้จัดการฝ่ายบริหารแวะมาเซ็นผ่านเอกสารบางอย่าง ฉันสังเกตเห็นมือภาคินที่จับโทรศัพท์ นิ้วโป้งเลื่อนไวผิดปกติ ล็อกหน้าจอแทบจะทันทีที่เราเหลือบมองระหว่างพักเบรก ฉันตั้งใจแกล้งทำแฟ้มหล่นหน้าลิฟต์“อุ๊ย!” กระดาษกระจัดกระจาย ภาคินก้มลงช่วยเก็บ“เดี๋ยวผมช่วย”“ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้ม เก็บกระดาษไปพลางดูรองเท้าหนังเขาไปพลาง ส้นรองเท้ามีรอยยางคล้ำนิดนึง คล้ายกับคราบที่พื้นลานท่าเรือ ไม่ใช่คราบทั่ว ๆ ไปที่จะเปื้อนรองเท้าตามปกติ ฉันเก็บก้อนข้อมูลเล็ก ๆ นี้ไว้ในหัวบ่ายนั้น ฉันขออนุญาตคิรินลงไปคลังเอกสารเพื่อไปเอาแฟ้มสัญญาโลจิสติกส์ปีก่อน แต่จริง ๆ แล้วฉันไปหา ฉากที่ต้องการโดยอ้างเรื่องเอกสารบังหน้า ฉันขอให้ฝ่ายไอทีช่วยดึงล็อกการเชื่อมต่อไวไฟสำหรับแขก ซึ่งโชว์ อุปกรณ์ไม่รู้จัก เชื่อมผ่านพร็อกซีชื่อ Sable-r เมื่อวานช่วงกลางดึก อุปกรณ์
[ลิลิน]บ่ายวันศุกร์ เมฆทึบเคลื่อนต่ำกว่าปกติ เงาของมันทอดยาวบนพื้นหินอ่อนหน้าห้องทำงานท่านประธาน ฉันวางแฟ้มที่จัดเรียงด้วยมือสั่นน้อย ๆ เพราะเมื่อคืนยังนอนไม่เต็มอิ่มตั้งแต่เหตุการณ์ที่ฟิลิปโดนทำร้าย ฉันจิบกาแฟดำแก้วที่สอง ขมจนคิ้วขมวด ก่อนเสียงสแกนเนอร์หน้าประตูจะดังติ๊ด พร้อมประตูผลักเข้าเบา ๆ“ไม่ได้เจอกันนานคุณลิลิน”ผู้ชายร่างสูงโปร่งในสูทเทาเข้มก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเนี้ยบ เขาชื่อ “ภาคิน” เพื่อนสนิทของคิริน คนที่ฉันเห็นบ่อยครั้งเวลาเรื่องสำคัญมาก ๆ เท่านั้น“สวัสดีค่ะ คุณภาคิน” ฉันยิ้มตามมารยาท “นัดบอสไว้เหรอคะ”“ระดับผมไม่ต้องนัดก็ได้ บอสคุณอนุญาตอยู่แล้ว”เขาหัวเราะเบา ๆ แบบคนกันเอง แต่แววตาลึก ๆ มีบางอย่างวูบผ่านเร็วมาก ฉันแยกไม่ออกว่าเป็นความกังวลหรือความตื่นเต้นไม่นาน คิรินออกมาจากห้องด้านใน เขาสวมเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน ท่าทางเหมือนคนตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง “สายไปห้านาที”“รถติด” ภาคินยักไหล่ “แต่ฉันเอาของดีมาด้วย”เขาวางแฟ้มสีดำลงบนโต๊ะกาแฟ ฉันขยับถาดเครื่องดื่มให้อัตโนมัติแล้วถอยไปครึ่งก้าว เพื่อเปิดทางให้พวกเขานั่งตรงกัน ชั่วครู่ห้องก็มีเพียงเสียงกระดาษพลิกกับเสียงนาฬิกา
[ลิลิน]เย็นวันเสาร์ ท้องฟ้าเมืองใหญ่ทอสีส้มอมชมพูละเลียดปลายเมฆดูงดงาม วันนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันได้มาร่วมงานเลี้ยงตระกูลนายทุนระดับประเทศ ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของท่านประธานคิริน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกขณะที่ประตูรถยนต์สีดำด้านเปิดออก พรมแดงเส้นยาวทอดสู่โถงคฤหาสน์ตระกูลมีทรัพย์อนันต์ ตระกูลใหญ่อ
เช้าวันจันทร์บรรยากาศในออฟฟิศเหมือนปกติของวันทำงานทั่วไป ทุกคนกำลังทำงานกันตามหน้าที่ เสียงคีย์บอร์ด เสียงโทรศัพท์ และกลิ่นกาแฟที่ลอยมาตามลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ทุกอย่างดูไม่มีอะไรผิดปกติ จนกระทั่งคิรินเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร พร้อมขมวดคิ้ว“สัญญาณโทรศัพท์ขาด ๆ หาย ๆ อีกแล้ว”เขาพึมพำพลางหยิบสมาร์ตโ
[ลิลิน]วันนี้ออฟฟิศคึกคักเป็นพิเศษ อาจเพราะเพิ่งปิดโปรเจกต์ใหญ่ไปเมื่อวาน ทุกคนเลยดูอารมณ์ดี ยกเว้นฉันที่นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยหัวใจที่เต้นตุบ ๆ เพราะเสียงใส ๆ ของระบบหญิงดังขึ้นในหัวตั้งแต่เช้า....[ระบบหญิง] “ภารกิจวันนี้ง่ายมากลูกสาว ขอโทษคนที่เธอเคยเหวี่ยงใส่ทุกคนในออฟฟิศให้ครบ สำเร็จ
[ลิลิน]ฉันไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้ว ตอนแรกตั้งใจจะแค่วางเอกสารแล้วออกไป แต่พอเห็นบอสนั่งเงียบ ๆ อยู่หลังโต๊ะ ในมือถือกรอบรูปเล็ก ๆ ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน สายตาเขามันไม่ใช่สายตาของเจ้านายที่ฉันเคยเห็นทุกวันปกติบอสจะมีสองโหมด คือโหมดเย็นชาแบบที่ทำให้คนอื่นเกร็งจนตัวแข็ง กับโหมดโหดจ












reviewsMore