หม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ

ตอนที่ 1เพื่อนไม่กินเพื่อน... ซะที่ไหนการมีใครสักคนอยู่เคียงข้างในทุกช่วงเวลาของชีวิต สำหรับคนอื่นน่าจะเป็นเรื่องดี แต่สำหรับ ‘กมลฉัตร’ แล้ว การมี ‘แสนกล้า’ อยู่เคียงข้างในทุกช่วงเวลาของชีวิต มันทำให้เธอปวดประสาทไม่เว้นแต่ละวัน ถ้าไม่นับรวมสี่ปีแรกก่อนเข้าอนุบาลที่เธอยังไม่รู้จักเขาแล้วละก็ รวมระยะเวลาที่เธอรู้จักกับเขาจนมาถึงตอนนี้ก็ยี่สิบปีแล้วใคร ๆ ต่างพากันพูดว่า เธอกับเขาเป็นเนื้อคู่กัน ยังไงก็หนีกันไม่พ้นหรอก แต่เธอว่า… ยังไงก็ต้องหนีให้พ้นเธอไม่มีวันเอาไอ้แสนทำผัวหรอก รู้เช่นเห็นชาติกันขนาดนี้ จะให้ปี้กันได้ยังไง แค่คิดก็ขนลุกแล้วตั้งแต่เข้าเรียนอนุบาลหนึ่งจนถึงมัธยมปลาย เธอกับเขาเรียนห้องเดียวกันมาตลอด กระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังเรียนคณะเดียวกัน สาขาวิชาเอกเดียวกัน เธอเบื่อหน้ามันใจจะขาด อยากจะตัดมันออกจากความเป็นเพื่อนสามล้านแปดแสนหกหมื่นห้าพันสองร้อยเก้าสิบเก้าครั้ง แต่ก็ตัดไม่ขาดสักที เพราะไอ้บ้านี่เห็นเธอเป็นสถานสงเคราะห์ที่มันพึ่งพิงได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอย่างคืนนี้ก็เช่นกัน…เลิกงานมาเหนื่อย ๆ แทนที่จะได้กลับคอนโดฯ ไปนอนหลับพักผ่อน เธอกลับถูกมันลากมาผับด้วย ต้องมา

ปากของเขาอุ่นร้อน ลิ้นที่พลิกพลิ้วอยู่ในปากของเธอกระตุ้นอารมณ์บางอย่างในกายสาว ยิ่งจูบก็ยิ่งดื่มด่ำ หลงมัวเมา ลืมเลือนไปแล้วว่าสถานะระหว่างเธอกับเขาแค่เพื่อน เมื่อแสนกล้ากระชากสาบเสื้อเชิ้ตของเธอจนกระดุมขาด ทั้งแถว เขาถอนจูบ แล้วก้มลงไปชิมรสชาติความหวานละมุนของผิวเนื้อสาว กมลฉัตรก็เอาคืนเขาด้วยการกระชากสาบเสื้อเชิ้ตของเขาจนกระดุมขาดทั้งแถว และสัมผัสแตะต้องเขาไปทั่ว แสนกล้าครางในลำคออย่างพอใจ เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นบนสองชิ้นออกจากร่างสาว ใช้ปากและลิ้นปลุกปั่นและเล้าโลมให้กมลฉัตรหลงเพริดไปกับความเสียวซ่าน ความยับยั้งชั่งใจของสองหนุ่มสาวถูกแอลกอฮอล์กดทับไว้ พวกเขาปล่อยให้สิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นดำเนินไปเรื่อย ๆ กระทั่งสองกายเปลือยเปล่า ไฟสวาทลุกโชนไม่อาจมอดดับโดยง่าย คนที่รู้สึกมากกว่าคือกมลฉัตร และเมื่อแสนกล้ายังมัวแต่เล้าโลม หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายขึ้นนั่งคร่อมเขา แล้วขย่มลงเต็มแรงโดยหลงลืมไปว่านี่คือครั้งแรกของเธอ “อื้อ... เจ็บ” คนเจ็บนั่งนิ่ง เกาะบ่ากว้างสองข้างไว้แน่น แถมยังจิกเล็บขีดข่วนผิวแน่นตึงจนเลือดไหลซิบด้วย “ฉันก็เจ็บ เธอแน่นมากเลยฉัตร ครั้งแรกใช่ไหม” “อือ...” “เดี๋ยวมันจะด

แสนกล้าเข้าพบหัวหน้างานเพื่อขอลากิจ โดยขอลาไปร่วมงานศพของแม่ของกมลฉัตร แต่หัวหน้างานไม่อนุมัติ เพราะวันนี้พนักงานในแผนกเกิดอุบัติเหตุมอเตอร์ไซค์ล้มพร้อมกันสองคน อีกอย่างเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์กับคนตาย ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องกัน เป็นแค่คนรู้จัก หัวหน้างานจึงไม่ให้ลาแสนกล้าโทร. หาพ่ออีกครั้ง คราวนี้กำนันไสวไม่รับสาย เขาจึงโทร. หาแม่ พอแม่ก้านรับสาย เขาบอกท่านว่าขอคุยกับฉัตรกมล แต่แม่บอกว่าหญิงสาวยุ่งมาก ไม่สะดวกรับสาย ให้เขาโทร. หาเธออีกทีตอนค่ำ ๆ บอกแล้วท่านก็วางสาย เขาโทร. กลับไปอีกตั้งหลายสายท่านก็ไม่รับแสนกล้าอยากจะบ้า เขาติดต่อเธอไม่ได้ แถมตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่เขากลับไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอ ทั้งที่เธอกับเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน ทำได้แค่ฝากความห่วงใยผ่านสายลมไปให้เธอแสนกล้าไม่ได้กลับไปช่วยงานศพของแม่ของกมลฉัตร ไม่ได้พูดคุยแสดงความเสียใจกับเธอ เขามัวแต่ทำงานที่กองสุมหัวตลอดทั้งสัปดาห์ มีโอทีทุกวัน แถมเขายังต้องหอบงานกลับไปทำที่ห้องด้วย แต่ละคืนที่ผ่านมาเขาหลับคางานทุกคืน เขาไม่มีเวลาว่างเลย เวลาจะพักผ่อนยังแทบไม่มีแล้วไอ้พนักงานที่เกิดอุบัติเหตุทั้งสองคนก็ต้องนอนโรงพ

“ยายใช้อะไรหมักเนื้อเหรอ ทำไมมันเหม็นจัง”“ยายก็ใช้สูตรเดิมนั่นแหละหมักเนื้อ ใช้สูตรนี้มาตั้งแต่เอ็งยังไม่ทันเกิดโน่น เมื่อก่อนเอ็งก็ชอบนี่นา”“ถ้างั้นคงเพราะฉัตรนอนดึกเองแหละ เมื่อคืนดูซีรีส์เกาหลีดึกไปหน่อยจ้ะ”“เอ็งนี่มันน่าตีจริง ๆ งั้นก็หาอะไรกินรองท้องสักหน่อย แล้วก็ไปพักผ่อน”“จ้า… ยาย”กมลฉัตรยิ้มแหย สีหน้าและน้ำเสียงที่แสดงถึงความเป็นห่วงของยายทำให้เธอรู้สึกผิด ก็มีกันอยู่แค่สองคน หากใครสักคนเป็นอะไรไปอีก อีกคนก็ไม่รู้ว่าจะอยู่อย่างไร แม้รู้ว่าไม่มีใครหนีความตายได้ แต่เธอก็อยากขอเวลาให้เธอกับยายได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปอีกนาน ๆพอกลับเข้ามาในครัวแล้วได้กลิ่นเนื้อย่างอีกครั้ง กมลฉัตรก็แทบอ้วกพุ่ง หญิงสาวกลั้นหายใจ จกข้าวในกระติ๊บมาปั้น แล้วหยิบเกลือในกระปุกมาโรยใส่ปั้นข้าวเหนียว ก่อนจะวิ่งออกจากห้องครัวกลับเข้าห้องนอนของตัวเองหลังจากกินข้าวเหนียวที่ปั้นติดมือเข้ามาในห้องหมดแล้ว กมลฉัตรก็ถอดผ้าซิ่นออกเปลี่ยนมานุ่งกางเกงขาสั้น หญิงสาวเดินไปหยิบไอแพดที่วางอยู่บนเตียง แล้วมองหาสายชาร์จแบต เธอกวาดสายตามองไปทั่วห้องก็ไม่เห็น จึงวางไอแ

“ไปฝากท้องที่โรงพยาบาลค่ะ”บอกแล้วก็รีบเดินกลับไปขึ้นรถและขับออกไปทันที ปล่อยให้ป้าข้างบ้านยืนงงเป็นไก่ตาแตก ทั้งอยากรู้ ทั้งสงสัย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะถามใคร แม่ใหญ่นวลมีลูกสาวคนเดียวคือแม่ของกมลฉัตร ญาติพี่น้องก็ห่าง ๆ กันไป ย้ายไปอยู่ที่อื่นกันหมด แม่ใหญ่นวลก็ขยันทำงานอยู่ในสวนผัก ไม่ค่อยยุ่งเรื่องชาวบ้าน ป้าเล็กก็เลยไม่รู้ว่าจะไปถามใคร ได้แต่เก็บงำความสงสัยไว้ในใจ คงต้องรอให้ยายกับหลานกลับมาก่อน นางถึงจะหาวิธีเนียน ๆ เข้าไปถามให้รู้ความพอขึ้นมานั่งบนรถแล้วดึงประตูปิด ยายนวลก็หันไปยิ้มให้หลานสาว“ไปบอกแบบนั้น อีเล็กมันคงอยากรู้อยากเห็น กว่าเราจะกลับมาจากโรงพยาบาล มันสิบ่อกแตกตายก่อนบ่”แม่ใหญ่นวลกลัวว่าคนอยากรู้อยากเห็นเรื่องคนอื่นอย่างป้าเล็กจะอกแตกตายก่อนที่ท่านกับหลานจะกลับมาให้นางได้ถามไถ่ กมลฉัตรหัวเราะ แล้วบอกกับยาย“อยากรู้เรื่องชาวบ้านดีนัก ก็ให้อกแตกตายไปเลย”“เดี๋ยวตอนเรากลับมาจากโรงพยาบาล มันคงหาวิธีเข้ามาในบ้านเรา แล้วก็มาทำทีเลียบ ๆ เคียง ๆ ถาม”“ยายก็บอกเขาไปตามความจริงเลยว่าฉัตรท้องไม่มีพ่อ แต่ยายอย่าลืม