ANMELDENTeilen
บทที่ 4 สาดน้ำ (2)
Veröffentlichungsdatum:
09.02.2026 22:03:30บรรยากาศในห้องวาดภาพของพิงค์สดใส แต่บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของคิมหันต์คอร์ปอเรชั่นตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก บนหน้าจอขนาดใหญ่ตรงหน้าที่นั่งประธาน มีตัวเลขเต็มไปหมด
“ดังนั้นในไตรมาสสาม เราจะ...”
“ไม่ผ่าน”
ทุกคนในห้องหยุดชะงัก
ผู้จัดการฝ่ายการตลาดรีบพูด “เอ่อ…นี่คือแผนลดต้นทุนครับ ไม่ใช่เพิ่มครับ”
คิมหันต์มองสไลด์อีกครั้ง เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดสั้นๆ
“งั้นทำต่อ”
พนักงานต่างแลกเปลี่ยนสายตากันด้วยความงุนงง
การพรีเซนต์ดำเนินต่อไปอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังคำพูดมากขึ้น
แต่ไม่ถึงสิบนาทีถัดมา…
“เราควรเพิ่มงบในส่วนของการประชาสัมพันธ์ผ่านพาร์ทเนอร์ในโซเชี่ยลมีเดียแทน แบบนี้สินค้าตัวใหม่จะได้...”
“ลด”
คนพูดชะงักไปทันที
“แต่ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกให้เพิ่มงบส่วนนี้...”
คิมหันต์เบนสายตาจ้องหน้าคนพูด
“ผมบอกให้ลด”
เลขาคนสนิทหลับตาไว้อาลัยให้การประชุมใหญ่ในวันนี้หนึ่งวินาที
เจ้านายอาการแบบนี้ สัญญาณอันตรายชัดเจน
ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ พนักงานทั้งห้องรู้แล้วว่าเจ้านายไม่มีสมาธิ
เลขาวีเดาได้ไม่ยากว่าเป็นเพราะใคร เขาตัดสินใจเอนตัวเข้าใกล้เจ้านาย กระซิบเบาที่สุด
“นายครับ”
คิมหันต์ตอบโดยไม่มอง “พูด”
“เอ่อ...” เอาวะ ดีกว่าปล่อยให้คุณคิมหันต์รู้เองทีหลัง
วีกิจกลั้นใจรายงาน “วันนี้ตอนเย็น คุณหนูมีนัดกับรุ่นพี่คนนั้นอีกแล้วครับ”
ปลายปากกาถูกกดลงบนโต๊ะ อุณหภูมิภายในห้องประชุมเหมือนลดฮวบทันที
“ที่ไหน”
“ร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาในเครือของเราครับ บรรยากาศดี ดนตรีเพราะ…เหมาะสำหรับ เอ่อ...เดท”
“ส่งทีม C ตามไปสมทบ”
“ครับ”
“คำสั่งเดิม”
“ครับ”
“มีเรื่องอะไรให้รีบรายงาน”
“ครับ” เลขาวีได้แต่รับคำ ไม่กล้าถามอะไรเพิ่มให้วุ่นวาย
ทั่วทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
ไม่มีใครกล้าพรีเซนต์ต่อ ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าสมาธิของเจ้านายหายไปเพราะอะไร
ตอนเย็น ที่ร้านอาหารริมแม่น้ำ แสงไฟสีทองสะท้อนผิวน้ำส่องประกายระยิบ มีดนตรีแจ๊สเบาๆ ดังคลอ
พิงค์ในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนนั่งรับลม ปล่อยให้ชายกระโปรงพลิ้วไสว
ก้องไกรดูเกร็งกว่าครั้งก่อน แต่ยังพยายามทำตัวสุภาพและโรแมนติก
“ช่วงนี้ข่าวเราเต็มฟีดเลยนะครับ” เขาหัวเราะกลบความประหม่า
“เหรอคะ” เธอยิ้ม “ไม่ดีเหรอคะ”
“ไม่ซีเรียส?”
“ทำไมต้องซีเรียสล่ะคะ”
คำตอบนั้นทำให้เขายิ้มกว้างขึ้น รู้สึกประหม่าน้อยลง
จังหวะที่ก้องไกรยื่นมือเข้ามาใกล้ อาหารถูกยกมาเสิร์ฟพอดี
“พิงค์ครับ ผมว่าเรา...”
เคร้ง!
“ขอโทษครับ!”
ถาดอาหารทั้งถาดคว่ำใส่ก้องไกร แม่นเหมือนนรกช่วยจับวาง ซอส สลัด และพาสต้า หกใส่หัวหูและเสื้อผ้าเขาเต็มๆ
“เฮ้ย!” ก้องไกรลุกพรวด
พนักงานรีบก้มหัวขอโทษซ้ำๆ
“ขอโทษครับ! ขอโทษครับลูกค้า!”
พิงค์หยิบผ้าเช็ดปากลุกขึ้นทันที
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพิงค์ช่วย”
เธอซับคราบให้ สีหน้าดูเป็นห่วงเป็นใยอย่างไร้ที่ติ แต่สายตาเหลือบมองไปที่ข้อมือพนักงาน
ผิวด้าน เส้นเอ็นตึง มีรอยกดซ้ำตำแหน่งเดิม
นี่มัน...มือของคนที่จับปืนเป็นประจำ...
คนๆ นี้ไม่ใช่เด็กเสิร์ฟธรรมดาๆ แน่นอน
เธอเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดตรงมุมร้าน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ขอผ้าสะอาดเพิ่มหน่อยได้ไหมคะ” เธอบอกเสียงหวาน
พนักงานคนนั้นรับคำเสียงทุ้มต่ำแบบมืออาชีพ “ครับคุณหนู”
‘คุณหนู’ ไม่ใช่ ‘คุณ’
พิงค์อมยิ้ม แทบจะหลุดหัวเราะออกมา
เมื่อกี้ยังแตะไม่โดนปลายนิ้วเลยนะคะ ป๊า
ชั้นบนสุดของตึกสำนักงานใหญ่คิมหันต์คอร์ปอเรชั่น ภาพสดจากกล้องวงจรปิดของร้านอาหาร แสดงบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือคิมหันต์ชนิดวินาทีต่อวินาที
คิมหันต์มองภาพพิงค์ช่วยซับคราบสกปรกบนตัวก้องไกรแล้วขบกรามแน่นจนขึ้นสัน แท็บเล็ตแทบแหลกคามือ
“ถ้าไอ้หน้าจืดนั่นแตะโดนตัวพิงค์เมื่อไหร่” เสียงเขาดุดัน “สาดน้ำใส่มันไปเลย!”
เลขาวีกะพริบตา
“ครับ?”
“จะไล่หมาก็ต้องสาดน้ำสิ!”
บอดี้การ์ดด้านหลังหันไปมองผนัง กลั้นขำสุดชีวิต
ประธานบริษัทระดับหมื่นล้าน ออกคำสั่งให้สาดน้ำใส่ผู้ชายที่เข้าใกล้ลูกสาว
หวงจนไม่เหลือฟอร์มแล้วจริงๆ
Aktuellstes Kapitel
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (ตอนจบ)
บ้านพักที่พวกเขาเดินทางไปถึง เป็นคฤหาสน์ที่ดูเก่าแก่หลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากความวุ่นวายของเมือง รอบนอกคฤหาสน์มีต้นไม้สูงใหญ่เรียงราย มีรั้วเหล็กขนาดใหญ่ และมีอาณาบริเวณกว้างขวางจนพิงค์มองแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ฉากในภาพยนตร์ฝรั่งย้อนยุคอย่าง เดอะบริดเจอร์ตันพิงค์กาดตามองความอลังการตรงหน้าแล้วอดถามไม่ได้ “นี่บ้านพักเหรอคะ?”“อืม”“ใหญ่เกินไปรึเปล่าคะ”คิมหันต์ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “ฉันก็คิดเหมือนกัน แต่คฤหาสน์หลังนี้เป็นสมบัติตกทอดจากปู่”พิงค์หันขวับ“เป็นของคุณปู่ของคุณ?”“ตอนนี้เป็นของฉัน” คิมหันต์ตอบง่ายๆ แล้วจูงมือลูกบุญธรรมที่กลายเป็นภรรยาเดินเข้าไปด้านในเพิ่งจะเดินเข้ามาถึงห้องรับแขก โทรศัพท์ของคิมหันต์ก็ดังขึ้นเธอหันมองทันทีคิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาเธอพิงค์หรี่ตาถาม “เรื่องงานอีกแล้งเหรอคะ?”“อาจจะ”“คุณคิมหันต์”คิมหันต์แบมือทั้งสองข้างขึ้นชูเหนือหัว เป็นนัยว่ายอมแพ้ “ฉันแค่จะดูว่าใครโทรมา”“แล้วถ้าเป็นเรื่องงานล่ะ?”“ฉันก็จะ...” คิมหันต์เมิมริมฝีปากเข้าหากัน เพราะนึกคำจะพูดไม่ทันพิงค์กอดอกถาม “จะอะไรคะ?”“จะให้มาร์โกรับ”พิงค์ยิ้มอย่างพอใจ “ดีค
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (2)
เวลาผ่านไปอีกหลายวันนับจากวันนั้น...ในที่สุด คิมหันต์ก็ยอมทำตามคำสั่งของแพทย์อย่างที่พิงค์บังคับเอาไว้ทุกอย่างอย่างน้อย...ก็เกือบทุกอย่าง“คุณคิมหันต์ อย่าขยับค่ะ” เสียงของพิงค์ดังขึ้นภายในห้องพักฟื้น ขณะที่คิมหันต์กำลังพยายามยื่นมือไปหยิบเสื้อสูทที่แขวนอยู่ไม่ไกลชายหนุ่มชะงักทันที เขาหันกลับมามองภรรยาที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งวางอยู่บนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องเขาเขม็ง“ฉันแค่จะหยิบเสื้อ”“พิงค์เห็นค่ะ”“งั้นก็รู้สิว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”พิงค์ยกคิ้วขึ้น “คนโดนยิงเพิ่งจะได้ออกจากโรงพยาบาล เขาจะพยายามเอื้อมมือไปหยิบของเองแบบคุณเหรอคะ?”คิมหันต์ตอบเสียงเบา “ฉันแขนเจ็บ ไม่ได้พิการ”“เถียงอีกแล้ว”“ฉันแค่พูดความจริง”“งั้นพิงค์ก็พูดความจริงเหมือนกันค่ะ” พิงค์ลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปหยิบเสื้อสูทตัวนั้นมาส่งให้เขา “คุณเป็นคนไข้ที่ดื้อที่สุดเท่าที่พิงค์เคยเจอมา”คิมหันต์รับเสื้อสูทจากมือเธอมาสวม ด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม “แต่เธอก็ยังรักคนไข้คนนี้อยู่ดี”“...คนหลงตัวเอง...” เธอพึมพำ“ขอบคุณครับ”“พิงค์ไม่ได้ชม!”เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นภายในห้องหลังจากนั้นไม่นาน
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (1)
ริมฝีปากของคิมหันต์แตะไล้อยู่บนริมฝีปากของพิงค์เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผละออกจากริมฝีปากเนียนนุ่มพิงค์ยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา มือเล็กๆ ของเธอโอบอยู่รอบตัวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งที่ภายในใจเต็มไปด้วยความคิดมากมายอิตาลี…ตระกูลวาเลนเต้...ไคลน์…และคำว่า ‘ดอนน่า’ผ่านไปครู่หนึ่ง พิงค์ถึงสังเกตเห็นว่าคิมหันต์มองเธออยู่“มองอะไรคะ?”เสียงของพิงค์ทำให้คิมหันต์ยิ้มน้อยๆ “มองภรรยา”“พิงค์ถามจริงๆ ค่ะ”“ฉันก็ตอบจริงๆ”พิงค์ขมวดคิ้วใส่ แต่คิมหันต์ยิ้มกว้างขึ้น เขาใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บลูบเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา“เรื่องดอนกับดอนน่า...เธอเข้าใจไหม” เขาถาม“คุณหมายถึงดอนที่เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย...พิงค์รู้ค่ะ พิงค์เคยดูหนังมา”“เรื่องจริงก็ไม่ค่อยต่างกันนักหรอก”“เหรอคะ” พิงค์ถามด้วยความแปลกใจมากกว่ากังวล“...เธอกล้ากว่าที่ฉันคิด...” คิมหันต์จูบหน้าผากเธอเบาๆ อย่างห้ามใจไม่อยู่“พิงค์เนี่ยนะคะ?”“อืม...”“ที่จริงแล้วพิงค์กลัวจะตาย”“แต่เธอก็ยังบอกว่าจะไปกับฉัน แถมอารมณ์ยังดูปกติกว่าที่ฉันคิด”พิงค์นิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินใช่...เธอไม่ได้กลัวมากเท่าที่ตัวเองคิด...ตั้งแต่วันที่รู้
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (จบ)
ภายในห้องสอบสวน ความเงียบยังคงกดทับอยู่เหนือโต๊ะตัวเดิมธีรภพยังคงนั่งอยู่ตรงข้ามเรวัตร โดยมีออสตินยืนเยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย แขนทั้งสองข้างของออสตินกอดอก ดวงตาคู่คมของเขาจับจ้องทนายหนุ่มอยู่งียบๆ โดยไม่พูดอะไร“ตอนนี้คุณกำลังกลัวอะไร”คำถามของธีรภพยังคงค้างอยู่กลางห้องเรวัตรนิ่งไปนาน นานจนเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่เหนือศีรษะ กลายเป็นเสียงเดียวที่ทุกคนได้ยิน ในที่สุดเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ “ผู้การคิดว่าผมกลัวอะไรล่ะครับ?”ธีรภพตอบทันที “กลัวตาย”รอยยิ้มของเรวัตรหายไป “ไม่ใช่”ธีรภพเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเรวัตรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย “ถ้าผมแค่กลัวตาย เรื่องมันคงง่ายกว่านี้มาก”ออสตินหรี่ตาลงธีรภพยังคงเลิกคิ้วมองเงียบๆ ปล่อยให้ชายตรงหน้าพูดต่อ“คนอย่างผม...” เรวัตรหัวเราะเยาะตัวเอง “อยู่ในวงการกฎหมายมานานพอที่จะรู้ว่าการติดคุกไม่ใช่จุดจบของชีวิต...ต่อให้โดนโทษเป็นสิบปี ถ้าได้ลดโทษบ่อยๆ แป๊บๆ ก็ได้ออกจากคุก แล้วถ้ามีเงิน...คุณจะซื้อได้แม้กระทั่งคน...คนคุ้มกันในคุกตัวเป้งๆ”“อืม”เรวัตรพึมพำเหมือนหมดอาลัยตายอยาก “ก็ตามนั้น...คนมีเงินมีอำนาจติดคุก
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (3)
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในอาคารสำนักงานของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง ไฟบางส่วนยังคงเปิดสว่างอยู่ทั้งที่เวลาล่วงเลยเข้าสู่กลางดึกชั้นบนสุดของอาคารเงียบสนิท ไม่มีพนักงาน ไม่มีเสียงเครื่องถ่ายเอกสาร ไม่มีเสียงโทรศัพท์สำนักงาน แต่ห้องห้องหนึ่งกลับยังมีคนอยู่ภายในห้องห้องนั้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขากำลังมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งเต็มไปด้วยรายการธุรกรรมทางการเงินจู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นเมื่อเขาหยิบขึ้นมาดู สีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที เพราะข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มีเพียงไม่กี่คำ“ตำรวจรู้เรื่องแล้ว”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับ“ระดับไหน?”ข้อความถูกอ่านทันที แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา ทำให้สีหน้าของเขาซีดขาวลงกว่าเดิม“บุก”ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นทันที “บุก?” เขารีบลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินไปยังตู้เอกสารด้านหลังห้อง จากนั้นก็เปิดลิ้นชักอย่างรวดเร็วแฟ้มหลายเล่มถูกหยิบออกมา จากนั้นก็เป็นฮาร์ดดิสก์ แฟลชไดรฟ์ โทรศัพท์สำรอง เอกสารการโอนเงิน และกล่องโลหะขนาดเล็กอีกหนึ่งกล่องเขากำลังจะกวาดทุกอย่างลงกระเป๋า โทรศัพท์มือถือก็สั่น
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (2)
หลังคำถามของธีรภพ ภายในห้องสอบสวนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน“คุณกลัวเขามากขนาดนั้นเลยหรือ?”เรวัตรไม่ได้ตอบ เขาเพียงก้มหน้ามองโต๊ะ ราวกับกำลังชั่งใจว่าควรจะพูดอะไรต่อ และอะไรที่ไม่ควรหลุดปากพูดออกมาอย่างเด็ดขาดแต่ในอีกห้องหนึ่งด้านหลังกระจก เสียงโทรศัพท์ของออสตินกลับสั่นขึ้น เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย‘คิมหันต์’ออสตินกดรับสายด้วยความสงสัย “ว่าไง?”เสียงของคิมหันต์ดังมาตามสายทันที “พ่ออยู่กับผู้การธีรภพใช่ไหม?”ออสตินหันไปมองธีรภผ่านกระจก ก่อนตอบน้ำเสียงจริงจัง “ใช่”“เรื่องเรวัตร?”“ลูกรู้แล้ว?”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาเรียบๆ “ผมรู้เรื่องซองแล้ว”ออสตินหรี่ตาลง ก่อนถาม “ใครบอก?”“ไม่สำคัญครับ” คิมหันต์ตอบสั้นๆ ก่อนพูดต่อ “สิ่งสำคัญคือ พ่อเปิดซองหรือยัง?”ออสตินมองผ่านกระจกเข้าไปในห้องสอบสวน พลางพูด “เปิดแล้ว”“ข้างในมีอะไร?”ออสตินกำลังจะบอกปัด แต่ธีรภพที่เดินมาที่ห้องฝั่งทางนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยกมือขึ้นโบกมือให้ “บอกไอ้หลานชายไป”ออสตินจึงตอบตามตรง “เอกสารโอนเงินปลอม ที่มีรหัสในระบบของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง อ
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 32 พาหนี (จบ)
ประตูห้องนิรภัยเปิดออกด้วยเสียงกลไกที่หนักแน่น ชั่วอึดใจนั้น เขาดันเธอให้เดินเข้าไปด้านในพิงค์ทรุดตัวลงนั่งทันทีที่เขาปล่อยมือ น้ำตารินไหลออกมาเงียบๆครั้งนี้เธอไม่ได้พยายามกลั้นเอาไว้อีกแล้ว“ทำไมคุณต้องทำแบบนี้…” เสียงเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินคิมหันต์ยังคงยืนมองเธอจากหน้าประตู มือที่วางอยู่บนแผงค
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 12 วันแรก (4)
รถบัสปรับอากาศสภาพใหม่เอี่ยมสองคันเลี้ยวออกจากถนนใหญ่เข้าสู่ถนนที่ค่อยๆ แคบลงเรื่อยๆ ตึกปูนห้างร้านค่อยๆ หายไปจากสายตา เหลือเพียงบ้านชั้นเดียวสลับกับร้านก๋วยเตี๋ยวริมทางและแผงขายขนมสายไหมผ่านไปไม่นาน ทิวทัศน์เปลี่ยนเป็นทุ่งนาสีเขียวเข้มที่ทอดยาวสุดสายตา ด้านหน้ารถมีเด็กสองคนปั่นจักรยานคันเล็กจ้อยสว
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 8 ลูก (จบ)
คิมหันต์ดันเธอออกจากอ้อมอกช้าๆ สีหน้าเคร่งขรึมกลับมาแทนที่ความอ่อนโยน ถึงอย่างนั้นความเป็นห่วงก็ห้ามกันไม่ได้เขาพูดเสียงแข็ง “ตั้งแต่วันนี้เธอห้ามออกไปไหนคนเดียว เดทเดิทอะไร ยกเลิกให้หมด”พิงค์ที่ยังมีน้ำตาคลอเคล้าอยู่เต็มเบ้าช้อนตาขึ้นสบตาเขา “ใช้สิทธิ์อะไรคะ”คิมหันต์ตอบทันที “สิทธิ์ของผู้ปกครอง
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 8 ลูก (1)
‘คืนนี้เป็นแค่การเริ่มต้น’ความคิดนั้นสะท้อนอยู่ในหัวพิงค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนเสียงก้องในห้องมืดที่ไม่มีหน้าต่าง สลัดยังไงก็ไม่หลุดแม้สถานการณ์จะถูกควบคุมแล้ว แต่หัวใจเธอกลับยังไม่ยอมสงบเมื่อครู่นี้ มือที่ถูกเขาจับไว้ยังอุ่นอยู่ แต่ตอนนี้ความอบอุ่นนั้นสลายหายไปแล้ว เหลือเพียงความเย็นชาว่างเปล่าเ
Das könnte dir auch gefallen
พายุร้ายพ่ายเมีย
นามปากกา อายดอลลี่85.2K Aufrufeรักปักใจ (เอญ่า x ฮันเตอร์)
dragonred2410.8K Aufrufeกำราบรัก ยัยจอมแก่น
โซลสตาร์ seoulstar13.7K Aufrufeไฟรักเพลิงสวาท
ณ ธารา9.1K Aufrufeเทพบุตรร้ายล่ารัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 2
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง425 Aufrufeของเล่นขัดดอกเพื่อนสนิทของพ่อ
MummyPhukun60 Aufrufeตรวนรักมาเฟียร้าย SM
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่618 AufrufeStory Of Love รักร้ายๆ ของเธอ คุณยอดนักสืบ
หนูพรชิตา101 Aufrufe
