บทที่ 10 อย่าเล่นกับไฟ

บทที่ 10 อย่าเล่นกับไฟ

รถเคลื่อนตัวออกจากสนามแข่งอย่างช้าๆ ทิ้งเสียงวุ่นวายและกลิ่นน้ำมันไว้เบื้องหลัง เส้นทางที่ทอดยาวเบื้องหน้าเงียบงัน มีเพียงแสงไฟถนนที่สะท้อนเข้ามาในรถเป็นระยะ กับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังสม่ำเสมอ ราวกับปลอบโยนความคิดฟุ้งซ่านของหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่เบาะข้างคนขับ

ณคุณเหลือบมองน้องเป็นระยะ นาเนียร์ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตานิ่งสงบ แต่ในความนิ่งนั้นกลับซ่อนบางอย่างไว้จนคนเป็นพี่รู้สึกได้ มันคือความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เขาไม่ค่อยสบายใจนัก

“เขาไม่ใช่คนธรรมดาเนียร์” ณคุณพูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงนิ่งจริงจัง “คนแบบนั้น ถ้าเข้าไปใกล้มากเกินไป มันจะเปลี่ยนเราโดยไม่รู้ตัว”

นาเนียร์หันกลับมามองพี่ชาย ชั่ววินาทีนั้นเองที่แววตาเธอเผยความสับสนออกมาอย่างปิดไม่มิด

“น้องแค่…แค่อยากรู้จักมากกว่านี้ แต่ก็ไม่ได้อยากให้ไฟแผดเผาตัวเองจนตายขนาดนั้น” เธอสารภาพเสียงแผ่ว “เขาเหมือนมีอะไรบางอย่างที่น้องอยากเข้าใจ อยากมองให้ลึกลงไปกว่าสิ่งที่เขาแสดงออก”

ณคุณถอนหายใจยาว เขาไม่ได้ต่อว่า ไม่ได้พูดห้ามเหมือนก่อนหน้านี้ แต่สีหน้าเขายังคงเคร่งเครียด

“ตัวตนของเฮดเตอร์มันไม่สวยงามอย่างที่เราคิดนะเนียร์ มันไม่ใช่พล็อตหนังที่นางเอกเข้าไปค้นหาแล้วสุดท้ายเจอเจ้าชายในคราบคนดุ…เขาเป็นคนจริงๆ ที่มีแผลจริงๆ แล้วก็พร้อมจะทำร้ายใครก็ได้ที่พลาดเข้าใกล้เกินไป”

นาเนียร์นิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ

“น้องแค่…อยากรู้ว่าสายตาที่เขามองมา มันหมายความว่าอะไร”

“นั่นแหละที่อันตรายที่สุด” ณคุณหันกลับมามองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย “เมื่อไรที่เราหลงเข้าไป มันก็เท่ากับว่าเรากำลังยอมให้เขาลากเราไปในโลกของเขาโดยไม่รู้ตัว”

หญิงสาวยิ้มจางๆ ไม่ได้ยืนยันหรือปฏิเสธอะไร เธอแค่เอนหัวพิงกระจกรถ มองแสงไฟริมถนนไหลผ่านไปเรื่อยๆ ความรู้สึกภายในใจเธอซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย บางทีอาจเป็นเพียงความรู้สึกวูบไหวชั่วขณะจากภาพชายหนุ่มบนสนามแข่ง หรือบางที…มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นของบางอย่างที่แม้แต่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะพาเธอไปไกลแค่ไหน

แต่เธอกลับรู้สึกได้ว่า มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเอง

หลังจากงานแข่งจบไปสองวัน สนามเงียบสงบลงมาก ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ ไม่มีเสียงโห่ร้องจากผู้ชม มีเพียงเสียงรองเท้าบู๊ตกระทบพื้นคอนกรีตของทีมงานที่ทยอยเก็บของ และเสียงเหล็กกระทบกันแผ่วเบาจากโรงรถฝั่งขวา

นาเนียร์มาถึงสนามตามหน้าที่ เธอได้รับมอบหมายจากพี่ชายให้นำของบางอย่างมาให้ทีมช่าง เป็นงานเล็กน้อยที่ไม่น่ามีอะไร แต่เธอไม่คิดเลยว่าแค่เดินอ้อมมายังเต็นท์ฝั่งหลัง จะพาตัวเองมาเจอกับภาพที่ไม่ควรเห็น

ในโรงเก็บรถ เฮดเตอร์กำลังยืนพิงโต๊ะวางอุปกรณ์ ส่วนหญิงสาวคนหนึ่ง ที่เธอจำได้ว่าเคยอยู่ใต้ร่างของเขาเมื่อวันก่อน กำลังซุกซบอยู่ในอ้อมแขนเขา ท่าทีของทั้งคู่แนบชิดเกินกว่าความสนิทธรรมดา เสียงหัวเราะต่ำๆ แฝงความยั่วยวนลอยออกมาเบาๆ

นาเนียร์ชะงักเท้า สายตาเผลอมองอยู่นานกว่าที่ควร ก่อนจะตั้งสติได้แล้วเบือนหน้ารีบถอยกลับออกมาโดยไม่ออกเสียง ทว่า…เธอลืมไป เฮดเตอร์ไม่ใช่คนที่จะปล่อยใครไปง่ายๆ หากไม่ได้คำตอบ

เขาหันขวับมาในทันที สายตาคมกริบที่เธอจำได้ดีฉายวูบหนึ่งอย่างจับสังเกต ก่อนที่ร่างสูงจะขยับลุกเดินตามออกมาอย่างไม่รีบร้อน แต่ฝีเท้าหนักแน่น

นาเนียร์เดินเร็วขึ้น หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้ว่าตกใจเพราะถูกจับได้ หรือเพราะภาพนั้นมันสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่กล้ายอมรับ

เสียงรองเท้าหนักๆ หยุดลงตรงด้านหลังเธอ

“ยืนอยู่ตรงนั้น” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้น

นาเนียร์หยุดเดินทันที เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นกลางหลัง เธอไม่หันกลับไป แต่ยืนนิ่งราวกับเด็กที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา

“แอบดูคนอื่นมีอะไรกัน สนุกดีเหรอ?” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุดัน ไม่ได้โกรธ แต่มันเย็นยะเยือกจนขนลุก

“…เปล่าค่ะ เนียร์แค่…ไม่ได้ตั้งใจ” เธอตอบเสียงเบา พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

เขาเดินเข้ามาใกล้จนร่างสูงใหญ่ของเขาเงาทาบทับเธอจากด้านหลัง

“แต่ก็เห็นไปแล้วใช่ไหม?”

“…ค่ะ”

เฮดเตอร์หัวเราะในลำคอเบาๆ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่มีความสุข แต่มันคือเสียงของคนที่รู้ว่าตัวเองถูกมองด้วยสายตาที่อาจกำลังเปลี่ยนไป

“อย่าทำหน้าแบบนั้นนะ มันจะทำให้ฉันคิดว่าเธอกำลังคาดหวังอะไรที่ไม่ควรคาดหวังจากฉัน”

นาเนียร์ค่อยๆ หันหน้ามามองเขา ดวงตาเธอสั่นไหวอย่างที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เข้าใจ

“ไม่ได้คาดหวัง…แค่ไม่คิดว่าเฮียจะเป็นคนแบบนั้น”

เขายกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“เธอก็ไม่ใช่เด็กแล้วนาเนียร์ อย่าใช้คำว่าไม่คิดกับโลกของฉัน”

“แล้วเฮีย…มีอะไรกับใครก็ได้แบบนั้นเหรอคะ” คำถามหลุดออกไปก่อนที่เธอจะห้ามตัวเองทัน

เฮดเตอร์เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ดวงตาเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอจนเธอแทบหายใจไม่ออก

“ใช่…มีได้ถ้าฉันอยาก”

“แล้วคุณคนนั้นเธอไม่โกรธเหรอ ที่เฮียเตอร์ไปนอนกับคนอื่น”

เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงถามออกไปแบบนั้น ราวกับคำพูดทั้งหมดในหัวพุ่งออกมาทะลุกำแพงที่เธอสร้างไว้เอง และมันทำให้เฮดเตอร์นิ่งงันไปชั่ววินาที เขาหัวเราะออกมาเบาๆ อีกครั้ง แต่คราวนี้…ดวงตากลับไม่หัวเราะด้วย

“เธอจะโกรธทำไม ในเมื่อเราอยู่ในสถานะคู่นอน ไม่ใช่คู่ชีวิต”

“คู่นอน? แล้วไม่มีสิทธิ์หวงเลยเหรอคะ”

เฮดเตอร์ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเชยคางมนขึ้นเล็กน้อย จนใบหน้าเขาและเธอเสมอกัน

“อย่าเล่นกับไฟนะเนียร์…ฉันเตือนแล้ว”

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้หญิงสาวยืนอยู่ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว แต่ภายในใจกลับเย็นเยียบอย่างประหลาด นี่…อาจไม่ใช่แค่คำเตือนธรรมดา แต่มันคือการขีดเส้นระหว่างเขากับเธออย่างชัดเจนที่สุด

และถ้าเธอถลำเข้าไปในโลกของเขาเมื่อใด อาจจะเป็นเธอเองที่ถูกไฟแผดเผาจนไม่เหลือชิ้นดี ระยะที่ปลอดภัยสำหรับเธอคืออยู่ให้ไกลจากผู้ชายคนนี้

—————————————

ถ้าเธอเป็นไฟ เราจะเป็นน้ำมันเอง 😆