ระยะนี้อันตราย

ระยะนี้อันตราย

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-28
Oleh:  ฅนบนดอยOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
58Bab
1.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

'เนียร์อยู่ใกล้เฮียในระยะนี้มันโอเคแล้ว เพราะยิ่งใกล้เท่าไร ยิ่งอันตราย' เพราะยิ่งใกล้เขา เธอยิ่งหวั่นใจ

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

彼女の娘は死んだ。

葬式もなければ、埋葬もない。

普通の墓を買うお金すらなかった。

黒い骨壷――

それが咲紀(さき)のすべて。

火葬場の待合室に設置されたテレビには、贅を極めた結婚式の中継が映っていた。

新郎は彼女が離婚したばかりの元夫、そして咲紀の実の父。

新婦は、彼がずっと忘れられなかった元カノ。

彼はついに望みを叶えたのだ。

関水蒼空(せきみず そら)は骨壷を胸に抱え、火葬場から出た。

外では雨が降っていた。

火葬場で働く若い女性が、ためらいながらも声をかけた。

「奥様、外はすごい雨です......お迎えは来てますか?」

蒼空は骨壷を見下ろし、顔色はまるで死人のように白かった。

迎えに来る人などいるはずがない。

彼女にとって唯一の家族である男は、今まさに元カノと結婚式の真っ最中。

母娘のことなど気にかける暇もない。

きっと娘が亡くなったことすら、知らないだろう。

仮に知っていたとしても、彼は決して来たりはしない。

松木瑛司(まつぎ えいじ)は、彼女を心底憎んでいた。

その憎しみは娘にまで及んだ。

数日前、久米川瑠々(くめがわ るる)が運転する車が、彼女と咲紀が乗ったバスに衝突した。

咲紀は重傷を負い、その場で意識を失った。

混乱の中、彼女は人混み越しに瑛司の姿を見つけた。

救いを求めるように、彼のもとへ駆け寄った。

「瑛司、咲紀がケガしてる......早く病院にいかないと......お願い、病院に連れてって......」

だが瑛司は彼女を突き飛ばし、頭を打った彼女は地面に崩れ落ち、目が回った。

「そんな古臭い芝居、誰が信じると思ってるんだ」

そう言い捨てると、彼は慌てた様子で瑠々の息子を抱き上げ、救急車へと向かった。

蒼空は朦朧としながら、彼のズボンの裾を掴み、地面にひれ伏すように縋った。

「お願い......咲紀はあなたの娘なのよ......助けてあげて......」

だが瑛司は冷たい目で彼女を見下ろし、言い放った。

「何度言えばわかる。俺の子供は瑠々が産んだ子だけだ。

お前も、お前の子供も、俺にとってはただのゴミだ。離婚届の件、早く終わらせろ」

そう言って、彼は彼女を蹴り飛ばし、軽い擦り傷しか負っていない男の子を抱えて救急車に乗り込んだ。

そのせいで、たった三十分の遅れが致命傷となり、咲紀は救えなかった。

蒼空の心は、そこで完全に壊れた。

彼に抱えられていたその男の子は、今、彼と瑠々の結婚式でフラワーボーイとしてリングを運んでいる。

蒼空は乾いた笑みを浮かべ、声は掠れていた。

「自分で帰れますので。ご心配、ありがとうございます」

彼女は雨の中へと歩き出した。

火葬場の職員は彼女の背中を見つめ、何か言いかけてやめた。

もう充分すぎるほど尽くしたのだ。

これ以上関われば、松木社長の怒りを買いかねない。

蒼空は雨の中、骨壷に上着をかけ、それを抱くようにして身を丸め、嵐から守った。

「咲紀、お母さんが守ってあげるからね」

雨の帳を突き破るように、強いライトとクラクションの音が響き、一台の黒いマイバッハが彼女の横に停まった。

だが、彼女は足を止めることなく、ひたすら前へと歩き続けた。

......

三十分後。

元は彼女と瑛司の新婚宅だったその家――

今や瑠々との新婚宅は、祝いの装飾で華やかに彩られていた。

ずぶ濡れた蒼空がリビングに立っていた。

その姿はその空間に全く馴染んでいなかった。

使用人たちは、濡れた彼女が床を汚さぬよう、玄関から奥へは入れさせなかった。

彼女は静かに骨壷を足元に置き、ポケットから雨に濡れた離婚届を取り出して手渡した。

使用人は書類を受け取ると、つま先で骨壷を蹴飛ばした。

「なんだよこれは。さっさと持ち出しなさいよ」

上着がずれて、骨壷の端が露わになる。

刻まれた名前に目を留めた使用人の表情が固まった。

それは、蒼空の娘の名だった。

蒼空は黙って上着を引き寄せ、背を向けて家を出ていった。

一時間後、近くの海辺。

蒼空は骨壷を胸に抱きしめながら、海へと足を踏み入れた。

顔は血の気を失い、目には確かな決意が宿っていた。

「咲紀、大丈夫よ。お母さん、死んでもずっと一緒だから」

海水が、徐々に彼女の全身を覆っていった。

......

結婚式会場。

瑠々が着替えを終え、休憩室から出てきた。

ワインレッドのドレスが彼女の美しさを引き立て、その姿はまるで花のようだった。

「瑛司、お客さんが待ってるわ。一緒に行きましょう?」

瑠々は白く細い手を差し出す。

「ああ」

瑛司は優しいまなざしでその手を取り、二人は手を繋いで休憩室を出ようとした。

その瞬間、アシスタントが慌てて飛び込んできた。

「松木社長......関水さんが海に身を投げました!」

場が静まりかえり、誰かが口を開いた。

「ちょっと、松木社長はもう彼女と離婚してるわよ。生きようが死のうが関係ないでしょ。今日が何の日か分かってる?」

だが次の瞬間、瑛司の表情が凍りついた。

彼はアシスタントに詰め寄り、声を震わせた。

「何を言ってるんだ......あり得ない。どうせまた蒼空の嘘だろ?あんな狡猾な女が、死ぬなんて......」

アシスタントの声は震えていた。

「本当です、松木社長。先ほど、救助隊が海から彼女の遺体を引き上げました。それと......

それと、娘さんの骨壷も一緒に......」

誰もが思っていた。

あの瑛司が蒼空のことで動揺するはずがないと。

だが、彼の顔色は一変し、目元が強く引き締まり、視線の先を鋭く睨みつけていた。

誰も声を発せず、誰も動けなかった。

目を合わせることすらためらった。

そんな中、瑠々だけが彼に駆け寄り、手を取って優しく囁く。

「瑛司......?」

だが瑛司は彼女を一瞥すらせず、その手を振り払って背を向けた。

瑠々の顔から、一瞬で血の気が引いた。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
58 Bab
บทนำ
intro “เออ! กูรู้แล้วว่ามีนัดประชุม ไม่ต้องโทรจิกเหมือนเป็นเมียกูขนาดนี้ก็ได้มั้ง”(เฮีย นี่มันก็สายแล้วนะครับ รีบมาเถอะ ทุกคนรอ)“กูว่างมากมั้ง แค่นี้! เดี๋ยวกูรีบไป!”(ครับ….)“เฮ้ย!!”เอี๊ยด!!…เสียงเบรกดังเอี๊ยดลั่นไปทั่วถนนรองเท้านักเรียนสีดำสะอาดหยุดชะงักกลางทางม้าลาย เสียงหัวใจของเด็กสาวในชุดนักเรียนเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ขณะที่ลมหายใจยังติดค้างในลำคอ รถหรูสีดำเงาวาวจอดห่างจากปลายรองเท้าเธอไม่ถึงคืบ เสียงแตรที่ดังก่อนหน้านี้ยังคงก้องอยู่ในหู ฝุ่นถนนลอยคลุ้งจากแรงเบรก และทันใดนั้น ประตูรถฝั่งคนขับก็เปิดออกอย่างแรงชายหนุ่มคนในเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับแว่นกันแดดสีเข้ม ก้าวพรวดออกมาจากรถด้วยท่าทีฉุนเฉียว ร่างสูงปรี่เข้ามาหาเด็กนักเรียนตัวเล็กที่ยังยืนอึ้งอยู่กลางถนน“เดินยังไงของเธอวะ! หัดดูรถด้วยสิ! คิดว่าข้ามทางม้าลายแล้วจะไม่ต้องดูรถหรือไง!”เด็กสาวเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำเอ่อ เขาหันมองสัญญาณไฟคนข้ามที่ยังคงกะพริบสีเขียวอยู่ และอีกฟากฝั่งถนน ผู้คนที่รอข้ามต่างมองมาด้วยสายตาแตกต่างกัน บ้างตกใจ บ้างโกรธแทน“ลุงไม่เห็นเหรอว่ามันไฟเขียว ให้คนข้ามถนน…” เด็กสาวเอ่ยเสียงเบ
Baca selengkapnya
บทที่ 1 ตัวจุ้น
บทที่ 1 ตัวจุ้นเฮดเตอร์ขมวดคิ้วมองเด็กสาวในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนที่ยังนั่งนิ่งอยู่ตรงมุมห้องซ่อม ใบหน้าเล็กๆ ที่เขาจำได้แม่นแทบไม่ต้องนึกซ้ำ เธอคือเด็กนักเรียนบนทางม้าลายนั่นแน่นอน“เธอว่าไงนะ?” เสียงเข้มเอ่ยถาม พร้อมขยับเข้ามาใกล้นาเนียร์หน้าเจื่อนไปในทันที ถึงจะยังไม่ชอบหน้าเขานัก แต่ก็รู้ดีว่าเหตุการณ์วันนั้นถึงจะไม่ใช่ความผิดเธอเต็มร้อย แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่มีส่วน เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน สะพายกระเป๋าเล็กข้างตัวไว้แน่นก่อนจะโค้งให้เขา“ขอโทษค่ะ…”เฮดเตอร์เลิกคิ้ว ไม่คิดว่าเด็กจะยอมลดศักดิ์ศรีลงง่ายขนาดนี้“ขอโทษเรื่องอะไร?”“ขอโทษที่เถียงลุงเสียงดังกลางถนนวันนั้น…ถึงหนูจะยังคิดว่าลุงผิดอยู่ก็เถอะ” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตยังคงแฝงความดื้ออยู่จางๆเฮดเตอร์หัวเราะหึในลำคอ สายตามองไปทางณคุณที่ยืนพิงโต๊ะอยู่ด้านข้างเหมือนรอดูสถานการณ์ เขาหันกลับมาหาเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง“จำไว้ ครั้งหน้าอย่าพูดก่อนคิด และอย่าข้ามถนนโดยไม่ดูรถ ถึงจะไฟเขียวก็เถอะ ขับพลาดขึ้นมา คนเจ็บมันไม่ใช่ฉัน” เสียงของเขาไม่ได้ดุดันเหมือนวันนั้น แต่ก็ยังคงหนักแน่นและจริงจังนาเนียร์พยักหน้า“ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 เด็กใหม่
บทที่ 2 เด็กใหม่ณคุณเดินออกจากห้องทำงานของเฮดเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู เห็นข้อความที่น้องสาวส่งมาค้างอยู่ว่า‘พี่ณอยู่ไหนอะ ลูกน้องพี่มารุมล้อมเนียร์ใหญ่เลย ช่วยด้วยเนียร์กลัว’เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วพิมพ์ตอบไปว่า‘อยู่เฉยๆ เดี๋ยวพี่ลงไปหา’ในใจกังวลปนห่วง เพราะน้องสาวเขา นาเนียร์เป็นคนไม่ยอมคน และโลกของเฮดเตอร์ก็ไม่ใช่ที่สำหรับใครที่ชอบตั้งคำถามหรือขัดคำสั่งณคุณรู้ดีว่าน้องสาวเขามีไฟในใจ แต่ไฟแบบนั้นมันเป็นได้ทั้งพลังและเชื้อเพลิงทำลายตัวเอง ถ้าเผลอปะทะกับเฮดเตอร์โดยไม่รู้ทางหนีทีไล่ ก็อาจจะจนมุมจนไม่มีทางหนีเมื่อเดินลงมายังโถงกลางของอาคาร ณคุณก็เห็นนาเนียร์นั่งอยู่ที่มุมเดิมแต่น้องๆ เขาต่างยืนล้อมเธอราวกับกลุ่มเสือหิวกำลังต้อนเหยื่อ แต่ใบหน้าเธอยังเรียบนิ่งแต่แววตากลับคุกรุ่นราวกับพร้อมจะลุกขึ้นเถียงใครสักคนได้ทุกเมื่อ“พี่ณ!” นาเนียร์ทักทันทีที่เห็นเขา ก่อนจะส่งสัญญาณให้พี่ชายว่าช่วยด้วย“เบาๆ หน่อยพวกมึง เดี๋ยวน้องกูตกใจหมด” ณคุณเดินเข้าไปใกล้ ก้มลงพูดเสียงเบา “กลับบ้านไป เราสองคนต้องคุยกันนะ”นาราขมวดคิ้ว ก่อนจะก้มหน้ารู้สึกผิด“เรื่องเฮียเตอร์ขับรถเกือบชนห
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ระยะใกล้สายตา
บทที่ 3 ระยะใกล้สายตาหลังจากวันแรกที่ได้เจอหน้าเฮดเตอร์ในห้องทำงานอันเงียบขรึม นาเนียร์นึกว่าจะได้เจอเขาน้อยเสียยิ่งกว่าพนักงานทั่วๆ ไป ทว่าเธอกลับเริ่มสังเกตได้ว่าไม่เป็นเช่นนั้นวันถัดมา…ขณะที่เธอกำลังช่วยฝ่ายเอกสารจัดเรียงไฟล์เข้าตู้ เฮดเตอร์ก็เดินเข้ามาพร้อมกลุ่มลูกน้อง เขามองเธอแวบหนึ่งขณะเดินผ่านไป แวบหนึ่งที่ทำให้นาเนียร์สะดุดมือจนแฟ้มเกือบร่วงอีกวันหนึ่ง…เธอไปส่งเอกสารที่ห้องควบคุมตามคำสั่งของพี่ชาย แต่ยังไม่ทันจะเปิดประตูเข้าไป เสียงประตูอีกฝั่งก็เปิดพรวดออกมา เฮดเตอร์เดินออกมาพอดี ทั้งสองเกือบชนกันกลางทางเดิน“ระวัง”เขาเอ่ยสั้นๆ พร้อมขยับหลบให้น้อยที่สุดราวกับบอกกลายๆ ว่าเธอต้องเป็นฝ่ายหลบนาเนียร์ก้มหน้างุดๆ แล้วเดินผ่านไปแบบไม่พูดอะไรทั้งที่ใจอยากประชดว่าฉันเดินอยู่ก่อนนะคะแต่พอเจอกันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจะในห้องทำงาน ในห้องซ่อม ห้องประกอบรถ ทางเดิน หรือแม้แต่ในห้องพักกินข้าวพนักงานที่เขาแทบไม่เคยไป เธอก็เริ่มได้เรียนรู้ว่า…ไม่ใช่แค่เธอที่ไม่เข้าใจเขา แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจเธอเช่นกันและดูเหมือนว่าโชคชะตาจะไม่ปล่อยให้เขาหลบหน้าเธอได้นานนักแม้ลูกน้องของเฮดเตอร์จะเจอห
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ความฝันของนาเนียร์
บทที่ 4 ความฝันของนาเนียร์“หึหึ” เฮดเตอร์หัวเราะในคออย่างเงียบเชียบ เขากอดอกยืนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเย็นราวกับวิเคราะห์เครื่องยนต์กลไกมากกว่ามนุษย์มุมปากเขาเหยียดเป็นรอยยิ้มบางๆ ไม่ใช่รอยยิ้มเป็นมิตร ไม่ใช่เยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เจออะไรบางอย่างที่ ‘ผิดปกติจากที่ควรจะเป็น’“อยากนั่งหลังพวงมาลัยเหรอ…” เขาทวนคำช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “…ไม่คิดเหรอว่าแค่ยืนดูอยู่ห่างๆ จะปลอดภัยกว่า”นาเนียร์ไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาเธอกลับจ้องตรงกลับไป แม้จะมีแววลังเลน้อยๆ แต่ก็ไม่หลบสายตาเขา“บางทีก็คิดค่ะ…แต่เนียร์ไม่เคยชอบอยู่ห่างๆ อะไรที่ตัวเองสนใจ”เธอเอ่ยเรียบๆ แต่มั่นคง ไม่อวดดี ทว่าก็ไม่อ่อนแอคำตอบนั้นทำให้เฮดเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่แววตาคล้ายจะพินิจเธอลึกขึ้นอีกระดับ คล้ายเครื่องจับแรงสั่นสะเทือนที่เริ่มตรวจพบแรงบิดที่ไม่เคยมีในระบบ“…ไอ้ณเลี้ยงมายังไงนะ ถึงได้กล้าแบบนี้” เขาพึมพำ แต่ไม่ใช่กับเธอ พูดกับตัวเองเสียมากกว่าก่อนจะหันกลับไปมองรถในสนามอีกครั้งGT-R Spec Z วิ่งครบรอบที่สามแล้ว เสียงเครื่องยังแน่น เสถียร และควบคุมได้ดีเยี่ยม ทีมวิศวกรรอบสนามเ
Baca selengkapnya
บทที่ 5 เริ่มเข้าตา
บทที่ 5 เริ่มเข้าตารถ SUV สีดำด้านของเฮดเตอร์แล่นเข้าจอดชิดริมรั้วบ้านหลังเล็กในซอยเงียบสงบ ย่านชานเมืองที่ไม่พลุกพล่านแต่ก็ดูมีชีวิต มีเสียงเด็กขี่จักรยานสวนกันไปมา และกลิ่นหอมของกับข้าวลอยอวลมาจากบ้านข้างๆบ้านของณคุณเป็นบ้านสองชั้นทรงเรียบหลังไม่ใหญ่แต่ดูสะอาดและอบอุ่น สนามหน้าบ้านมีไม้ดอกปลูกเรียงราย แม้จะไม่มากนักแต่ก็ชวนให้รู้ว่าคนในบ้านดูแลที่นี่ด้วยใจจริงนาเนียร์เปิดประตูรถก่อนจะหันกลับมาพูดกับพี่ชาย“ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่ณ…ขอบคุณเฮียเตอร์ด้วยค่ะ”เธอเอ่ยพร้อมค้อมศีรษะเล็กน้อยไปทางที่นั่งข้างคนขับเฮดเตอร์ไม่ตอบอะไรในทันที เขาเพียงแต่มองผ่านกระจกหน้ารถออกไปยังตัวบ้าน สายตานิ่งสงบแต่มีบางอย่างที่จับความรู้สึกได้ยากยิ่งบ้านของณคุณเรียบง่ายมากกว่าที่เขาคาดไว้ มันไม่หรูหรา ไม่โอ่อ่า…แต่กลับมีความมั่นคงบางอย่างที่เขามองไม่วางตามันคือที่มา คือพื้นที่ปลอดภัยที่สร้างคนอย่างณคุณขึ้นมา และตอนนี้เขาเห็นว่านาเนียร์เองก็เติบโตมาจากที่เดียวกันเฮดเตอร์เลื่อนสายตากลับไปมองเธอ หญิงสาวในชุดเรียบร้อยที่ยังไม่ถอดคราบเด็กนักเรียนออกเสียที แต่กลับมีบางอย่างในแววตาที่ไม่ได้เป็นเด็กเลยแม้แต่น้อย
Baca selengkapnya
บทที่ 6 อะไรที่ไม่ควรเห็น
บทที่ 6 อะไรที่ไม่ควรเห็น เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านกระจกใสในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังเดิม นาเนียร์ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนกับกางเกงสแลคเข้ารูปสีน้ำตาลเข้ม ยืนผูกผมหน้ากระจกอย่างเรียบง่ายแต่คล่องตัว ริมฝีปากทาลิปสติกมันบางๆ ให้พอดูสดใสก่อนจะสะพายกระเป๋าผ้าและเดินไปเคาะประตูห้องพี่ชาย“พี่ณ ตื่นยัง วันนี้น้องขอไปด้วยนะ ดูท่าพี่ณจะสาย”เสียงจากด้านในมีแค่เสียงขยับตัวกับเสียงขานรับในลำคอ เธอหัวเราะนิดๆ อย่างรู้ทันพี่ชาย แล้วเดินออกไปเตรียมกาแฟรอที่สำนักงานของเฮดเตอร์ บรรยากาศช่วงสายค่อนข้างสงบ มีเสียงพนักงานเดินเข้าออกห้องประชุมบ้างประปรายณคุณเดินแยกไปเช็กความเรียบร้อยที่สนาม ส่วนนาเนียร์ได้รับมอบหมายให้นำเอกสารการสั่งอะไหล่ล็อตใหม่ขึ้นไปส่งที่ห้องทำงานของเฮดเตอร์เธอกอดแฟ้มเอกสารแน่นเล็กน้อยก่อนจะยืนอยู่หน้าประตูไม้ทึบสีเข้ม หายใจเข้าลึกๆ หนึ่งที แล้วเคาะเบาๆ สามครั้ง“เข้ามา” เสียงทุ้มจากด้านในตอบรับนาเนียร์ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป เธอเห็นเฮดเตอร์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ ริมหน้าต่างบานสูงที่แสงแดดลอดผ่านม่านบางๆ เข้าส่องถึงข้างแก้มของเขา ใบหน้าเรียบนิ่งคล้ายไม่แยแสโลกเช่
Baca selengkapnya
บทที่ 7 เกมจับผิด
บทที่ 7 เกมจับผิดเช้าวันถัดมา แสงแดดที่ลอดผ่านกระจกสูงในออฟฟิศดูเหมือนจะอบอุ่นกว่าวันก่อน ทว่าในใจของนาเนียร์กลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบและหวั่นไหวเธอก้าวเข้ามาในที่ทำงานด้วยหัวใจเต้นระรัว แม้จะพยายามทำตัวปกติแค่ไหน แต่ความคิดถึงภาพเมื่อคืนก็ยังตามหลอกหลอน แววตาเย่อหยิ่งแต่เร่าร้อนของเฮดเตอร์…เสียงคราง…ท่าทางของเขา…นาเนียร์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน ขณะที่พยายามหลีกเลี่ยงไม่เดินผ่านหน้าห้องทำงานของเจ้านายโดยตรง ทว่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปยังประตูที่ปิดสนิทนั้นในใจเธอภาวนา…ขออย่าให้เขาออกมา ขออย่าให้เขาเห็นหน้าเธอแต่วินาทีนั้นเอง เสียงเปิดประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นแกร็กขาเธอแทบหยุดเดินโดยอัตโนมัติเฮดเตอร์ก้าวออกมาจากห้องในชุดเสื้อเชิ้ตสำดำ หัวคิ้วเข้มที่มักมีร่องพับของความเคร่งขรึม วันนี้กลับฉายแววบางอย่างที่เธอไม่กล้ามองตรงๆ“นาเนียร์” เสียงทุ้มเย็นเอ่ยเรียก ทำเอาเธอสะดุ้งเล็กน้อยเธอหันขวับไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“คะ?”“เข้ามาหาฉันหน่อย มีเรื่องจะคุย” เขาไม่ได้พูดเสียงดัง แต่ท่าทีแน่วแน่จนเธอไม่กล้าปฏิเสธนาเนียร์เดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานอย่างกลั้นใจ ประตูถูกปิดลงอย่
Baca selengkapnya
บทที่ 8 พริตตี้สนามแข่ง
บทที่ 8 พริตตี้สนามแข่งบรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบสนิทเมื่อประตูปิดลงเบื้องหลังร่างเล็กของนาเนียร์แสงไฟสีขาวนวลส่องลงบนโต๊ะไม้เรียบหรูตรงกลางห้อง พื้นกระเบื้องสะท้อนแสงเงาเบาบาง เสียงนาฬิกาบนผนังเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงเคลื่อนไหวอย่างสม่ำเสมอนาเนียร์ยืนอยู่ใกล้ประตู ใจเต้นแรงจนแทบได้ยินชัดเจนในอก เธอพยายามไม่มองตรงไปยังเจ้าของห้องที่นั่งไขว้ขาอยู่หลังโต๊ะทำงานเธอเลือกที่จะเบนสายตามองไปรอบๆ แทนผนังด้านข้างมีชั้นวางเอกสารเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ โต๊ะทำงานวางแฟ้มสีเข้มทับซ้อนกันเหมือนผ่านการจัดวางมาอย่างพิถีพิถัน มุมหนึ่งของห้องมีต้นไม้กระถางเล็กๆ ที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อนทุกอย่างในห้องดูนิ่ง…นิ่งจนน่าอึดอัดขณะที่เธอกำลังแสร้งเพ่งมองปลายแจกันดอกไม้ประดับ เฮดเตอร์ก็ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เสียงเก้าอี้เลื่อนเบาๆ ดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ทว่าในหูของนาเนียร์ มันกลับดังยิ่งกว่าฟ้าผ่าเขาเดินอ้อมโต๊ะออกมาหาเธออย่างไม่รีบร้อน แต่ทุกก้าวกลับสร้างแรงกดดันราวกับอากาศในห้องลดลงทุกวินาทีนาเนียร์ก้าวถอยไปชิดบานประตูโดยไม่รู้ตัว มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เธอยังไม่กล้ามองหน้าเขาแม้แต่นิดเฮดเตอร์หยุด
Baca selengkapnya
บทที่ 9 กลิ่นเด็กมันเย้ายวน
บทที่ 9 กลิ่นเด็กมันเย้ายวน“โอ้โห….สวยจัด ซ่อนรูปฉิบ” ลีอองเดินออกมาจากจุดที่ทีมเขาอยู่ มาหาเฮดเตอร์พร้อมกับกอดคอเพื่อน “เด็กนี่ของมึงปะ”“ไม่ใช่”“งั้นกูขอนะ น่ากิน”“เลิกได้เลิกนะ นิสัยเห็นใครก็อยากกินไปหมดเนี่ย”“ก็น้องมันน่ารักนี่หว่า ไอ้ณๆ นั่นน้องมึงใช่ปะ”ณคุณเดินผ่านมาพอดี ลีอองจึงโบกมือเรียก ณคุณหันไปมองตามสายตาเฮดเตอร์และลีอองก็ต้องตกใจ เขาพยักหน้าตอบเบาๆ แล้วเดินไปหานาเนียร์“อะไรเนี่ย น้องใส่ชุดพวกนี้ทำไม”“ก็เจ้านายพี่ณสั่ง”“ทำไมไม่บอกพี่”“เนียร์คิดว่าจัดการเองได้ ไม่อยากรบกวนพี่ณ…” เธอตอบกลับพี่ชายด้วยความรู้สึกผิด“แล้วดูสิ โป๊ขนาดนี้” ณคุณทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าเฮดเตอร์ “เฮียให้นาเนียร์เป็นพริตตี้สนามเหรอครับ”“อืม กูลืมบอกมึง”“แต่เฮีย น้องผมยังเด็กนะ”“เด็กที่ไหน ดูสิ” ลีอองแย้งเสียงแข็ง พร้อมกับบุ้ยปากไปหานาเนียร์ “เต็มสาวขนาดนี้ เด็กที่ไหนวะไอ้ณ กูต้องทำดีกับมึงไว้เยอะๆ ละ ว่าที่พี่แฟนในอนาคต”“พอเลยเฮียลี น้องผมยังเด็ก เพิ่งจบม.หกเอง”“กำลังน่ารัก”“ไร้สาระไอ้ลี” เฮดเตอร์ส่ายหน้าเบาๆ “กูมีค่าจ้างให้ ไม่ได้ให้ทำฟรี แยกจากเงินเดือน”“เฮีย”“เออ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status