Just Prana เพียงปราณ

"ฮือ ๆ"คนร่างเล็กแต่งตัวในชุดเก่ามอซอ ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่หน้าโลงของบุพการีทั้งสอง เธอชื่อปรรณพัชร์ เด็กสาวยากจนที่เพิ่งเรียนจบมัธยมปลายที่ต่างจังหวัด สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักอย่างไม่มีวันหวนกลับมาท่านทั้งสองถูกรถชน ขณะที่ขับมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างไปร่วมแสดงความยินดี ในวันงานปัจฉิมนิเทศที่โรงเรียนวันที่เธอเรียนจบคือวันที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต ปรรณพัชร์เอาแต่โทษตัวเอง รู้สึกผิดกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าท่านไม่ไปวันนั้น คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นบิดามารดาของเธอเป็นคนบ้านนอก ขับรถไม่เก่ง ชีวิตลำบากมาตลอด ทำงานรับจ้างหาเงินเลี้ยงดูเธอกับพี่สาวพอพี่เรียนจบก็ไปทำงานหาเงินที่กรุงเทพฯ ไม่ได้เรียนต่อ เพราะอยากหาเงินส่งเสียให้เธอได้เรียน อยากหาเงินมาให้พ่อกับแม่ได้สุขสบาย"ปราณ" มือเล็กวางลงบนบ่าสั่นเทา ปรรณพัชร์ปาดน้ำตาแล้วหันไปมอง เธอโผเข้ากอดพี่สาวเอาไว้แล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก"พ่อกับแม่ไม่อยู่แล้ว ฮือ ๆ ปราณจะอยู่กับใครพี่ปลา ฮือ ๆ ปราณผิดเอง พ่อกับแม่ตายเพราะปราณ""มันไม่ใช่ความผิดของน้องเลย ฮึก! ไม่มีใครอยากให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"ปารวี ร้องไห้ออกมาไม่ต่างกัน ทั้งที่จะมาปลอบผู้เป็น

บทที่3 พี่เทคเขายังคงจ้องหน้าฉัน ในขณะที่ฉันเอง มองเขาเล็กน้อย แล้วหลุบตาต่ำลง ถึงเขาจะไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมาทางสีหน้า แต่ฉันกลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่างในตาของเขา ฉันนั่งลงเป็นคนสุดท้าย วันนี้มีกิจกรรมรับน้องพร้อมกับจับฉลากเลือกพี่รหัส มหาวิทยาลัยก็ตั้งชื่อโค้ดเนม แล้วก็ให้น้องปีหนึ่งจับเอา ฉันตื่นเต้นมาก มองเพื่อน ๆที่จับฉลากเเล้วได้คำถาม ไปถามพวกรุ่นพี่ ส่วนฉันจับฉลากเป็นคนสุดท้าย พอจับออกมาเปิดดูก็เป็นตัวเลขแปลก ๆ แล้วก็มีชื่อฉลาม หรืออะไรสักอย่างอยู่ข้างใน ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะดูยังไม่ค่อยรู้เรื่อง รุ่นพี่ที่ชื่อเควิลก็ดึงฉลากในมือฉันออก เขาลุกขึ้นแล้วยืนตัวตรง ก่อนจะโน้มตัวมาที่ฉัน "ฉันขอเป็นพี่เทคของเธอได้ไหม?""หูยย!" เสียงทุกคนฮือขึ้น ฉันยืนนิ่งอึ้ง มองเข้าไปในตาของเขา แต่มันก็ไม่อาจที่จะคาดเดาได้ว่า เขากำลังคิดจะทำอะไร ฉันไม่เข้าใจว่าพี่เทคคืออะไร ฉันบ้านนอก ที่พอรู้ก็เพียงเรื่องพี่รหัสเท่านั้น ที่รู้ก็เพราะแฟนพี่ปลาเป็นคนเล่าให้ฟัง ว่าถ้าเราเรียนมหาวิทยาลัย เราก็จะมีพี่รหัสลุงรหัสปู่รหัสอะไรประมาณนี้ พี่รหัสก็จะช่วยเหลือ ให้คำแนะนำ ทั้งเรื่องเรียน งาน อาจารย์ ท

5- Just Prana | เพียงปราณ --เลิกยุ่งปรรณพัชร์เล่นโทรศัพท์อยู่ที่บันไดรอพี่สาวกลับมา เธอนั่งรออยู่สองชั่วโมง ปารวีก็เปิดประตูเข้ามาในบ้าน"พี่ปลา" เธอรีบลงบันไดไปหาพี่สาว "ปราณดีใจจังที่พี่กลับมา""พี่ต้องกลับมาสิจ๊ะ ขอโทษที่พี่ไม่ได้ไปรับ" ปารวีเอ่ยอย่างรู้สึกผิด ใบหน้าของเธอเศร้าหมอง เพราะวันนี้เกิดเรื่องทำให้เธอไปรับน้องสาวไม่ได้"ไม่เป็นไร คราวหลังปราณไปกลับเองก็ได้""พี่เป็นห่วงปราณนะ" ปารวีหน้าเศร้า "พี่ขอโทษที่เป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่องเลย""พี่เป็นพี่ที่ดีที่สุดของปราณแล้วค่ะ ปราณรักพี่ปลานะ" ปรรณพัชร์เดินกระเผลก ๆ ไปหาพี่สาวแล้วสวมกอด"พี่ก็รักปราณจ้ะ ว่าแต่ขาเป็นอะไร ทำไมเดินแบบนั้น""ปราณล้มตอนรับน้องค่ะ" ปรรณพัชร์พูดปด เพราะไม่อยากให้พี่สาวต้องกังวล แค่นี้เธอก็ทำให้พี่สาวรู้สึกแย่แล้ว"แย่จริง ไหนพี่ดูหน่อย" ปารวีผละกอดแล้วดูหัวเข่าของน้องสาวอย่าอาทร "ทำไมถึงไม่ระมัดระวังตัว เดี๋ยวพี่ทำแผลให้ คราวหลังต้องระมัดระวังกว่านี้นะ""ค่ะ" ปราณพัชร์พยักหน้า มองพี่สาวที่เดินไปหยิบกล่องยาสามัญประจำบ้าน "พี่ปลาทำงานที่ไหนคะ ทำไมถึงกลับค่ำจัง" คำถามของน้องสาวทำเอามือที่กำลังเปิดกล่องยาชะงั

Chapter 7- Just Prana | เพียงปราณ -- งานที่ทำเควิลตักอาหารให้ปรรณพัชร์ แม้เขาจะไม่ได้แสดงออกมาว่าสนใจในตัวของหญิงสาว แต่ปารวีก็รับรู้ได้ว่าชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้านสนใจในตัวน้องสาว"พี่ไม่ต้องตักให้ปราณหรอกค่ะ ปราณกินเองได้""กินไปเถอะ อย่ามาออกคำสั่ง" คำพูดของเควิลทำเอาปารวีหัวเราะออกมาเบา ๆ"ปราณไม่ได้ออกคำสั่งนะคะ ปราณแค่อยากจะบอกว่าปราณกินเองได้ปราณมีมือปราณสามารถตักอาหารทานเองได้ค่ะ""แล้วไงมีมือแล้วยังไงก็พี่อยากตักให้ กิน ๆ ไปอย่าพูดมาก""พี่เควิล!"ปารวีมองทั้งสองอย่างเอ็นดู เควิลดูจะใช้คำพูดแรง แต่ที่พูดเพราะอยากจะเเกล้งน้องสาวของเธอเท่านั้น หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเควิลก็ขอตัวกลับ ปรรณพัชร์ยืนส่งเขาที่ประตู แล้วเดินยิ้มกลับมานั่งที่พื้นดูละครหลังข่าว"ผู้ชายคนนั้นเขาสนใจปราณนะ""แต่เขามีแฟนอยู่แล้ว""ถ้าเขามีแฟน น้องก็ควรรักษาระยะห่าง แต่ถ้ายังไม่มีก็อย่ากลัวที่จะใช้ชีวิต มองคนให้ขาดตัดให้เป็น พี่อยากเห็นน้องแกร่งและเก่งกว่านี้""ค่ะพี่ปลา" ปรรณพัชร์พยักหน้าในหัวคิดไปต่าง ๆ นา ๆ สุดท้ายก็วกกลับมาคิดเรื่องของเควิลแบบเดิม"ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป บางวันพี่จะไปทำงานต

Chapter 9- Just Prana | เพียงปราณ--ไม่พอใจปรรณพัชร์นั่งมองอย่างเหม่อลอย เสียงเพื่อนยังคงเจื้อยแจ้ว พูดคุยเรื่องเว็บเถื่อนกัน พี่สาวเธอต้องใช้เงินในการผ่าตัด หญิงสาวคิดไม่ตกเลย กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นการขายความบริสุทธิ์ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือก เธออาจจะเลือกทำในสิ่งสิ้นคิดก็ได้"ปราณ" มือของแนนวางลงบนบ่าเล็กของเพื่อน มองคนตรงหน้าอย่างห่วงใย ปรรณพัชร์เป็นคนที่ค่อนข้างมีชีวิตยากลำบาก แนนหวั่นใจเหลือเกิน ว่าเพื่อนรักจะก้าวผ่านจุดที่แย่ที่สุดไปไม่ได้"อื้อ""มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?""ฉันอยากได้เงินไปรักษาพี่ปลา ฉันอยากได้งานที่ได้เงินเยอะๆ พี่ปลาต้องผ่าตัด" ปรรณพัชร์เสียงสั่นเครือนัยน์ตาสั่นระริก พร้อมที่จะหลั่งไหลน้ำสีใสออกมาประจานความอ่อนแอ ตอนนี้มืดมนไร้หนทาง มองทางไหนก็ไม่เห็นทางออกแนนเห็นใจเพื่อนมาก อยากจะช่วยเหลือเพื่อนรักจับใจ แต่ครอบครัวของเธอไม่ใช่ครอบครัวที่มีฐานะอะไร พ่อแม่พยายามส่งเสียให้เรียนมหาวิทยาลัยดี ๆ พวกท่านลำบากแทบตายหาเงินส่งเธอเรียน"ลองขอความช่วยเหลือพี่เควิลสิปราณ เขาอาจจะช่วยเธอได้""ไม่" ปรรณพัชร์ส่ายหน้าไปมา "คนที่มาทำร้ายฉันกับพี่ เป