All Chapters of ระยะนี้อันตราย: Chapter 1 - Chapter 10

intro “เออ! กูรู้แล้วว่ามีนัดประชุม ไม่ต้องโทรจิกเหมือนเป็นเมียกูขนาดนี้ก็ได้มั้ง”(เฮีย นี่มันก็สายแล้วนะครับ รีบมาเถอะ ทุกคนรอ)“กูว่างมากมั้ง แค่นี้! เดี๋ยวกูรีบไป!”(ครับ….)“เฮ้ย!!”เอี๊ยด!!…เสียงเบรกดังเอี๊ยดลั่นไปทั่วถนนรองเท้านักเรียนสีดำสะอาดหยุดชะงักกลางทางม้าลาย เสียงหัวใจของเด็กสาวในชุดนักเรียนเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ขณะที่ลมหายใจยังติดค้างในลำคอ รถหรูสีดำเงาวาวจอดห่างจากปลายรองเท้าเธอไม่ถึงคืบ เสียงแตรที่ดังก่อนหน้านี้ยังคงก้องอยู่ในหู ฝุ่นถนนลอยคลุ้งจากแรงเบรก และทันใดนั้น ประตูรถฝั่งคนขับก็เปิดออกอย่างแรงชายหนุ่มคนในเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับแว่นกันแดดสีเข้ม ก้าวพรวดออกมาจากรถด้วยท่าทีฉุนเฉียว ร่างสูงปรี่เข้ามาหาเด็กนักเรียนตัวเล็กที่ยังยืนอึ้งอยู่กลางถนน“เดินยังไงของเธอวะ! หัดดูรถด้วยสิ! คิดว่าข้ามทางม้าลายแล้วจะไม่ต้องดูรถหรือไง!”เด็กสาวเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำเอ่อ เขาหันมองสัญญาณไฟคนข้ามที่ยังคงกะพริบสีเขียวอยู่ และอีกฟากฝั่งถนน ผู้คนที่รอข้ามต่างมองมาด้วยสายตาแตกต่างกัน บ้างตกใจ บ้างโกรธแทน“ลุงไม่เห็นเหรอว่ามันไฟเขียว ให้คนข้ามถนน…” เด็กสาวเอ่ยเสียงเบ

บทที่ 2 เด็กใหม่ณคุณเดินออกจากห้องทำงานของเฮดเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู เห็นข้อความที่น้องสาวส่งมาค้างอยู่ว่า‘พี่ณอยู่ไหนอะ ลูกน้องพี่มารุมล้อมเนียร์ใหญ่เลย ช่วยด้วยเนียร์กลัว’เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วพิมพ์ตอบไปว่า‘อยู่เฉยๆ เดี๋ยวพี่ลงไปหา’ในใจกังวลปนห่วง เพราะน้องสาวเขา นาเนียร์เป็นคนไม่ยอมคน และโลกของเฮดเตอร์ก็ไม่ใช่ที่สำหรับใครที่ชอบตั้งคำถามหรือขัดคำสั่งณคุณรู้ดีว่าน้องสาวเขามีไฟในใจ แต่ไฟแบบนั้นมันเป็นได้ทั้งพลังและเชื้อเพลิงทำลายตัวเอง ถ้าเผลอปะทะกับเฮดเตอร์โดยไม่รู้ทางหนีทีไล่ ก็อาจจะจนมุมจนไม่มีทางหนีเมื่อเดินลงมายังโถงกลางของอาคาร ณคุณก็เห็นนาเนียร์นั่งอยู่ที่มุมเดิมแต่น้องๆ เขาต่างยืนล้อมเธอราวกับกลุ่มเสือหิวกำลังต้อนเหยื่อ แต่ใบหน้าเธอยังเรียบนิ่งแต่แววตากลับคุกรุ่นราวกับพร้อมจะลุกขึ้นเถียงใครสักคนได้ทุกเมื่อ“พี่ณ!” นาเนียร์ทักทันทีที่เห็นเขา ก่อนจะส่งสัญญาณให้พี่ชายว่าช่วยด้วย“เบาๆ หน่อยพวกมึง เดี๋ยวน้องกูตกใจหมด” ณคุณเดินเข้าไปใกล้ ก้มลงพูดเสียงเบา “กลับบ้านไป เราสองคนต้องคุยกันนะ”นาราขมวดคิ้ว ก่อนจะก้มหน้ารู้สึกผิด“เรื่องเฮียเตอร์ขับรถเกือบชนห

บทที่ 4 ความฝันของนาเนียร์“หึหึ” เฮดเตอร์หัวเราะในคออย่างเงียบเชียบ เขากอดอกยืนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเย็นราวกับวิเคราะห์เครื่องยนต์กลไกมากกว่ามนุษย์มุมปากเขาเหยียดเป็นรอยยิ้มบางๆ ไม่ใช่รอยยิ้มเป็นมิตร ไม่ใช่เยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เจออะไรบางอย่างที่ ‘ผิดปกติจากที่ควรจะเป็น’“อยากนั่งหลังพวงมาลัยเหรอ…” เขาทวนคำช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “…ไม่คิดเหรอว่าแค่ยืนดูอยู่ห่างๆ จะปลอดภัยกว่า”นาเนียร์ไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาเธอกลับจ้องตรงกลับไป แม้จะมีแววลังเลน้อยๆ แต่ก็ไม่หลบสายตาเขา“บางทีก็คิดค่ะ…แต่เนียร์ไม่เคยชอบอยู่ห่างๆ อะไรที่ตัวเองสนใจ”เธอเอ่ยเรียบๆ แต่มั่นคง ไม่อวดดี ทว่าก็ไม่อ่อนแอคำตอบนั้นทำให้เฮดเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่แววตาคล้ายจะพินิจเธอลึกขึ้นอีกระดับ คล้ายเครื่องจับแรงสั่นสะเทือนที่เริ่มตรวจพบแรงบิดที่ไม่เคยมีในระบบ“…ไอ้ณเลี้ยงมายังไงนะ ถึงได้กล้าแบบนี้” เขาพึมพำ แต่ไม่ใช่กับเธอ พูดกับตัวเองเสียมากกว่าก่อนจะหันกลับไปมองรถในสนามอีกครั้งGT-R Spec Z วิ่งครบรอบที่สามแล้ว เสียงเครื่องยังแน่น เสถียร และควบคุมได้ดีเยี่ยม ทีมวิศวกรรอบสนามเ

บทที่ 6 อะไรที่ไม่ควรเห็น เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านกระจกใสในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังเดิม นาเนียร์ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนกับกางเกงสแลคเข้ารูปสีน้ำตาลเข้ม ยืนผูกผมหน้ากระจกอย่างเรียบง่ายแต่คล่องตัว ริมฝีปากทาลิปสติกมันบางๆ ให้พอดูสดใสก่อนจะสะพายกระเป๋าผ้าและเดินไปเคาะประตูห้องพี่ชาย“พี่ณ ตื่นยัง วันนี้น้องขอไปด้วยนะ ดูท่าพี่ณจะสาย”เสียงจากด้านในมีแค่เสียงขยับตัวกับเสียงขานรับในลำคอ เธอหัวเราะนิดๆ อย่างรู้ทันพี่ชาย แล้วเดินออกไปเตรียมกาแฟรอที่สำนักงานของเฮดเตอร์ บรรยากาศช่วงสายค่อนข้างสงบ มีเสียงพนักงานเดินเข้าออกห้องประชุมบ้างประปรายณคุณเดินแยกไปเช็กความเรียบร้อยที่สนาม ส่วนนาเนียร์ได้รับมอบหมายให้นำเอกสารการสั่งอะไหล่ล็อตใหม่ขึ้นไปส่งที่ห้องทำงานของเฮดเตอร์เธอกอดแฟ้มเอกสารแน่นเล็กน้อยก่อนจะยืนอยู่หน้าประตูไม้ทึบสีเข้ม หายใจเข้าลึกๆ หนึ่งที แล้วเคาะเบาๆ สามครั้ง“เข้ามา” เสียงทุ้มจากด้านในตอบรับนาเนียร์ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป เธอเห็นเฮดเตอร์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ ริมหน้าต่างบานสูงที่แสงแดดลอดผ่านม่านบางๆ เข้าส่องถึงข้างแก้มของเขา ใบหน้าเรียบนิ่งคล้ายไม่แยแสโลกเช่

บทที่ 8 พริตตี้สนามแข่งบรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบสนิทเมื่อประตูปิดลงเบื้องหลังร่างเล็กของนาเนียร์แสงไฟสีขาวนวลส่องลงบนโต๊ะไม้เรียบหรูตรงกลางห้อง พื้นกระเบื้องสะท้อนแสงเงาเบาบาง เสียงนาฬิกาบนผนังเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงเคลื่อนไหวอย่างสม่ำเสมอนาเนียร์ยืนอยู่ใกล้ประตู ใจเต้นแรงจนแทบได้ยินชัดเจนในอก เธอพยายามไม่มองตรงไปยังเจ้าของห้องที่นั่งไขว้ขาอยู่หลังโต๊ะทำงานเธอเลือกที่จะเบนสายตามองไปรอบๆ แทนผนังด้านข้างมีชั้นวางเอกสารเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ โต๊ะทำงานวางแฟ้มสีเข้มทับซ้อนกันเหมือนผ่านการจัดวางมาอย่างพิถีพิถัน มุมหนึ่งของห้องมีต้นไม้กระถางเล็กๆ ที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อนทุกอย่างในห้องดูนิ่ง…นิ่งจนน่าอึดอัดขณะที่เธอกำลังแสร้งเพ่งมองปลายแจกันดอกไม้ประดับ เฮดเตอร์ก็ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เสียงเก้าอี้เลื่อนเบาๆ ดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ทว่าในหูของนาเนียร์ มันกลับดังยิ่งกว่าฟ้าผ่าเขาเดินอ้อมโต๊ะออกมาหาเธออย่างไม่รีบร้อน แต่ทุกก้าวกลับสร้างแรงกดดันราวกับอากาศในห้องลดลงทุกวินาทีนาเนียร์ก้าวถอยไปชิดบานประตูโดยไม่รู้ตัว มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เธอยังไม่กล้ามองหน้าเขาแม้แต่นิดเฮดเตอร์หยุด