Se connecterPartager
บทที่ 10: บาดแผลที่โต๊ะข้างๆ
Date de publication:
2026-05-26 00:00:39
Dernier chapitre
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 44: การโต้กลับของคนพัง และเขี้ยวเล็บของหมาป่า
เช้าวันจันทร์ที่บรรยากาศอึมครึม... ภายในออฟฟิศของเอเจนซี่สี่ทิศ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมราวกับสุสาน แพรนั่งกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ บนโต๊ะมีซองจดหมายตราประทับจากสำนักงานกฎหมายส่งตรงมาจากแบรนด์เครื่องดื่มชูกำลัง เนื้อหาข้างในระบุชัดเจนถึงการยกเลิกสัญญาและเรียกร้องค่าเสียหายจากการผิดเงื่อนไขการประชาสัมพันธ์ เป็นจำนวนเงิน 15,000,000 บาท ต้นนั่งพิงกำแพงอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขามีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอนมาสองคืนติด รินและเตยนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาด้วยความเครียด ส่วนบิวเอาแต่นั่งหมุนเลนส์กล้องไปมาอย่างไร้จุดหมายมีเพียงปลายที่ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง สายตาทอดมองลงไปยังการจราจรที่ติดขัดเบื้องล่าง “สิบห้าล้าน...” แพรพึมพำเสียงแหบแห้ง “ต่อให้เราขายออฟฟิศนี้ ขายกล้องทุกตัว เอารถไปเข้าไฟแนนซ์... เราก็หาเงินมาคืนเขาก้อนเดียวไม่ทันหรอก... พวกเขาขีดเส้นตายให้เราโอนเงินภายในเจ็ดวัน ไม่งั้นจะส่งเรื่องฟ้องศาล”“กูเป็นคนเซ็นสัญญาเอง” ต้นลุกขึ้นยืนช้าๆ “กูจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง แพร... เตรียมเอกสารทำเรื่องถอดชื่อออกจากกรรมการบริษัทซะ กูจะยอมประกาศล้มละลายคนเดียว”“พูดเหี้ยอะไรต้น!” แพรตบโต๊
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 43: คำสารภาพ
สี่ทุ่มสี่สิบห้านาที... เสียงฝนยังคงตกกระทบหลังคาสังกะสีของหอพักเก่าๆ ย่านชานเมือง ปลายกำลังนั่งเหม่อมองหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ หน้าจอแสดงผลหน้าเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ที่เต็มไปด้วยคอมเมนต์ก่นด่า เขาไม่ได้กดลบ ไม่ได้ตอบโต้ เพียงแค่นั่งอ่านตัวอักษรที่กรีดแทงเหล่านั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เพจที่เขาสร้างมากับมือ... กำลังจะตายลงเพราะความโลภ **ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...**เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ปลายขมวดคิ้ว เขาไม่ได้สั่งอาหารเดลิเวอรี และเวลานี้ก็ไม่น่าจะมีใครมาหา ก็อปปี้ไรเตอร์หนุ่มลุกขึ้นไปบิดลูกบิดประตู เมื่อบานประตูเปิดออก ปลายก็ต้องชะงัก คนที่ยืนอยู่หน้าห้อง ไม่ใช่ CEO มาดเนี้ยบในชุดสูทราคาแพง แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เปียกปอนไปด้วยละอองฝน เสื้อยืดสีดำยับย่น ผมเผ้าชี้ฟู ไหล่ที่เคยตั้งตรงอย่างคนมีความมั่นใจ บัดนี้ห่อตกลงมาอย่างคนหมดสภาพ ในมือซ้ายของต้น หิ้วถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อ ภายในมีเบียร์สี่กระป๋อง กับลูกชิ้นปิ้งเหี่ยวๆ สองสามไม้ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ปลายมองหน้าเพื่อนรักที่ยืนตาแดงก่ำอยู่หน้าประตู สายตาของต้นไม่ได้มีความหยิ่งผยอง หรืออีโก้ของผู้บริหารหลงเหลืออยู่เล
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 42: การล่มสลายของศรัทธา
“น้องครับ... ขยับกระป๋องเครื่องดื่มให้หันโลโก้รับแสงไฟ LED อีกนิดนึงได้ไหมครับ? แล้วตอนที่พูดว่า ‘เหนื่อยจนอยากจะยอมแพ้’ ช่วยเอื้อมมือไปจับกระป๋องไว้หลวมๆ ด้วยนะ ฟีลลิ่งแบบต้องการพลังงานน่ะครับ”เสียงสั่งการของผู้กำกับโฆษณาจากฝั่งลูกค้า ดังทะลุความเงียบในสตูดิโอเช่าขนาดกะทัดรัด ไฟสปอตไลต์สองตัวถูกเปิดสว่างจ้า ลบเลือนเงามืดและบรรยากาศความหม่นหมองที่เป็นเอกลักษณ์ของเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ จนหมดสิ้น บนเก้าอี้สตูลกลางเฟรมภาพ คือ ‘เอก’ พนักงานขับรถส่งอาหาร (Rider) วัยสี่สิบปี ที่เพิ่งถูกรถชนจนขาหักแต่บริษัทแอปพลิเคชันปฏิเสธการเยียวยา เขาคือ ‘คนพังๆ’ เคสที่ห้า ที่ทีมสี่ทิศคัดเลือกมาแต่ความแตกต่างก็คือ... วันนี้เอกไม่ได้นั่งอยู่ในมุมมืดเพื่อระบายความอัดอั้นอย่างโดดเดี่ยว เขาถูกจับมานั่งจัดแสง แต่งหน้ากลบความโทรม และมีกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังสีแดงสด ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะตัวเล็กข้างๆ บิวที่ยืนอยู่หลังกล้อง DSLR ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขามองภาพในจอมอนิเตอร์แล้วรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูก แสงมันสวย คมชัด ระดับงานโปรดักชันเฮาส์... แต่มันโคตรจะ ‘ตอแหล’ “ต้น... กูว่าให้พี่เอกเขาจับกระป๋องตอน
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 41: ตัวเลขหกหลัก และรอยร้าวในพื้นที่ปลอดภัย
หนึ่งเดือนผ่านไป นับตั้งแต่วันที่รินโยนป้ายชื่อตัวแทนประกันชีวิตทิ้งลงแอ่งน้ำข้างทางบรรยากาศในออฟฟิศขนาดกลางของเอเจนซี่โกลบอลวิชัน (ทีมสี่ทิศ) เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด จากที่เคยมืดหม่นและอวลไปด้วยกลิ่นของความสิ้นหวัง บัดนี้มันเต็มไปด้วยพลังงานของการมีชีวิตรอด เสียงแป้นพิมพ์ดังระรัวสลับกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย ที่โต๊ะทำงานมุมห้อง รินในชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาวและกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง ปราศจากสูทอึดอัดและรองเท้าส้นสูง กำลังคุยโทรศัพท์ประสานงานกับซัปพลายเออร์ด้วยน้ำเสียงที่สดใสและ ‘เป็นธรรมชาติ’ “พี่คะ ขอคิวไฟสตูดิโอสองตัววันพฤหัสบดีนี้นะคะ... ใช่ค่ะ โลเคชันเดิมเลย ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่” รินวางสายแล้วหันไปไฮไฟฟ์กับเตยที่เดินถือแฟ้มเอกสารผ่านมา อดีตเซลส์ขายประกันผู้แตกสลาย ได้รับโอกาสใหม่ในฐานะ ‘โปรเจกต์ โคออร์ดิเนเตอร์’ (Project Coordinator) ของทีม เธอไม่ต้องท่องสคริปต์หลอกขายความกลัวให้ใครอีกต่อไป หน้าที่ของเธอคือการจัดการตารางงานอันวุ่นวายของออฟฟิศให้เข้ารูปเข้ารอย ซึ่งทักษะการรับมือกับความกดดันจากงานเก่า ทำให้รินจัดการทุกอย่างได้อย่างไร้ที่ติ โปรเจกต์ CSR สิบห้าล้านบาทของ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 40: ออฟฟิศสี่ล้อ
สี่ทุ่มสิบห้านาที... สายฝนหลงฤดูโปรยปรายลงมากระทบหลังคารถฮอนด้าซิตี้สีขาวที่จอดดับเครื่องอยู่ริมถนนใต้สะพานข้ามแยก ท่ามกลางการจราจรที่บางตาของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนภายในห้องโดยสารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นมะลิสังเคราะห์ รินนั่งฟุบหน้าอยู่กับพวงมาลัยรถ เบาะหน้าฝั่งผู้โดยสารเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร ร่มคันเก่า และรองเท้าคัตชูส้นสูงคู่สำรองที่ส้นสึกจนเยิน รถคันนี้ไม่ใช่แค่ยานพาหนะ แต่มันคือ ‘ออฟฟิศเคลื่อนที่’ ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ห้องกินข้าว และห้องร้องไห้ส่วนตัวของเธอตลอดสามปีที่ผ่านมาในฐานะตัวแทนประกันชีวิตหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนคอนโซลสว่างวาบขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันไลน์ที่กรีดร้องราวกับเครื่องทรมาน>‘ทีมยอดนักขาย (12 คน)มา>ผู้จัดการฝ่ายขาย: "วันนี้รินปิดยอดได้ศูนย์อีกแล้วนะ เดือนนี้ยอดเธอรั้งท้ายเพื่อนเลย เกิดอะไรขึ้น?">ผู้จัดการฝ่ายขาย: "ถ้าสัปดาห์นี้หาเคสมาส่งไม่ได้ เดือนหน้าโดนปรับลดคอมมิชชันนะริน อาชีพเราถ้าหยุดเดินก็เท่ากับตายนะ!"รินปรายตามองข้อความเหล่านั้นด้วยดวงตาที่แห้งผาก เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพิมพ์คำว่า ‘ขอโทษค่ะ’ หรือ ‘จะพยาย
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 39: เบี้ยประกันของคนสิ้นหวัง
“ถ้าพี่ปลายกังวลเรื่องโรคร้ายแรง รินขอแนะนำแผน ‘โกลด์ แคร์ พลัส’ ตัวนี้นะคะ...” รินเปิดแฟ้มนำเสนอขาย กางออกตรงหน้าปลาย นิ้วเรียวที่เคลือบเล็บเจลสีนู้ดชี้ไปตามกราฟิกรูปโล่และตัวเลขความคุ้มครองที่ถูกออกแบบมาอย่างสวยงาม น้ำเสียงของเธอใสแจ๋ว ฉะฉาน และเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวกราวกับสคริปต์ที่ถูกฝึกซ้อมมาเป็นร้อยรอบ “แผนนี้ครอบคลุมโรคร้ายแรงถึงห้าสิบโรคเลยค่ะ รวมถึงมะเร็งทุกระยะ ถ้าตรวจเจอ บริษัทจะจ่ายเงินก้อนให้พี่ปลายทันทีหนึ่งล้านบาท เพื่อเอาไปใช้รักษาตัวหรือเป็นค่าใช้จ่ายในครอบครัว แถมยังมีค่าชดเชยรายวันกรณีแอดมิตด้วยนะคะ...” รินฉีกยิ้ม “ซื้อความอุ่นใจไว้เถอะค่ะพี่ เจ็บป่วยขึ้นมา เราจะได้ไม่ต้องเอาเงินเก็บทั้งชีวิตไปให้โรงพยาบาล”ปลายรับฟังเงียบๆ เขานั่งกอดอก สายตาไม่ได้มองที่โบรชัวร์สีสันสดใส แต่มองตรงเข้าไปในดวงตาของพนักงานขายสาว ที่แม้จะยิ้มกว้างแค่ไหน แต่ขอบตายังคงแดงช้ำและมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึกๆ ก็อปปี้ไรเตอร์วัยสามสิบสี่ปล่อยให้รินร่ายสคริปต์จนจบ ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวไปข้างหน้า “ฟังดูดีนะ...” ปลายพยักหน้าช้าๆ ทำน้ำเสียงให้ดูแหบพร่าและอมทุกข์ “บอกตรงๆ นะริน... พี่เพิ่
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 8: รสชาติของความพ่ายแพ้ และเมล็ดพันธุ์แห่งคินสึงิ
กาแฟอเมริกาโน่เย็นในแก้วทรงสูงละลายจนรสชาติจืดชืดไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่าบรรยากาศในล็อบบี้เลาจน์ของโรงแรมห้าดาวยังคงคลาคล่ำไปด้วยนักธุรกิจที่จับกลุ่มคุยกันด้วยเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าที่มุมกั้นความเป็นส่วนตัวมุมหนึ่ง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งจมจ่อมอยู่บนโซฟาตัวหนาอย่างเงียบงัน เวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงแล้วนั
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 7: สมรภูมิร้อยล้านและสูทที่ไร้รอยยับ
โถงทางเดินชั้น 50 ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางย่านเพลินจิต ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสมรภูมิเงียบสงัดสำหรับบริษัทเอเจนซี่โฆษณาระดับท็อปของประเทศ พรมทอหนานุ่มสีแดงเบอร์กันดีดูดซับเสียงฝีเท้าจนหมด บรรยากาศเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งเรียงกันอยู่บนโซ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 6: ศิลปะการหลบหนีและสตอรี่บอร์ดของคนบาป
ตีสี่สี่สิบห้านาที ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบจากยอดเสาสัญญาณบนตึกระฟ้าที่ยืนยันว่าเมืองนี้ไม่เคยหลับใหล ห้องวอร์รูมบนชั้น 42 ของเอเจนซี่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แพรนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวโดยมีเสื้อสูทขอ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 5: ยอดภูเขาน้ำแข็งและตัวเลขที่ติดลบ
เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้ารถยุโรปสีดำขลับดังประสานกับเสียงที่ปัดน้ำฝนซึ่งทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในห้องโดยสารที่เก็บเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ แอร์คอนดิชันเนอร์ปรับอุณหภูมิไว้ที่ 22 องศาเซลเซียส น้ำหอมปรับอากาศกลิ่นไม้หอมซีดาร์วูดให้ความรู้สึกหรูหราและเงียบสงบ แต่มันไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของผู้หญิง
Vous vous intéresseriez aussi à
ลุ้นบอลโลกกับสองสาวดาวโรงเรียน
เงาดาวตก1.0K Vuesพี่วิศวะติวหนัก เตียงสั่นไม่ไหว
พริมริน3.8K Vuesรวมเรื่องสั้น ชุดที่ 1
ไข่มุกสีชมพู (Pink Pearl) / ดรุณีร่านรัก851 Vuesเงาจันทราเหนือเหมันต์
Bosskerr1.0K Vuesรอยตราจันทรา พลังที่โลกลืม
หนักเขียนหน้าใหม่ไฟแรง185 Vuesตราบาปรักภวังค์แค้น
ต้นอ้อ965 Vuesความรักนักการ 1
ไป๋เหลียนฮวา3.4K Vuesนิยายชุด แอบรักแอบแซ่บ
วรรณอร5.5K Vues
