LOGINShare
บทที่ 49: แกลเลอรีลบศูนย์จุดห้า
publish date:
2026-11-08 09:30:08
Latest chapter
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 50 (ตอนจบ): พื้นที่สำหรับ ลบศูนย์จุดห้าตลอดกาล
เวลาตีสี่ตรง... กรุงเทพมหานครหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มแห่งความมืดมิด ท้องถนนว่างเปล่า ไร้ซึ่งความวุ่นวายของการแก่งแย่ง ตึกระฟ้าที่เคยสว่างไสวด้วยไฟของคนทำงานล่วงเวลา บัดนี้ดับมืดลง เหลือเพียงแสงไฟกะพริบเตือนเครื่องบินบนยอดตึกสูง นี่คือช่วงเวลาที่โลกบนดินหยุดหมุน และเป็นช่วงเวลาที่โลกใต้ดิน... เริ่มต้นมีชีวิต ณ สตูดิโอเล็กๆ ชั้นสองของร้านกาแฟโอม... แสงสีฟ้าอ่อนๆ จากหน้าจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ สาดส่องกระทบใบหน้าของชายวัยสามสิบสี่และเด็กสาววัยยี่สิบสอง ปลายในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวเก่ง นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ ในมือถือแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดไปแล้ว เขาสวมแว่นตากรองแสง จ้องมองหน้าต่างอินบ็อกซ์ของเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ที่ตอนนี้มียอดผู้ติดตามเกือบสองแสนคน ข้างๆ เขา เตยกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้อีกตัว เธอกำลังใช้แท็บเล็ตพิมพ์ตอบข้อความลูกเพจด้วยความตั้งใจ “พี่ปลายคะ...” เตยเอ่ยทำลายความเงียบ “เคสนี้ทักมาบอกว่า เพิ่งเรียนจบมาได้สามเดือน แต่หางานทำไม่ได้เลย พ่อแม่ก็เอาไปเปรียบเทียบกับลูกบ้านอื่นจนเขาไม่อยากตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้ว... เตยตอบเขาไปว่า ‘การตกงาน ไม่ได้แปลว่าชีวิตเราล้มเหลวนะคะ มันแปลว่
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 49: แกลเลอรีลบศูนย์จุดห้า
บ่ายวันอาทิตย์กลางเดือนธันวาคม... อากาศกรุงเทพมหานครเย็นลงเล็กน้อย โกดังเก่าที่ถูกรีโนเวตเป็นอาร์ตแกลเลอรีอินดี้ย่านเจริญกรุง คลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับร้อยคนที่ต่อแถวยาวเหยียดออกไปถึงริมถนน พวกเขาไม่ได้มารอซื้อสินค้าลิมิเต็ดเอดิชัน ไม่ได้มารอดูศิลปินเกาหลี แต่พวกเขาเดินทางมาเพื่อเข้าร่วมงานนิทรรศการศิลปะที่มีชื่อว่า ‘Exhibition of the Broken: ร่องรอยของคนลบศูนย์จุดห้า’ภายในโกดังถูกจัดแสงอย่างจงใจให้มืดสลัว ผนังปูนเปลือยถูกฉาบด้วยแสงไฟสปอตไลต์ที่ส่องกระทบกรอบรูปขนาดใหญ่ที่แขวนเรียงราย มันคือนิทรรศการภาพถ่ายขาวดำฝีมือของ ‘บิว’ อดีตอาร์ตไดเรกเตอร์สายโฆษณา ที่ลั่นชัตเตอร์บันทึกวินาทีแห่งความเปราะบางของคนในโลกทุนนิยม ภาพถ่ายแต่ละใบไม่มีการรีทัชลบรอยเหี่ยวย่น ไม่มีการแต่งหน้าลบรอยคล้ำใต้ตา ทุกภาพคมชัดและเปลือยเปล่าถึงหัวใจ ใต้ภาพถ่ายแต่ละใบ มีป้ายอะคริลิกเล็กๆ สลัก ‘คำโฆษณา’ ที่เขียนโดย ‘ปลาย’ ก็อปปี้ไรเตอร์ผู้หลุดพ้นจากวงโคจรแห่งการโกหก ภาพแรกตรงทางเข้า... คือภาพเสี้ยวหน้าของ ‘กานต์’ คอนเทนต์มอดิเรเตอร์ ที่กำลังจ้องมองแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องมืดมิด แววตาของเขาดูอิดโรยแต่แฝงความเ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 48: ตอนจบของกัปตันเจคอบ
หกเดือนผ่านไป... สายฝนแห่งฤดูมรสุมผ่านพ้นไปแล้ว ท้องฟ้ากรุงเทพมหานครในเดือนพฤศจิกายนโปร่งใสและมีลมเย็นพัดเอื่อย บรรยากาศของเมืองหลวงยังคงเร่งรีบ ทุนนิยมยังคงหมุนกงล้อของมันไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่สำหรับฟันเฟืองบางตัว... พวกเขาได้ค้นพบจังหวะการหมุนของตัวเองแล้ว ที่ออฟฟิศ ‘สี่ทิศ ครีเอทีฟ เอเจนซี่’“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะคุณลูกค้า ทางเราคงไม่สามารถรับทำแคมเปญโฆษณายาลดน้ำหนักตัวนี้ได้ค่ะ... ใช่ค่ะ ถึงจะมี อย. แต่ก๊อปปี้ที่บรีฟมาให้เคลมว่า ‘ผอมทันใจในสามวัน’ มันเกินจริงไป และอาจสร้างค่านิยมที่ผิดให้วัยรุ่นได้ค่ะ...”รินในชุดกางเกงสแล็กและเสื้อเชิ้ตคอจีนสีเอิร์ธโทน นั่งหลังตรง คุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแต่น้ำเสียงหนักแน่นอย่างมืออาชีพ “ค่ะ เข้าใจค่ะว่าบัดเจ็ตสิบล้าน... แต่ทางเรามีนโยบายชัดเจนเรื่องความโปร่งใสของคอนเทนต์ค่ะ ต้องขออภัยจริงๆ นะคะ ขอบคุณที่นึกถึงสี่ทิศค่ะ สวัสดีค่ะ”รินวางสายโทรศัพท์ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับต้นและแพรที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ที่โต๊ะประชุม “ปฏิเสธเงินสิบล้านไปอีกเจ้าแล้วนะพี่ต้น” รินหัวเราะเบาๆ “เดือนนี้เราปฏิเสธงานสายเทา สายโอเวอร์เคลมไปสี่งาน
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 47: งานเลี้ยงส่งบนดิน และการเติบโตใต้ดิน
ป้าย ‘CLOSED’ ถูกพลิกแขวนไว้ที่ประตูกระจกหน้าร้านกาแฟของโอมตั้งแต่หกโมงเย็น บรรยากาศภายในร้านไม่ได้เงียบเหงา แต่กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ กลิ่นเนื้อย่างจากเตาปิกนิกที่โอมอุตส่าห์ไปยืมร้านข้างๆ มาตั้งไว้กลางร้าน และกลิ่นคราฟต์เบียร์ผสมกับกาแฟคั่วเข้ม นี่คืองานเลี้ยงฉลองที่แปลกประหลาดที่สุด... เพราะมันคืองานฉลองให้กับความสำเร็จของการ ‘รอดตาย’ และการ ‘แยกทาง’ ข่าวการช่วยชีวิตลูกเพจบนดาดฟ้าตึกร้างเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้เพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ กลายเป็นปรากฏการณ์ทางสังคม หน้าหนังสือพิมพ์และสำนักข่าวออนไลน์ต่างพากันตั้งคำถามถึงความกดดันของคนวัยทำงาน และยกย่องแอดมินเพจนิรนามกลุ่มนี้ แต่สำหรับกลุ่มสี่ทิศและทีมงาน... พวกเขาไม่ได้ต้องการเป็นฮีโร่ พวกเขาแค่อยากกลับมานั่งจิบเบียร์เย็นๆ ในฐานะคนธรรมดาที่ยังมีลมหายใจ ต้นในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนสบายๆ ลุกขึ้นยืน เขาหยิบขวดเบียร์เปล่ามาเคาะกับแก้วใสเพื่อขอเสียง “เอาล่ะทุกคน... ในฐานะที่กูเป็นคนที่สร้างปัญหาหนักที่สุดจนเกือบพาพวกเราไปนอนคุก” ต้นหัวเราะแห้งๆ โดยมีแพรส่งสายตาค้อนให้วงใหญ่ “กูขอเป็นคนเปิดประเด็นเลยแล้วกัน”ทุกคนในวงปิ้งย่างวางตะเกี
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 46: ข้อความสุดท้าย และการไถ่บาปของกัปตัน
หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่คืนที่เตยค้นพบความลับในสมุดโน้ตปกดำ ความสัมพันธ์ในออฟฟิศสี่ทิศไม่ได้อึดอัดขึ้น แต่มันกลับมีความเข้าอกเข้าใจที่ลึกซึ้งโอบอุ้มพวกเขาไว้ ปลายไม่ได้กลับไปทำตัวร่าเริง หรือทำตัวแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแออีกแล้ว เขายอมรับสถานะการเป็น 'คนพังๆ' ของตัวเองอย่างสมบูรณ์ และนั่นทำให้เขากลับมาเขียนก๊อปปี้งานโฆษณา (บนดิน) ให้กับบริษัทได้อย่างไหลลื่นอีกครั้ง คืนวันศุกร์... เวลาห้าทุ่มสี่สิบห้านาที ฝนเพิ่งหยุดตก ถนนพระรามเก้าเปียกชื้นและสะท้อนแสงไฟจากท้ายรถยนต์ที่ติดหนึบ ต้น แพร บิว ปลาย และเตย เพิ่งกลับมาถึงออฟฟิศหลังจากออกไปกินหมูกระทะฉลองปิดงบโปรเจกต์ของเดือนนี้ได้สำเร็จ “เดี๋ยวกูเช็กอินบ็อกซ์เพจแป๊บนะ แล้วค่อยแยกย้ายกันกลับ” ปลายเดินไปทรุดตัวลงหน้าแท็บเล็ตส่วนกลาง เลื่อนปลดล็อกหน้าจอ แชตส่วนใหญ่เป็นข้อความระบายความเหนื่อยล้าจากงาน ซึ่งรินและเตยช่วยกันตอบไปบ้างแล้วในช่วงหัวค่ำ แต่มีข้อความหนึ่งเพิ่งเด้งขึ้นมาเมื่อสามนาทีที่แล้ว จากแอคเคานต์ที่ไม่มีรูปโปรไฟล์ ชื่อว่า **‘Moonlight_Tears’**ปลายกดเข้าไปอ่าน และเพียงแค่ประโยคแรกที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... เลือดในกายของชา
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 45: บันทึกของนักบินหนีตาย และกาแล็กซีที่สูญหาย
สองสัปดาห์หลังจากผ่านพ้นวิกฤตสิบห้าล้านบาท... ออฟฟิศสี่ทิศกลับมาดำเนินชีวิตตามปกติ แผนงานต่างๆ ถูกจัดระเบียบใหม่ภายใต้การดูแลของริน เพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบ แอดมินทั้งสี่คนผลัดเปลี่ยนเวรกันตอบข้อความและรับฟังปัญหาของลูกเพจเหมือนเช่นเคย เวลาห้าทุ่มครึ่ง... สมาชิกคนอื่นๆ กลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงปลายที่นอนฟุบหลับอยู่หน้าโต๊ะทำงานคอมพิวเตอร์ และเตยที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงแฟ้มเอกสารและทำความสะอาดออฟฟิศ เตยเดินถือไม้ขนไก่ปัดฝุ่นมาจนถึงโต๊ะของปลาย เธอเห็นก็อปปี้ไรเตอร์รุ่นพี่นอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใต้ตาของปลายคล้ำลึกจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน ขณะที่เตยกำลังจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมไหล่ให้ปลาย ศอกของเธอก็เผลอไปปัดโดน ‘สมุดโน้ตปกหนังสีดำ’ ที่วางหมิ่นเหม่ยอยู่ขอบโต๊ะ จนมันร่วงหล่นลงพื้นสมุดโน้ตตกลงบนพื้นพรม กระดาษด้านในเปิดกางออก เตยรีบก้มลงไปเก็บ เธอตั้งใจจะพับปิดมันเพื่อวางคืนที่เดิม แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับลายมือไก่เขี่ยของปลายที่เขียนด้วยหมึกสีดำ มันคือพล็อตนิยายไซไฟที่โอมเคยเล่าให้ฟังว่าปลายแต่งค้างไว้มาหลายปี ด้วยความ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 4: ราคาของความสมบูรณ์แบบ
เข็มนาฬิกาบนผนังออฟฟิศชี้บอกเวลาตีสองสี่สิบห้านาที เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอคือเสียงเดียวที่หลงเหลืออยู่ในชั้น 42 ของอาคารสำนักงานใจกลางเมือง แสงไฟในโซนทำงานส่วนใหญ่ถูกปิดลงแล้ว เหลือเพียงไฟดาวน์ไลท์ไม่กี่ดวงที่ส่องสว่างลงมาตรงโต๊ะทำงานชั่วคราวของปลาย หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสว่างจ้
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 3: ดาต้า หน้ากาก และซากความฝัน
สามวันหลังจากการประชุมครั้งแรก ห้องกระจกของต้นกลายสภาพเป็นวอร์รูม (War Room) ที่เต็มไปด้วยกระดานไวท์บอร์ด โพสต์อิทหลากสี และแก้วกาแฟที่ถูกทิ้งไว้ข้ามคืน บรรยากาศในห้องตลบอบอวลไปด้วยความเครียดที่ถูกกดทับไว้ใต้รอยยิ้มบางๆ แบบมืออาชีพ แพรยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ เลเซอร์พอยเตอร์ในมือของเธอชี้ไปที่กราฟ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 2: รอยยิ้มพลาสติก
โถงล็อบบี้ของอาคารสำนักงานใจกลางสุขุมวิทเย็นเฉียบจนบาดผิว ปลายยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกบานยักษ์ที่กรุผนังตั้งแต่พื้นจรดเพดาน เสื้อยืดสีดำที่ซักจนคอเริ่มย้วย กางเกงยีนส์ตัวเก่ง และรองเท้าผ้าใบที่ผ่านการลุยฝนมานับไม่ถ้วน ดูตัดกับพนักงานออฟฟิศที่เดินขวักไขว่ด้วยชุดสูทและเดรสแบรนด์เนมอย่างสิ้นเชิ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 1: “ความยินดี” ที่ปลายนิ้ว
แสงไฟนีออนสีส้มหม่นจากป้ายโฆษณาริมถนนสาทรสาดลอดผ่านบานกระจกของร้านกาแฟที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง กระทบลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า “ปลาย” ชายหนุ่มวัย 34 ปี นั่งจ้องหน้าจอแมคบุ๊กที่เปิดโปรแกรมพิมพ์เอกสารค้างไว้ เคอร์เซอร์กะพริบเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังเยาะเย้ยความว่างเปล่าในห
You May Also Like
คุณแม่ขา...ขอพรเทวดาทำไม
Just W.1.2K viewsชุด พ่อเฒ่าสุดแซ่บ
อัมพุท6.8K viewsเงาจันทราเหนือเหมันต์
Bosskerr1.1K viewsเจ้าสาวเข้าผิดห้อง
เกาะสวาท851 viewsเมียนอกหัวใจ ( พลาดท้อง)
ดับบิวซี3.0K viewsสสาร Matter
MIROTIC MOMENT/EROTIC MOMENT/Prypradhana1.3K viewsนิยายชุด พ่อผัวนัวรัก
วรรณอร11.9K viewsห้องข้าง ๆ คือวิศวะ (เอว) ดุ
พริมริน1.6K views
