Novels by Wanderer

ความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านเข้ามากระทบผิวเนื้อ ไม่ใช่ความเย็นเยือกที่บาดลึกถึงกระดูกประดุจเวทมนตร์เหมันต์ หรือความเยือกเย็นอันชวนขนลุกของแดนทมิฬใต้เงา ทว่ามันเป็นความเย็นที่สงบเงียบ บริสุทธิ์ และปราศจากพันธนาการใดๆ เหมือนอากาศบริสุทธิ์ในคืนเดือนแรมที่ไร้เมฆหมอกสิงขรค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เปลือกตาของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ความเจ็บปวดจากการฝืนใช้พลังระดับกอสมิกในศึกตัดสินกับ อสูรแห่งเอลเดน ยังคงหลงเหลืออยู่เป็นรอยระบมฝังลึกในกล้ามเนื้อ ทว่าบาดแผลฉกรรจ์ตามร่างกายกลับสมานตัวจนเหลือเพียงรอยแผลเป็นสีจางๆเขาพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือผืนดินใต้ร่าง มันไม่ใช่เถ้าถ่านที่ร้อนระอุของนครหลวงเถ้าถ่าน และไม่ใช่ผิวน้ำสีดำของมิติกระจกเงา แต่มันเป็นพื้นศิลาที่ปูด้วยหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ และเมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบๆ..."ที่นี่มัน..."สิงขรเบิกตากว้าง ทัศนียภาพรอบตัวเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้อยู่บนโลกมัชฌิมอีกต่อไป ทว่าเขากำลังนั่งอยู่บนแท่นบูชาหินอ่อนที่ตั้งอยู่ท่ามกลาง "ห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล" ท้องฟ้าเบื้องบนไม่ใช่สีทองของมหาโพธิ์ทอง และไม่ใช่สีเทาหมอ

มิติกระจกเงาอันไร้ขอบเขตบัดนี้ถูกอาบย้อมไปด้วยแสงสีทองที่เข้มข้นจนกลายเป็นความมืดบอด วงแหวนสีทองขนาดยักษ์ทั้งสี่วงที่ซ้อนทับกันเป็นสัญลักษณ์แห่ง "มหาธรรมจักร“ กำลังหดตัวบีบรัดเข้าสู่จุดศูนย์กลางอย่างเชื่องช้าทว่าไม่อาจหยุดยั้งได้ มันไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่มันคือการ "บีบอัดกฎเกณฑ์" ของมิติให้กลับคืนสู่จุดเริ่มต้น ทุกสรรพสิ่งที่อยู่ในรัศมีของวงแหวนนี้ ไม่ว่าจะเป็นสสาร เวทมนตร์ หรือแม้แต่วิญญาณ จะถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์อย่างสมบูรณ์!แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนผิวน้ำสีดำที่เคยราบเรียบเกิดการยุบตัวลงประดุจหลุมอุกกาบาต"สิงขร... ข้าหายใจไม่ออก..." มาลินทรุดตัวลงนอนราบกับผิวน้ำ โดมเวทมนตร์ของนางแตกสลายไปแล้ว เลือดไหลซึมออกจากจมูกและดวงตา ร่างกายของมนุษย์ธรรมดาไม่อาจทนรับแรงโน้มถ่วงระดับกอสมิกนี้ได้อีกต่อไปสิงขรยืนหยัดอยู่เบื้องหน้านาง สองขากางออกกว้างเพื่อรักษาสมดุล กล้ามเนื้อทุกมัดกำลังประท้วงถึงขีดจำกัดสูงสุด ทว่าสองมือของเขายังคงกำด้าม "ดาบจันทราทมิฬ" ไว้แน่น นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของเขาจ้องมองวงแหวนสีทองที่กำลังบีบตัวเข้ามาใกล้ทุกขณะ"กฎเกณฑ์ที่บังคับให้ทุกคนต้องศิโรราบ... ระเบีย

เสียงร้องกังวานที่ไม่ได้เปล่งออกจากลำคอ ทว่าสะท้อนก้องมาจากความถี่ของห้วงอวกาศ ดังกึกก้องจนผิวน้ำสีดำที่ราบเรียบประดุจกระจกเงาเกิดระลอกคลื่นบ้าคลั่ง สิ่งมีชีวิตที่แท้จริงเบื้องหลังมหาธรรมจักร ลอยตัวขึ้นเหนือผิวน้ำ ร่างกายอันโปร่งแสงของมันใหญ่โตมโหฬารจนสิงขรดูเป็นเพียงฝุ่นผงเมื่อเทียบเคียง ภายในร่างนั้นคือภาพจำลองของกาแล็กซี กลุ่มดาว และเนบิวลาที่หมุนวนอย่างเชื่องช้า บ่งบอกถึงตัวตนที่อยู่เหนือขอบเขตของกาลเวลาและสถานที่ในมือที่คล้ายคลึงกับกิ่งไม้สีทองของมัน กำด้าม "ดาบศิลา" ขนาดยักษ์ ดาบเล่มนั้นถูกหลอมขึ้นจากเศษซากเจตจำนงของ รณกร ที่เพิ่งแตกสลาย มันเป็นดาบที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยรอยร้าว ทว่ากลับแผ่รังสีแห่งการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว แสงสีทองที่สาดส่องออกมาจากตัวอสูร ไม่ใช่แสงแห่งความอบอุ่น แต่เป็นแสงแห่ง "ความเป็นระเบียบ" ที่เย็นชาและพร้อมจะลบทุกสิ่งที่ผิดแผกไปจากสมการของมันมาลินทรุดตัวลงกับพื้น ผิวหนังของนางรู้สึกแสบร้อนเพียงแค่อยู่ในรัศมีแสงของมัน "นี่หรือคือพระเจ้า... มันไม่ได้ดูเหมือนผู้สร้างเลย แต่มันเหมือน... สัตว์ประหลาดจากต่างดาวที่ตกลงมากลืนกินโลกใบนี้""เพราะมันคือปรสิตอย

มิติกระจกเงาอันไร้ขอบเขตที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กำลังสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งประดุจแก้วบางๆ ที่ถูกบีบอัดด้วยแรงดันมหาศาล ท้องฟ้าเบื้องบนมิใช่สีทองสลัวอีกต่อไป ทว่ามันสว่างจ้าแสบตาจนแทบหลอมละลาย รอยแหวนเวทมนตร์แห่ง "มหาธรรมจักร" รัศมีกว้างใหญ่ไพศาลซ้อนทับกันเป็นวงกลมนับสิบวง ก่อตัวขึ้นเบื้องหลังร่างของ รณกร ราชันย์แห่งมหาธรรมจักรชายผมแดงร่างยักษ์ผู้ไร้ซึ่งเจตจำนง ลอยตัวอยู่เหนือผิวน้ำ ค้อนศิลาในมือขวาของเขาดูดกลืนแสงสว่างจากแหวนเวทมนตร์เหล่านั้นจนแปรสภาพเป็นอาวุธทำลายล้างมิติที่สมบูรณ์แบบ แสงสีทองที่อัดแน่นอยู่ที่หัวค้อนนั้นหนักอึ้งเสียจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว ร้อนระอุประดุจใจกลางของดาวฤกษ์ที่กำลังจะระเบิด"สิงขร... พลังนั่นมันบ้าไปแล้ว! มันกำลังจะลบทุกสิ่งทุกอย่างในมิตินี้ทิ้ง!" มาลินตะโกนก้องผ่านม่านพายุลมที่พัดกระหน่ำ นางพยายามฝังนิ้วมือลงกับผิวน้ำตื้นๆ เพื่อไม่ให้ร่างถูกพัดปลิวไปตามแรงลมของเทพเจ้าสิงขรยืนตระหง่านอยู่เบื้องล่าง เงยหน้ามองหายนะที่กำลังก่อตัวด้วยสายตาที่สงบนิ่งอย่างประหลาดคาตานะโลหิตในมือซ้ายของเขาเริ่มสั่นระริกและปรากฏรอยร้าว เวทมนตร์เลือดของอัสมันต์ที่ฝังอยู่ในใบดาบก

รอยแยกสีทองเรืองรองที่ทอดตัวอยู่กลางลำต้นของ "ต้นมหาโพธิ์ทอง" บัดนี้เปิดกว้างออกประดุจประตูสู่สรวงสวรรค์ที่ถูกแผดเผา เปลวเพลิงยักษ์ที่เต้นเร่าอยู่รอบนอกไม่อาจล่วงล้ำเข้าไปในอาณาเขตอันศักดิ์สิทธิ์เบื้องหลังแสงนั้นได้ สิงขรและมาลินหยุดยืนอยู่หน้าปากทางเข้า ความเงียบสงัดที่แผ่ออกมาจากภายในนั้น หนักอึ้งเสียจนทำให้เสียงของสายลมและกองไฟเบื้องหลังดูคล้ายกับความว่างเปล่าสิงขรกระชับด้าม "ดาบจันทราทมิฬ" ไว้ในมือขวา ส่วนมือซ้ายกำ "คาตานะโลหิต" ของอัสมันต์ไว้หลวมๆ ร่องรอยของบาดแผลจากการต่อสู้กับราหูและกัมปนาทถูกเยียวยาด้วยเวทมนตร์และสมุนไพรจนทุเลาลง แต่ความเหนื่อยล้าที่สะสมอยู่ในจิตวิญญาณนั้นมีเพียงปณิธานอันแรงกล้าเท่านั้นที่คอยค้ำจุนไว้"มาลิน..." สิงขรเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง "หลังประตูบานนี้... คือมิติที่กฎเกณฑ์ของโลกมนุษย์ไม่อาจเอื้อมถึง มันคือลานประหารของทวยเทพ ข้าไม่อาจรับประกันความปลอดภัยใดๆ ได้อีกต่อไป หากเจ้าก้าวตามข้าเข้ามา"มาลินกำหน้าไม้เพลิงในมือแน่น นางเม้มริมฝีปาก แววตาของจอมปรุงยาสาวเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่แพ้กัน "ข้าตามเจ้ามาตั้งแต่ทุ่งสุสานที่เต็มไปด้วยพิษมรณะชาด ฝ่าวงล

มิติสีทองที่เคยบิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้าประตูแห่งความเป็นเทพ บัดนี้สงบนิ่งและแปรสภาพเป็นเพียงม่านหมอกแห่งความว่างเปล่า สิงขรและมาลินก้าวผ่านรอยแยกมิตินั้น ทิ้งแดนทมิฬใต้เงาและความวิปลาสของเทพเจ้าจอมปลอมไว้เบื้องหลัง พริบตาที่เท้าของพวกเขาสัมผัสกับผืนดินอีกครั้ง อากาศที่บริสุทธิ์และหนาวเหน็บก็ถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุและกลิ่นเหม็นไหม้ที่คุ้นเคยพวกเขาไม่ได้กลับมายังวังบาดาล หรือทุ่งหิมะอันเหน็บหนาว ทว่าพวกเขาถูกส่งกลับมายังใจกลางของมัชฌิมโลก... "นครหลวงเถ้าถ่าน"ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือจุดจบของอารยธรรมที่เคยรุ่งเรืองที่สุด ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีแดงฉานประดุจเลือดที่ถูกต้มจนเดือด ละอองเถ้าถ่านสีเทาหม่นโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายราวกับหิมะแห่งความตาย ต้นมหาโพธิ์ทอง ขนาดยักษ์ที่เคยส่องประกายศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้ถูกโอบล้อมด้วย "เพลิงยักษ์บรรลัยกัลป์" ที่แผดเผาเปลือกไม้และกิ่งก้านจนกลายเป็นถ่านสีดำแดง หนามแห่งการปฏิเสธที่เคยปิดกั้นทางเข้าสู่ภายในต้นไม้ บัดนี้ถูกเผาจนมอดไหม้ เปิดทางให้เห็นแสงสว่างจางๆ ที่ลอดออกมาจากแกนกลาง"ในที่สุด... ทางเข้าสู่บัลลังก์เอลเดนก็เปิดออกแล้ว" มาลินกระซิบ นางใช้ผ้าเช็ด

ท้องฟ้าสีครามที่เพิ่งจะเปิดเผยความงดงามได้เพียงไม่กี่วัน บัดนี้เริ่มถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีเทาทมิฬที่เคลื่อนตัวเข้ามาจากขอบฟ้าทั้งสองทิศทาง ไม่ใช่เมฆฝนตามธรรมชาติ แต่เป็นเขม่าควันจากการเดินเครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิชชันของกองทัพจักรวาลที่ตื่นขึ้นจากหลุมศพ เสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านซากตึกระฟ้าในพระนครไซเบอร์ เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงสั่นสะเทือนหึ่งๆ ของเครื่องจักรขนาดมหึมาที่กำลังย่ำกรายเข้ามาหาเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว... การทำลายล้างทุกสิ่งที่เป็นอินทรีย์สารที่ลานจอดเรือบินดาดฟ้าพระบรมมหาราชวัง ลมพัดแรงจนเสื้อคลุมของทุกคนสะบัดเร่า ก้องภพยืนจ้องมองแผนที่ยุทธศาสตร์ที่ฉายผ่านโฮโลแกรมกลางอากาศ จุดสีแดงนับพันขยับเข้าใกล้เมืองหลวงอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่คาดไว้"เราไม่มีเวลามานั่งวางแผนกันนานแล้ว" ก้องภพหันกลับมามองเพื่อนร่วมตายทั้ง 7 คน "อินทรชิตมันรู้ว่าเรามีพลังมหาพรหม มันจึงเลือกใช้ 'จำนวน' เข้าข่ม และบีบให้เราต้องพะวักพะวันทั้งสองทาง ถ้าเราพลาดแม้แต่ทิศเดียว เมืองหลวงที่เพิ่งจะเห็นแสงตะวันจะกลายเป็นสุสานทองคำทันที"ก้องภพเดินเข้าไปหา วิน พี่ชายหนุ่มร่างยักษ์ที่บัดนี้มีออร่าสีทองหนาทึบแผ่ออกมา

แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้าสาดส่องลงมากระทบผิวกระจกที่แตกบิ่นของตึกระฟ้าใน "พระนครไซเบอร์" (Neo-Bangkok) ท้องฟ้าสีครามสดใสปราศจากรอยต่อของโฮโลแกรม มีเพียงเมฆก้อนขนาดย่อมลอยเอื่อยๆ ไปตามสายลมธรรมชาติ เป็นภาพที่ชาวเมืองหลวงหลายล้านคนไม่เคยมองเห็นมาก่อนตลอดห้าสิบปีที่ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ นับตั้งแต่ "ดาวเทียมเนตรพรหม" ถูกทำลาย และ "ทศกัณฐ์ ร่างสมบูรณ์แบบ" ถูกโค่นล้มลงใต้โถงถ้ำศิลาสะดือเมืองเมืองหลวงที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของการกดขี่ บัดนี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง แต่กลับอบอวลไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ประชาชนไซบอร์กและมนุษย์ธรรมดาช่วยกันเคลียร์พื้นที่ กองทัพองครักษ์ที่ยอมจำนนถูกปลดอาวุธและถูกนำมาช่วยงานก่อสร้างที่ใจกลางของพระบรมมหาราชวังไซเบอร์ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่ต้องห้าม บัดนี้ประตูใหญ่ถูกเปิดกว้าง ท้องพระโรงทองคำได้ถูกทำความสะอาดและดัดแปลงเป็น "ลานสภาจตุรทิศ" (The Four-Direction Council) ชั่วคราวรอบโต๊ะกลมโฮโลแกรมขนาดใหญ่ ผู้นำจากกองกำลังพันธมิตรทั้งสี่ทิศนั่งประจันหน้ากัน"ฉันบอกแล้วไงว่า เทคโนโลยีเครื่องปฏิกรณ์ของวังนี้ ต้องตกเป็นของสลัมลอยฟ้าทิศตะวันออก!" หัวหน้าแก๊งซิ่งกระแทกกำ

ตึง... กึก!ลิฟต์ขนแร่โบราณหยุดชะงักลงที่ชั้นกลางของพระบรมมหาราชวังไซเบอร์ บานประตูเหล็กขึ้นสนิมค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นกลุ่มเพื่อนที่ยืนรออยู่ด้วยความกระวนกระวาย นารา พุ่งเข้ามากอดก้องภพเป็นคนแรก ตามด้วย ไวท์ ที่เข้ามาประคองวิน และ เมย ที่วิ่งเข้าหาเก้องภพด้วยน้ำตาที่นองหน้า"พวกนาย... พวกนายทำได้จริงๆ ด้วย!" นาราร้องไห้สะอึกสะอื้น "ทศกัณฐ์ตายแล้ว... สัญญาณชีพของมันหายไปจากระบบโลกแล้ว!"เมย หยุดชะงักเมื่อเธอเห็นแสงสีทองที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังของก้องภพ วิน เคน และมโนราห์ เธอมองดูอักขระยันต์มหาพรหมสี่หน้าที่สลักอยู่บนตัวของพวกเขาด้วยความตกตะลึง "นี่มัน... พลังอะไรกัน? พวกนายดูไม่เหมือนมนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว""มันคือภาระที่เราเลือกจะแบกรับร่วมกันน่ะเมย" ก้องภพยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน เขาลูบหัวนาราเบาๆ ก่อนจะหันไปมอง โซนิค ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมานั่งบนรถเข็นฉุกเฉิน"โซนิค... ขอบคุณสำหรับโล่นั้นนะ ถ้าไม่มีมัน เราคงไม่มีโอกาสชนะ"โซนิคยิ้มแห้งๆ แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว "ฉันเป็นวิศวกรนะก้อง... หน้าที่ของฉันคือสร้างสิ่งที่ปกป้องชีวิต ไม่ใช่ทำลายมัน... แล้วนั่น... มันอะไรกัน? สีดำด้านแต่แผ่อ

ความร้อนระอุภายในโถงถ้ำศิลาสะดือเมืองพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เตาปฏิกรณ์ควอนตัมที่หน้าอกของซากทศกัณฐ์แผ่รังสีสีแดงเข้มที่สั่นสะพานมิติรอบด้านจนบิดเบี้ยว เสียงหวีดร้องของพลังงานที่ไม่เสถียรดังกัมปนาทราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับล้านดวงที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก เพดานหินเริ่มพังทลายลงมาเป็นระยะ บ่งบอกว่าเวลาของพวกเขาเหลือเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเถ้าถ่านก้องภพ คุกเข่าอยู่ท่ามกลางกองซากเหล็ก มือขวาที่สั่นเทาของเขากำ "ยันต์มหาพรหมสี่หน้า" ไว้แน่น แผ่นใยควอนตัมสีทองนั้นกำลังพยายาม "เจาะ" เข้าสู่ระบบประสาทของเขาอย่างบ้าคลั่ง พลังงานมหาศาลจากยันต์ใบที่เก้าไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายก้องภพดุจเขื่อนแตก"อ๊ากกกกกก!"ก้องภพแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เส้นเลือดสีทองปูดโปนขึ้นตามลำคอและใบหน้า ผิวหนังของเขาเริ่มปริแตกและมีแสงสว่างพุ่งออกมาตามรอยแผล ร่างกายของเขากำลังถูก "อัปโหลด" ข้อมูลที่หนักเกินขีดจำกัดของสมองมนุษย์จะรับไหว ยันต์ทั้งแปดใบในตัวเขากำลังส่งสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต"ก้อง! ปล่อยมันทิ้งไป! แขนจะระเบิดแล้ว!" วิน ตะโกนลั่น พยายามจะวิ่งเข้าไปช่วย แต่ถูกแรงดันมหาศาลจากยันต์ผลักกระเด็

ฝุ่นควันและเปลวเพลิงที่หลอมละลายซากศิลาแลงโบราณยังคงคุกรุ่น ร่างขนาดยักษ์ของทศกัณฐ์ ร่างสมบูรณ์แบบ ยืนนิ่งงันดุจรูปปั้นที่ถูกสาป เกราะหน้าอกที่เปิดอ้าออกเผยให้เห็นเป้าหมายเดียวที่เปล่งประกายแสงสีทองท่ามกลางความพินาศ... ยันต์มหาพรหมสี่หน้า (ยันต์ใบที่ 9)ก้องภพไม่รั้งรอ ชายหนุ่มรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายในชีวิต ถีบตัวพุ่งทะยานฝ่าม่านควันไฟ พุ่งตรงเข้าหาร่างของพระเจ้าสิบหน้าที่ไร้การป้องกัน แขนกล "วัชระทะลวงภพ" ที่อาบไปด้วยเลือดและน้ำมันเครื่อง พุ่งทะลวงเข้าสู่ช่องว่างกลางหน้าอกของทศกัณฐ์!สวบ!เสียงโลหะเสียดสีและเนื้อเยื่อชีวภาพฉีกขาดดังก้อง มือเหล็กไหลสีดำทมิฬของก้องภพคว้าเข้าที่แผ่นใยควอนตัมสีทองที่เต้นตุบๆ ราวกับหัวใจของจักรวาลเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของก้องภพสัมผัสกับยันต์ใบที่ 9...วูบบบบบบบบบบ!ทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่ง.เสียงเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้เงียบงันลง เสียงลมหายใจของเคนและมโนราห์จางหายไป หยดน้ำมันสีดำที่กำลังร่วงหล่นจากร่างทศกัณฐ์หยุดค้างอยู่กลางอากาศ แรงโน้มถ่วงถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิงก้องภพเบิกตากว้าง เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายเนื้อของเขาไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่ "สติสัมปชัญญะ" ของเขากำลังถูก

อุณหภูมิภายในโถงถ้ำศิลาสะดือเมืองพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนทะลุจุดเดือด หยดน้ำที่เกาะตามหินย้อยระเหยกลายเป็นไอในชั่วพริบตา แสงสีทองจาก ยันต์มหาพรหมสี่หน้า ที่กึ่งกลางหน้าอกของทศกัณฐ์ แปรสภาพเป็นสีแดงฉานและสว่างจ้าจนบาดตา ราวกับมีดวงอาทิตย์ขนาดเล็กกำลังถูกจุดระเบิดขึ้นใจกลางความมืดมิดใต้พิภพเสียงคำรามของทศกัณฐ์ไม่ได้เป็นเพียงคลื่นเสียงอีกต่อไป แต่มันเจือปนไปด้วยคลื่นกัมมันตภาพรังสีและความร้อนมหาศาล ร่างยักษ์สิบหน้าที่คุกเข่าอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ไม่สนบาดแผลที่ชายโครงและฝ่าเท้า แขนทั้งยี่สิบข้างที่ชี้ขึ้นฟ้าเริ่มมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่าน มันกำลังดึงพลังงานทั้งหมดจากแกนกลางเพื่อปลดปล่อย "การชำระล้าง" (Purge) ที่จะกวาดทุกสิ่งในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรให้กลายเป็นเถ้าธุลี!"บรรลัยแล้ว! อุณหภูมิพุ่งทะลุห้าพันองศาแล้ว!" วินยกแขนขึ้นบังหน้า ชุดเกราะของเขาเริ่มส่งเสียงเตือนระบบความร้อนเกินขีดจำกัด "เราหนีไม่พ้นแน่! รัศมีมันกว้างเกินไป!""ปีกของฉันก็ทนความร้อนระดับนี้ไม่ได้..." มโนราห์กัดริมฝีปาก เธอมองหาทางหนี แต่เพดานถ้ำก็ถูกปิดตายจากเศษหินที่ถล่มลงมาก่อนหน้านี้หมดแล้วเคนกำแกนดาบเลเซอร์แน่

ปลายเดือนธันวาคม 2541มหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 รูดม่านปิดฉากลงอย่างเป็นทางการพร้อมกับความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของประเทศไทย ทั้งในแง่ของการเป็นเจ้าภาพและจำนวนเหรียญรางวัล ทัพนักกีฬาไทยกลายเป็นฮีโร่ที่เดินสายออกรายการโทรทัศน์และรับเงินอัดฉีดกันถ้วนหน้ายกเว้นเพียงคนเดียว...รินรดาเลือกที่จะปฏิเสธการให้สัมภาษณ์ทุกรายการ เธอเก็บตัวเงียบอยู่ในบ้าน งดการออกไปเดินห้างสรรพสินค้า และปล่อยให้เหรียญทองประวัติศาสตร์นอนนิ่งสงบอยู่ในกล่องกำมะหยี่สีแดงบนหัวเตียงราวกับสิ่งของต้องห้ามวิทยุและหน้าหนังสือพิมพ์เริ่มซาลงไปบ้างแล้ว แต่สายตาของผู้คนที่มองมายังคงทำให้เด็กรุ่นใหม่อย่างเธอหวาดระแวงวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ รินรดาในชุดเสื้อยืดตัวโคร่ง กางเกงยีนส์ขายาว สวมหมวกแก๊ปดึงปีกหมวกลงมาปิดบังใบหน้า และสวมแว่นตากันแดดสีดำสนิท เดินก้มหน้าก้มตาเลียบมาตามฟุตบาท เธอผลักประตูกระจกร้านเช่าวิดีโอมุมตึกเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับผู้ร้ายหนีคดีกรุ๊งกริ๊ง..."ยินดีต้อนรับคร้าบบบ! อ้าว เฮ้ย! ยัยริน! ทำไมแต่งตัวเป็นสายลับเจมส์บอนด์แบบนั้นวะ!"เสียงทักทายของโจ้ดังขึ้น รินรดาสะดุ้ง รีบถอดแว่นตากันแดดออก ภายในร้า

17 ธันวาคม 2541 (กลางดึก)แสงไฟสีแดงสลัวในห้องล้างฟิล์มของสำนักพิมพ์สยามกีฬา ส่องกระทบใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขตต์ กลิ่นน้ำยาเคมีฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วห้องแคบๆ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจมันเลย สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่กระดาษอัดรูปที่กำลังถูกแช่อยู่ในถาดน้ำยาภาพสีขาวดำค่อยๆ ปรากฏร่องรอยขึ้นทีละน้อย... ทีละน้อย...มันคือจังหวะชี้ชะตาในแต้มดิวส์ของเซ็ตตัดสิน ภาพของลูกขนไก่ที่เพิ่งตกกระทบพื้นคอร์ทยางสังเคราะห์ โดยมีฉากหลังเป็นรินรดาที่เสียหลักล้มและพิมชนกที่กำลังหันไปมองกรรมการเขตต์กลั้นหายใจ ใช้คีมคีบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ แสงสีแดงขับเน้นให้เห็นเส้นขอบสนามอย่างชัดเจน... ลูกขนไก่นอนนิ่งอยู่ 'นอกเส้น' เกือบหนึ่งนิ้วเต็มๆ"เชี่ยเอ๊ย..." เขตต์สบถเสียงแผ่ว หลับตาลงอย่างปวดร้าว"ไอ้เขตต์! ล้างเสร็จรึยังวะ บ.ก. รอแท่นพิมพ์อยู่เนี่ย!"ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างของพี่ยอด หัวหน้าช่างภาพที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น พี่ยอดชะโงกหน้าเข้ามาดูรูปในมือของเขตต์ ก่อนที่ดวงตาของช่างภาพรุ่นเก๋าจะเบิกกว้าง"โอ้โห... ชัดเจน! ออกเป็นคืบเลยนี่หว่า!" พี่ยอดตบไหล่เขตต์ดังป้าบ "มึงนี่มันตาเทพจริง

11 ธันวาคม 2541เสียงเพลงชาติไทยดังกระหึ่มไปทั่วอินดอร์สเตเดียม ท่ามกลางหยดน้ำตาและความภาคภูมิใจในที่สุดประเภททีมหญิงก็จบลงด้วยชัยชนะของทีมชาติจีนที่ยังคงรักษาแชมป์ไว้ได้ แต่สำหรับคนไทย... "เหรียญเงิน" ที่นักกีฬาหญิงไทยคว้ามาได้นั้นมีค่าไม่ต่างจากทองคำ เพราะนี่คือครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่พวกเธอสามารถโค่นยักษ์ใหญ่และก้าวขึ้นมาเป็นอันดับสองของเอเชียได้สำเร็จรินรดายืนอยู่บนแท่นรับรางวัล มือข้างหนึ่งกำเหรียญเงินแน่น อีกข้างหนึ่งโอบไหล่พิมชนกที่ยังคงมีอาการบาดเจ็บที่น่อง ภาพของสองสาวดาวรุ่งที่ยืนเคียงข้างกันบนโพเดียมกลายเป็นภาพจำที่ถูกส่งต่อผ่านโทรทัศน์ไปทั่วประเทศแต่ในขณะที่เสียงชื่นชมกำลังดังระงม ภายในใจของนักกีฬาทั้งสองคนกลับเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ เกิดขึ้น"ยินดีด้วยนะริน... เธอทำได้ดีมากจริงๆ ในแมตช์ทีม" พิมชนกเอ่ยขึ้นขณะเดินกลับเข้าอุโมงค์นักกีฬา เสียงของเธอนิ่งเรียบจนน่าใจหาย "แต่จำไว้ว่า... ประเภททีมเราช่วยกัน แต่ในประเภทบุคคลที่จะเริ่มพรุ่งนี้... 'ไม่มีคำว่าเพื่อน' และฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอชนะฉันเป็นครั้งที่สอง"รินรดาชะงักฝีเท้า เธอมองตามแผ่นหลังของพิมชนกที่เดินกะเผลกๆ ไปหาทีมแพท

9 ธันวาคม 2541ชัยชนะเหนือเกาหลีใต้ในนัดประเดิมสนาม ทำให้ชื่อของ "รินรดา" กลายเป็นที่รู้จักเพียงข้ามคืน หนังสือพิมพ์หลายฉบับพาดหัวข่าวถึง "ม้ามืดสตรีศรีพัฒนา" ที่ล้มยักษ์จากแดนกิมจิ ภาพถ่ายจังหวะที่เธอกระโดดตบสุดตัว โดยมีหยดเหงื่อสาดกระเซ็นเป็นประกาย (ซึ่งแน่นอนว่าเป็นฝีมือของเขตต์) ถูกนำไปตีพิมพ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเธอกลายเป็นขวัญใจคนใหม่ของกองเชียร์ชาวไทยแต่ในโลกของกีฬา... ชัยชนะเมื่อวานคืออดีต และบททดสอบที่แท้จริงกำลังรออยู่เบื้องหน้า"รอบรองชนะเลิศประเภททีมหญิง: ไทย พบ จีน"หากเกาหลีใต้คือเครื่องจักร... จีนก็คือ "กำแพงเมืองจีน" ที่ไม่มีใครข้ามได้ ทีมชาติจีนยุคนั้นนำโดยมือวางอันดับต้นๆ ของโลกที่ขึ้นชื่อเรื่องความหนักหน่วง พละกำลัง และจิตวิทยาที่กดขันคู่แข่งจนขวัญกระเจิงบรรยากาศในอินดอร์สเตเดียม วันนี้เดือดพล่านยิ่งกว่าเดิม กองเชียร์ "เชียร์ไทย" สวมเสื้อสีแดงและน้ำเงินจนเต็มอัฒจันทร์ เสียงกลองยาวดังรัวไม่ขาดสายประหนึ่งกลองรบ แต่เมื่อหันไปมองฝั่งนักกีฬาจีนที่กำลังวอร์มอัพด้วยใบหน้าเรียบเฉยและท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง ความมั่นใจของรินรดาก็เริ่มสั่นคลอน"พวกเขาสูงจังเลยนะพิม..." ริน

7 ธันวาคม 2541เสียงกลองยาวและเสียงแตรวงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณหน้าอินดอร์สเตเดียม ตั้งแต่ช่วงสายของวัน คลื่นมหาชนชาวไทยในเสื้อสีธงชาติต่างหลั่งไหลกันเข้ามาจนล้นความจุของสนาม แบนเนอร์เชียร์ทัพนักกีฬาไทยถูกขึงยาวเหยียดไปตามอัฒจันทร์ชั้นสองวันนี้คือวันประเดิมสนามของการแข่งขันแบดมินตันประเภททีมหญิง นัดแรกของทีมชาติไทย จะต้องเผชิญหน้ากับ 'เกาหลีใต้' ชาติมหาอำนาจที่มีจุดเด่นเรื่องความเร็ว ความฟิต และระเบียบวินัยที่เป๊ะราวกับเครื่องจักรภายในห้องพักนักกีฬาใต้สเตเดียม บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ เสียงเชียร์ที่ดังลอดกำแพงคอนกรีตลงมา ไม่ได้ทำให้รู้สึกคึกคัก แต่มันกลับกลายเป็นก้อนความกดดันขนาดมหึมาที่กดทับลงบนบ่าของนักกีฬาทุกคนโค้ชชาญยืนถือแฟ้มรายชื่อ กวาดสายตามองลูกทีมที่นั่งหน้าเครียดกันอยู่บนม้านั่งยาว"ฟังให้ดี! เกาหลีใต้ชุดนี้ขึ้นชื่อเรื่องความไวและหน้าไม้ที่เฉียบขาด พวกเขาตีเสียยากมาก" โค้ชชาญวิเคราะห์เกมด้วยน้ำเสียงดุดัน "การแข่งประเภททีม เราต้องชนะ 3 ใน 5 แมตช์ให้ได้... เดี่ยวมือหนึ่ง พิมชนก! เธอลงไปเปิดหัวให้เราก่อน สร้างความได้เปรียบมาให้ได้!""ค่ะโค้ช!" พิมชนกรับคำด้วยน้ำเสีย

6 ธันวาคม 2541ดวงอาทิตย์ยามเย็นกำลังคล้อยต่ำลงแตะขอบฟ้า ทอแสงสีส้มอมทองฉาบไล้ไปทั่วบริเวณหมู่บ้านนักกีฬาเอเชียนเกมส์ ภายในรั้วมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต สถานที่แห่งนี้ถูกเนรมิตขึ้นมาใหม่เพื่อรองรับทัพนักกีฬาและเจ้าหน้าที่กว่าหมื่นชีวิตจากทั่วทุกมุมทวีปเอเชีย บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคัก จอแจ และเปี่ยมไปด้วยสีสันของธงชาติหลากหลายรูปแบบที่ถูกประดับประดาไว้ตามระเบียงห้องพักรินรดายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องพักนักกีฬาหญิง สายตาของเธอจับจ้องภาพสะท้อนของตัวเองนิ่งนาน เด็กสาวที่เคยมัดผมหางม้ายุ่งๆ บัดนี้ได้สวมใส่ชุดพิธีการของทัพนักกีฬาทีมชาติไทยอย่างเต็มภาคภูมิเสื้อสูทเบลเซอร์สีน้ำเงินเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต สวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาและเนคไทลายสัญลักษณ์เอเชียนเกมส์ กางเกงสแล็กสีเทาพอดีตัวทำให้เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอย่างผิดหูผิดตา แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาและทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงที่สุด ไม่ใช่ความสวยงามของเนื้อผ้า หากแต่เป็น 'ธงไตรรงค์' ที่ถูกปักไว้อย่างงดงามที่ตำแหน่งอกซ้าย... ตำแหน่งที่ตรงกับหัวใจพอดี"เลิกจ้องกระจกจนจะทะลุได้แล้ว"เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร

เวลา 10:00 น. (สามวันหลังจากการจับกุมดนัย) ณ ห้องพักฟื้น VVIP สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์แสงแดดอ่อนๆ ยามสายสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามาในห้องพักฟื้นที่ไร้ซึ่งความอึดอัดอีกต่อไป เครื่องช่วยหายใจถูกถอดออกแล้ว เจ้าสัวเกริกพล นั่งพิงหมอนอ่านรายงานข่าวบนแท็บเล็ตโฮโลแกรมด้วยสีหน้าที่ดูมีเลือดฝาดและแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมริน นั่งปอกแอปเปิลอยู่ข้างเตียง ขณะที่ ก้อง ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงสแล็ค ดูผ่อนคลายและเป็นตัวเองมากขึ้น ไม่ใช่ชุดสูทรัดติ้วเหมือนวันแรกๆ"ดนัยสารภาพหมดแล้วค่ะคุณพ่อ" เมรินส่งชิ้นแอปเปิลให้เจ้าสัว "เขาแอบยักยอกเงินบริษัทไปลงทุนในตลาดมืดมาหลายปี พอเราจะเริ่มโปรเจกต์ Blue Sky โซน B ซึ่งมันไปทับซ้อนกับเครือข่ายเถื่อนของเขา เขาเลยต้องหาทางกำจัดคุณพ่อเพื่อยึดอำนาจเบ็ดเสร็จ"เจ้าสัวเกริกพลถอนหายใจยาว วางแท็บเล็ตลง"ฉันเลี้ยงงูพิษไว้ใกล้ตัวมาสามสิบปี โดยที่ไม่เคยรู้ตัวเลย... มัวแต่มองหาศัตรูที่อยู่ไกลตัว จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด" พญาเหยี่ยวหันไปมองช่างไฟสลัมที่ยืนอยู่มุมห้อง "ถ้าไม่ได้ 'หมาเฝ้าบ้าน' ที่ตาไวอย่างนาย ฉันคงกลายเป็นเถ้ากระ

เวลา 23:45 น. ณ สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์ (ห้อง ICU ลับสุดยอด)เสียงฝีเท้าเปียกแฉะย่ำกระแทกพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดของโรงพยาบาล VVIP ก้องภพ และ คุณชายพีท ในสภาพที่เปียกโชกไปด้วยฝนกรดและโคลนจากตึกแดง วิ่งกระหืดกระหอบตรงดิ่งมาที่หน้าห้อง ICU โดยมีกระเป๋านิรภัยเก็บความเย็นอยู่ในมือของพีทเมริน ที่นั่งรออยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าซีดเซียว รีบผุดลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคน"ก้อง! พีท! พวกนายเลือดออกนี่!" เมรินถลาเข้าไปหาก้อง สังเกตเห็นรอยถลอกและคราบเลือดที่ไหลซึมจากหางคิ้วของเขา"เลือดพวกทหารรับจ้างน่ะครับ ไม่ใช่เลือดผม" ก้องฝืนยิ้มบางๆ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เขาหันไปพยักหน้าให้พีทพีทรีบเปิดกระเป๋านิรภัย ดึง 'หลอดแก้วเรืองแสงสีแดงเลือด' ออกมาส่งให้ทีมแพทย์เฉพาะทางที่ยืนสแตนด์บายรออยู่"ยาถอนพิษเรดาร์คครับคุณหมอ... รีบเอาไปฉีดให้ท่านประธานด่วนเลยครับ!"หมอรับหลอดแก้วไปแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้อง ICU ทันทีเมรินโผเข้ากอดก้องแน่น ซุกหน้าลงกับอกที่เปียกชุ่มของเขาโดยไม่สนใจว่าสูทของเธอจะเปื้อน "ขอบคุณนะ... ขอบคุณที่กลับมาอย่างปลอดภัย ทั้งสองคนเลย"พีทมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาย

เวลา 22:00 น. ณ เขตอิทธิพลเถื่อน (The Red Zone) ชานเมือง Neo-Bangkokสายฝนกรดเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยแสงนีออนสีแดงฉานจากป้ายโฆษณาโฮโลแกรมที่กะพริบติดๆ ดับๆ เบื้องหน้าของทีมสลัมวอร์รูมคือ "ตึกแดง (The Red Tower)" อดีตศูนย์การค้าคอมพิวเตอร์ยุคเก่าที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นป้อมปราการและห้องแล็บเถื่อนของมาเฟียใต้ดินรถ Hover-Tuk-Tuk จอดหลบมุมอยู่ในซอยมืดฝั่งตรงข้ามมายด์ กำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัย สวมแว่นตา VR ควบคุม 'ไมโครโดรน (Micro-Drone)' ขนาดเท่าแมลงวัน บินสำรวจไปตามช่องระบายอากาศของตึกแดง"ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนามาก" มายด์รายงานผ่านวิทยุ "มีทหารรับจ้างถือปืนกลอัจฉริยะ (Smart-Guns) เฝ้าทุกจุดทางเข้า กล้องวงจรปิดเป็นระบบจับความร้อนทั้งหมด... แต่หนูเจอจุดบอดตรงปล่องทิ้งขยะเก่าด้านหลังตึก มันเชื่อมตรงไปถึงชั้น 13 ที่เป็นห้องแล็บของ ดร.เซน พอดีค่ะ!""เยี่ยมมากมายด์ รักษาพิกัดโดรนไว้" ก้องภพ กระชับเสื้อแจ็กเก็ตหนัง หันไปเช็กความเรียบร้อยของลูกทีม "ไข่แฝด คอยคุ้มกันมายด์อยู่ที่รถ สตาร์ทเครื่องรอไว้เลย""รับทราบพี่!" ไข่แฝดรับคำสั่งก้องหันไปหาคู่หูทะลวงฟันอีกสองคนจ็อด กำ

เวลา 08:00 น. ณ ห้องทำงาน Chief Engineer ชั้น 98 สยามคอร์ป ทาวเวอร์แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านเมฆมลพิษกระทบกระจกบานยักษ์ ก้องภพ นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานหินอ่อน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ เบื้องหน้าคือจอโฮโลแกรมที่เต็มไปด้วย 'เอกสารอนุมัติงบประมาณ' กว่าร้อยฉบับที่เขาต้องเซ็นด้วยปากกาดิจิทัล"รื้อสายไฟเมนหลักทั้งซอยยังง่ายกว่าอ่านไอ้ศัพท์กฎหมายพวกนี้อีก..." ก้องพึมพำ โยนปากกาดิจิทัลลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิดติ๊ด... ฟืดดดประตูอัตโนมัติเปิดออก เมริน ในชุดสูททำงานสีครีม เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาสองแก้ว รอยยิ้มของเธอสดใสยิ่งกว่าแสงนีออนใดๆ ในเมืองนี้"บ่นอะไรแต่เช้าคะ ท่านหัวหน้าวิศวกร?" เมรินวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขา "วันนี้ฉันชงเองเลยนะ กาแฟอเมริกาโน่คั่วเข้ม ไม่ใส่น้ำตาล... แบบที่นายชอบ"ก้องชะงัก เขามองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าของเมริน"คุณไม่ได้สั่งเลขาฯ ชงให้เหรอ?""ฉันเป็นแฟนเธอนะก้อง... เรื่องแค่นี้ทำไมฉันจะทำให้ผู้ชายของฉันไม่ได้ล่ะ" เมรินยิ้มหวาน โน้มตัวข้ามโต๊ะมาประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเขาเบาๆ หนึ่งที "รางวัลสำหรับคนเก่งที่ช่วยบริษัทฉันไว้เมื่อวาน"ก้องหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู แม้จะผ่านค

เวลา 16:15 น. ณ ห้องทำงาน Chief Engineer ชั้น 98 อาคารสยามคอร์ป ทาวเวอร์"ฉันไม่สนหรอกนะพีท ว่าสภาพคล่องเราจะเหลือเท่าไหร่! แต่ 'โซน C' คือพื้นที่ยุทธศาสตร์สุดท้ายที่จะพยุงราคาหุ้นของเราไว้!"เสียงของ เมริน ดังก้องไปทั่วห้องทำงาน เธอแกล้งทุบโต๊ะหินอ่อนอย่างแรงจนแฟ้มเอกสารกระจาย ท่ามกลางสายตาของ ก้องภพ และ พีท ที่กำลังนั่งจิบกาแฟดำและพยายามกลั้นขำกับแอ็กติ้งระดับรางวัลออสการ์ของ CEO สาวใต้ตะแกรงช่องแอร์เหนือศีรษะพวกเขา... เครื่องดักฟังกำลังส่งสัญญาณคลื่นความสั่นสะเทือน (Vibration Waves) บันทึกทุกคำพูดของพวกเขาอย่างเงียบเชียบ"แต่ท่านประธานครับ..." พีทสวมบทบาทรองประธานผู้เคร่งเครียด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่ถูกปั้นแต่งขึ้น "ถ้าเราทุ่มงบประมูลสัมปทานที่ดิน 'โซน C' ในวันพรุ่งนี้จนหมดหน้าตัก... เราจะไม่มีเงินสดเหลือสำหรับไตรมาสหน้านะครับ เพดานสูงสุดที่เราสู้ได้คือ 50,000 ล้านเครดิต เท่านั้น ถ้าเกินกว่านี้ สยามคอร์ปจะล้มละลายทันทีนะครับ!""ฉันบอกให้สู้ก็ต้องสู้!" เมรินตะคอกกลับ สวมบทบาททายาทที่กำลังสติแตกเพราะพ่อป่วยหนัก "โซน C คือเหมืองทองคำใต้ดิน! โครงสร้างมันสมบูรณ์พร้อมสร้าง

เวลา 08:00 น. (เช้าวันรุ่งขึ้นหลังงานกาล่า) ณ ห้อง ICU สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์บรรยากาศในห้องพักฟื้นฉุกเฉินเงียบงันและตึงเครียด มีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจและหน้าจอมอนิเตอร์สัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะช้าๆ บนเตียงแม่เหล็กไฟฟ้า... เจ้าสัวเกริกพล บอสใหญ่แห่งสยามคอร์ป นอนหลับตาพริ้มด้วยความอ่อนล้า ผิวหนังที่เคยดูมีอำนาจกลับซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดเมริน นั่งกุมมือพ่อของเธอแน่น ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืนเมื่อคืนนี้ หลังจากงานกาล่าจบลง เจ้าสัวเกริกพลทรุดตัวลงหมดสติคาลานจอดรถ VIP เลือดสีคล้ำทะลักออกจากปากจนเสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเป็นวงกว้าง"คุณหมอคะ... พ่อเมป่วยเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงทรุดเร็วขนาดนี้" เมรินหันไปถามหัวหน้าทีมแพทย์ด้วยเสียงสั่นเครือหมอปรับหน้าจอโฮโลแกรมแสดงภาพสแกนปอดของเจ้าสัว "ท่านประธานใหญ่ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรงตามธรรมชาติครับคุณเมริน... แต่ท่านได้รับ 'สารพิษกัมมันตภาพรังสีสังเคราะห์ (Synthetic Radioactive Toxin)' สะสมในร่างกายมาเป็นเวลานาน สารตัวนี้ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และหลุดรอดการตรวจจับของเครื่องสแกนอาหารปกติได้... มีคนจงใจ 'ลอบวางยา' ท่านประธานใหญ่มาหลายเดือนแล้ว