ระหว่างนั้น ฉันตกหลุมรัก ตอนที่ 4

ระหว่างนั้น ฉันตกหลุมรัก

ตอนที่ 4

วันต่อมา

ร้านทำผมเป็นสถานที่ที่กานดาไม่ได้เฉียดเข้าใกล้มาเกือบปีได้แล้วตั้งแต่หั่นผมครั้งสุดท้ายเมื่อปีก่อน และนี่เป็นครั้งแรกในรอบปีที่ฉันตัดสินใจมาเข้าร้านที่ว่าซึ่งอยู่ใต้คอนโดของฉันเอง

กระจกเงาบานโตสะท้อนภาพผู้หญิงใบหน้ากลมแป้นขาวโบ๊ะแก้มแดงโดยธรรมชาติ เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนซึ่งตัดสินใจยืดตรงยาวสยายถึงบั้นเอว ส่งผลให้ฉันในเวลานี้ดูเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น เพราะไม่ได้มีผมที่ฟูเพิ้งเหมือนอย่างตอนแรกที่ย่างกรายเข้าร้านมา

หลังจากใช้เวลาที่ร้านทำผมร่วมสามชั่วโมง ตอนนี้รถก็จอดสนิทลงที่ลานจอดของห้างสรรพสินค้าในละแวกใกล้กันกับคอนโด สิ่งที่ตั้งใจจะทำในลำดับถัดไปก็คือการ ‘ชอปปิง’

การชอปเป็นสิ่งที่สาว ๆ ส่วนใหญ่โปรดปราน เรียกได้ว่าเป็นงานอดิเรกที่คู่กันกับผู้หญิงอย่างเรา ๆ ทว่านิสัยของฉันมันช่างห่างไกลจากคำว่า ‘สาว ๆ’ อยู่หลายขุมทำให้ไม่ค่อยได้มาทำอะไรแบบที่ว่าสักเท่าไร

เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องประดับ เป็นสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในสายตามานานมากแล้ว ชุดที่ดีที่สุดก็ผ่านการใช้งานซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาได้หลายปี

ฉะนั้นนี่คือโอกาสที่จะได้ทำอะไรแบบที่ไม่เคยได้ทำมาก่อน ก็อย่างเช่นว่าผลาญเงินไปกับการชอปปิงให้ตัวเองนี่ไง

และเป็นครั้งแรกในชีวิตจริง ๆ ที่เพิ่งค้นพบว่าการใช้เงินแบบไม่ต้องคิดเป็นโมเมนต์ที่สวรรค์แค่ไหน ไม่ว่าจะเดินเข้าร้านใดก็จะได้สินค้าจากทางร้านนั้นติดไม้ติดมือออกมาแทบจะทุกร้าน

กระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงสองข้อแขนก็พะรุงพะรังไปด้วยถุงกระดาษจากหลากหลายแบรนด์

เป็นเพราะไม่ค่อยได้เดินหรือออกกำลังกาย หลายปีที่ผ่านมาล้วนใช้เวลาอยู่ที่หน้าคอมเป็นส่วนใหญ่ ทำให้การเดินชอปในวันนี้ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้อีกแล้วเพราะเริ่มที่จะปวดเท้าขึ้นมา

ไม่ก็อาจเป็นเพราะรองเท้าเวรตะไลคู่ที่ใส่อยู่ ราคาของมันเหยียบหมื่นแต่กลับเล็กกระจิริดตรงช่วงปลายเท้า ยิ่งเดินนานเท่าไรก็เริ่มรู้สึกเจ็บมากขึ้นทุกที ไหนจะความเมื่อยขบอ่อนล้าท่อนขาที่ลากเดินไม่หยุดนี่ก็ด้วย

นี่เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้ฉันไม่ค่อยอยากจะออกไปไหนต่อไหน จะว่าเป็นคนขี้เกียจก็ได้ มันก็ตามนั้นจริง ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมาเลยส่งผลให้ผิวกายขาวซีดเหมือนไม่ได้รับแสงมาร่วมปีแบบนี้ไง

พอคิดว่าคงเดินต่อไม่ไหว และตั้งใจจะกลับไปที่รถ ทว่าระหว่างทางนั่นเอง สายตาก็บังเอิญมองไปเห็นช็อปขายเครื่องสำอางที่กำลังตั้งบูทเซลล์กระหน่ำลดราคาสินค้ากว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์  

ที่เขาว่ากันว่าผู้หญิงนั้นมักจะเห็นป้าย SALE เป็นไม่ได้ต้องรีบวิ่งเข้าใส่ อันที่จริงฉันก็เป็นผู้หญิงประเภทนั้นเหมือนกัน เพียงแค่ก่อนหน้านี้ป้ายแบบนั้นที่กานดาสนอกสนใจจะอยู่ในโซนของกิน

แต่ตอนนี้สายตากลับเอาแต่เพ่งมองไปยังบูทเครื่องสำอางนั่นไม่หยุด ยิ่งเสียงหวาน ๆ ของพนักงานขายร้องเชิญชวนก็ยิ่งเพิ่มความอยากซื้อ ยิ่งผู้หญิงสวย ๆ ที่ทำหน้าที่ยืนเชียร์กวักมือเรียกก็ยิ่งอยากจะวิ่งเข้าใส่

รู้อีกทีร่างกายก็นำหน้าสมองไปอีกก้าว รู้อีกทีฉันก็ใช้เวลาอยู่ตรงหน้าบูทเครื่องสำอางร่วมชั่วโมง เพราะปกติเป็นคนไม่แต่งหน้าทำให้ไม่รู้เรื่องพวกนี้สักเท่าไรเลยต้องยืนฟังพนักงานแนะนำอยู่นานอย่างที่เห็น เกิดจะมาอยากเรียนรู้การเสริมสวยเอาตอนนี้ก็ลำบากหน่อย

แต่แหม… ปีสุดท้ายของชีวิตก็ต้องลองทำมันให้หมดทุกอย่างนั่นแหละ ตายไปจะได้ไม่เสียดาย!

เพราะมัวแต่ตื่นตาตื่นใจกับการใช้จ่ายแบบไม่คิดชีวิต ทำให้หลงลืมเรื่องอื่นไปเสียสนิท กว่าจะนึกขึ้นได้ก็คือตอนที่ขับรถกลับมาถึงคอนโด และได้เห็นร่างสูงคุ้นตาในชุดนิสิตปล่อยชายเสื้อนั่งสูบบุหรี่อยู่บนมอเตอร์ไซค์ ปากพ่นควันไปพลางก็ยกแขนขึ้นดูเวลาไป

ฉันก้มลงมองที่หน้าปัดนาฬิกาข้อมือของตัวเองอีกคน พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะสี่ทุ่มเข้าให้แล้ว   ใจเกิดจะรู้สึกแปลก ๆ เมื่อเห็นว่ามีคนมายืนรอ ซ้ำคนที่ว่ายังเป็นเด็กหนุ่มที่หน้าตาดีมากด้วย

เขามาจริงสินะ…

เรื่องเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องบ้าบอแบบที่ฉันแอบคิดตอนตื่นขึ้นมา รวมถึงพยายามจะไม่สนใจเรื่องที่ว่ามาตลอดทั้งวัน

ตั้งแต่ลืมตาตื่น ใจก็เกิดคิดว่ามันอาจจะเป็นแค่สถานการณ์ประหลาดที่เราบังเอิญทำร่วมกัน พอเด็กคนนั้นกลับไปนอนคิดสักคืนอาจเปลี่ยนใจไม่ทำตามที่ตกลงกันไว้ก็เป็นได้ ระหว่างเรามีสัญญาก็จริงแต่ก็ไม่ได้มีพยานรู้เห็นสักหน่อย ตอนแรกฉันแอบคิดแบบนั้น

แต่กลายเป็นว่าเขามาจริง ๆ

         “นึกว่าต้องรอจนเช้า” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยทักขึ้นก่อน พลางก็ยกโทรศัพท์ขึ้น “ลืมขอเบอร์ติดต่อ”

            “นั่นสิ”

            “…”

            ฉันพึมพำได้แค่นั้น แล้วรีบเดินไปแบกของที่ชอปปิงมาตลอดทั้งวันลงจากท้ายรถ กว่าจะหิ้วหมดก็เล่นเอาเหงื่อตก

            กลิ่นบุหรี่จางทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นมอง คนที่เมื่อครู่ยืนอยู่ห่างออกไป ตอนนี้มาหยุดยืนที่ด้านข้าง สายตาเรียบเฉยจับจ้องนิ่งที่ทรงผมใหม่ของฉันโดยไม่ปริปากเอ่ยอะไร พร้อมกันสารพัดถุงในมือก็ถูกกระตุกไปถือแทนทั้งหมด แล้วเริ่มออกเดินนำ

            “ผมหิว”

            “ก็แล้วทำไมไม่กิน?”

“จะเอาเวลาไหนไปกิน? กลัวไปแล้วคลาดกัน”

“เธอเลยยืนรอ?”

“ออกค่าข้าวให้ด้วย ยืนรอตั้งนาน”

“…”

ตอนแรกก็แอบเห็นถึงความตั้งใจ แต่เพราะไอ้ประโยคล่าสุดก็เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวคงรอคนมาจ่ายตังค่าข้าวให้มากกว่า ดูท่าเก๋าจะไม่ได้งกแค่คำพูด แต่คงเป็นคนหน้าเลือดจริง ๆ

เด็กอะไรโคตรจะเค็ม…

“แต่มันก็ดึกแล้ว ถ้าพี่ง่วงผมกลับก่อนก็ได้ ค่อยมาใหม่พรุ่งนี้…” น้ำเสียงราบเรียบเรียกสายตาให้หันกลับไปมองอีกหน และแน่นอนว่าฉันสั่นหัวปฏิเสธ

“นี่ก็หิวเหมือนกัน สี่ทุ่มแล้วมันยังไง?”

“สำหรับพี่ก็น่าจะอย่างนั้น” คนพูดไม่วายถากถาง แต่ฉันก็แสร้งไม่สนใจ

“เดี๋ยวเอาของไปเก็บแล้วไปกันเลยก็ได้”

“ก็ต้องงั้น รอตั้งหลายชั่วโมง”

“แล้วจะเสนอทำไมแต่แรก…”

“พูดไปตามมารยาท”

“…”

เหรอยะ… ไม่ยักรู้ว่ามี…

เราไม่ทันได้พูดอะไรกันต่อก็ต้องหยุดชะงักลง ตอนที่ชายร่างเล็กในชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยเดินมาขวางกลางทาง เป็นคนคุ้นหน้ากันดีอย่างลุงแช่ม รปภ. ประจำคอนโด

แม้ปากแกจะยิ้มจนเห็นฟันแทบจะครบทั้งสามสิบสองซี่ แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้เมื่อเห็นว่าฉันพาผู้ชายมาด้วย

“สวัสดีครับคุณกานดา!” เสียงเอ่ยทักทายดังขึ้น พร้อมกับทำท่าตะเบ๊ะเป็นการเป็นงาน “ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายคนนี้…”

“เพื่อนค่ะ”

ฉันตัดบททันที กระนั้นอีกฝ่ายก็มีสีหน้าคลางแคลงใจตามแบบคนขี้จับผิดเป็นนิสัย แล้วก็ทำเสียงฉงนขึ้นอีก

“รูปหล่อเลยนะครับ”

“ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

ตาลุงคนเดิมยิ้มให้อย่างเสียไม่ได้ แม้แกจะไม่พูดออกมาตรง ๆ ก็พอจะเดาได้ว่ากำลังคิดอะไร อาจคิดไปว่าฉันในยามนี้ถึงขั้นต้องซื้อเด็กหนุ่มมาปรนเปรอความสุขให้ตัวเอง

ถึงมันจะทำนองนั้นจริง แต่เดาได้ว่าไม่นานเรื่องนี้จะต้องรู้กันทั่วเป็นแน่ ตั้งแต่ป้าแม่บ้าน เจ๊ร้านทำผม ยันลุงร้านขายข้าวนั่นแหละ

ลุงแช่มเป็นพวกประเภทดูหนังสืบสวนสอบสวนมากเกินพอดี หรือไม่ก็ติดจะจุ้นจ้านช่างสังเกตเกินไปนิด

คราวก่อนแค่ฉันไม่ลงมาจากคอนโดหนึ่งสัปดาห์ นิติฯ ก็ถึงกับไปเรียกที่ห้องเพราะได้ข่าวว่าฉันตรอมใจตายเนื่องจากหาแฟนไม่ได้ และไม่มีใครมาเยี่ยมเยียนนานมากแล้ว ประกอบกับสภาพของฉันในระยะขวบปีให้หลังมันค่อนข้างจะย่ำแย่มากพอดู

คนที่มักจะสงสัยในชีวิตเปล่าเปลี่ยวเดียวดายของกานดาคนนี้ก็เห็นจะมีแค่ลุงแกแค่คนเดียวเท่านั้น

แต่ข้อดีมันก็มี ถ้าวันนั้นมาถึงจริง ๆ สภาพศพฉันคงจะไม่อืดบวมมากนักหากมีการพบศพเร็วกว่าที่ควรจะเป็น และแน่นอน คนที่เกิดจะเอะใจว่าฉันหายไปเป็นคนแรกคงไม่พ้นลุงแช่มนี่เอง

ถ้าคนอื่นมีป้าข้างบ้านคอยใส่ใจ ฉันก็มีลุง รปภ. คนนี้ที่คอยใส่ใจเหมือนกัน

ในลิฟต์เงียบจนน่าอึดอัด ยิ่งตัวลิฟต์เป็นกระจกเงาทั้งสี่ด้านก็ยิ่งรู้สึกอายหนักขึ้นทุกทีกับสายตาของคนด้านหลังที่กำลังมองสำรวจกันผ่านทางกระจก คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะทำใจให้ชินกับสายตานิ่งสนิทอ่านไม่ออกแบบนั้นได้ยังไง

มันเป็นสายตาที่ไม่แสดงอารมณ์ แต่ไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ ที่แน่ ๆ ในสายตาเก๋า ฉันคงไม่ใช่นางฟ้านางสวรรค์เป็นแน่

อันที่จริงฉันก็แค่อวบ…

โอเค… ในสายตาคนอื่นก็อาจจะเรียกได้ว่าอวบระยะสุดท้าย แต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักหน่อย อย่างน้อยยืนเทียบกันแบบนี้เก๋าตัวใหญ่กว่าเห็น ๆ แต่ก็นั่นแหละ เขาเป็นผู้ชาย ซ้ำยังดูลีนไปทั้งตัว

พอถึงห้องอีกฝ่ายก็จัดแจงวางของทั้งหมดลงบนโต๊ะ ก่อนจะนั่งรอที่เก้าอี้ตรงโต๊ะกินข้าว และเพราะเป็นห้องแบบสตูดิโอไม่ว่าฉันจะเดินไปตรงไหนแน่นอนว่าเก๋าเห็นหมด และไม่คิดจะรักษามารยาทเลยด้วย

ก็ได้แต่พยายามจะไม่สนใจ เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดที่สบายกว่านี้มาเปลี่ยน เป็นต้นว่าเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์กับกางเกงวอร์มสักตัว กินเสร็จจะได้ไม่ต้องมานั่งแขม่วพุงไง นี่คือหนึ่งในเทคนิคการกินให้สบายท้องที่สุดสำหรับฉันเอง

พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็พบว่าเก๋ายังคงนั่งอยู่ที่เดิมสายตาจับจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์พร้อมรัวนิ้วพิมพ์แชตไปด้วย แต่พอเงยหน้ามาเห็นกันก็ลุกขึ้นยืน รีบเก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกง

"พี่อยากกินอะไร?”

“อะไรก็ได้”

“…”

ฉันไม่ทันได้สนใจต่อ หันกลับมาทาแป้งฝุ่นที่หน้ากระจกหลังจากผ่านการล้างหน้ามาเมื่อครู่ ก็ทันได้สบตากับคนถามที่ยืนล้วงกระเป๋ามองอยู่ที่ด้านหลัง และคำถามเดิมก็ถูกถามซ้ำอีกครั้ง

“อยากกินอะไร? พี่ไม่บอกผมก็เอาใจไม่ถูก เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนถ้าผมพาไปกินอะไรที่ไม่ชอบเดี๋ยวจะพานไม่ประทับใจ…”

“ชอบหมดแหละ ขอให้ได้ชื่อว่าเป็นของกิน”

ฉันตอบไปก็หัวเราะไป เรือนผมสีน้ำตาลถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าเพื่อเตรียมพร้อมไปออกศึก จัดการตัวเองเสร็จก็หมุนตัวกลับไปหาเก๋าที่ยังคงยืนนิ่งอยู่จุดเดิม และเห็นทีจะมีฉันคนเดียวที่ขำ เพราะอีกฝ่ายยังคงมีสีหน้านิ่งสนิทราวกับรอฟังคำตอบจริงจัง

อะไรมันจะเครียดขนาดนี้ เรื่องของกินเป็นอะไรที่จอยที่สุดในชีวิตกานดาแล้วนะจะบอกให้

แต่เพราะคนตรงหน้าคงอยากจะได้คำตอบจริงจัง สุดท้ายก็เป็นฉันเองที่ ปั้นยิ้มจนตาหยี ยกมือขึ้นตบบ่ากว้างเบา ๆ

“เอาเป็นว่า ไปที่ไหนก็ได้ที่มีของกินเยอะ ๆ ก็พอ”

เก๋าชะงักไปเล็กน้อยกับอากัปกิริยาของฉันที่คงจะเปลี่ยนไปแบบปัจจุบันทันด่วน อย่างเช่นว่ากำลังยิ้มอยู่ในขณะนี้ หรือไม่ก็การตีซี้ด้วยการตบเข้าที่บ่า

จริง ๆ แล้วฉันเป็นคนอารมณ์ดี แต่แค่เมื่อวานเราเพิ่งจะรู้จักกันจะยิ้มเรี่ยราดก็ไม่ใช่เรื่อง ซ้ำระหว่างเราคงจะต้องเจอกันไปอีกนาน ผูกมิตรกันไว้ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน

ถึงเด็กนี่ดูจะเป็นพวกผูกมิตรไม่ได้เรื่องก็ตาม ขนาดว่าฉันยิ้มจนเมื่อยปาก เก๋าก็ไม่แม้แต่จะยิ้มตอบ แต่เอาเถอะ ไม่ได้คาดหวังแต่แรกอยู่แล้ว

ว่าแล้วก็คว้าเอากระเป๋าสตางค์เดินนำออกจากห้อง แต่เสียงเรียกจากทางด้านหลังทำให้ต้องหันกลับไปมอง เก๋าพยักพเยิดไปที่เตียงซึ่งมีโทรศัพท์ของฉันเองวางทิ้งเอาไว้ตรงนั้น

“ไม่เอาโทรศัพท์ไป?”

“ไม่ต้องหรอก ฉันมีเงินสด”

“แล้วไม่ต้องเล่น? ไม่ต้องคุยกับคนอื่น?”

ถึงตรงนี้ยิ้มของฉันก็ราวกับชะงักไป แต่มันก็แค่เสี้ยววินาทีก่อนจะแสร้งยิ้มหวานให้คู่สนทนา “ก็คุยกับเธอไง”

            คนฟังได้ยินก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ยังคงมีความคลางแคลงใจอยู่ในสีหน้า ซ้ำยังเดินไปคว้าเอาโทรศัพท์เดินออกมาส่งต่อให้ ทั้งที่ฉันไม่ได้ขอ

            “เผื่อนั่งกันนาน ๆ แล้วพี่เหงา”

            “อืม”

            ฉันรับมายัดใส่กระเป๋ากางเกงไปงั้น เอาไปก็คงจะไม่ได้ใช้อยู่ดี เก๋าเห็นเข้าก็เอ่ยซักด้วยคำถามเดิม

            “ไม่มีใครคุย?”

            “ไม่มี”

            “ไม่เหงา?”

            “อยู่คนเดียวก็มีความสุขดี…”

            แม้จะยังคงทำเป็นยิ้มได้ แต่เพราะสายตาที่แลดูจะเห็นใจเกินพอดีของคนถาม ทำให้ปากเกิดจะนำหน้าสมองไปหนึ่งก้าว รู้อีกทีฉันก็เปรยออกไปเพื่อเบี่ยงประเด็น

            “เธอจะจีบก็ได้นะ หน้าแบบนี้ไม่มีใครแย่งแล้ว”

            “…”

            คนฟังได้ยินเข้าก็ชำเลืองมองอีกหน และเป็นฉันเองที่เกิดจะอายกับคำพูดตัวเอง รีบเอ่ยเสริม

            “แต่เธอคงมีกฎที่ว่าห้ามจีบลูกค้าอะไรแบบนั้นสินะ”

            แต่ยิ่งพูดกลับยิ่งแย่กว่าเดิม เวร…

            ตอนนี้เองที่เก๋าหยุดยืนนิ่งทำเอาฉันชะงักไปด้วย คนข้าง ๆ มีสีหน้าชั่งใจอยู่ครู่ก็เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

            “ระหว่างเราจะเป็นแค่งาน ไม่มีเรื่องของความรู้สึก”

            “มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว” ฉันเองก็รีบตอบกลับอย่างร้อนรน “ฉันแค่พูดเล่น”

            “ดี เพราะถ้าพี่เกิดรู้สึกอะไรขึ้นมาคงไม่ส่งผลดีเท่าไหร่”

            “สเปกฉันไม่ใช่คนขี้งกแบบเธอ” คงเพราะความอายหรืออะไรก็ตาม ทำเอาต้องรีบตัดบทขึ้นอีกรอบ และใจก็รู้สึกตามที่ปากว่าจริง ๆ

            เราสบตากันท่ามกลางความเงียบสงัดของทางเดินคอนโด ในที่สุดอีกฝ่ายก็พยักหน้าช้า ๆ เริ่มออกเดินต่อ

            “เข้าใจตรงกันก็ดี ผมไม่อยากมีปัญหา”

            มั่นหน้ามากแม่…

            พอถึงหน้าลิฟต์ฉันก็ยกแขนขึ้นกอดอก หันมองเก๋าด้วยสีหน้าจริงจังประกาศชัดออกไปเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องรู้สึกเสียหน้าในหัวข้อสนทนาเมื่อครู่

            “พูดมาตรง ๆ แบบนี้ก็ดีจะได้ชัดเจนไปเลยว่าระหว่างเราจะไม่มีเรื่องแบบที่ว่า ถึงเราต้องมีอะไรกันแต่รับรองว่าฉันจะไม่คิดลึกไปกว่านั้น”

            คนข้าง ๆ มีสีหน้าจริงจังไม่แพ้กัน

            “ผมก็เหมือนกัน”

            “โอเค”

            “…”

ว่าแล้วก็ยื่นมือไปตรงหน้าเพื่อทำสัญญา วินาทีเดียวกันฝ่ามือหนาก็คว้ามือฉันจับแน่น

ไม่ใช่แค่สายตาของฉันที่สื่อชัดว่ามั่นอกมั่นใจถึงเรื่องที่จะไม่ยอมให้ตัวเองเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำในความสัมพันธ์รูปแบบอิหยังวะครั้งนี้ เก๋าก็ดูจะมั่นใจไม่ต่างกัน

และถึงเด็กนี่ดูจะเหมือนได้เปรียบไปเสียทุกทาง แต่ฉันยังไม่เห็นว่าเจ้าตัวมีอะไรดีนอกจากหน้าตาเลยจริง ๆ และแค่นั้นไม่พอให้รู้สึกอะไรด้วยหรอก

ก็ราวกับจะอ่านใจกันออกตอนที่เราพูดออกมาแทบจะพร้อม ๆ กัน

            “ดีล” / “ดีล”