ถักทอรักไว้ที่ปลายฟ้า (P.S. I miss you very much )

ถักทอรักไว้ที่ปลายฟ้า (P.S. I miss you very much )

last updateHuling Na-update : 2026-02-25
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
40Mga Kabanata
690views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

..ถิงถิง..เด็กสาวชาวไทยที่ในวันแรกที่เธอลืมตาดูโลก เธอต้องเผชิญกับชะตากรรมของการถูกทอดทิ้ง แม่ของเธอแต่งงานใหม่กับมหาเศรษฐีชาวจีน และพ่อของเธอเสียชีวิต ต่อมาเมื่อเธออายุได้สองขวบ เธอตามคุณยายเดินทางไปประเทศจีนและเข้าไปอยู่ในตระกูลเจียง เธอคิดว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ทำให้ชีวิตของเธอมีความสงบสุข แต่เธอคาดไม่ถึงว่าที่นี่จะผลักเธอให้จมดิ่งลงไปในหุบเหว ..เธอ..เกลียดตระกูลเจียง จนถึงขั้นทำทุกอย่างได้เพื่อลากทุกคนในตระกูลเจียงลงนรก .. โชคชะตายังคงทำให้ชีวิตของเธอปั่นป่วนไม่หยุดเมื่อแม่ที่ทอดทิ้งเธอไป มารับเธอไปอยู่ด้วยในคฤหาสน์หลังงามตระกูลเฟย ท่ามกลางความเกลียดชังของพ่อเลี้ยงและน้องสาวต่างพ่อของเธอ... ..เขา..เด็กชายที่คอยปกป้องเธอ..สนับสนุนเธอ..ผู้เป็นดั่งดวงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่นในหัวใจกับเธอ...เป็นดั่งดวงดาวที่คอยจุดประกายให้เธอมีกำลังใจ..สุดปลายสายรุ้งของชีวิตถิงถิงจะเป็นเช่นไร ติดตามหาคำตอบได้เลยค่ะ 

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1 หนึ่งเด็กหญิงกับหนึ่งหญิงชรา

 もう晩夏だというのに、蒸し暑くまとわりつくような暑さはなかなか去らない。

 朝倉澪は帰宅すると、浴槽に自分で調合したローズマリーとスイートオレンジの精油を数滴垂らした――化粧品会社で商品選定を担当している彼女の、ちょっとした職業病のような習慣だ。

 湯気とともに爽やかな柑橘の香りが広がり、彼女は深く息を吸って、張りつめていた肩の力を少しだけ抜いた。

「結婚式まであと三か月かぁ……」

 澪は頬を両手で包んだ。

 ドレスは婚約者の黒川直哉と一緒に選んだ。

「よく似合ってるよ」

 まるで芸能人のような顔立ちの直哉にふわりとほほえまれて、頬が熱くなったのを思い出した。

 本当にあの直哉と結婚するのだ。

「はあ……」

 澪は胸に手を当てて、至福の吐息を漏らした。

 結婚式に想いを馳せているとき、スマホが震えた。画面を確認すると、まさに直哉からだった。

 澪はうれしさを隠そうともせず、電話に出た。

「直哉? こんな時間にどうしたの?」

『澪……。今から会えるか?』

 妙に真剣な声色の直哉に、澪の体がこわばった。

「今から?」

 時計を見ると、もうすぐ九時になろうという時間だった。

『ああ。どうしても会って話したいことがある』

 「どうしても」。その言葉が澪の胸に引っかかった。しかも、直接会って話をしなければいけないこととはなんだろうか。

 しばらく考えてみたが、胸がざわつく。今まで直哉は澪をこんな時間に呼び出したことなどない。

「わかった。どこに行けばいい?」

 直哉は澪のマンション近くのカフェを指定した。そこだったら帰りも遅くならない。

 澪は出かける準備をして、カフェに向かった。

 カフェに到着すると、奥の席に直哉が座っていた。こちらに向けて手を挙げたので、澪も小さく手を振る。

 席に近づくと、直哉の隣に見覚えのある女性が座っていた。

「え? 花音?」

 直哉の隣には、高校時代からの親友・藤崎花音がいた。いや、「座っていた」というより、直哉にしなだれかかり、腕を絡ませていた。もう一方の手は、そっとお腹を守るように添えられている。

 目の前の光景が幻ではないかと思いたくなるほどだった。

 呆然とその場で立ちすくんでいる澪に、直哉は声をかけた。

「座ったら?」

「あ……うん」

 澪は直哉と花音の向かいに座った。直哉と花音は、どこからどう見ても恋人同士のようにしか見えない。澪は膝の上でスカートをぎゅっと握りしめた。

 するとすぐに直哉が口を開いた。

「澪、婚約を解消してほしい」

「……え?」

 頭の中で、言葉の意味が処理できなかった。

 婚約、解消……。嘘でしょ?

 なにかの間違いではないかと直哉の顔を見るが、決して冗談を言っているようには見えなかった。

「な……んで」

 なんとか絞り出した声は掠れていた。スカートを握りしめている手のひらに汗がにじむ。

「こいつ、俺の子を妊娠してるんだよ。だからこいつと結婚する」

 直哉の言葉に、花音は直哉に向かってほほえんだ。そして澪を横目で見ると、ニヤッと口角を上げて口元を緩めた。

 妊娠――。その単語だけが、やけに遠くで響いた。耳の奥がきぃんと鳴って、店内のざわめきが急に水の中みたいにくぐもる。目の前がぐらりと揺れた。

「会場も招待客もそのまま使う。花音が『お腹が目立ってからウェディングドレスを着るのは嫌だ』と言うから、結婚式は一週間後にする予定だ。結婚式場に無理言ってなんとか日程調整できたよ。なんてったって、結婚式の繁忙期だからな」

 まるで自分の日程調整能力を自慢するかのようだった。澪は喉が締め付けられたように、うまく息ができない。

「さすが直哉さん」

 花音はふふふと笑って、直哉の腕にしがみつく。

「あ、澪の親族は申し訳ないけど参加できないからな。当たり前だけど」

 澪の幸せが一瞬にして音を立てて崩れ落ちた。

 澪は、かつて自分だけに優しく微笑みかけてくれたその人の顔を見つめた。けれど今、その視線も、その優しい声も、すべては別の女性――自分が誰よりも信じていた親友へと向けられていた。

「ごめんね、澪」

 花音ははらはらと涙を流した。

「ほら、泣くなよ」

 直哉が花音にハンカチを渡した。花音はぐずぐずと鼻を啜りながら涙を拭いた。そして澪をまっすぐ見つめた。

「でも、ぜんぶ澪のせいだからね!」

「な……」

「だって、澪は仕事ばっかりで直哉さんのことほったらかしだったでしょう?」

「そ……れは」

 確かに仕事は好きだ。けれど、結婚したあとにしばらく休むから、できるだけ前倒しで仕事をこなしていただけだ。それなのに、そんなふうに思われていたとは考えもしなかった。

「それにさ、澪は負けず嫌いで、やさしくないし、思いやりも足りないって直哉さんが……」

「おい、そこまで言ってねえぞ」

「言ったじゃん! 『花音ちゃんはやさしいね。澪もこうだったらいいのにな』って。あたしに慰めてって言ってきたじゃん!」

 そうか。自分はそんなにやさしくなくて思いやりも足りなかったのか。

 澪は愕然とした。カフェの喧騒が遠くに聞こえる。

「わ……かりました」

 澪はよろよろと立ち上がり、拳を握った。婚約指輪が手のひらに食い込む。

 直哉と出会ったのは五年前だった。就職して部屋を探しに行った不動産屋の窓口で担当してくれたのが直哉だった。直哉は澪に一目惚れしたらしく、何度も告白してきた。最後は澪が折れる形で付き合うことになった。

 付き合って三年が過ぎたころ、直哉は澪の好きなレストランの個室で指輪を差し出した。「澪となら、いい家庭が築ける気がするんだ」。そう言ってはにかんだ横顔を、澪は今でもはっきり覚えている。あのとき自分は、世界でいちばん幸せな女だと思った。

 直哉は澪に対してやさしかった。澪も精一杯の愛情を向けた。それなのに、「やさしくない」と言われるとは思いもしなかった。

 花音は高校一年のときに同じクラスになった。妙に話があって、一緒にいるのが楽しかった。けれど花音には、澪の持っているものをほしがる癖があった。澪が新しいピアスをつければ「それかわいい、どこの? あたしもほしい」と同じものを買い、澪が褒められれば決まって唇をとがらせた。かわいいやきもちだと思っていた。まさか、婚約者までほしがるとは思いもしなかったのだ。

 澪は頭を抱えて、おぼつかない足取りでカフェを後にした。

 どうやってマンションに帰ったのかは覚えていない。自宅マンション近くのカフェだったから、自然と足が向いたのかもしれない。

 マンションの扉を閉めると、その音が大きく部屋中に響き渡った。

「け……っこん……できないん……だ」

 膝の力が抜けて、玄関のたたきに座り込んだ。けれど不思議と涙は出なかった。

 どれぐらいそこに座っていたのだろうか。急に体が冷えて身震いした。

 のろのろと立ち上がって、リビングに向かう。壁時計に目を向けると、もう日付が変わりそうな時間になっていた。

 こんな時間まで起きているなんて、澪にはないことだ。肌のことを考えると、夜更かしなどできない。

 けれど、もう、肌の手入れを念入りにする必要などなくなった。

「どうでもいいや……」

 澪はソファに倒れ込んだ。もう、なにも考えたくない。

 悲しいはずなのに、涙は出なかった。胸の奥が乾いた砂みたいにざらついているだけだった。

 そのとき、バッグの中でスマホが震えた。澪はバッグに手を入れ、スマホを引っ張り出した。画面を確認すると、花音からのメッセージだった。おもむろにメッセージを開いた。

『澪、ごめんね。直哉さんの相談に乗ってたら、そんな雰囲気になって……。でも直哉さんと、素敵な家庭を築くね』

 添付されていた画像は妊娠証明書と母子手帳だった。母子手帳には父の欄に「黒川直哉」、母の欄には「藤崎花音」と記載されている。

 明らかに、花音が勝ち誇ったようにそれを送付してきたとしか思えない。心の底がしん、と冷え切るのがわかった。

 澪はスマホをソファに投げた。

 もう、そんなものは見たくもない。直哉との五年間も、花音との十二年間も何もかもが嘘だったように感じてならない。

 二度と恋なんてしない。誰も信じない。

 信じられるのは自分自身だけだ。

 澪は腕で目を覆った。肌の手入れもせずにこのまま寝てしまいたい。

 そのとき、再びスマホが震えた。

 けれど澪は画面を見る気になれなかった。どうせ花音からだ。まだなにか澪に誇示したいことが残っていたのか。

 澪はスマホに背を向けて横になった。

 スマホの画面には、登録されていない番号からのメッセージが届いていた。

『ただいま』

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
40 Kabanata
ตอนที่ 1 หนึ่งเด็กหญิงกับหนึ่งหญิงชรา
“คุณยาย ดื่มซุปไก่ซักหน่อยนะคะ” ถิงถิง เด็กหญิงอายุสิบขวบ ค่อยๆ ช่วยพยุงยายมาลุกขึ้นถิงถิงยังคงเด็กอยู่ แขนของเธอมีขนาดเล็ก จึงสั่นเทาในขณะที่พยายามประคองร่างกายที่อ่อนล้าเพราะเจ็บป่วยของยายมาให้ลุกนั่งเพื่อดื่มซุปไก่“ถิงถิง ลำบากหลานแล้ว ยายไม่เป็นอะไรมาก ได้พักนิดหน่อยก็สบายดีแล้ว” เสียงของยายแฝงด้วยความอ่อนโยน ดวงตาที่อบอุ่นใจดีของยายมาดูเหนื่อยล้ายายมาค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากใบหน้าของถิงถิง ไปทางประตูที่เต็มไปด้วยฝุ่น จากนั้นยายมาก็ไอออกมาอย่างแรงติดกันหลายครั้ง ถิงถิงรู้ว่ายายกำลังคิดถึงคุณตาเจียง ยายมาก้มศรีษะลงเล็กน้อยและเอื้อมมือมาจับมือเล็กผอมบางของถิงถิง ทันใดนั้นถิงถิงสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาของยายหยดลงบนหลังมือของถิงถิง ถิงถิงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น “คุณยาย ดื่มซุปไก่ก่อน ดื่มแล้วคุณยายจะดีขึ้นแน่นอนค่ะ” ถิงถิงก้มศรีษะลงแล้วเป่าซุปไก่ที่เธอเคี่ยวมาเป็นเวลานาน เด็กหญิงตัวน้อยตักซุปไก่และยื่นมาป้อนยายมาทีละคำ อย่างเงียบ ๆ ภายในบ้านที่ทั้งเก่าและทรุดโทรมหลังนี้มีเพียงหนึ่งเด็กหญิงและหนึ่งหญิงชราอยู่กันเพียงสองคน ถิงถิง
Magbasa pa
ตอนที่ 2 ฤดูหนาวที่ไม่อาจอยู่รอด
คุณตาเจียงจากไปแล้ว ถิงถิงสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์เพื่อไว้ทุกข์ แต่ถิงถิงไม่ได้รับอนุญาตจากลุงใหญ่เจียงอวี้ให้คุกเข่าในงานพิธีศพของคุณตาด้วยเหตุผลที่ว่า เธอไม่คู่ควรประโยคนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหูของถิงถิงไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใด ถิงถิงจะไม่มีวันลืมความรู้สึกเกลียดชังลุงใหญ่เจียงอวี้ค่อย ๆ แข็งแกร่งมากขึ้นและฝังลึกอยู่ในหัวใจเธอถิงถิงคุกเข่าอยู่ด้านนอกห้องพิธีด้วยความเศร้า ในบางครั้งเธอเงยหน้ามองไปที่หน้าแท่นพิธีมองเจียงอวี่เซิงร้องไห้และเรียกคุณตาเจียงด้วยเสียงอันดัง แต่ถิงถิงร้องไห้น้อยมาก เมื่อคนตระกูลเจียงเห็นถิงถิงไม่ร้องไห้ พวกเขาต่างก็ประณามว่าถิงถิงอกตัญญู เนรคุณหลังจากงานศพคุณตาเจียงเสร็จสิ้น คุณยายมาล้มป่วยติดเตียง ไม่สามารถลุกขึ้นได้เช่นเดียวกับคุณตาเจียงก่อนหน้านี้แต่สิ่งที่แตกต่างคือไม่มีใครใส่ใจและเข้ามาดูแลคุณยายมาเลยถิงถิงทำซุปไก่ดำและนำมาป้อนคุณยายมาเหมือนที่เคยดูแลคุณตาเจียง จากนั้นก็รีบไปทำงานบ้าน ทำให้เธอไม่ได้ไปโรงเรียน“ยายแก่ รีบออกไปจากตระกูลเจียงซะ!” เจียงอวี้ คุณชายใหญ่ตระกูลเจียงเตะประตูห้องของยายมาเสียงดังถิงถิงตกใจและสับสน เธอเงยหน้าขึ้นมองยายที่ใ
Magbasa pa
ตอนที่ 3 คฤหาสน์ตระกูลเฟ่ย
ถิงถิงยืนอยู่ที่ห้องโถงรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลเฟ่ยและมองดูคนสองคนทะเลาะกัน เธอเงียบราวกับรูปปั้น ใบหน้าของถิงถิงดูเหมือนไม่มีความรู้สึกใดใดทันใดนั้น เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งก็โผล่ศรีษะออกมาจากด้านหลังของทั้งสองคนที่กำลังทะเลาะกันอยู่ เมื่อเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นเห็นถิงถิงเธอก็ยิ้มกว้าง จากนั้นก็วิ่งเข้ามาจับมือของถิงถิง"เธอเป็นพี่สาวของฉันเหรอ? เยี่ยมมาก ฉันมีพี่สาวแล้ว" เด็กน้อยมองถิงถิงด้วยดวงตาเป็นประกายถิงถิงพยักหน้าให้พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ เด็กผู้หญิงคนนี้คงเป็นเฟ่ยชิงชิงน้องสาวของเธอ ในความคิดของถิงถิง เฟ่ยชิงชิงเป็นคนร่าเริงยิ้มง่ายแตกต่างไปจากถิงถิงอย่างสิ้นเชิง“สวัสดี เรียกฉันว่าพี่ถิงถิง เธอคงจะเป็นชิงชิงซินะ” ถิงถิงทักทายชิงชิงด้วยความรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธอรู้ว่าเธอต้องทำให้คนในบ้านนี้รู้สึกดีดีกับเธอ เธอต้องยิ้ม และเธอต้องวางแผนสำหรับตัวเองในบ้านหลังนี้อยู่เสมอบรรยากาศในห้องโถงรับแขกเงียบสงบลง คนสองคนหยุดทะเลาะกัน เมื่อเห็นว่าเฟ่ยชิงชิงชอบ ถิงถิงเฟ่ยหลินยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เพราะหากลูกสาวตัวน้อยมีความสุข สามีของเธอก็ต้องเห็นด้วยกับเธอในเรื่องการรับถิงถิงเข้า
Magbasa pa
ตอนที่ 4 สัดส่วนของความสุข
วันรุ่งขึ้นเป็นเช้าวันเสาร์ ถิงถิงที่กว่าจะนอนหลับเมื่อคืนก็ดึกแล้ว ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเคาะประตูถิงถิงงัวเงียค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมางุนงงอยู่ครู่หนึ่ง เธอขยี้ตาและลุกขึ้นนั่งแล้วพูดด้วยเสียงแหบห้าว “เขามาได้เลยค่ะ ประตูไม่ได้ล็อค” ในใจของถิงถิงคิดว่าน่าจะเป็นแม่ของเธอเฟ่ยหลิน แต่ถิงถิงก็คาดไม่ถึงว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาคือเฟ่ยหลิงเหอ ถิงถิงกะพริบตามองเฟ่ยหลิงเหอแบบงุนงง หลังจากสติคืนกลับมาเต็มที่ก็นึกดีใจที่เธอสวมชุดนอนแบบคลุมยาวเรียบร้อย หลังจากเฟ่ยหลิงเหอเข้ามา เขาก็วางหนังสือกองหนาไว้บนโต๊ะของถิงถิง และปรายตามองไดอารี่ของถิงถิงที่เปิดอยู่เล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ามามองถิงถิงและพูดว่า “ขั้นตอนการโอนย้ายโรงเรียนของเธอเสร็จสมบูรณ์แล้ว เธอไปเรียนโรงเรียนเดียวกับฉันและหนังสือเหล่านี้ทางโรงเรียนให้มาทั้งหมด” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ถิงถิงฟังที่เฟ่ยหลิงเหอพูดอย่างตั้งใจ ในใจเธอยังคงสงสัยว่าทำไมเฟ่ยหลิงเหอต้องมาแต่เช้าเพื่อเอาหนังสือเหล่านี้มาส่งด้วย วันนี้มันเป็นเช้าวันเสาร์? ในขณะที่เธอกำลังคิดอะไรในใจอยู่ ทำให้ท่าทางของเธอดูเหม่อลอย นานทีเดียวกว่
Magbasa pa
ตอนที่ 5 ห้าปีในบ้านตระกูลเฟ่ย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อกถิงถิงหันไปมองตามเสียงเคาะประตูที่ดังอยู่ด้านนอก เสียงทะเลาะกันของเฟ่ยหลินและเฟ่ยหมิงยังคงดังลั่นคงไม่ใช่เฟ่ยหลินมาเคาะประตู แล้วเป็นใครนะ? “เข้ามาได้” น้ำเสียงของถิงถิงอ่อนล้า เฟ่ยหลิงเหอเปิดประตูเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา ในมือถือแก้วนมและเดินตรงไปยื่นแก้วนมให้ตรงหน้าถิงถิง “ดื่มนมนี่ซะ แล้วเข้านอนพรุ่งนี้ยังต้องไปอ่านหนังสือกัน” ถิงถิงได้ยินสิ่งที่เฟ่ยหลิงเหอพูดแล้วถึงกับทำหน้าไม่ถูกเล็กน้อย เสียงที่ดังลั่นอยู่ข้างนอกคือคนสองคนที่กำลังทะเลาะกันเพราะเรื่องเธอส่วนเฟ่ยหลิงเหอกับบอกให้เธอดื่มนมแล้วเข้านอนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น? ถิงถิงพูดอะไรไม่ออกจริง ๆ เธอทำได้เพียงพยักหน้า จากนั้นยื่นมือขึ้นแล้วพูดว่า “พี่หลิงเหอขาของฉันชา พี่ช่วยพยุงฉันลุกขึ้นหน่อยได้ไหม?” เฟ่ยหลิงเหอวางแก้วนมไว้บนโต๊ะ แล้วเดินเข้ามาช่วยพยุงถิงถิงให้ลุกขึ้น เขารู้จักนิสัยของถิงถิงดี หากเธอขอความช่วยเหลือนั่นหมายความว่าเธอไม่สามารถยืนขึ้นได้จริง ๆ ทันใดนั้นมีเสียงเหมือนแก้วหรือกระจกแตกที่ด้านนอกดังมาก จากนั้นเสียงทุกอย่
Magbasa pa
ตอนที่ 6 วิ่งหนี
ถิงถิงอยากนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ แต่ตรงนี้มีเสียงดังเหลือเกิน เฟ่ยชิงชิงนั่งอยู่ข้างเฟ่ยหลินและพูดคุยอย่างมีความสุข เธอขอให้เฟ่ยหลินทาเล็บให้ ในขณะเดียวกันก็คอยหันมามองถิงถิงพร้อมรอยยิ้มบ่อยครั้ง ถิงถิงตัดสินใจปิดหนังสือลงแล้วหยิบแก้วน้ำเพื่อนำไปเก็บในห้องครัว และถือโอกาสนี้เดินขึ้นไปชั้นบน ถิงถิงไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เฟ่ยชิงชิงชอบอวดสิ่งของและสิ่งที่ทำต่อหน้าเธอ โดยเฉพาะความใกล้ชิดของเฟ่ยชิงชิงกับเฟ่ยหลิน ในขณะที่ถิงถิงกำลังเดินอยู่บนทางเดินชั้นบน จู่ ๆ เฟ่ยหลิงเหอก็ยื่นมือออกมาขวางเส้นทางของถิงถิง เธอหยุดและหันหน้าไปมองเขา เฟ่ยหลิงเหอในสายตาของถิงถิงดูไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนระหว่างเขาเมื่อห้าปีที่แล้วกับเขาในอีกห้าปีต่อมา เขาแค่ผอมลงและสูงขึ้น ส่วนใบหน้าของเขายังคงเย็นชาและไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกทางสีหน้าเมื่อมองคนอื่น “เมื่อวานเธอไม่ได้ไปห้องสมุดเหรอ?” เฟ่ยหลิงเหอถาม ทันใดนั้นเฟ่ยชิงชิงกับเฟ่ยหลินที่ขึ้นมาชั้นบนเช่นกันก็หยุดชะงักมองพวกเขาสองคน ถิงถิงถอยหลังเล็กน้อยเพ
Magbasa pa
ตอนที่ 7 สองเทพบุตรของมหาวิทยาลัย
เฟ่ยหลินตกตะลึง หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอยังคงยิ้มเมื่อเผชิญหน้ากับถิงถิงที่หน้าตาดูคล้ายเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้สึกผิดของเธอเพิ่มมากขึ้น เมื่อนึกถึงวันที่เธอจากถิงถิงไปอย่างโหดร้าย เธอเป็นต้นเหตุให้ถิงถิงมีบุคลิกเช่นนี้ “ลูกดื่มนมแล้ว นอนหลับให้สบายนะ” “ค่ะ คุณก็รีบเข้านอนนะคะ” ในที่สุดเฟ่ยหลินก็ออกจากห้องของถิงถิงไป ในขณะที่ถิงถิงกำลังจะกลับไปนั่งลงบนพรมที่พื้นเหมือนเดิม เฟ่ยหลิงเหอก็เปิดประตูและเดินเข้ามา ถิงถิงมองเฟ่ยหลิงเหออย่างงุนงงและมีความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เธออยากจะนั่งใช้ความคิดเงียบ ๆ ทำไมถึงมีคนเข้ามาขัดจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า หน้าของถิงถิงจึงบึ้งตึงระคนไม่พอใจ ทำให้สายตาที่เธอมองไปที่เฟ่ยหลิงเหอจึงดูไม่ดีนัก “มีอะไรเหรอคะ?” น้ำเสียงของถิงถิงเฉยชา เฟ่ยหลิงเหอโบกมือเป็นการบอกว่าไม่มีอะไรแล้วโยนขวดสเปรย์แก้ฟกช้ำให้ถิงถิง “ใช้ยานี้ฉีดซะ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ข้อเท้าเธอจะต้องเจ็บปวดยิ่งกว่าวันนี้” หลังพูดจบเฟ่ยหลิงเหอก็หันหลังและเดินออกไปจากห้องทันที ถิงถิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
Magbasa pa
ตอนที่ 8 เปิดทางเพื่อก้าวแรกของการแก้แค้น
เจียงอวี่เซิงยิ้มและเดินมานั่งข้างถิงถิง เฟ่ยหลิงเหอสับสนเล็กน้อย เขารู้ว่าปกติถิงถิงไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้เธอ และเขาก็ไม่รู้จักชายหนุ่มคนนี้มาก่อน ดูเหมือนว่าถิงถิงทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ ถิงถิงชี้ไปที่เจียงอวี่เซิงแล้วเอ่ยว่า “เขาคือ เจียงอวี่เซิง” เจียงอวี่เซิง... เฟ่ยหลิงเหอเคยได้ยินเรื่องราวชีวิตของถิงถิงมาบ้าง เขาไม่เคยจะถามเรื่องส่วนตัวของผู้อื่นเพราะเป็นการกระทำที่เสียมารยาท แต่ทุกครั้งที่ลุงและป้าของเขาทะเลาะกัน เสียงของพวกเขาดังมาก เขาจึงได้ยินเรื่องราวในอดีตของถิงถิงมาบ้าง เขาปะติดปะต่อเรื่องราวชีวิตของถิงถิงมาเป็นระยะ ๆ ถิงถิงต้องเจอเรื่องแย่ ๆ ในชีวิตตลอดหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งส่งผลต่อการกระทำของเขาต่อถิงถิงในเวลาต่อมา เด็กผู้หญิงคนนี้ต้องผ่านความทุกข์ทรมานมาตั้งแต่เด็ก ชายหนุ่มคนนี้คงเป็นลูกชายของตระกูลเจียงที่ถิงถิงเคยอาศัยอยู่ด้วย “ถิงถิง ทำไมวันนั้นเธอถึงวิ่งหนีฉัน?” เจียงอวี่เซิงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมจ้องมองถิงถิงเพื่อรอคำตอบ ถิงถิงอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้เล
Magbasa pa
ตอนที่ 9 ชานมร้อนรสสตรอเบอรี่
ถิงถิงไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใครมาก่อน เธอกลัวว่าสิ่งเหล่านี้จะทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอต้องใช้เวลานานมากหลังจากเข้ามาอยู่ในตระกูลเฟ่ยในการหยุดฝันร้าย ตอนนี้ถิงถิงพร้อมแล้ว เธอรู้สึกมุ่งมั่นเป็นอย่างมาก ความจริงในปีนั้นที่เกิดขึ้นทำให้เจียงอวี่เซิงตกใจมาก เขาตกตะลึงเป็นเวลานาน เมื่อเขารู้สึกตัว ถิงถิงก็ไม่ได้อยู่ในห้องอ่านหนังสืออีกต่อไป ถิงถิงพบกับเฟ่ยหลิงเหอที่หน้าตึกเรียน ดูเหมือนเขาเพิ่งออกมาจากสหภาพนักศึกษา ในมือของเขาถือชานมไว้ในมือ เมื่อเขาเห็นถิงถิงเขาก็เอื้อมมือไปยื่นชานมให้เธอ ถิงถิงงุนงงเล็กน้อยแต่เธอก็รับมันมาไว้และมองลงไปเห็นชานมรสสตรอเบอรี่ที่ยังคงร้อนอยู่ เขาซื้อมาให้เธอ? “พี่หลิงเหอ พี่ดื่มชานมรสสตรอเบอรี่ด้วยหรือ ปกติเห็นพี่ดื่มแต่น้ำเปล่าเท่านั้น?” ถิงถิงเงยหน้าขึ้นมองเฟ่ยหลิงเหอ เฟ่ยหลิงเหอรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เสื้อคลุมของเขาปลิวไปตามสายลมเบา ๆ เขายกมือขึ้นแตะผมตรงหน้าผากที่บังตาเขาอยู่แล้วพูดอย่างเขิน ๆ ว่า “มีคนซื้อมาให้ฉัน แต่ฉันไม่ดื่ม คิดว่าเธอน่าจะชอบเลยเอามาให้” “อ่อ ขอบคุณ” ถิงถิงเหล่ตามองเฟ่ยหล
Magbasa pa
ตอนที่ 10 คบซ้อน?
“ถิงถิง ฉันจะปกป้องเธอ และฉันจะรักเธอตลอดไป” นี่คือสิ่งที่เจียงอวี่เซิงพูดข้างหูของถิงถิงในชั้นเรียนที่มีแค่เขากับเธอ โดยมีชานมรสสตรอเบอรี่ของเฟ่ยหลิงเหอที่มีกลิ่นหอมหวานเป็นพยาน ถิงถิงนึกถึงสีหน้าที่จริงจังมากของเจียงอวี่เซิงขณะที่พูดประโยคนั้น มันทำให้เธอตกใจกลัวและเกือบจะวิ่งหนี และหลังจากนั้นเธอก็เดินรอบสวนสาธารณะหลายรอบท่ามกลางหิมะ จนร่างกายเธอเกือบกลายเป็นน้ำแข็ง คุณยายหนูควรทำอย่างไรดี? ถิงถิงคิดถึงคุณยายเหลือเกินและเธอก็เผลอหลับไปบนพรมที่พื้นห้อง แล้วเริ่มฝัน ในตอนต้นของความฝัน เป็นภาพตอนคุณยายพาเธอเข้าสู่ตระกูลเจียง ถิงถิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ตะโกนห้ามคุณยายและถิงถิงตัวน้อยที่สวมชุดกระโปรงแดงไม่หยุดว่า อย่าเข้าไป! อย่าเข้าไป! แต่คุณยายไม่ได้ยินเสียงเธอ คุณยายมากับคุณตาเจียงยังคงจูงมือเด็กหญิงถิงถิงเข้าบ้านตระกูลเจียง เด็กหญิงถิงถิงในชุดกระโปรงแดงหันกลับมามองเธอและยิ้มให้ ทันใดนั้นภาพในฝันเปลี่ยนไปเป็นคุณยายไอไม่หยุด มีเด็กหญิงถิงถิงร่างเล็ก ๆ กำลังนั่งเฝ้าซุปไก่ของคุณยายอยู่ข้างเตา ในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพร
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status