ถักทอรักไว้ที่ปลายฟ้า (P.S. I miss you very much )

ถักทอรักไว้ที่ปลายฟ้า (P.S. I miss you very much )

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-01
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
5Bab
11Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

..ถิงถิง..เด็กสาวชาวไทยที่ในวันแรกที่เธอลืมตาดูโลก เธอต้องเผชิญกับชะตากรรมของการถูกทอดทิ้ง แม่ของเธอแต่งงานใหม่กับมหาเศรษฐีชาวจีน และพ่อของเธอเสียชีวิต ต่อมาเมื่อเธออายุได้สองขวบ เธอตามคุณยายเดินทางไปประเทศจีนและเข้าไปอยู่ในตระกูลเจียง เธอคิดว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ทำให้ชีวิตของเธอมีความสงบสุข แต่เธอคาดไม่ถึงว่าที่นี่จะผลักเธอให้จมดิ่งลงไปในหุบเหว ..เธอ..เกลียดตระกูลเจียง จนถึงขั้นทำทุกอย่างได้เพื่อลากทุกคนในตระกูลเจียงลงนรก .. โชคชะตายังคงทำให้ชีวิตของเธอปั่นป่วนไม่หยุดเมื่อแม่ที่ทอดทิ้งเธอไป มารับเธอไปอยู่ด้วยในคฤหาสน์หลังงามตระกูลเฟย ท่ามกลางความเกลียดชังของพ่อเลี้ยงและน้องสาวต่างพ่อของเธอ... ..เขา..เด็กชายที่คอยปกป้องเธอ..สนับสนุนเธอ..ผู้เป็นดั่งดวงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่นในหัวใจกับเธอ...เป็นดั่งดวงดาวที่คอยจุดประกายให้เธอมีกำลังใจ..สุดปลายสายรุ้งของชีวิตถิงถิงจะเป็นเช่นไร ติดตามหาคำตอบได้เลยค่ะ 

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 หนึ่งเด็กหญิงกับหนึ่งหญิงชรา

          “คุณยาย ดื่มซุปไก่ซักหน่อยนะคะ”

          ถิงถิง เด็กหญิงอายุสิบขวบ ค่อยๆ ช่วยพยุงยายมาลุกขึ้น

ถิงถิงยังคงเด็กอยู่ แขนของเธอมีขนาดเล็ก จึงสั่นเทาในขณะที่พยายามประคองร่างกายที่อ่อนล้าเพราะเจ็บป่วยของยายมาให้ลุกนั่งเพื่อดื่มซุปไก่

“ถิงถิง ลำบากหลานแล้ว ยายไม่เป็นอะไรมาก ได้พักนิดหน่อยก็สบายดีแล้ว”  เสียงของยายแฝงด้วยความอ่อนโยน ดวงตาที่อบอุ่นใจดีของยายมาดูเหนื่อยล้า

ยายมาค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากใบหน้าของถิงถิง ไปทางประตูที่เต็มไปด้วยฝุ่น จากนั้นยายมาก็ไอออกมาอย่างแรงติดกันหลายครั้ง

          ถิงถิงรู้ว่ายายกำลังคิดถึงคุณตาเจียง

          ยายมาก้มศรีษะลงเล็กน้อยและเอื้อมมือมาจับมือเล็กผอมบางของถิงถิง ทันใดนั้นถิงถิงสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาของยายหยดลงบนหลังมือของถิงถิง

          ถิงถิงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น “คุณยาย ดื่มซุปไก่ก่อน ดื่มแล้วคุณยายจะดีขึ้นแน่นอนค่ะ”  

ถิงถิงก้มศรีษะลงแล้วเป่าซุปไก่ที่เธอเคี่ยวมาเป็นเวลานาน เด็กหญิงตัวน้อยตักซุปไก่และยื่นมาป้อนยายมาทีละคำ อย่างเงียบ ๆ

          ภายในบ้านที่ทั้งเก่าและทรุดโทรมหลังนี้มีเพียงหนึ่งเด็กหญิงและหนึ่งหญิงชราอยู่กันเพียงสองคน ถิงถิงพยายามทำทุกอย่างเพื่อดูแลยายอย่างดีที่สุด

หลังจากยายมาดื่มซุปไก่ดำแล้วก็ผล็อตหลับไป  จากนั้นถิงถิงก็เริ่มทำงานบ้าน

          “ถิงถิง!” เสียงดังกังวานดังมาจากด้านนอก

          ถิงถิงวางไม้กวาดและผ้าขี้ริ้วในมือแล้วรีบเดินออกไปข้างนอก

          “ย่าเหม่ย สวัสดีค่ะ”

          ย่าเหม่ยเป็นเพื่อนบ้านที่สนิทกับยายมามายาวนาน ย่าเหม่ยใจดีและมักจะช่วยดูแลถิงถิงอยู่เป็นประจำ ด้วยทั้งสงสารและเอ็นดูเด็กหญิงตัวน้อยที่มีอายุเพียงสิบขวบ ทั้งกำพร้า และต้องทำงานหนักทุกวัน ในสายตาของย่าเหม่ยเด็กอายุสิบขวบจะทำอะไรได้ซักเท่าไหร่กันเชียว

          ย่าเหม่ยเฝ้าดูถิงถิงเติบโตขึ้น ให้ความรักและความเอ็นดู เด็กคนนี้ชะตาอาภัพเหลือเกิน แม่ของถิงถิงทิ้งถิงถิงไปตั้งแต่ที่ยังเด็กมาก พ่อก็เสียชีวิตไปแล้ว  ต่อมายายมาพาถิงถิงติดตามตาเจียงมาเมืองจีนเพื่อตามหาลูกสาวที่หนีตามผู้ชายจีนคนหนึ่งมา ซึ่งก็คือแม่ของถิงถิง แต่...อนิจจา..ในตอนนี้ยายมาล้มป่วยเรื้อรัง ไม่มีทีท่าว่าอาการจะดีขึ้นเลย ย่าเหม่ยคิดแล้วก็ถอนหายใจยาว

          “ถิงถิง มีจดหมายส่งถึงหนู แต่เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ไม่รู้จักหนู จึงขอให้ย่านำมาให้”

          ถิงถิงเบิกตาโตเป็นประกายจากเจือความงุนงง จดหมายของเธอเช่นนั้นหรือ

ถิงถิงเหลือบมองที่ซองจดหมาย หรี่ตาเล็กน้อย “ขอบคุณย่าเหม่ยมากนะคะ ตอนนี้คุณยายหลับไปแล้ว เดี๋ยวหนูจะเปิดจดหมายอ่านข้างนอกนี่แหละ จะได้ไม่ส่งเสียงรบกวนยาย”

          ถิงถิงเดินออกมายืนกลางแสงแดด หันหลังให้กับย่าเหม่ยเพื่อไม่ให้ย่าเหม่ยเห็นสีหน้าของเธอในขณะที่เปิดจดหมายอ่าน

          ตั้งแต่ที่ถิงถิงก้าวเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ ถิงถิงทำนายไว้แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง ถิงถิงเปิดจดหมายด้วยท่าทางที่ระมัดระวัง เป็นจดหมายจากตระกูลเจียง

ถิงถิงเคยตามยายมาเข้าไปอยู่ในตระกูลเจียงช่วงหนึ่ง ชีวิตของถิงถิงในตระกูลเจียงนั้น ดูดีในสายตาของคนนอก แต่จริง ๆ แล้วมีเพียงยายมาเท่านั้นที่มีเมตตาและทำดีกับถิงถิงและทุกคน แต่คงเป็นไปได้ว่าเพียงความดีมีเมตตาของยายมายังไม่เพียงพอที่จะทำให้คนอื่น ๆ ในตระกูลเจียง มีทัศนคติที่ดีต่อยายมาและถิงถิง

          คนในตระกูลเจียงคิดแค่ว่าถิงถิงเป็นเด็กเก็บตัว เงียบๆ ไม่ชอบพูด จะเห็นถิงถิงปรากฏตัวเฉพาะเวลาทานข้าวในแต่ละมื้อ เวลาส่วนใหญ่ของถิงถิงมักจะอยู่ในห้องอ่านหนังสือ ช่างเป็นชีวิตที่สงบสุขเหลือเกิน

แต่...เพียงผ่านพ้นช่วงสัปดาห์แรกของการย้ายเข้ามาเท่านั้น

หลังจากนั้นเจียงอวี่เซิง หลานชายของคุณตาเจียง เจียงอวี่เซิงเรียกคุณตาเจียงว่าปู่ ก็มักจะวิ่งเข้ามาในห้องของถิงถิง

อาจจะเพราะเจียงอวี่เซิงคิดว่านี่คือบ้านของเขา จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะวิ่งเข้ามาในห้องของถิงถิงไม่ได้

          “น้องสาว มาเล่นกับฉันดีกว่า” เด็กชายพูดเสียงดังและชอบหัวเราะ คิ้วของเขาคมชัดสวยงาม  มันจะโค้งงอเมื่อเขายิ้ม

ถิงถิงจ้องมองเจียงอวี่เซิงนิ่ง ใบหน้าเฉยเมยเพราะถิงถิงไม่ชอบยิ้ม

          เจียงอวี่เซิงเอื้อมมือข้างหนึ่งของเขามาคว้าแขนของถิงถิง สัมผัสบริเวณแขนที่ถูกเจียงอวี่เซิงสัมผัสของถิงถิงรู้สึกอุ่น จากนั้นเด็กชายก็จะดึงถิงถิงให้เดินบ้าง วิ่งบ้าง ไปรอบ ๆ บ้านตระกูลเจียง

          ในตอนนั้นถิงถิงชอบคฤหาสน์ตระกูลเจียง ในตอนเช้าตรู่จะมีเสียงนกร้องและไก่ร้องอยู่นอกหน้าต่างของบ้านตระกูลเจียง ถิงถิงถึงกับบอกกับตัวเองว่า ไม่ว่าในอนาคต ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไร เธอจะจดจำบรรยากาศ ต้นไม้ ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ที่มองอย่างไรถิงถิงก็รู้สึกว่าไม่เห็นจุดสิ้นสุดและทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่เอาไว้ในใจ

          ในวันที่ถิงถิงเบื่อ ไม่อยากออกไปวิ่งเล่นกับเจียงอวี่เซิง เธอจะหรี่ตาลงและดึงมือจากการจับของเจียงอวี่เซิงอย่างรวดเร็ว และมักจะกล่าวว่า “ฉันต้องทบทวนตำราเรียน อีกไม่นานจะมีการสอบ”  ถิงถิงเอื้อมมือไปหยิบหนังสือจากโต๊ะมาเปิดอ่าน แต่ในตอนนั้นถิงถิงอ่านหนังสือไม่ออกสักคำ แต่เธอยังคงแสร้งทำเป็นอ่านหนังสือต่อไปอย่างตั้งใจ

          เจียงอวี่เซิงคงจะสังเกตเห็นว่าเธออ่านหนังสือไม่ออก แต่เขาก็ไม่พูดอะไรให้เธอรู้สึกอับอาย เขาแค่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังถิงถิงไม่ขยับเขยื้อน

          ถิงถิงหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกได้ถึงการมีตัวตนของเจียงอวี่เซิงอยู่ตลอด หากเธอยังปล่อยให้เขายืนอยู่แบบนี้  อาจทำให้คนอื่น ๆ ในตระกูลเจียงที่มาเห็นเข้า คงเข้าใจว่าเจียงอวี่เซิงกำลังถูกถิงถิงรังแกหรือลงโทษอะไรอยู่

          ถิงถิงวางหนังสือลง หันกลับมาและชี้ไปที่เก้าอี้ตัวเล็ก ๆ  “ถ้าเธอไม่อยากออกไปข้างนอกก็นั่งลงซิ มีน้ำชาอยู่ รินดื่มเองได้เลย”

ทันทีที่ถิงถิงพูดจบเธอก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย เพราะไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงและคำพูด ฟังดูอย่างไรก็เหมือนกับเสียงออกคำสั่ง แต่เธอรู้ฐานะตัวเองดีว่า เธอไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะทำเช่นนั้นได้

          ถิงถิงจะต้องอยู่ที่นี่อย่างอ่อนน้อมถ่อมตน และเธอจะต้องเป็นเช่นนั้นเสมอ

          เจียงอวี่เซิงไม่ได้คิดอะไรกับน้ำเสียงและคำพูดของถิงถิงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกมีความสุขมาก เขาแค่อยากให้ถิงถิงคุยกับเขา

          เจียงอวี่เซิงรีบตอบว่า “ได้” แล้ววิ่งไปนั่งที่เก้าอี้เล็กอย่างมีความสุข จากนั้นรินน้ำชาหนึ่งถ้วยแล้วนั่งมองถิงถิง โดยไม่รบกวนเธอ

หลังจากนั้น นี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นประจำ เจียงอวี่เซิงมักจะเข้ามานั่งมองถิงถิงอ่านหนังสืออยู่ในห้อง ดูเหมือนว่าเขาได้ทำเพียงเท่านี้ก็มีความสุขมากแล้ว

ถิงถิงนั่งอยู่หน้าบ้านโทรม ๆ และนึกถึงเรื่องราวในตอนที่เธออยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเจียง  แสงแดดจ้าที่สาดส่องอยู่ในขณะนี้ไม่ได้นำความร้อนใดใดมาสู่ร่างกายของถิงถิงเลย  

ถิงถิงหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ดวงตาของเธอปรากฏรอยโศกเศร้าวูบไหว

          ความสุขมักจะอยู่กับเราไม่นาน นี่คือสัจธรรม สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปในภายหลัง

          ในปีนั้นเจียงอวี่เซิงและถิงถิงเข้าเรียนในโรงเรียนเดียวกัน  เจียงอวี่เซิงอายุมากกว่าถิงถิงสองปี เพื่อให้ง่ายและสะดวกในการรับส่ง ทั้งสองคนจึงถูกส่งไปเรียนในโรงเรียนเดียวกัน แม้ว่าจะอยู่ต่างชั้นกันแต่ทั้งสองคนก็ได้รับการดูแลอย่างดี

          ต่อมาคุณตาเจียงป่วยหนักกะทันหัน

          “ถิงถิง ตาไม่เป็นอะไรมาก หนูรีบไปเรียนเร็ว ๆ เข้า”

          ในตอนนั้นถิงถิงก็ถือซุปไก่ดำค่อย ๆ เป่า จนเมื่อเธอรู้สึกว่าซุปไม่ร้อนอีกต่อไป จึงค่อย ๆ ป้อนซุปให้คุณตาเจียงทีละคำ  พร้อมส่งยิ้มกว้างให้คุณตาเจียง

          “ไม่เป็นไรค่ะคุณตา หนูจะไปโรงเรียนหลังจากที่คุณตาดื่มซุปหมดแล้ว”

          ถิงถิงรักคุณตาเจียงและคุณยายมามาก เธอต้องการช่วยแบ่งเบาภาระของคุณยายมา ที่ปกติแล้วนอกจากจะต้องดูแลคุณตาเจียงแล้วคุณยายยังต้องยุ่งอยู่กับการทำงานบ้านด้วย ดังนั้นถิงถิงจึงอยากช่วย แต่เธอยังอายุน้อย สิ่งที่เธอสามารถเรียนรู้มาได้คือวิธีทำซุปไก่ดำจากคุณยายซึ่งเป็นสิ่งที่เธอทำได้ที่สุดในตอนนั้น

          คุณตาเจียงอาการแย่ลงทุกวัน จนกระทั่งเริ่มไอไม่หยุดและลุกจากเตียงไม่ได้เลยเป็นเวลาถึงหกเดือนแล้ว คุณยายมารู้สึกเศร้าใจมากและแอบร้องไห้ทุกวัน เพราะคุณหมอบอกว่าคุณตาเจียงคงอยู่ได้ไม่พ้นฤดูหนาว

          หลังจากป้อนซุปจนหมด ถิงถิงมองดูคุณตาเจียงที่ค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความเหม่อลอยเศร้าสร้อย

ถิงถิงเดินออกมาจากห้องคุณตาเจียง เธอได้ยินเสียงสนทนากันระหว่างลุงใหญ่และป้าใหญ่ ในบทสนทนาไม่มีคำพูดใดที่เกี่ยวกับวิธีการรักษาคุณตาเจียงเลย มีเพียงเรื่องเกี่ยวกับทรัพย์สมบัติ และการต่อสู้เพื่อให้ได้ครอบครองทรัพย์สินของตระกูลเจียงทั้งหมด

          ถิงถิงก้มศรีษะลง คิดในใจว่าคนแบบนี้ช่างน่าขยะแขยงจริง ๆ

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status