Mag-log in..ถิงถิง..เด็กสาวชาวไทยที่ในวันแรกที่เธอลืมตาดูโลก เธอต้องเผชิญกับชะตากรรมของการถูกทอดทิ้ง แม่ของเธอแต่งงานใหม่กับมหาเศรษฐีชาวจีน และพ่อของเธอเสียชีวิต ต่อมาเมื่อเธออายุได้สองขวบ เธอตามคุณยายเดินทางไปประเทศจีนและเข้าไปอยู่ในตระกูลเจียง เธอคิดว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ทำให้ชีวิตของเธอมีความสงบสุข แต่เธอคาดไม่ถึงว่าที่นี่จะผลักเธอให้จมดิ่งลงไปในหุบเหว ..เธอ..เกลียดตระกูลเจียง จนถึงขั้นทำทุกอย่างได้เพื่อลากทุกคนในตระกูลเจียงลงนรก .. โชคชะตายังคงทำให้ชีวิตของเธอปั่นป่วนไม่หยุดเมื่อแม่ที่ทอดทิ้งเธอไป มารับเธอไปอยู่ด้วยในคฤหาสน์หลังงามตระกูลเฟย ท่ามกลางความเกลียดชังของพ่อเลี้ยงและน้องสาวต่างพ่อของเธอ... ..เขา..เด็กชายที่คอยปกป้องเธอ..สนับสนุนเธอ..ผู้เป็นดั่งดวงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่นในหัวใจกับเธอ...เป็นดั่งดวงดาวที่คอยจุดประกายให้เธอมีกำลังใจ..สุดปลายสายรุ้งของชีวิตถิงถิงจะเป็นเช่นไร ติดตามหาคำตอบได้เลยค่ะ
view moreもう晩夏だというのに、蒸し暑くまとわりつくような暑さはなかなか去らない。
朝倉澪は帰宅すると、浴槽に自分で調合したローズマリーとスイートオレンジの精油を数滴垂らした――化粧品会社で商品選定を担当している彼女の、ちょっとした職業病のような習慣だ。
湯気とともに爽やかな柑橘の香りが広がり、彼女は深く息を吸って、張りつめていた肩の力を少しだけ抜いた。
「結婚式まであと三か月かぁ……」
澪は頬を両手で包んだ。
ドレスは婚約者の黒川直哉と一緒に選んだ。
「よく似合ってるよ」
まるで芸能人のような顔立ちの直哉にふわりとほほえまれて、頬が熱くなったのを思い出した。
本当にあの直哉と結婚するのだ。
「はあ……」
澪は胸に手を当てて、至福の吐息を漏らした。
結婚式に想いを馳せているとき、スマホが震えた。画面を確認すると、まさに直哉からだった。
澪はうれしさを隠そうともせず、電話に出た。
「直哉? こんな時間にどうしたの?」
『澪……。今から会えるか?』
妙に真剣な声色の直哉に、澪の体がこわばった。
「今から?」
時計を見ると、もうすぐ九時になろうという時間だった。
『ああ。どうしても会って話したいことがある』
「どうしても」。その言葉が澪の胸に引っかかった。しかも、直接会って話をしなければいけないこととはなんだろうか。
しばらく考えてみたが、胸がざわつく。今まで直哉は澪をこんな時間に呼び出したことなどない。
「わかった。どこに行けばいい?」
直哉は澪のマンション近くのカフェを指定した。そこだったら帰りも遅くならない。
澪は出かける準備をして、カフェに向かった。
カフェに到着すると、奥の席に直哉が座っていた。こちらに向けて手を挙げたので、澪も小さく手を振る。
席に近づくと、直哉の隣に見覚えのある女性が座っていた。
「え? 花音?」
直哉の隣には、高校時代からの親友・藤崎花音がいた。いや、「座っていた」というより、直哉にしなだれかかり、腕を絡ませていた。もう一方の手は、そっとお腹を守るように添えられている。
目の前の光景が幻ではないかと思いたくなるほどだった。
呆然とその場で立ちすくんでいる澪に、直哉は声をかけた。
「座ったら?」
「あ……うん」
澪は直哉と花音の向かいに座った。直哉と花音は、どこからどう見ても恋人同士のようにしか見えない。澪は膝の上でスカートをぎゅっと握りしめた。
するとすぐに直哉が口を開いた。
「澪、婚約を解消してほしい」
「……え?」
頭の中で、言葉の意味が処理できなかった。
婚約、解消……。嘘でしょ?
なにかの間違いではないかと直哉の顔を見るが、決して冗談を言っているようには見えなかった。
「な……んで」
なんとか絞り出した声は掠れていた。スカートを握りしめている手のひらに汗がにじむ。
「こいつ、俺の子を妊娠してるんだよ。だからこいつと結婚する」
直哉の言葉に、花音は直哉に向かってほほえんだ。そして澪を横目で見ると、ニヤッと口角を上げて口元を緩めた。
妊娠――。その単語だけが、やけに遠くで響いた。耳の奥がきぃんと鳴って、店内のざわめきが急に水の中みたいにくぐもる。目の前がぐらりと揺れた。
「会場も招待客もそのまま使う。花音が『お腹が目立ってからウェディングドレスを着るのは嫌だ』と言うから、結婚式は一週間後にする予定だ。結婚式場に無理言ってなんとか日程調整できたよ。なんてったって、結婚式の繁忙期だからな」
まるで自分の日程調整能力を自慢するかのようだった。澪は喉が締め付けられたように、うまく息ができない。
「さすが直哉さん」
花音はふふふと笑って、直哉の腕にしがみつく。
「あ、澪の親族は申し訳ないけど参加できないからな。当たり前だけど」
澪の幸せが一瞬にして音を立てて崩れ落ちた。
澪は、かつて自分だけに優しく微笑みかけてくれたその人の顔を見つめた。けれど今、その視線も、その優しい声も、すべては別の女性――自分が誰よりも信じていた親友へと向けられていた。
「ごめんね、澪」
花音ははらはらと涙を流した。
「ほら、泣くなよ」
直哉が花音にハンカチを渡した。花音はぐずぐずと鼻を啜りながら涙を拭いた。そして澪をまっすぐ見つめた。
「でも、ぜんぶ澪のせいだからね!」
「な……」
「だって、澪は仕事ばっかりで直哉さんのことほったらかしだったでしょう?」
「そ……れは」
確かに仕事は好きだ。けれど、結婚したあとにしばらく休むから、できるだけ前倒しで仕事をこなしていただけだ。それなのに、そんなふうに思われていたとは考えもしなかった。
「それにさ、澪は負けず嫌いで、やさしくないし、思いやりも足りないって直哉さんが……」
「おい、そこまで言ってねえぞ」
「言ったじゃん! 『花音ちゃんはやさしいね。澪もこうだったらいいのにな』って。あたしに慰めてって言ってきたじゃん!」
そうか。自分はそんなにやさしくなくて思いやりも足りなかったのか。
澪は愕然とした。カフェの喧騒が遠くに聞こえる。
「わ……かりました」
澪はよろよろと立ち上がり、拳を握った。婚約指輪が手のひらに食い込む。
直哉と出会ったのは五年前だった。就職して部屋を探しに行った不動産屋の窓口で担当してくれたのが直哉だった。直哉は澪に一目惚れしたらしく、何度も告白してきた。最後は澪が折れる形で付き合うことになった。
付き合って三年が過ぎたころ、直哉は澪の好きなレストランの個室で指輪を差し出した。「澪となら、いい家庭が築ける気がするんだ」。そう言ってはにかんだ横顔を、澪は今でもはっきり覚えている。あのとき自分は、世界でいちばん幸せな女だと思った。
直哉は澪に対してやさしかった。澪も精一杯の愛情を向けた。それなのに、「やさしくない」と言われるとは思いもしなかった。
花音は高校一年のときに同じクラスになった。妙に話があって、一緒にいるのが楽しかった。けれど花音には、澪の持っているものをほしがる癖があった。澪が新しいピアスをつければ「それかわいい、どこの? あたしもほしい」と同じものを買い、澪が褒められれば決まって唇をとがらせた。かわいいやきもちだと思っていた。まさか、婚約者までほしがるとは思いもしなかったのだ。
澪は頭を抱えて、おぼつかない足取りでカフェを後にした。
どうやってマンションに帰ったのかは覚えていない。自宅マンション近くのカフェだったから、自然と足が向いたのかもしれない。
マンションの扉を閉めると、その音が大きく部屋中に響き渡った。
「け……っこん……できないん……だ」
膝の力が抜けて、玄関のたたきに座り込んだ。けれど不思議と涙は出なかった。
どれぐらいそこに座っていたのだろうか。急に体が冷えて身震いした。
のろのろと立ち上がって、リビングに向かう。壁時計に目を向けると、もう日付が変わりそうな時間になっていた。
こんな時間まで起きているなんて、澪にはないことだ。肌のことを考えると、夜更かしなどできない。
けれど、もう、肌の手入れを念入りにする必要などなくなった。
「どうでもいいや……」
澪はソファに倒れ込んだ。もう、なにも考えたくない。
悲しいはずなのに、涙は出なかった。胸の奥が乾いた砂みたいにざらついているだけだった。
そのとき、バッグの中でスマホが震えた。澪はバッグに手を入れ、スマホを引っ張り出した。画面を確認すると、花音からのメッセージだった。おもむろにメッセージを開いた。
『澪、ごめんね。直哉さんの相談に乗ってたら、そんな雰囲気になって……。でも直哉さんと、素敵な家庭を築くね』
添付されていた画像は妊娠証明書と母子手帳だった。母子手帳には父の欄に「黒川直哉」、母の欄には「藤崎花音」と記載されている。
明らかに、花音が勝ち誇ったようにそれを送付してきたとしか思えない。心の底がしん、と冷え切るのがわかった。
澪はスマホをソファに投げた。
もう、そんなものは見たくもない。直哉との五年間も、花音との十二年間も何もかもが嘘だったように感じてならない。
二度と恋なんてしない。誰も信じない。
信じられるのは自分自身だけだ。
澪は腕で目を覆った。肌の手入れもせずにこのまま寝てしまいたい。
そのとき、再びスマホが震えた。
けれど澪は画面を見る気になれなかった。どうせ花音からだ。まだなにか澪に誇示したいことが残っていたのか。
澪はスマホに背を向けて横になった。
スマホの画面には、登録されていない番号からのメッセージが届いていた。
『ただいま』
“ฉันคิดถึงเธอมาก”เจียงอวี่เซิงสะดุ้งตื่นกลางดึกเมื่อได้ยินเสียงของถิงถิง เขารู้สึกมึน ๆ งง ๆ เล็กน้อย รอให้ดวงตาเริ่มชินกับความมืดของห้องแล้วจึงเอื้อมมือไปกดเปิดโคมไฟ เขาใช้เวลาเพียงเล็กน้อยก็เข้าใจได้ว่าถิงถิงนอนละเมออย่างไรก็ตามมันแปลกจริง ๆ ทั้งที่เขาและถิงถิงแต่งงานกันแล้ว แต่ถิงถิงยังคงนอนละเมอแบบนี้ มันอาจจะสามารถอธิบายได้ทางวิทยาศาสตร์ว่า ถิงถิงได้บันทึกและเก็บรักษาอารมณ์และความรู้สึกในตอนนั้นไว้ในหน่วยความจำส่วนลึกในสมองของเธอ ความคิดถึงที่ฝังแน่นและทำให้ถิงถิงสะเทือนใจเป็นพิเศษเจียงอวี่เซิงถอนหายใจอย่างโล่งอกและเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อสี่ปีก่อนหลังจากที่เขาและถิงถิงพูดคุยทางโทรศัพท์ในวันนั้น เขาซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อกลับไปพบกับถิงถิง ภาพความทรงจำยังคงชัดเจนเสมอหลังจากลงเครื่องที่สนามบินแล้ว เขานั่งแท็กซี่ตรงไปยังบ้านตระกูลเฟยทันที ถิงถิงร้องไห้อย่างหนักเมื่อพบเขาและพูดซ้ำ ๆ ว่า “ฉันคิดถึงเธอมาก คิดถึงเธอมากที่สุด ฉัน..ฉันได้ทุนการศึกษาไปต่างประเทศ ฉันสอบได้...ได้ทุนการศึกษา...ฉันจะได้ไปหาเธอแล้ว...ฮือ ฮือ” ถิงถิงโชว์หน้าเว็บไซด์ประกาศผลสอบชิงทุนการศึกษาให้เจียง
“ถิงถิงสบายดีไหม?” เจียงอวี่เซิงแทบจะรอไม่ไหวที่จะถามถึงถิงถิง พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขาคิดถึงถิงถิงมากแค่ไหนในช่วงหนึ่งปีหกเดือนที่ผ่านมา เขาต้องต่อสู้กับใจตัวเองที่จะไม่ให้ส่งข้อความและโทรหาถิงถิงเพื่อฝึกให้ตัวเองค่อย ๆ ชินกับชีวิตที่ไม่มีถิงถิง “ไม่ดีเลย... แต่นายจะยืนคุยกับฉันตรงนี้เหรอ?” เฟยหลิงเหอมองไปรอบ ๆ ผู้คนเดินไปมาพลุกพล่าน “อ่อ..ขอโทษที ฉันลืมไป งั้นไปที่บ้านฉันดีกว่า” บ้านที่คุณปู่เจียงซื้อไว้ที่ลอนดอนเป็นบ้านสไตล์มิวส์ขนาดห้าห้องนอนใกล้ไฮด์ปาร์ค ใกล้กับสถานีรถไฟฟ้าเซาท์เคนซิงตัน เจียงอวี่เซิงอาศัยอยู่ที่นี้คนเดียว ยกเว้นในช่วงสุดสัปดาห์เจียงฮวาจะนำอาหารจีนมาให้เขา พร้อมทั้งพาแม่บ้านมาทำความสะอาด ดังนั้นตามปกติบ้านค่อยข้างจะเงียบมากทีเดียว เจียงอวี่เซิงไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะคิดเรื่องอื่นใดอีก เขาคิดถึงคำพูดของเฟยหลิงเหอที่พูดกับเขาที่สถานีรถไฟคิงส์ครอสก่อนหน้านี้ “ไม่ดีเลย” “ถิงถิงเป็นอะไร เธอไม่สบายหรือเปล่า?” เจียงอวี่เซิงถามเฟยหลิงเหอทันทีที่เปิดประตูบ้าน เขาผายมือเชิญเฟยหลิงเหอเข้าบ้าน “นั่งก่อน
เรื่องการเรียนและการทำงานในสหภาพนักศึกษาของมหาวิทยาลัยของถิงถิงว่ายุ่งแล้ว การเรียนรู้งานในต้าเฟยกรุ๊ปของเฟยหลิงเหอยิ่งยุ่งมากกว่า เฟยหมิงให้คำชี้แนะเฟยหลิงเหอด้วยตัวเอง และยังพาเฟยหลิงเหอไปร่วมงานเลี้ยงทางธุรกิจด้วยทุกงาน รวมถึงการเดินทางไปดูงานและตกลงการค้ากับลูกค้าในต่างประเทศ ทั้งคู่ไปต่างประเทศบ่อยมาก และทุกครั้งคนที่บ้านก็ไม่เคยต้องไปส่งพวกเขาที่สนามบินเลย ในความเป็นจริง ไม่นานหลังจากเจียงอวี่เซิงจากไป และเฟยหลิงเหอสอบโครงการจบเสร็จสิ้นไปแล้วและไม่ได้มามหาวิทยาลัยอีกในช่วงนี้ นักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่มีสายตาที่เฉียบแหลมก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าความสัมพันธ์ของ ถิงถิงกับเจียงอวี่เซิงไม่ใช่ของจริงเพราะมันเต็มไปด้วยความสภาพและห่างเหิน และความสัมพันธ์ของถิงถิงกับเฟยหลิงเหอก็ไม่ใช่ของจริงเพราะถึงแม้พวกเขาจะอยู่บ้านเดียวกันแต่ทั้งคู่ก็ยังดูมีระยะห่างอยู่ ต่างจากคู่ที่เป็นแฟนกันอย่างแท้จริงอย่างจ้าวเซียวและแฟนของเธอ ซึ่งหวานหยดและใกล้ชิดกันตลอด อย่างไรก็ตามไม่มีนักศึกษาชายคนใดเข้ามาจีบถิงถิงเลย ไม่ใช่เพราะถิงถิงไม่สวย แต่เป็นเพราะถิงถิงไม่ชอบเข้าสังคม แต่ละวันในมหาวิทยาลัย
เวลาผ่านไปรวดเร็วมาก เฟยหลิงเหอกำลังเตรียมตัวสอบโครงการจบการศึกษา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งประธานสหภาพนักศึกษาของมหาวิทยาลัย ซึ่งมีงานยุ่งมากอยู่ตลอดเวลา อนาคตของเฟยหลิงเหอเป็นอะไรที่ชัดเจนมาก เฟยหมิงเตรียมการไว้ให้เขาทั้งหมดแล้วในต้าเฟยกรุ๊ป และโดยพื้นฐานเฟยหลิงเหอก็เป็นคนเก่งรอบด้านและมีความรับผิดชอบสูงมาตั้งแต่เด็ก ถิงถิงเป็นนักศึกษาปีสามแล้ว เธอเป็นผู้ใหญ่ขึ้น และยุ่งอยู่กับการทำการบ้าน อ่านหนังสือและงานในสหภาพนักศึกษา จนวัน ๆ หนึ่ง เธอพูดเพียงไม่กี่คำแม้แต่กับเฟยหลิงเหอ และทุกคืนก่อนนอนเธอจะเปิดวีแชทโมเมนต์ดูว่ามีอัพเดทใหม่อะไรจากเจียงอวี่เซิงหรือไม่...เมื่อปีที่แล้วเธอสังเกตเห็นว่าเจียงอวี่เซิงปลี่ยนชื่อวีแชทเป็นเอสเอฟที เฟยหลิงเหอรู้สึกว่าถิงถิงกำลังตั้งใจทำอะไรบางอย่าง เขาเป็นห่วงถิงถิงมากแต่เขาไม่ได้พูดออกมา เขาเพียงรอให้เธอมาบอกเขาเองเมื่อเธอพร้อมที่จะบอก คนทั้งครอบครัวพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อทำให้ถิงถิงมีชีวิตชีวามากขึ้น แต่ถิงถิงยังคงพูดน้อย ถึงแม้ว่าถิงถิงจะเรียนรู้ที่จะยิ้มแย้มแจ่มใสทุกครั้งที่พบเห็น
ถิงถิงยังคงจดจำวันนั้นได้ วันที่เจียงอวี่เซิงมาไหว้คุณยายของเธอที่สุสาน แม้วันเวลาจะผ่านไปหนึ่งปีครึ่งแล้ว แต่ภาพนั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำของเธอ ไม่รู้นานเท่าใดแล้วที่ถิงถิงยืนอยู่หน้าสุสานของคุณยายมา พื้นที่รอบ ๆ บริเวณว่างเปล่าและเงียบมากจนดูเหมือนว่าเข็มที่ตกลงพื้นก็จะสา
ถิงถิงสามารถไปทำงานที่สหภาพนักศึกษาได้เฉพาะเมื่อเธอมีเวลาว่างจากชั้นเรียนเท่านั้น เธอได้รับมอบหมายให้ทำงานในแผนกวางแผน ส่วนจ้าวเซียวได้ขอเข้าไปทำงานในแผนกกิจกรรมตามแฟนของเธออย่างมีความสุข จ้าวเซียวคงลืมไปว่าถิงถิงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในแผนกวางแผน เมื่อคนเรามีความรักพฤติกรรมย่อมเปลี่ยนไ
งานของสหภาพนักศึกษาของมหาวิทยาลัยค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้น ทำให้ถิงถิงยุ่งมากจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น ๆ ต่าง ๆ นานา และแน่นอนว่าเฟยหลิงเหอซึ่งเป็นประธานของสหภาพนักศึกษาก็มีงานยุ่งมาก ทั้งคู่จึงไม่มีเวลาแม้แต่จะออกไปทานข้าวด้วยซ้ำ แต่อย่างไรก็ตามถิงถิงได้รับการดูแลอย่างดีจากนักศึกษาคนอื่น ๆ ที่ทำ
เฟ่ยหลินตกตะลึง หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอยังคงยิ้มเมื่อเผชิญหน้ากับถิงถิงที่หน้าตาดูคล้ายเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้สึกผิดของเธอเพิ่มมากขึ้น เมื่อนึกถึงวันที่เธอจากถิงถิงไปอย่างโหดร้าย เธอเป็นต้นเหตุให้ถิงถิงมีบุคลิกเช่นนี้ “ลูกดื่มนมแล้ว นอนหลับให้สบายนะ” “ค่ะ ค